دیوباف
طراحی و بافت پارچه های دستباف با الهام از نقوش ایرانی
#احیای_نقش #دیوباف
#نقش #نقوش_ایرانی #دستباف #پارچه #طراحی_پارچه #سارا_هدایت
#DivBaaf #handwoven #textile #textiledesign #SaraHedayat
@revitalization
طراحی و بافت پارچه های دستباف با الهام از نقوش ایرانی
#احیای_نقش #دیوباف
#نقش #نقوش_ایرانی #دستباف #پارچه #طراحی_پارچه #سارا_هدایت
#DivBaaf #handwoven #textile #textiledesign #SaraHedayat
@revitalization
طراحی و بافت پارچه‌های دستباف با الهام از نقوش ایرانی (1)
«دیوباف» divbaaf
بنیانگذار: سارا هدایت
«دیوباف»، این همان عبارتی است که بعدها به «دیبا» خلاصه شد.
واژه «دیو» ریشه‌های مشترکی با واژه‌های مشابه در گستره زبانی-فرهنگی-جغرافیایی وسیعی دارد.
از جمله دَئِوَ به معنای الهی در سانسکریت؛
یا دیُو که در لاتین به معنای آفریدگار است؛
در اساطیر آریایی هم دیو به گروهی از خدایان اطلاق می‌شده است.
این واژه به‌تدریج نامی شد برای ساکنین قدیمی فلات ایران که در صنایعی همچون آهنگری، بنّایی و نساجی سرآمد بودند و همان‌ها بودند که این فنون را به نوآمدگان آموختند.
«دیوباف» را پسندیدم چرا که شاهدی است بر قدمت بافت پارچه در این بوم.
#احیای_نقش #دیوباف
#نقش #نقوش_ایرانی #دستباف #پارچه #طراحی_پارچه #سارا_هدایت
#DivBaaf #handwoven #textile #textiledesign #SaraHedayat
@revitalization
«دیوباف» divbaaf
بنیانگذار: سارا هدایت
«دیوباف»، این همان عبارتی است که بعدها به «دیبا» خلاصه شد.
واژه «دیو» ریشه‌های مشترکی با واژه‌های مشابه در گستره زبانی-فرهنگی-جغرافیایی وسیعی دارد.
از جمله دَئِوَ به معنای الهی در سانسکریت؛
یا دیُو که در لاتین به معنای آفریدگار است؛
در اساطیر آریایی هم دیو به گروهی از خدایان اطلاق می‌شده است.
این واژه به‌تدریج نامی شد برای ساکنین قدیمی فلات ایران که در صنایعی همچون آهنگری، بنّایی و نساجی سرآمد بودند و همان‌ها بودند که این فنون را به نوآمدگان آموختند.
«دیوباف» را پسندیدم چرا که شاهدی است بر قدمت بافت پارچه در این بوم.
#احیای_نقش #دیوباف
#نقش #نقوش_ایرانی #دستباف #پارچه #طراحی_پارچه #سارا_هدایت
#DivBaaf #handwoven #textile #textiledesign #SaraHedayat
@revitalization
دیوباف
طراحی و بافت پارچه های دستباف با الهام از نقوش ایرانی (3)
شیشه درمه
چرا شیشه؟ چرا دِرمِه؟
«شیشه‌درمه» دستبافته‌ای قشقایی است که به‌سان نامش، در دوردستهای بکر و به دور از راه‌های پرتردد، خلوصش را حفظ کرده و خبر از گذشته‌ای دور می‌آورد. از فرصتهای کمِ سکون و آرامش بین دو کوچ، از نیروی حیات و شتابزدگی کسانی می‌گوید که دیرگاهی مدام در حال حرکت بودند و نیازمند محکم‌ترین خورجین، جاجیم، چنته و تنگ برای جا دادن معدود لوازمی که از سر «نیاز» و نه «تفنن» همراه خود می‌کردند. پس در بافتن آن به شیوه‌ای پیچیده اما ظریف رسیده بودند. از تاب‌آورترین الیاف پشمی و رنگ‌های گیاهی بهره می‌بردند و تارها را در دو رنگ، بسیار نزدیک به هم چله‌کشی می‌کردند بطوریکه پود پنهان می‌شد. دریغا پیچیدگی‌‌های بافت و تأمین پشم مرغوب، نیازمند فرصت، ذوق و ثروتی بود که روزگاری بر بنیان‌های مستحکم زندگی عشایری استوار بود ولیکن تزلزل این بنیان‌ها، شیشه‌درمه را نیز مهجور کرد. سال ۱۳۹۶ بود که با این دستبافته آشنا شدم. از همان نگاه اول مسحور نقوش هندسی آن شدم که کاملا ذهنی بود و در فقدان رنگ‌های زنده، بیشتر به چشم می‌آمد و به صرافتِ سپردن ِنقش تازه‌ای به این دستبافته در زندگی امروز افتادم. نخستین چاره را در جایگزین کردن الیاف پنبه به جای پشم یافتم. الیاف پنبه‌ای با ضخامتهای متفاوت را آزمودم و دست‌آخر الیافی با تاب بالا با رنگرزی گیاهی را روانه ایل قشقایی کردم. مزیت پارچه‌های پنبه‌ای «انعطافی» است که آن را مناسب طیف بیشتری از کاربردها می‌کند. دشواری‌های آغاز راه کم نبود و من در طی این مسیر از راهنمایی‌های بی‌دریغ آقای اشکان_رحمانی بهره بردم. وقتی‌که اولین قوارۀ پارچه از دار بیرون آمد، برق شادی را در چشمان زن بافنده دیدم. به تدریج و به میزانی که این بافته از فراموشخانۀ ذهن بافندگان به جلوه می‌آمد، نقوش متنوع‌تری نیز روی دارهایشان صورت می‌بست؛ نقوشی که هر چند هنوز از ذهن زنان ایل می‌تراوید اما رد و نشانی از تلاش‌هایم نیز در آن پیدا بود.
#احیای_نقش #دیوباف
#نقش #نقوش_ایرانی #دستباف #پارچه #طراحی_پارچه #سارا_هدایت
#DivBaaf #handwoven #textile #textiledesign #SaraHedayat
@revitalization
طراحی و بافت پارچه های دستباف با الهام از نقوش ایرانی (3)
شیشه درمه
چرا شیشه؟ چرا دِرمِه؟
«شیشه‌درمه» دستبافته‌ای قشقایی است که به‌سان نامش، در دوردستهای بکر و به دور از راه‌های پرتردد، خلوصش را حفظ کرده و خبر از گذشته‌ای دور می‌آورد. از فرصتهای کمِ سکون و آرامش بین دو کوچ، از نیروی حیات و شتابزدگی کسانی می‌گوید که دیرگاهی مدام در حال حرکت بودند و نیازمند محکم‌ترین خورجین، جاجیم، چنته و تنگ برای جا دادن معدود لوازمی که از سر «نیاز» و نه «تفنن» همراه خود می‌کردند. پس در بافتن آن به شیوه‌ای پیچیده اما ظریف رسیده بودند. از تاب‌آورترین الیاف پشمی و رنگ‌های گیاهی بهره می‌بردند و تارها را در دو رنگ، بسیار نزدیک به هم چله‌کشی می‌کردند بطوریکه پود پنهان می‌شد. دریغا پیچیدگی‌‌های بافت و تأمین پشم مرغوب، نیازمند فرصت، ذوق و ثروتی بود که روزگاری بر بنیان‌های مستحکم زندگی عشایری استوار بود ولیکن تزلزل این بنیان‌ها، شیشه‌درمه را نیز مهجور کرد. سال ۱۳۹۶ بود که با این دستبافته آشنا شدم. از همان نگاه اول مسحور نقوش هندسی آن شدم که کاملا ذهنی بود و در فقدان رنگ‌های زنده، بیشتر به چشم می‌آمد و به صرافتِ سپردن ِنقش تازه‌ای به این دستبافته در زندگی امروز افتادم. نخستین چاره را در جایگزین کردن الیاف پنبه به جای پشم یافتم. الیاف پنبه‌ای با ضخامتهای متفاوت را آزمودم و دست‌آخر الیافی با تاب بالا با رنگرزی گیاهی را روانه ایل قشقایی کردم. مزیت پارچه‌های پنبه‌ای «انعطافی» است که آن را مناسب طیف بیشتری از کاربردها می‌کند. دشواری‌های آغاز راه کم نبود و من در طی این مسیر از راهنمایی‌های بی‌دریغ آقای اشکان_رحمانی بهره بردم. وقتی‌که اولین قوارۀ پارچه از دار بیرون آمد، برق شادی را در چشمان زن بافنده دیدم. به تدریج و به میزانی که این بافته از فراموشخانۀ ذهن بافندگان به جلوه می‌آمد، نقوش متنوع‌تری نیز روی دارهایشان صورت می‌بست؛ نقوشی که هر چند هنوز از ذهن زنان ایل می‌تراوید اما رد و نشانی از تلاش‌هایم نیز در آن پیدا بود.
#احیای_نقش #دیوباف
#نقش #نقوش_ایرانی #دستباف #پارچه #طراحی_پارچه #سارا_هدایت
#DivBaaf #handwoven #textile #textiledesign #SaraHedayat
@revitalization