امروز جمعه
۲۲ آبان ۱۴۰۵
♡♡♡ سخن روز ♡♡♡
✓🌸به قلم یک ناشناس
اول) نزدیک سحر بیدار شدم
و حس کردم کمی گلویم درد میکند.
مثل همیشه، از ابتدای سرد شدن هوا تا امروز بصورتی آرام و بدون وسواس از خودم مراقبت کرده بودم.
سعی کرده بودم در مواجهه با افرادی که سرماخورده بودند نه بی‌احتیاطی کنم و نه فاصله‌ای بگیرم که در ذهنشان بیاید ترسیده‌ام از آن‌ها بیماری بگیرم.
خدا لطف میکند و همین آرامش کمک میکند به تداوم سلامتی.
اما آن التهاب اندک گلو در آن وقت شب، باعث شد کلی قول به خودم بدهم.
کلی درمان و مراقبت و ... تا دفع سرماخوردگی را در همین اوایلش بکند.
بلند شدم و زندگی را شروع کردم و به لطف خدا فعلا که خبری ازش نیست.
اما همان موقع شب یاد چیزی افتادم.
اینکه چیزی را انتظار نداری و یک‌دفعه می‌آید و تو هم هیچ کاری نمی‌توانی بکنی...
و خب، یاد مرگ افتادم.
اینکه خداوند بارها در قرآن می‌گوید ناگهان آن‌ها را گرفتیم
و دیگر فرصت تمام شد...
در واقع وقتی آن اتفاق می‌افتد (مثل همان سرماخوردن) دیگر انگار هیچ نمی‌توان کرد.
تمام است.
حداقل در مورد سرماخوردگی می‌دانی بعد از گذر دورانش بهبود می‌یابی انشاالله.
اما در مورد مرگ...حتما حسرت می‌خوری.
همیشه یاد این تمثیل می‌افتم که آتش و هیزم در جهنم، خود فرد است،
وقتی از حسرت فرصتی که از دست داده و یقین به اینکه نمی‌تواند بازگردد،
و از دست دادن رحمت و نگاه لطف پروردگار به خودش،
خودش هیزم و آتش می‌شود و می‌سوزد ...
دوم) امروز عصر به یکباره و از ناکجاآباد یاد دوستی افتادم که بیمار بود.
لطف داشتند و بارها پیام گذاشته بودند و درخصوص روند بیماریشان صحبت می‌کردیم.
من امید می‌دادم و از پیشرفت‌هایشان تعریف می‌کردم
و ایشان قول می‌داد باز پیام دهد
و از غلبه‌اش بر بیماری برایم بگوید و کارهای دانشگاهش.
چند سال بود که درگیر بودند و خوب می‌شدند و باز برمی‌گشتند به شرایط بد قبلی.
چند وقت قبل با خوشحالی برایم نوشتند که لابلای بیماری و بیمارستان و قرنطینه و ... دکترایشان را هم گرفته‌اند.
کلی تبریک گفتم و تحسین که در این شرایط از پا ننشسته‌اند.
عصر خواستم احوالی بپرسم، ناخودآگاه سرچ کردم. ته دلم احتمال بدی می‌داد.
دیدم متاسفانه چند وقت قبل به رحمت خدا رفته‌اند....
بعد دیدم چقدر فایل صوتی ازشون دارم که تمام لحظات بیماری و شیوه درمان و روش وقت‌گذرانی را برایم توضیح داده‌اند
و سوال از فلان مقاله و اینکه چطور انجامش دهند و بنویسند و برای کجا بفرستند...
به معنای واقعی کلمه ساکت و بهت‌زده شدم...
اینکه یک‌عالمه صدا و پیام از کسی داشته باشی که دیگر نیست حس غریبی است...
حس خوبی نیست.
سوم) می‌گویند استیو جابز هر روز در آینه از خودش می‌پرسیده
اگر امروز روز آخر زندگیم باشد چه می‌کردم؟
متاسفانه این سوال آن قدر در این فضای مجازی تکرار شده
که نمی‌گذارد درست تمرکز کنیم
و عمیق فکر کنیم.
انگار عظمتش را از دست داده...
اما می دانیم که سوال پر ابهتی است...
واقعا چه می‌کردیم؟
#سلام_دوستان_عزیز_صبحتون_بخیر
#آموزشگاه_فنی_و_حرفه_ای_پیشگامان_الوند_سبز
www.parsaianesabz.com
۲۲ آبان ۱۴۰۵
♡♡♡ سخن روز ♡♡♡
✓🌸به قلم یک ناشناس
اول) نزدیک سحر بیدار شدم
و حس کردم کمی گلویم درد میکند.
مثل همیشه، از ابتدای سرد شدن هوا تا امروز بصورتی آرام و بدون وسواس از خودم مراقبت کرده بودم.
سعی کرده بودم در مواجهه با افرادی که سرماخورده بودند نه بی‌احتیاطی کنم و نه فاصله‌ای بگیرم که در ذهنشان بیاید ترسیده‌ام از آن‌ها بیماری بگیرم.
خدا لطف میکند و همین آرامش کمک میکند به تداوم سلامتی.
اما آن التهاب اندک گلو در آن وقت شب، باعث شد کلی قول به خودم بدهم.
کلی درمان و مراقبت و ... تا دفع سرماخوردگی را در همین اوایلش بکند.
بلند شدم و زندگی را شروع کردم و به لطف خدا فعلا که خبری ازش نیست.
اما همان موقع شب یاد چیزی افتادم.
اینکه چیزی را انتظار نداری و یک‌دفعه می‌آید و تو هم هیچ کاری نمی‌توانی بکنی...
و خب، یاد مرگ افتادم.
اینکه خداوند بارها در قرآن می‌گوید ناگهان آن‌ها را گرفتیم
و دیگر فرصت تمام شد...
در واقع وقتی آن اتفاق می‌افتد (مثل همان سرماخوردن) دیگر انگار هیچ نمی‌توان کرد.
تمام است.
حداقل در مورد سرماخوردگی می‌دانی بعد از گذر دورانش بهبود می‌یابی انشاالله.
اما در مورد مرگ...حتما حسرت می‌خوری.
همیشه یاد این تمثیل می‌افتم که آتش و هیزم در جهنم، خود فرد است،
وقتی از حسرت فرصتی که از دست داده و یقین به اینکه نمی‌تواند بازگردد،
و از دست دادن رحمت و نگاه لطف پروردگار به خودش،
خودش هیزم و آتش می‌شود و می‌سوزد ...
دوم) امروز عصر به یکباره و از ناکجاآباد یاد دوستی افتادم که بیمار بود.
لطف داشتند و بارها پیام گذاشته بودند و درخصوص روند بیماریشان صحبت می‌کردیم.
من امید می‌دادم و از پیشرفت‌هایشان تعریف می‌کردم
و ایشان قول می‌داد باز پیام دهد
و از غلبه‌اش بر بیماری برایم بگوید و کارهای دانشگاهش.
چند سال بود که درگیر بودند و خوب می‌شدند و باز برمی‌گشتند به شرایط بد قبلی.
چند وقت قبل با خوشحالی برایم نوشتند که لابلای بیماری و بیمارستان و قرنطینه و ... دکترایشان را هم گرفته‌اند.
کلی تبریک گفتم و تحسین که در این شرایط از پا ننشسته‌اند.
عصر خواستم احوالی بپرسم، ناخودآگاه سرچ کردم. ته دلم احتمال بدی می‌داد.
دیدم متاسفانه چند وقت قبل به رحمت خدا رفته‌اند....
بعد دیدم چقدر فایل صوتی ازشون دارم که تمام لحظات بیماری و شیوه درمان و روش وقت‌گذرانی را برایم توضیح داده‌اند
و سوال از فلان مقاله و اینکه چطور انجامش دهند و بنویسند و برای کجا بفرستند...
به معنای واقعی کلمه ساکت و بهت‌زده شدم...
اینکه یک‌عالمه صدا و پیام از کسی داشته باشی که دیگر نیست حس غریبی است...
حس خوبی نیست.
سوم) می‌گویند استیو جابز هر روز در آینه از خودش می‌پرسیده
اگر امروز روز آخر زندگیم باشد چه می‌کردم؟
متاسفانه این سوال آن قدر در این فضای مجازی تکرار شده
که نمی‌گذارد درست تمرکز کنیم
و عمیق فکر کنیم.
انگار عظمتش را از دست داده...
اما می دانیم که سوال پر ابهتی است...
واقعا چه می‌کردیم؟
#سلام_دوستان_عزیز_صبحتون_بخیر
#آموزشگاه_فنی_و_حرفه_ای_پیشگامان_الوند_سبز
www.parsaianesabz.com
Channel name was changed to «آموزشگاه فنی و حرفه ای پیشگامان الوندسبز»