Kanalimni hech qayerda reklama qilmayman. Obunachilar kimdirdan eshitib yoki do'stariga aytib taklif qilib yuradilar. Chunki menga tanlangan va o'zini xohishi bilan ko'rib qabul qiluvchi, o'rganuvchi insonlar kerak.
Men insonlarga ong berishim kerak.

@Paruk_Pilo

Erkak va ayol – bu bitta butunning ikki qismi. Ularning dunyosi ham bitta butun bo‘lishi kerak, va ular o‘zlarining barcha sifatlarini «erkak» va «ayol» deb ajratmasdan bir-birlari bilan bo‘lishishlari zarur.

@Paruk_Pilo

Erkaklashgan ayol hech bir erkakdan qoniqmaydi.
Erkaklashgan erkak ham hech bir ayoldan qoniqmaydi.


@Paruk_Pilo

Agar biz sherikimizga o‘zligini saqlab qolishda to‘liq erkinlik berishimiz kerakligini yodda tutsak, har bir lahzada go‘zallikni topa olamiz.

@Paruk_Pilo

Agar biror narsani yo'qotishdan qo'rqsangiz uni yo'qoting va boshqa qo'rqmang.

@Paruk_Pilo

Sizga yoqmaydigan narsalar bilan baxtli yashashni o‘rganish — bu hayotdagi katta darsdir.

@Paruk_Pilo

Ma'rifat — bu yutuq emas. Ma'rifat — bu uyga qaytishdir.

@Paruk_Pilo

Лекин эсда тутинг: қочар жой йўқ.
Агар йўлдан чекиниб, қўрғонига қочсангиз, ҳақиқий ожизлик туя бошлайсиз.
Суфийлар бундайларни “маста” дейди, Ҳиндистонда эса уларни “жинни парамаханса” деб аташади.
Орқага қайтолмайсиз — у ерда энди ҳеч нарса қолмаган.
Олдинга ҳам боролмайсиз — атроф қоронғу.
Сиз йўқолиб қолгансиз.
Шунинг учун Будда айтган:
— «Устозини топган одам бахтиёр».

Менинг ўзимнинг Устозим йўқ эди.
Изладим, лекин тополмадим. Гап шунда эмаски, қидирмаганман — ишонинг, жуда узоқ изладим.
Бироқ барибир тополмадим.
Устоз топиш қийин.
Мавжуд бўлишни тугатган бир мавжудотни топиш — жуда қийин.
Деярли йўқ бўлган зотнинг борлигини ҳис қилиш — қийин.
Илоҳийликка олиб борадиган эшик — очиқ эшик бўлган зотни топиш — жуда, жуда қийин.

Сикхлар ўз ибодатхоналарини “гурудвара” дейди — “Устоз эшиги”.
Мана, Устоз ким: эшик.
Исо кўп маротаба айтган:
«Мен — эшикман, мен — йўлман, мен — ҳақиқатман.
Менинг ортымдан юринг, мен орқали ўтинг.
Агар мени орқали ўтмасангиз, ҳеч нарсага эриша олмайсиз».

Баъзан инсон Устоз тополмайди.
Агар Устоз бўлмаса, йўлни унсиз улашга тўғри келади,
бироқ бундай сафар анча хавфли.

Бир йил давомида мен шундай ҳолатда эдимки, ҳеч ким бундан нима чиққанини олдиндан айта олмасди.
Бир йил давомида ҳаётни қийинлик билан ушлаб турар эдим.
Ҳатто оддий нарсалар ҳам жуда оғир бўларди, чунки иштахам бутунлай йўқолган эди.
Кунлар ўтар, менга емоқ ҳам келмасди.
Кунлар ўтар, сув ичишни ҳам унутиб қўярдим.
Ўзимни мажбурлаб еб-ичардим.
Танам шунчалик ҳиссиз бўлиб қолдики, яна борлигимни текшириш учун ўзимни чимчилардим.
Бошимни деворга уриб, ҳали бошим борми-йўқми шунга ишонч ҳосил қилгим келарди.
Фақат оғриқгина мени қисқа вақтга танамга қайтариб турарди.

Эрталап-оқшом югурардим.
Бир югурганда беш–саккиз мил йўл босардим.
Ҳамма мени жинни деб ўйларди:
Нима керак бу қадар югурасан? Кунга ўн олти мил!
Аммо мен фақат шу орқали ўзимни ҳис қилардим, ҳали борлигимни билардим, ўзимдан узилиб қолмаслик учун.
Мен фақат Ум изчил равишда менда туғилаётган янги нарсага ўрганишини кутиб юрган эдим.

Менга жуда қийин эди.
Ҳеч ким билан гаплашмасдим:
ўйларим издан чиққан эди, ҳатто бир жумлани тугатиш қийин бўларди.
Гап орасида тўхтаб қолар эдим, чунки нима ҳақида сўзлаётганимни унитардим.
Йўл ўртасида қотиб қолардим — қаерга кетаётганим ёдимдан чиқарди.
Қўлимда китоб билан ўтирардим, эллик саҳифа ўқирдим,
кейин “Нима ўқидим? Ҳеч нарса эсламайман”, деб ўйлардим.
Ҳолатим жуда ғалати эди…

Бир воқеа бор. Психиатр қабулхонасига бир бемор чақира кириб келиб бақирибди:
— Доктор, ёрдам беринг! Мен ақлимдан озяпман!
Ҳамма нарсани унутяпман!
Бир йил олдин нима бўлганини ҳам, кеча нима бўлганини ҳам била олмайман! Мен жинни бўляпман!
— Ҳмм, — дейди психиатр, — буни биринчи марта қачон пайқадингиз?
— Нимани? — ҳайрон бўлиб сўрабди бемор.

Менда ҳам худди шундай эди!
Жумлани ҳам тугатиш қийин.
Ҳонамдан чиқмасдим.
Гапирмасдим, чунки бирон нарса десам, ўз жиннилигимни тан олган бўлардим.
Бутун бир йил шундай ўтди.
Полга ётиб, шифтона томон қараб, юзгача санардим,
сўнг яна юздан биргача тисқарак санардим.
Ҳеч бўлмаса шу қобилият қолган эди.
Қолган ҳаммаси эсдан чиққанди.
Ўзимга қайтиш, бир таянч нуқтасини топиш учун менга бутун бир йил керак бўлди.

Osho
@Paruk_Pilo

Lekin bu sodir bo‘ldi.
Bu haqiqiy mo‘jiza edi.
Ammo bu menga katta mehnatga tushdi.

Hech kim menga yordam bermadi, hech kim qayerga borishimni va men bilan nima bo‘layotganini aytmadi.
Bundan ham yomoni, hamma menga to‘sqinlik qildi, hamma menga qarshi edi – o‘qituvchilar, do‘stlar va boshqa yaxshi niyatli odamlar.
Hamma menga qarshi edi.
Lekin ular hech narsa qila olmadilar, faqat meni uyatga solishlari yoki nima qilayotganimni so‘rashlari mumkin edi.

Muammo shundaki, men hech narsa qilmagan edim!
Bu menga qarshi kuch edi.
Bu shunchaki sodir bo‘layotgan edi.
Albatta, men ba'zi narsalarni qilganman:
bilmasdan, men eshikni taqillatdim – va u ochildi.
Men ko‘p yillar meditatsiya qildim, shunchaki jim o‘tirib, hech narsa qilmasdim.
Va qadam-baqadam men o‘sha makonga o‘tib ketdim, u yerda sen shunchaki borasan, lekin hech narsa qilmayapsan.
Sen shunchaki borasan – sof mavjudlik, hech narsa qilmaydigan kuzatuvchi.

Yo‘q, men hech narsa qilmagan edim.
Men shunchaki yotdim, o‘tirib, yurdim – lekin ichkarida hech kim hech narsa qilmayotgan edi.
Men barcha hashamatli orzularimni yo‘qotdim.
Menda nimagadir intilish yoki nimagadir erishish istagi yo‘qoldi.
Men shunchaki o‘zimga cho‘mdim.
Bu bo‘shliq edi, va bo‘shliq odamni aqldan ozdiradi.
Va shunga qaramay, bu Xudoga yetishishning yagona yo‘li.

Faqat aqldan ozishga tayyor bo‘lgan kishi Xudoga yetadi.

* Osho
@Paruk_Pilo

Munosabatlar — bu yechimi yo‘q jumboq. Qancha harakat qilmasang ham, uni yig‘a olmaysan. Hech kim hech qachon buni uddalay olmagan. U shunday yaratilganki, u shunchaki jumboq bo‘lib qoladi. Qancha ko‘p uni yechishga harakat qilsang, shuncha sirli bo‘lib boradi. Qancha ko‘p uni tushunishga harakat qilsang, shuncha aldovli bo‘ladi.

@Paruk_Pilo

Oʻz ahmoqona gʻoyalaringizni Yaratuvchiga aytmang, shunchaki jim turing…

@Paruk_Pilo

XUDONI TINCH QOLDIRING

Mulla Nasriddin haqidagi mashhur hikoyani eshitganmisiz?

Mulla yangi ko'ylak uchun pul jamg‘argan edi va quvonchdan titrab, tikuvchiga bordi. Tikuvchi undan o‘lchov oldi va dedi:
— Bir hafta ichida kel, agar Alloh xohlasa, ko'ylaging tayyor bo‘ladi.
Bir hafta davomida Mulla sabr qildi va belgilangan vaqtda ko'ylakni olishga keldi. Tikuvchi dedi:
— Kechikish bo‘ldi, lekin agar Alloh xohlasa, ko'ylaging ertaga tayyor bo‘ladi.
Keyingi kuni Nasriddin qaytdi.
— Kechirasiz, — dedi tikuvchi, — lekin ko'ylak hali to‘liq tugallanmagan. Ertaga kel, agar Alloh xohlasa, tayyor bo‘ladi.
— Qancha vaqt kerak bo‘ladi, — deb jahli chiqib so‘radi Nasriddin, — agar sen Xudoni tinch qoldirsang?

Eng yaxshisi Xudoni tinch qoldirishdir. Odatda, biz nimanidir bilmaganimizda «Xudo biladi!» deymiz. O‘zimiz bilmasligimizni yashirish uchun Xudo biladi deymiz! «Bilmayman» deb aytish yaxshiroq, chunki «Xudo biladi» deganda, jaholat bilimga o‘xshatilib, bu juda xavflidir.

Osho
@Paruk_Pilo

СЕВГИ

Ҳар бир севган киши бирор нарса етишмаётгандек ҳис қилади, чунки севги ҳар доим якунланмаган ҳолатда қолади. Бу бир жараён, бир нарса эмас. Ҳар бир севган киши албатта бирор нарса етишмаётганини ҳис қилади. Буни нотўғри тушунманг. Бу фақат севги ўзининг динамиклигини кўрсатади.

Севги — аниқ дарё каби; у доимо оқиб туради. Дарёнинг ҳаёти айнан шу ҳаракатда. Агар у тўхтаса, у бирор бир тўхтаб қолган нарсага айланади; у яна дарё бўлмайди. Дарё сўзи ҳам жараённи кўрсатади; сўзнинг ўзи ҳаракат ҳиссини беради.

Севги — бу дарё. Бирор нарса етишмаяпти деб ўйлама, бу севги жараёнининг бир қисми. Ҳамма яхши нарса якунланмаган ҳолатда қолади. Агар бирор нарса етишмаса, демак, нимадир қилиш керак — сизни янада юқори чўққилар чақирмоқда. Ва уларга етиб, ўзингизни тўлиқ амалга ошган деб ўйлама; севги ҳеч қачон амалга ошмайди. У амалга ошишни билмайди, лекин бу ажойиб, чунки у абадий тирик қолади.

Ва сиз ҳар доим бирор нарса мувофиқ эмаслигини ҳис қиласиз. Бу ҳам табиий, чунки икки одам учрашганда, икки турли дунё учрашади. Улар тўлиқ мос келишини кутмоқ, мумкин эмасни кутмоқ ва шу билан разочилик яратиш демакдир. Тўлиқ мувофиқлик энг кўп бир неча лаҳзаларда — кам учрайдиган лаҳзаларда содир бўлади.

Шундай бўлиши керак. Мувофиқликни яратиш учун барча кучингизни сарфланг, лекин у доимо мукаммал бўлмаслигига тайёр бўлинг. Ва бу ҳақда хавотир олманг, акс ҳолда дисгармония кўпайиб боради. Мувофиқлик фақат унга хавотир қилмасангиз келади. У фақат сизда ҳеч қандай зўриқиш бўлмаса, сиз уни кутмасангиз — тўғри, бирданига келади...

Ошо
@Paruk_Pilo

Har bir erkak yonida tinchlik bo‘lgan ayolni orzu qiladi.

Faqat har doim ham hamma tan olishga tayyor emas: uning tinchligi osmondan tushgan tuhfa emas — u faqat unga qanday munosabatda bo‘linayotganining aksidir.

Uning ichida tug‘ma sokinlik yo‘q. U iliq bo‘ladi —
faqat yonida asrash kerak bo‘lgan narsani buzmaydigan odam bo‘lsa.

@Paruk_Pilo

O'zingni olaming, markazing bo'lmasa nimani yaxshi ko'rsang shunga bog'lanib qolaverasan.

©Paruk
@Paruk_Pilo

Hohlagan payti ajrala oladigan ayolga erkaklar doimo romantik munosabat ko'rsatadi.
Bu ayol endi hech qayerga keta olmaydi degan tushunchani yaratgan ayolga erkak berishni to'xtatib qo'yadi.

©Paruk
@Paruk_Pilo

Yolg‘izlik o‘zi odamni baxtli qilmaydi. Odam bo‘shliqni his qiladi, unga nimadir yetishmayotgandek tuyuladi. U uzoq vaqt yolg‘iz qololmaydi. Hatto bir soat yolg‘izlik unga ko‘p soatlar kabi ko‘rinadi. Yolg‘izlikdan odam munosabatlarga qochadi. Munosabatlar — bu o‘zidan qochish, ular mohiyatan salbiy: erkak yolg‘izlikdan qochish uchun ayolga oshiq bo‘ladi, ayol esa yolg‘izlikdan qochish uchun erkakka oshiq bo‘ladi.

Ijobiy munosabatlar esa butunlay boshqacha. Sen o‘zing bo‘lishni yaxshi ko‘rasan, yolg‘izliging yoqadi, vaqting bo‘lsa, unga kirib, undan zavqlanasan. Sekin-asta sen shunday baxtga erishasan-ki, uni boshqalar bilan bo‘lishmasang bo‘lmaydi. Sen — namlikka to‘la bulutdek, yomg‘ir yog‘ishi kerak bo‘lgan bulutdek. Yerga yomg‘ir kerakmi, daraxtlarga yomg‘ir kerakmi — muhim emas, bulut namlikdan ozod bo‘lishi kerak.

Eslab qol, eng og‘ir yuk — seni to‘ldirgan baxtdir. Boshqa hamma narsani o‘zing ko‘tara olasan, lekin baxtni bo‘lishishing kerak. Baxt — eng og‘ir yuk, shirin, ko‘tara olmaydigan. Sen bu yukni o‘zing ko‘tara olmaysan, uni bo‘lishadigan do‘stlaring kerak. Bunday munosabatlar ijobiy hisoblanadi. Shunda sevgi seni pastga tortmaydi, balki yuqoriga ko‘taradi. Shunda oshiq erkak ayol bilan birga uchadi.

Osho
@Paruk_Pilo