جورج فورمن قهرمان‌سابق سنگین وزن جهان بوکس یه داستان جالب داره:
وقتی جوان بودم، تمام مسابقاتم رو یکی بعد از دیگری برنده میشدم.
میگفتن ضربه‌های بوکسم گاو رو میکُشه!
اینقدر مغرور بودم که هیچکس رو در حد خودم نمیدیدم!
همه میگفتن از «جو فریزر» افسانه‌ای شکست میخورم ولی اونم زدم!

معروف و پولدار شدم.

وقتی با محمدعلی کلی روبرو شدم، مطمئن بودم که اونم داغون میکنم، ولی تو راند ۸ مسابقه با یه ضربه نقش زمین شدم...
باورم نمیشد!
تمام دنیام نابود شد!
شب‌ها نمیتونستم بخوابم و به اون شکست فکر میکردم.
و همون شکست منو به یه آدم دیگه تبدیل کرد!
دیگه غرور نداشتم و عاطفه تو وجودم ریشه کرد.

لحظه‌ی شکست خوردنم از محمدعلی رو قاب کردم و گذاشتم تو محل کارم تا غرور رو فراری بدم و خِرد به‌همراه مهربانی رو جایگزینش کنم.
تو تنهایی ساعتها به اون عکس نگاه میکردم.
من غرور رو از وجودم بیرون کردم همونی که منو از خودم و خانواده‌م جدا کرد.

بله گاهی شکست از ما انسانهای بهتری میسازه.
من یک مدت طولانی از دنیای بوکس دور بودم ولی دوباره شروع کردم.
دوباره قهرمان شدم.
ولی این بار بدون غرور.
بیشتر ما از جایی ضربه میخوریم که بهش مغروریم!


@Razcom

بازیگوشی ۳۲۷۵ ساله!

در زیگورات چغازنبیل که ۱۲۵۰ پیش از میلاد بنا شده است، رد پای کودکی روی یک خشت به چشم می‌خورد.

چند نظریه درباره این ردپا که به «کودک بازیگوش» مشهور شده، وجود دارد:

۱- خشت یک کالای ویژه و گران بوده و به همین دلیل، هر خشت ارزشمند بوده و استفاده میشده.

۲- این ردپا که متعلق به کودک است، بیانگر پاکی است و تعمداً در معبد چغازنبیل استفاده شده.

۳- نوعی امضا محسوب می‌شود. (مهر قبیله سازنده یا تولیدکنندگان خشت)


@Razcom