اخبار چاپ و بسته بندی ایران

داستان گروتسک زندگی ما

داستان‌ها همیشه کمی اغراق می‌کنند.
قهرمان را بزرگ‌تر از آنچه هست نشان می‌دهند، دیو را ترسناک‌تر، ثروتمند را ثروتمندتر و فقر را فقیرتر. نویسنده می‌داند که هرچه اغراق بزرگ‌تر باشد، داستان گاهی جذاب‌تر می‌شود و گاهی آن‌قدر از واقعیت فاصله می‌گیرد که به کمدی شبیه می‌شود. اما عجیب اینجاست که ما امروز در ایران، وسط یکی از همین داستان‌ها زندگی می‌کنیم؛ داستانی با اغراق‌هایی چنان بزرگ که اگر کسی آن را روی کاغذ بنویسد، شاید خواننده باورش نکند.

امروز صبح،(۱۶شهریور۱۴۰۵) چاپخانه‌داری برایم تعریف می‌کرد:
چندوقت پیش یک سفارش گرفتم؛ حدود دویست بند کاغذ تحریر ۷۰گرمی. حساب کردم از این کار حدود ۱۴۰ میلیون تومان سود می‌کنم.»
مکث کرد و ادامه داد:

«اما در همین چند روز، افزایش قیمت کاغذ چیزی حدود ۴۰۰ میلیون تومان روی دستم گذاشت.»

اینجا دیگر نمی‌دانستم باید به کدام بخش داستان بخندم و برای کدام بخش آن تأسف بخورم.

چاپخانه‌دار، هنوز از اولین شخصیتهای این داستان است. او در ابتدای زنجیره تولید ایستاده بعلاوه کلی ملزومات دیگر که برای فرایند چاپ نیاز دارد؛ محصولی را چاپ می‌کند که قرار است به دست مردم برسد. اما تا رسیدن آن محصول به مصرف‌کننده، شخصیت‌های دیگری هم وارد داستان می‌شوند: تولیدکننده مواد اولیه، واردکننده، توزیع‌کننده، حمل‌ونقل، فروشنده، اجاره، دستمزد، انرژی، مالیات و ده‌ها هزینه دیگر. و هرکدام، سهمی از این داستان را با خود حمل می‌کنند.

کاغذ گران می‌شود؛ چاپ گران می‌شود؛ بسته‌بندی گران می‌شود؛ حمل‌ونقل گران می‌شود؛ دستمزد بالا می‌رود و در نهایت، محصولی که در ابتدای داستان شاید فقط چند درصد گران شده بود، وقتی به دست مصرف‌کننده می‌رسد، دیگر همان محصول ابتدای داستان نیست.

این همان جایی است که اقتصاد، دیگر شبیه یک جدول و نمودار نیست؛ شبیه یک داستان گروتسک می‌شود.
داستانی که در آن، یک چاپخانه‌دار می‌تواند روی کاغذ حساب کند ۱۴۰ میلیون تومان سود خواهد کرد و چند روز بعد بفهمد فقط همان کاغذ، ۴۰۰ میلیون تومان بیشتر برایش آب خورده است.

در داستان‌های معمولی، نویسنده اغراق می‌کند تا داستان جذاب‌تر شود. اما در داستان ما، واقعیت آن‌قدر اغراق‌آمیز شده که اگر آن را درست و بدون کم‌وزیاد تعریف کنیم، ممکن است کسی فکر کند نویسنده شوخی کرده است. و شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا همین باشد. البته ما فقط تماشاگر این داستان نیستیم.

هرکدام از ما یک شخصیت آن هستیم؛ یکی چاپخانه‌دار، یکی کارگر، یکی تولیدکننده، یکی فروشنده، یکی مصرف‌کننده و دیگری شاید نویسنده‌ای که هر روز تلاش می‌کند این داستان را روایت کند.

همه ما در یک داستان مشترک بازی می‌کنیم؛ داستانی که هنوز پایانش نوشته نشده است. فقط امیدواریم روزی به نقطه‌ای نرسیم که واقعیت آن‌قدر از داستان جلو بزند که دیگر هیچ نویسنده‌ای نتواند آن را باورپذیر بنویسد.

❤1

242 viewsedited 08:53