🔴 در آستانه ۱۰ اکتبر، روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام، ما جمعی از زندانیانی که در یکی از زندان‌های پرجمعیت ایران در انتظار اجرای حکم مرگ به سر می‌بریم، از پشت دیوارهایی بلند و درهایی بسته، صدای خود را به گوش وجدان‌های بیدار جهان می‌رسانیم.
ما این سطرها را در حالی می‌نویسیم که برای بسیاری از ما، هر صدای قدم در راهروی زندان می‌تواند پیام‌آور آخرین وداع باشد. در اینجا فاصله میان زندگی و مرگ، گاه تنها به باز شدن یک در بند است.

اعدام در ایران دیگر حادثه‌یی پراکنده و استثنایی نیست. ابعاد آن به بحرانی انسانی تبدیل شده است. بر اساس گزارش عفو بین‌الملل، در سال ۲۰۲۵ دست‌کم ۲۱۵۹ نفر در ایران اعدام شدند، بیش از دو برابر سال قبل؛ آماری که بالاترین رقم ثبت‌شده برای ایران توسط این سازمان از سال ۱۹۸۱ محسوب می‌شود.
امروز از پشت این دیوارها، خطاب به سازمان ملل متحد، نهادهای بین‌المللی حقوق‌بشر، دولت‌های دموکراتیک، پارلمان‌ها، سازمان‌های غیردولتی، وکلا، روزنامه‌نگاران و همه مدافعان حق حیات می‌گوییم:

صدای ما را بشنوید، اما به شنیدن اکتفا نکنید. قدمی بردارید و صدایتان را علیه اعدام بلند کنید
از شما می‌خواهیم از همه ظرفیت‌های حقوقی، سیاسی و دیپلماتیک مشروع برای مطالبه توقف فوری اجرای احکام اعدام، بازنگری در پرونده محکومان به مرگ و حرکت به سوی لغو مجازات اعدام در ایران استفاده کنید.

از جامعه جهانی می‌خواهیم حق حیات انسان‌ها را به موضوعی حاشیه‌ای تبدیل نکند. فشار مستمر و اقدامات عملی و قانونی برای توقف اعدام‌ها در ایران می‌تواند به‌معنای نجات جان انسان‌ها باشد که شاید فردا فرصتی برای سخن گفتن نداشته باشند.

خطاب ما به حکومت اعدامی نیز روشن است:
طناب دار پاسخ به مشکلات، مطالبات، اعتراض‌ها و بحران‌های کنونی در ایران نیست.
همان‌طور که بیش از ۴ دهه حکومت ننگین‌تان به اثبات رسیده با اعدام زندانیان به گور تاریخی‌تان نزدیک‌تر می‌شوید.
تا زمانی که زنده‌ایم، صدایمان را بلند خواهیم کرد:
ما عدد نیستیم؛ ما انسانیم.
نه به اعدام
اعدام‌ها را متوقف کنید.
پیش از آن‌که برای یکی از ما دیر شود.

۵۱ درصد مردم تهران اجاره نشین هستند و برای اجاره نشینی‌شون هم ۶۷ درصد حقوق مکفی هم که داشته باشند باید برای اجاره بدهند