دو ساعت تمام به مرد نگاه کردم. داس به دست به جان علف‌های هرز افتاده.

من: فضولی نباشه ولی خسته شدی یک دقیقه استراحت کن.

مرد: باید علف ببرم براش(لهجه ترکی دارد).

من: داری گریه می‌کنی؟(چشمان سبز رنگش خیس آب است).

مرد: گریه نکنم چه کنم؟ می‌خوام رفیقم رو بکشم. روم نمی‌شه تو چشماش نگاه کنم. برم بهش چی بگم؟

من:‌ می‌خواهی قربانی‌اش کنی؟

مرد: خودِ خاک بر سرم که نه. می‌خوام بفروشمش و پولش رو بزنم به زخم زندگی‌ام. می‌خوام این بی‌زبون رو بفرستم به مسلخ تا یک نره‌خر بیاد بشینه سر سفره‌ام.

من: حالا شاید خریدارش بهتر از تو ازش مراقبت کنه.

مرد: آقا جان بچه که نیستم. فردا عید قربانه. اون کسی هم که می‌خواد بابت این زبون‌بسته پول بده رو هم می‌شناسم. می‌خواد قربونی‌اش کنه. من خودم این بچه رو از مادرش بیرون کشیدم.
خداحافظ آقا. من کار دارم. باید علف‌ها رو ببرم. باید وقتی از خونه من می‌ره دلی از عزا درآورده باشه.

Photo by: Hamed Haghdoost

#شیر ماده #آفریقایی «شیک» به همراه توله‌اش، مکان: نگورونگو، منطقه حفاظت‌شده، #تانزانیا.

Photo by: Barbara Fleming