کلام عکاس: از بالا، جهان فانی می‌شود. سایه‌ها دراز می‌شوند، خم می‌شوند، محو می‌شوند. رقص انسان، سبکی معلقِ زندگی را منعکس می‌کند.

هر قدم ردی نامرئی از خود به جا می‌گذارد، هر حرکتی به سایه‌نماهای زودگذری تبدیل می‌شود که با نور بازی می‌کند. سایه‌هایی همچون ارواح در گفتگو با باد، سایه‌هایی همچون نمایشی از زندگی که کوهستان از آن استقبال می‌کند و آن را در آغوش می‌گیرد.

برف بوم نقاشی می‌شود، باد آهنگ می‌سازد، نور هماهنگ می‌کند. و ما، لحظاتی کوچک در این تئاتر جاودانه.

از بالا، جهان به چیزی شناور تبدیل می‌شود. سایه‌ها کش می‌آیند، خم می‌شوند، محو می‌شوند. یک باله انسانی، بی‌وزن و معلق - بازتابی از خود زندگی.

هر قدم ردی نامرئی از خود به جا می‌گذارد، هر حرکتی به شبحی شناور تبدیل می‌شود که با نور بازی می‌کند. سایه‌هایی همچون ارواح که با باد زمزمه می‌کنند، منظره‌ای آرام از زندگی که در آغوش کوهستان آرمیده است.

برف بوم نقاشی می‌شود، باد می‌سازند، نور هدایت می‌کند. و ما، لحظاتی کوتاه در این تئاتر جاودانه.

Photo by: Jacopo di Cera

دو ساعت تمام به مرد نگاه کردم. داس به دست به جان علف‌های هرز افتاده.

من: فضولی نباشه ولی خسته شدی یک دقیقه استراحت کن.

مرد: باید علف ببرم براش(لهجه ترکی دارد).

من: داری گریه می‌کنی؟(چشمان سبز رنگش خیس آب است).

مرد: گریه نکنم چه کنم؟ می‌خوام رفیقم رو بکشم. روم نمی‌شه تو چشماش نگاه کنم. برم بهش چی بگم؟

من:‌ می‌خواهی قربانی‌اش کنی؟

مرد: خودِ خاک بر سرم که نه. می‌خوام بفروشمش و پولش رو بزنم به زخم زندگی‌ام. می‌خوام این بی‌زبون رو بفرستم به مسلخ تا یک نره‌خر بیاد بشینه سر سفره‌ام.

من: حالا شاید خریدارش بهتر از تو ازش مراقبت کنه.

مرد: آقا جان بچه که نیستم. فردا عید قربانه. اون کسی هم که می‌خواد بابت این زبون‌بسته پول بده رو هم می‌شناسم. می‌خواد قربونی‌اش کنه. من خودم این بچه رو از مادرش بیرون کشیدم.
خداحافظ آقا. من کار دارم. باید علف‌ها رو ببرم. باید وقتی از خونه من می‌ره دلی از عزا درآورده باشه.

Photo by: Hamed Haghdoost