شهيدپروري براي دل خودمان!
به راستي شهداي ما هيچ كدام اهل تحليل و دعواهاي سياسي، مقابله با جريانات متحجر و التقاطي، دفاع از مظلوم و فرياد عليه چپاولگران و سرمايه‌داران زالوصفت، درگيري با اسراف‌كنندگان بيت‌المال و مديران خائن، شناخت جريانات فكري و فرهنگي، مطالبه عدالت و... نبوده‌اند كه هيچ نشانه‌اي از اين رفتارها در داستانها و خاطرات منقول از ايشان منعكس نمي‌شود؟!
عليرضا كميلي
به اين تعابير توجه كنيد: شهيدي كه عاشق مي‌شود، شهيدي كه مي‌خندد، شهيدي كه نماز شب مي‌خواند، شهيدي كه مهرباني مي‌كند، شهيدي كه شعر مي‌سرايد و... چقدر اين تصاوير به شهداي داستانها و كتابهاي خاطرات گزينش شده از زندگي ايشان، كه خوانده‌ايم نزديك‌اند!
حالا به اين تصاوير توجه كنيد: شهيدي كه فرياد مي‌زدند، شهيدي كه دعوا مي‌كند، شهيدي كه افشاگري مي‌كند، شهيدي كه تهديد مي‌كند و... به نظر مي‌رسد اين تصاوير تا حد زيادي با واقعيت جنگ و شهداي ما فاصله دارند!
اينطور فكر نمي‌كنيد!!؟؟
متأسفانه چند سالي است كه برخي مؤسسات و نويسندگان آنها ـ عمدتاً خانم‌ها ـ تصوير اولي را كه از شهدا ترسيم شد مورد توجه قرار داده‌اند و اگر به سراغ بررسي زندگي شهدا و توصيف وقايع آن رفته‌اند نيز به نحوي گزينشي فقط اين جلوه‌هاي شخصيتي را ديده‌اند!
پسري خوشگل، پدري مهربان، همسري عاشق، دوستي وفادار، فرزندي لطيف، دانشجويي درس‌خوان، شاعري تنها، هنرمندي حساس و... عمده تيپ‌هاي مورد علاقه اين نويسندگان‌اند كه به نظر مي‌رسد آنچه را خود دوست مي‌داشته‌اند و با نگرش احساسي خويش در اذهان‌شان پرورانده‌اند به عرصه دفاع مقدس نيز وارد كرده و روايت‌هايي اين‌چنيني ساخته و بافته‌اند!
شايد به خاطر همين گونه روايت صرفاً احساسي است كه از بستر ارتباط نسل جديد با شهداي جنگ تحميلي، رفتاري ناقص بروز يافته و يك رابطه شخصي و نگاه فردي توليد شده و روح شهدا در عرصه‌هاي اجتماعي كشور امكان بازتوليد و بازتعريف پيدا نكرده است!
اما حقيقت آن است كه شهيد همه شهيد است و نمي‌توان به بهانة جذب مخاطب يا گرفتاري نويسنده در نفسانيات و نگاه‌هاي غلط شخصي، همه جنبه‌هاي شخصيتي و رفتارهاي ايشان را منعكس نكرد و به تحريف واقعيت دست زد!
به راستي شهداي ما هيچ كدام اهل تحليل و دعواهاي سياسي، مقابله با جريانات متحجر و التقاطي، دفاع از مظلوم و فرياد عليه چپاولگران و سرمايه‌داران زالوصفت، درگيري با اسراف‌كنندگان بيت‌المال و مديران خائن، شناخت جريانات فكري و فرهنگي، مطالبه عدالت و... نبوده‌اند كه هيچ نشانه‌اي از اين رفتارها در داستانها و خاطرات منقول از ايشان منعكس نمي‌شود؟! چرا دلسوزان انقلاب و همرزمان شهدا ساكت نشسته‌اند و نسبت به اين‌گونه تحريفات اعتراض نمي‌كنند؟ مجال اندك اين يادداشت اجازه نمي‌دهد تا از شهدايي چون چمران، آويني، همت و... كه به دلايل مذكور بيشتر مورد توجه اين نويسندگان‌اند جلوه‌هايي را نقل كنيم تا جايي كه تصور شود گويي از فرد ديگري روايت مي‌شود! آيا اين ظلم به شهدا پذيرفتني است؟
آيا روايت سكولار و فردي ارائه دادن از شهدايي كه فعال‌ترين و انقلابي‌ترين و توجيه‌ترين افراد در زمان خويش بوده‌اند محدود كردن مدل نيروي مطلوب انقلاب اسلامي در انسان فردگراي قبل از انقلاب نيست و نمي‌توان رد پاي نگاه‌هاي متحجرانه يا روشنفكرانه‌اي كه دين را در عرصه اجتماع ناكارآمد مي‌دانند در اينجا نيز مشاهده كرد؟!
متأسفانه بايد اذعان كرد كه اين‌گونه نگاه‌ها از عرصه ادبيات و هنر دفاع مقدس فراتر رفته و در رويكردها و برنامه‌هاي ارگان‌ها و نهادهاي مردمي و دولتي كه در اين رابطه ورود كرده‌اند نيز بروز جدي دارد! ضريب دادن به شهدايي خاص، بي‌توجهي به شهدايي كه از نظر اين حضرات جذابيت لازم را براي جذب اين نسل ندارند!!! توجه دادن به شهدايي با تصاوير خوش آب و رنگ! سردار زدگي و تهراني زدگي در انتخاب شهدا و... همه و همه جلوه‌هايي ناپسند از اين نوع نگاه‌هاي غلط به شهدا و دفاع مقدس‌اند و كاش آنان كه دغدغه واقع‌گرايي در دفاع مقدس را دارند با نگاه اصيل و جامع انقلاب اسلامي به جنبه‌هاي مغفول زندگي شهدا نيز توجه نمايند و خود را از آفت عوام‌زدگي و تحت تأثير هنجارهاي غلط اجتماعي قرار گرفتن رها سازند. ان‌شاءالله.
#تحریف_کرامت_اغراق
#دفاع_مقدس_انحراف
http://telegram.me/safeer59
به راستي شهداي ما هيچ كدام اهل تحليل و دعواهاي سياسي، مقابله با جريانات متحجر و التقاطي، دفاع از مظلوم و فرياد عليه چپاولگران و سرمايه‌داران زالوصفت، درگيري با اسراف‌كنندگان بيت‌المال و مديران خائن، شناخت جريانات فكري و فرهنگي، مطالبه عدالت و... نبوده‌اند كه هيچ نشانه‌اي از اين رفتارها در داستانها و خاطرات منقول از ايشان منعكس نمي‌شود؟!
عليرضا كميلي
به اين تعابير توجه كنيد: شهيدي كه عاشق مي‌شود، شهيدي كه مي‌خندد، شهيدي كه نماز شب مي‌خواند، شهيدي كه مهرباني مي‌كند، شهيدي كه شعر مي‌سرايد و... چقدر اين تصاوير به شهداي داستانها و كتابهاي خاطرات گزينش شده از زندگي ايشان، كه خوانده‌ايم نزديك‌اند!
حالا به اين تصاوير توجه كنيد: شهيدي كه فرياد مي‌زدند، شهيدي كه دعوا مي‌كند، شهيدي كه افشاگري مي‌كند، شهيدي كه تهديد مي‌كند و... به نظر مي‌رسد اين تصاوير تا حد زيادي با واقعيت جنگ و شهداي ما فاصله دارند!
اينطور فكر نمي‌كنيد!!؟؟
متأسفانه چند سالي است كه برخي مؤسسات و نويسندگان آنها ـ عمدتاً خانم‌ها ـ تصوير اولي را كه از شهدا ترسيم شد مورد توجه قرار داده‌اند و اگر به سراغ بررسي زندگي شهدا و توصيف وقايع آن رفته‌اند نيز به نحوي گزينشي فقط اين جلوه‌هاي شخصيتي را ديده‌اند!
پسري خوشگل، پدري مهربان، همسري عاشق، دوستي وفادار، فرزندي لطيف، دانشجويي درس‌خوان، شاعري تنها، هنرمندي حساس و... عمده تيپ‌هاي مورد علاقه اين نويسندگان‌اند كه به نظر مي‌رسد آنچه را خود دوست مي‌داشته‌اند و با نگرش احساسي خويش در اذهان‌شان پرورانده‌اند به عرصه دفاع مقدس نيز وارد كرده و روايت‌هايي اين‌چنيني ساخته و بافته‌اند!
شايد به خاطر همين گونه روايت صرفاً احساسي است كه از بستر ارتباط نسل جديد با شهداي جنگ تحميلي، رفتاري ناقص بروز يافته و يك رابطه شخصي و نگاه فردي توليد شده و روح شهدا در عرصه‌هاي اجتماعي كشور امكان بازتوليد و بازتعريف پيدا نكرده است!
اما حقيقت آن است كه شهيد همه شهيد است و نمي‌توان به بهانة جذب مخاطب يا گرفتاري نويسنده در نفسانيات و نگاه‌هاي غلط شخصي، همه جنبه‌هاي شخصيتي و رفتارهاي ايشان را منعكس نكرد و به تحريف واقعيت دست زد!
به راستي شهداي ما هيچ كدام اهل تحليل و دعواهاي سياسي، مقابله با جريانات متحجر و التقاطي، دفاع از مظلوم و فرياد عليه چپاولگران و سرمايه‌داران زالوصفت، درگيري با اسراف‌كنندگان بيت‌المال و مديران خائن، شناخت جريانات فكري و فرهنگي، مطالبه عدالت و... نبوده‌اند كه هيچ نشانه‌اي از اين رفتارها در داستانها و خاطرات منقول از ايشان منعكس نمي‌شود؟! چرا دلسوزان انقلاب و همرزمان شهدا ساكت نشسته‌اند و نسبت به اين‌گونه تحريفات اعتراض نمي‌كنند؟ مجال اندك اين يادداشت اجازه نمي‌دهد تا از شهدايي چون چمران، آويني، همت و... كه به دلايل مذكور بيشتر مورد توجه اين نويسندگان‌اند جلوه‌هايي را نقل كنيم تا جايي كه تصور شود گويي از فرد ديگري روايت مي‌شود! آيا اين ظلم به شهدا پذيرفتني است؟
آيا روايت سكولار و فردي ارائه دادن از شهدايي كه فعال‌ترين و انقلابي‌ترين و توجيه‌ترين افراد در زمان خويش بوده‌اند محدود كردن مدل نيروي مطلوب انقلاب اسلامي در انسان فردگراي قبل از انقلاب نيست و نمي‌توان رد پاي نگاه‌هاي متحجرانه يا روشنفكرانه‌اي كه دين را در عرصه اجتماع ناكارآمد مي‌دانند در اينجا نيز مشاهده كرد؟!
متأسفانه بايد اذعان كرد كه اين‌گونه نگاه‌ها از عرصه ادبيات و هنر دفاع مقدس فراتر رفته و در رويكردها و برنامه‌هاي ارگان‌ها و نهادهاي مردمي و دولتي كه در اين رابطه ورود كرده‌اند نيز بروز جدي دارد! ضريب دادن به شهدايي خاص، بي‌توجهي به شهدايي كه از نظر اين حضرات جذابيت لازم را براي جذب اين نسل ندارند!!! توجه دادن به شهدايي با تصاوير خوش آب و رنگ! سردار زدگي و تهراني زدگي در انتخاب شهدا و... همه و همه جلوه‌هايي ناپسند از اين نوع نگاه‌هاي غلط به شهدا و دفاع مقدس‌اند و كاش آنان كه دغدغه واقع‌گرايي در دفاع مقدس را دارند با نگاه اصيل و جامع انقلاب اسلامي به جنبه‌هاي مغفول زندگي شهدا نيز توجه نمايند و خود را از آفت عوام‌زدگي و تحت تأثير هنجارهاي غلط اجتماعي قرار گرفتن رها سازند. ان‌شاءالله.
#تحریف_کرامت_اغراق
#دفاع_مقدس_انحراف
http://telegram.me/safeer59
Telegram
سفیر
کانال سفیر تلاشی در جهت تحلیل و بیان درست و واقعی دفاع مقدس با سه رویکرد احساسی، حماسی و عقلایی
تماس با مدیر:
Www.Safeer.blogfa.com
@najaf46
تماس با مدیر:
Www.Safeer.blogfa.com
@najaf46
به هوش باشيم، فضيلت محور است نه كرامت!(1)
عليرضا كميلي
«اي پاهاي من! سريع و توانا باشيد، اي دست‌هاي من! قوي و دقيق باشيد، اي چشمان من! تيزبين و هوشيار باشيد، اي قلب من! اين لحظات آخرين را تحمل کن، اي نفس! مرا ضعيف و ذليل مگذار، تا چند لحظه بيشتر با قدرت و اراده‌ي صبور و توانا باش. به شما قول مي‌دهم که پس از چند لحظه همه‌ي شما در استراحتي عميق و ابدي آرامش خود را براي هميشه بيابيد و تلافي اين عمر خسته‌کننده و اين لحظات سنگين و سخت را دريافت کنيد. من، چند لحظ ه بعد به شما آرامش مي‌دهم. ...
ديگر شما را زحمت نخواهم داد. ديگر شب و روز استثمارتان نخواهم کرد. ديگر فشار عالم و شکنجه‌ي روزگار را بر شما تحميل نخواهم کرد. ديگر به شما بي‌خوابي نخواهم داد و شما ديگر از خستگي فرياد نخواهيد کرد. از درد و شکنجه ضجه نخواهيد زد. از گرسنگي و گرما و سرما شکوه نخواهيد کرد. و براي هميشه در بستر نرم خاک، آرام و آسوده خواهيد بود. اما اين لحظات حساس، لحظات وداع با زندگي و عالم، لحظات لقاي پروردگار، لحظات رقص من در برابر مرگ بايد زيبا باشد.»
از اين علايم، در زندگي همه‌ي شهداي بزرگ مي‌توان يافت كه نشان مي‌دهد ايشان به چه ميزان اتصال به حضرت حق داشته‌اند. كسي كه يك بار مناجات‌هاي شهيد «چمران» را خوانده باشد، يك دور فتح خون و متن گفتار فيلم‌هاي شهيد «آويني» را ورق زده باشد و جايگاه رفيع شهيد «صياد شيرازي» و ده‌ها شهيد والامقام ديگر را بداند و از همه بالاتر، مقام شهيدان «بهشتي» و «رجايي» را بفهمد، به‌خوبي مي‌يابد كه بهشت زهراي(س) تهران، به‌واقع، دارالشفاي دلسوختگان است و به‌راستي عرفاي بزرگ زمانه‌ي ما را در خود جاي داده است.
سنت الهي بر اين است كه خداوند از طريق ابزارها و وسايل، دين‌داري را در زندگي جاري و ساري كرده است و از همين روست كه ما به دين‌داري مبتني بر شناخت و عقلانيت توصيه شده‌ايم و سيره و زندگي اهل‌بيت(ع) نيز مشحون از همين روش است. نقل است كه پيامبر(ص) چنان با مردمان صميمي و راحت بود كه مي‌آمدند، اطراف او مي‌نشستند و مي‌گفتند: «براي ما داستان بگو! و او نيز براي‌شان از داستا انبياء و اولياي گذشته مي‌گفت و پندشان مي‌داد.»
روش هدايتي و معرفتي بزرگان دين ما هرگز بر «كرامت» و «معجزه» بنا نشده و اتفاقاً بزرگي آنان در همين است كه در عين داشتن نگرشي ملكوتي، به‌صورت واقعي و عادي در ميان مردم زندگي مي‌كرده و هم‌زمان درس و الگويي مناسب براي مردمان بوده‌اند: «ان لكم في رسول الله اسوة حسنة».
درباره‌ي شهداي بزرگوار ما نيز كه به‌حق سيره‌ي اولياي دين را پوييدند، اين حكم صادق است. آنان نيز كه بعضاً از درجات بالاي روحي و معنوي برخوردار بودند، هيچ‌گاه سعي نداشتند تا از طرق غيرعادي، مردم را به دين خدا دعوت كنند و عمدتاً روش و منش ايشان، الگوي اطرافيان‌شان مي‌شد و دهان به دهان مي‌گشت.
#تحریف_دفاع_مقدس
#فضیلت_کرامت_سنت_الهی
http://telegram.me/safeer59
عليرضا كميلي
«اي پاهاي من! سريع و توانا باشيد، اي دست‌هاي من! قوي و دقيق باشيد، اي چشمان من! تيزبين و هوشيار باشيد، اي قلب من! اين لحظات آخرين را تحمل کن، اي نفس! مرا ضعيف و ذليل مگذار، تا چند لحظه بيشتر با قدرت و اراده‌ي صبور و توانا باش. به شما قول مي‌دهم که پس از چند لحظه همه‌ي شما در استراحتي عميق و ابدي آرامش خود را براي هميشه بيابيد و تلافي اين عمر خسته‌کننده و اين لحظات سنگين و سخت را دريافت کنيد. من، چند لحظ ه بعد به شما آرامش مي‌دهم. ...
ديگر شما را زحمت نخواهم داد. ديگر شب و روز استثمارتان نخواهم کرد. ديگر فشار عالم و شکنجه‌ي روزگار را بر شما تحميل نخواهم کرد. ديگر به شما بي‌خوابي نخواهم داد و شما ديگر از خستگي فرياد نخواهيد کرد. از درد و شکنجه ضجه نخواهيد زد. از گرسنگي و گرما و سرما شکوه نخواهيد کرد. و براي هميشه در بستر نرم خاک، آرام و آسوده خواهيد بود. اما اين لحظات حساس، لحظات وداع با زندگي و عالم، لحظات لقاي پروردگار، لحظات رقص من در برابر مرگ بايد زيبا باشد.»
از اين علايم، در زندگي همه‌ي شهداي بزرگ مي‌توان يافت كه نشان مي‌دهد ايشان به چه ميزان اتصال به حضرت حق داشته‌اند. كسي كه يك بار مناجات‌هاي شهيد «چمران» را خوانده باشد، يك دور فتح خون و متن گفتار فيلم‌هاي شهيد «آويني» را ورق زده باشد و جايگاه رفيع شهيد «صياد شيرازي» و ده‌ها شهيد والامقام ديگر را بداند و از همه بالاتر، مقام شهيدان «بهشتي» و «رجايي» را بفهمد، به‌خوبي مي‌يابد كه بهشت زهراي(س) تهران، به‌واقع، دارالشفاي دلسوختگان است و به‌راستي عرفاي بزرگ زمانه‌ي ما را در خود جاي داده است.
سنت الهي بر اين است كه خداوند از طريق ابزارها و وسايل، دين‌داري را در زندگي جاري و ساري كرده است و از همين روست كه ما به دين‌داري مبتني بر شناخت و عقلانيت توصيه شده‌ايم و سيره و زندگي اهل‌بيت(ع) نيز مشحون از همين روش است. نقل است كه پيامبر(ص) چنان با مردمان صميمي و راحت بود كه مي‌آمدند، اطراف او مي‌نشستند و مي‌گفتند: «براي ما داستان بگو! و او نيز براي‌شان از داستا انبياء و اولياي گذشته مي‌گفت و پندشان مي‌داد.»
روش هدايتي و معرفتي بزرگان دين ما هرگز بر «كرامت» و «معجزه» بنا نشده و اتفاقاً بزرگي آنان در همين است كه در عين داشتن نگرشي ملكوتي، به‌صورت واقعي و عادي در ميان مردم زندگي مي‌كرده و هم‌زمان درس و الگويي مناسب براي مردمان بوده‌اند: «ان لكم في رسول الله اسوة حسنة».
درباره‌ي شهداي بزرگوار ما نيز كه به‌حق سيره‌ي اولياي دين را پوييدند، اين حكم صادق است. آنان نيز كه بعضاً از درجات بالاي روحي و معنوي برخوردار بودند، هيچ‌گاه سعي نداشتند تا از طرق غيرعادي، مردم را به دين خدا دعوت كنند و عمدتاً روش و منش ايشان، الگوي اطرافيان‌شان مي‌شد و دهان به دهان مي‌گشت.
#تحریف_دفاع_مقدس
#فضیلت_کرامت_سنت_الهی
http://telegram.me/safeer59
Telegram
سفیر
کانال سفیر تلاشی در جهت تحلیل و بیان درست و واقعی دفاع مقدس با سه رویکرد احساسی، حماسی و عقلایی
تماس با مدیر:
Www.Safeer.blogfa.com
@najaf46
تماس با مدیر:
Www.Safeer.blogfa.com
@najaf46
به هوش باشيم، فضيلت محور است نه كرامت!(2)
عليرضا كميلي
مطالعه‌ي سيره‌ي شهيدان رجايي و بهشتي – كه به‌حمدالله سيره و خاطرات‌شان منتشر شده است- چنان امكان تحقق آموزه‌هاي ديني در عصر حاضر را براي من و تو عيني، و قابل تحقق مي‌كند كه تصور مي‌كني يا آنان، مرداني از جنس ديگر بوده‌اند و يا مي‌فهمي كه عمل به فرايض ديني، چنين راهگشاست و چنان تعادل رفتاري و اوج روحي به انسان مي‌بخشد كه زبانزد همگان مي‌گردد.
اما حيف و صد حيف كه اين شهيدان نيز به سان ائمه‌ي مظلوم ما، از الگو بودن براي زندگي ما خارج شده و فقط از آنها به نقل قول كراماتي كه خيلي وقت‌ها منبع‌شان هم معلوم نيست، بسنده مي‌شود. حتي اگر منبع درستي هم وجود داشته باشد، صرف نقل آن كرامات چيزي به «ما» نمي‌افزايد؛ چراكه كرامت آنها قابل الگوبرداري نيست و بايد سيره و مسير آنان مورد توجه باشد تا به اذن الهي، آن نشانه‌ها در ما نيز بروز كند. يادمان نرود كه بزرگي اين شهيدان به آن است كه عبد او بودند وگرنه صرف داشتن كرامت هرگز نشانه‌ي بزرگي نيست و چه بسيارند شياداني كه از راه‌هاي مختلف به بروز كراماتي دست مي‌يابند!
حال، وقتي به بهشت زهرا(س) پاي مي‌گذاري، باز غربت اين شهيدان بزرگ را مي‌بيني! چند قدم اين‌طرف‌تر از قبر شهيدان چمران، كريمي، نامجو، مقبره‌ي شهداي هفتادودو تن و... كه گاها خلوت است، به يكباره جمعيت بسياري را مي‌بيني كه به‌نام شهيدي كه قبرش بوي سيب مي‌دهد، تجمع كرده‌اند! جالب است كه حتي كساني كه يك بار بر سر مزار شهداي بزرگ آن خطه حاضر نشده‌اند، مستقيماً به سراغ اينجا مي‌روند و گوشه چشمي هم به عرفاي مدفون در آن بهشت ندارند!
آيا اين يك زنگ خطر و نشانه‌ي دوري از سيره و مسيري كه بزرگان دين به ما نشان دادند نيست؟! آيا اين امر بر غلبه‌ي سطحي‌نگري و عوام‌زدگي بر رفتارهاي ديني ما دلالت ندارد؟!
يادم هست وقتي سگي در حرم امام رضا(ع) پيدا شد، فيلم آن در همه‌ي ايران دست به دست شد و به‌عنوان كرامتي بزرگ براي امام رضا(ع) نقل گرديد! همان روزها خدمت استاد بزرگي بوديم، زبان به شكوه گشود و گفت: «همه باور داريم كه اينجا مهبط الملائكه است و در زيارت جامعه كبيره نيز آن را مي‌خوانيم، حال چرا چنين بساطي براي اين مساله باز شده است؟!»
راستي فاصله گرفتن از علما، خطر افتادن به دام سطحي‌نگري‌ها را مهيا خواهد كرد. پس به‌هوش باشيم!
#تحریف_دفاع_مقدس
#فضیلت_کرامت_سنت_الهی
http://telegram.me/safeer59
عليرضا كميلي
مطالعه‌ي سيره‌ي شهيدان رجايي و بهشتي – كه به‌حمدالله سيره و خاطرات‌شان منتشر شده است- چنان امكان تحقق آموزه‌هاي ديني در عصر حاضر را براي من و تو عيني، و قابل تحقق مي‌كند كه تصور مي‌كني يا آنان، مرداني از جنس ديگر بوده‌اند و يا مي‌فهمي كه عمل به فرايض ديني، چنين راهگشاست و چنان تعادل رفتاري و اوج روحي به انسان مي‌بخشد كه زبانزد همگان مي‌گردد.
اما حيف و صد حيف كه اين شهيدان نيز به سان ائمه‌ي مظلوم ما، از الگو بودن براي زندگي ما خارج شده و فقط از آنها به نقل قول كراماتي كه خيلي وقت‌ها منبع‌شان هم معلوم نيست، بسنده مي‌شود. حتي اگر منبع درستي هم وجود داشته باشد، صرف نقل آن كرامات چيزي به «ما» نمي‌افزايد؛ چراكه كرامت آنها قابل الگوبرداري نيست و بايد سيره و مسير آنان مورد توجه باشد تا به اذن الهي، آن نشانه‌ها در ما نيز بروز كند. يادمان نرود كه بزرگي اين شهيدان به آن است كه عبد او بودند وگرنه صرف داشتن كرامت هرگز نشانه‌ي بزرگي نيست و چه بسيارند شياداني كه از راه‌هاي مختلف به بروز كراماتي دست مي‌يابند!
حال، وقتي به بهشت زهرا(س) پاي مي‌گذاري، باز غربت اين شهيدان بزرگ را مي‌بيني! چند قدم اين‌طرف‌تر از قبر شهيدان چمران، كريمي، نامجو، مقبره‌ي شهداي هفتادودو تن و... كه گاها خلوت است، به يكباره جمعيت بسياري را مي‌بيني كه به‌نام شهيدي كه قبرش بوي سيب مي‌دهد، تجمع كرده‌اند! جالب است كه حتي كساني كه يك بار بر سر مزار شهداي بزرگ آن خطه حاضر نشده‌اند، مستقيماً به سراغ اينجا مي‌روند و گوشه چشمي هم به عرفاي مدفون در آن بهشت ندارند!
آيا اين يك زنگ خطر و نشانه‌ي دوري از سيره و مسيري كه بزرگان دين به ما نشان دادند نيست؟! آيا اين امر بر غلبه‌ي سطحي‌نگري و عوام‌زدگي بر رفتارهاي ديني ما دلالت ندارد؟!
يادم هست وقتي سگي در حرم امام رضا(ع) پيدا شد، فيلم آن در همه‌ي ايران دست به دست شد و به‌عنوان كرامتي بزرگ براي امام رضا(ع) نقل گرديد! همان روزها خدمت استاد بزرگي بوديم، زبان به شكوه گشود و گفت: «همه باور داريم كه اينجا مهبط الملائكه است و در زيارت جامعه كبيره نيز آن را مي‌خوانيم، حال چرا چنين بساطي براي اين مساله باز شده است؟!»
راستي فاصله گرفتن از علما، خطر افتادن به دام سطحي‌نگري‌ها را مهيا خواهد كرد. پس به‌هوش باشيم!
#تحریف_دفاع_مقدس
#فضیلت_کرامت_سنت_الهی
http://telegram.me/safeer59
Telegram
سفیر
کانال سفیر تلاشی در جهت تحلیل و بیان درست و واقعی دفاع مقدس با سه رویکرد احساسی، حماسی و عقلایی
تماس با مدیر:
Www.Safeer.blogfa.com
@najaf46
تماس با مدیر:
Www.Safeer.blogfa.com
@najaf46
تابلو نوشته ها در جنگ : یادش به خیر http://telegram.me/safeer59
جشن پتو (آّب پتو) :
برنامه استقبال ویژه از افراد در چادرها و اتاق های استقرار رزمندگان بود و کسانی که مسئولیت بالاتری داشته یا عزیزتر بودند جشن پتوی مفصل تری گرفته می شد و اگر کسی از این مراسم قصر در می رفت دامنه این جشن به شهرهای پشت جبهه و یا در اتوبوس و قطار هم می رسید و در این لحظات نگاه های متعجب و کنده شده مردم ناظر در پیرامون بچه ها بود که هاج و واج به آنها نگاه می کردند.
جشن پتو تدارک چندانی نمی خواهد یک جای دنج برای محصور کردن میهمان . یک پتو که جنسش مهم نیست و تنها باید طوری او را در بر بگیرد که میزبانان مشخص نشده و لو نروند و مشت و لگدهای آبدار برای مشت و مال دادن و پذیرایی از میهمان.
پذیرایی چنان بی تعارف و بی تکلف صورت می گیرد و در اجرای این برنامه ها توصیه و سفارش حالت عکس می گیرد و ضربات وارده با قدرت بیشتری به فرد وارد میشود
با پایان جشن در حالی که اجرا کنندگان جشن به سرعت و عجله محل را ترک می کنند میهمان که در زیر پتو مشغول ناله کشیدن و خط و نشان کشیدن برای میزبانان می باشد دست به کمر. موهای ژولیده و لنگان لنگان میهمانی را ترک می کند .
خدا می داند در جشن بعدی جای این میهمان با یکی از میزبانان عوض شود به هر حال در جبهه جشن پتو دیر و زود داشت اما سوخت و سوز نه.
مصداق و نمونه های جشن پتو و سایر شوخی ها در یگان های مختلف
امان از دست بچه‌های دستة شهید بهشتی! در گروهان و گردان و شایدهم لشکر، یک نفر پیدا نمی‌شد که گذرش به چادر آنها افتاده و بعد با بدنی‌درب و داغون، قیافه‌ای وحشتزده و موهای ژولیده از آنجا فرار نکرده باشد!
اگر بچه‌های آن دسته را می‌دیدی، باورت نمی‌شد که اینقدر شر و شلوغ‌باشند. به جز حاج محمدی همه زیر بیست و دو سال بودند. کافی بود که از دم‌در چادر آنها بگذری تا همگی با لحنی صمیمی و چرب و نرم صدایت کرده وبه داخل چادرشان دعوتت کنند. اگر با تجربه بودی، یعنی دفعه قبل در آنجاپذیرایی شده بودی! سریع آیة‌الکرسی می‌خواندی و فلنگ را می‌بستی! اماوای به آن روزی که تازه وارد بوده باشی و به چادرها آنها بروی. دیگر بایدغزل خداحافظی را می‌خواندی و برای شادی روحت فاتحه می‌فرستادی ودوستانت باید برای بردنت به اورژانس می‌آمدند.
فرض کن تو یک نیروی جدید بودی که تازه به گردان آمده بودی. آنها به‌چادرشان دعوتت می‌کردند. با کمال میل می‌پذیرفتی و می‌رفتی. اول از تو باچایی و شربت پذیرایی درست و حسابی می‌کردند. بعد برای اینکه با توخیلی دوست شوند چند حقه و کلک سوار می‌کردند. مثلاً یکی از آنها پیراهن‌فرمش را می‌آورد. و می‌گفت: «تا حالا از آستین پیراهن من ابرها را دیدی؟نمی‌دانی که چقدر قشنگ و زیبا نشان می‌دهد. می‌خواهی نگاه کنی؟» و توقبول می‌کردی. پیراهن فرم را می‌انداختند سرت و تو از توی آستین پیراهن به‌گوشة آسمان که ابرها در آنجا جمع شده‌اند نگاه می‌کنی. اما چیزی دستگیرت نمی‌شود که یهو از توی آستین، یک پارچ آب روانة صورتت‌می‌شد و همه سر و بدنت خیس آب می‌شد. با وحشت که پیراهن را کنارمی‌زدی، یکی از بچه‌ها را می‌دیدی که ایستاده و هر هر می‌خندد.
خب این اوّلی. اما پذیرایی دوّمی.فرض کن شب است که مهمانشان شده‌ای. آنها سریع دور حلقه‌ای‌می‌نشستند و تو هم یکی از زنجیرهای حلقه می‌شدی. یکی از آنها می‌گفت:«خب بازی لال بازی خوبه؟» همه قبول می‌کردند. خود او شرط می‌گذاشت‌که اوستا هر کاری با بغل دستی کرد بغل دستی هم با کناری بکند و هیچ کس‌هم حق خندیدن ندارد. و بازی شروع می‌شد. اوستا به صورت بغل دستی‌دست می‌مالید بغل دستی به کناری و کناری به بغل دستی و خلاصه به‌صورت خودت هم دست مالیده می‌شد تا آخر. اوستا آهسته به پای بغل‌دستی ضربه می‌زد و دوباره تا آخر همین عمل تکرار می‌شد، چند بار دست‌مالیدن به صورت، نیشگون، کشیدن بینی، تا آخر که می‌دیدی همه نگاهت می‌کنند و به زور جلوی خنده شان را گرفته‌اند. هاج و واج می‌مانی که چه‌شده و اینها چرا می‌خندند، که یک آینه جلوی صورتت گرفته می‌شد و تو ازدیدن یک صورت سیاه واکس خورده وحشت می‌کردی و می‌دیدی که دست‌بغل دستیت از صورتت هم سیاهتر است.
#فرهنگ_جبهه_جشن_پتو
#شهید_خاطرات_دفاع_مقدس
#فرهنگ_جبهه_الگو
#آب_پتو
#جشن_پتو
http://telegram.me/safeer59
برنامه استقبال ویژه از افراد در چادرها و اتاق های استقرار رزمندگان بود و کسانی که مسئولیت بالاتری داشته یا عزیزتر بودند جشن پتوی مفصل تری گرفته می شد و اگر کسی از این مراسم قصر در می رفت دامنه این جشن به شهرهای پشت جبهه و یا در اتوبوس و قطار هم می رسید و در این لحظات نگاه های متعجب و کنده شده مردم ناظر در پیرامون بچه ها بود که هاج و واج به آنها نگاه می کردند.
جشن پتو تدارک چندانی نمی خواهد یک جای دنج برای محصور کردن میهمان . یک پتو که جنسش مهم نیست و تنها باید طوری او را در بر بگیرد که میزبانان مشخص نشده و لو نروند و مشت و لگدهای آبدار برای مشت و مال دادن و پذیرایی از میهمان.
پذیرایی چنان بی تعارف و بی تکلف صورت می گیرد و در اجرای این برنامه ها توصیه و سفارش حالت عکس می گیرد و ضربات وارده با قدرت بیشتری به فرد وارد میشود
با پایان جشن در حالی که اجرا کنندگان جشن به سرعت و عجله محل را ترک می کنند میهمان که در زیر پتو مشغول ناله کشیدن و خط و نشان کشیدن برای میزبانان می باشد دست به کمر. موهای ژولیده و لنگان لنگان میهمانی را ترک می کند .
خدا می داند در جشن بعدی جای این میهمان با یکی از میزبانان عوض شود به هر حال در جبهه جشن پتو دیر و زود داشت اما سوخت و سوز نه.
مصداق و نمونه های جشن پتو و سایر شوخی ها در یگان های مختلف
امان از دست بچه‌های دستة شهید بهشتی! در گروهان و گردان و شایدهم لشکر، یک نفر پیدا نمی‌شد که گذرش به چادر آنها افتاده و بعد با بدنی‌درب و داغون، قیافه‌ای وحشتزده و موهای ژولیده از آنجا فرار نکرده باشد!
اگر بچه‌های آن دسته را می‌دیدی، باورت نمی‌شد که اینقدر شر و شلوغ‌باشند. به جز حاج محمدی همه زیر بیست و دو سال بودند. کافی بود که از دم‌در چادر آنها بگذری تا همگی با لحنی صمیمی و چرب و نرم صدایت کرده وبه داخل چادرشان دعوتت کنند. اگر با تجربه بودی، یعنی دفعه قبل در آنجاپذیرایی شده بودی! سریع آیة‌الکرسی می‌خواندی و فلنگ را می‌بستی! اماوای به آن روزی که تازه وارد بوده باشی و به چادرها آنها بروی. دیگر بایدغزل خداحافظی را می‌خواندی و برای شادی روحت فاتحه می‌فرستادی ودوستانت باید برای بردنت به اورژانس می‌آمدند.
فرض کن تو یک نیروی جدید بودی که تازه به گردان آمده بودی. آنها به‌چادرشان دعوتت می‌کردند. با کمال میل می‌پذیرفتی و می‌رفتی. اول از تو باچایی و شربت پذیرایی درست و حسابی می‌کردند. بعد برای اینکه با توخیلی دوست شوند چند حقه و کلک سوار می‌کردند. مثلاً یکی از آنها پیراهن‌فرمش را می‌آورد. و می‌گفت: «تا حالا از آستین پیراهن من ابرها را دیدی؟نمی‌دانی که چقدر قشنگ و زیبا نشان می‌دهد. می‌خواهی نگاه کنی؟» و توقبول می‌کردی. پیراهن فرم را می‌انداختند سرت و تو از توی آستین پیراهن به‌گوشة آسمان که ابرها در آنجا جمع شده‌اند نگاه می‌کنی. اما چیزی دستگیرت نمی‌شود که یهو از توی آستین، یک پارچ آب روانة صورتت‌می‌شد و همه سر و بدنت خیس آب می‌شد. با وحشت که پیراهن را کنارمی‌زدی، یکی از بچه‌ها را می‌دیدی که ایستاده و هر هر می‌خندد.
خب این اوّلی. اما پذیرایی دوّمی.فرض کن شب است که مهمانشان شده‌ای. آنها سریع دور حلقه‌ای‌می‌نشستند و تو هم یکی از زنجیرهای حلقه می‌شدی. یکی از آنها می‌گفت:«خب بازی لال بازی خوبه؟» همه قبول می‌کردند. خود او شرط می‌گذاشت‌که اوستا هر کاری با بغل دستی کرد بغل دستی هم با کناری بکند و هیچ کس‌هم حق خندیدن ندارد. و بازی شروع می‌شد. اوستا به صورت بغل دستی‌دست می‌مالید بغل دستی به کناری و کناری به بغل دستی و خلاصه به‌صورت خودت هم دست مالیده می‌شد تا آخر. اوستا آهسته به پای بغل‌دستی ضربه می‌زد و دوباره تا آخر همین عمل تکرار می‌شد، چند بار دست‌مالیدن به صورت، نیشگون، کشیدن بینی، تا آخر که می‌دیدی همه نگاهت می‌کنند و به زور جلوی خنده شان را گرفته‌اند. هاج و واج می‌مانی که چه‌شده و اینها چرا می‌خندند، که یک آینه جلوی صورتت گرفته می‌شد و تو ازدیدن یک صورت سیاه واکس خورده وحشت می‌کردی و می‌دیدی که دست‌بغل دستیت از صورتت هم سیاهتر است.
#فرهنگ_جبهه_جشن_پتو
#شهید_خاطرات_دفاع_مقدس
#فرهنگ_جبهه_الگو
#آب_پتو
#جشن_پتو
http://telegram.me/safeer59
Telegram
سفیر
کانال سفیر تلاشی در جهت تحلیل و بیان درست و واقعی دفاع مقدس با سه رویکرد احساسی، حماسی و عقلایی
تماس با مدیر:
Www.Safeer.blogfa.com
@najaf46
تماس با مدیر:
Www.Safeer.blogfa.com
@najaf46
جشن پتو (آّب پتو) :
یا اینکه از بچه‌های گردانی و به دیدن یکی از دوستانت بر عکس‌دشمنانت! می‌روی. وقتی به چادر شان می‌رسی در یک لحظه می‌بینی که‌چشمان همه شان برق زد و آب از لب‌ولوچه‌شان راه افتاد. به پایت بلندمی‌شوند و تو را با احترام و بفرما، بفرما به صدر مجلس می‌برند. یک لیوان‌چای و یا یک پیاله گندم و عدس بو داده جلویت می‌گذارند و تو مشغول می‌شوی. بعد از چند دقیقه یکی از آنها ـ اکثر اوقات فرمانده‌شان ـ از تودرخواست می‌کند که خودکار و یا مدادی که وسط چادر افتاده است رابی‌زحمت به دستش برسانی. با خضوع و خشوع می‌روی وسط چادر، همین‌که خم می‌شوی تا برش‌داری، یک دفعه با افتادن یک پتو بر سرت، دنیا جلوی‌چشمانت تیره و تار میشود و بعد باران مشت و لگد بر سر و تن نازنینت‌باریدن می‌گیرد. جوری می‌زننت که اگر «بروسلی» مرحوم را آن طور می‌زدندتا قیام قیامت سینه خیز می‌رفت! یا غش می‌کردی و از حال می‌رفتی و یا گیج‌و خل می‌شدی. بعد که سرحال می‌آمدی یک آینه جلوی صورتت می‌گرفتندو تو نازنین قیافه‌ای که بینی‌اش کج و کوله، ابروهایش پایین و بالا و موهای‌سرش مثل برق‌گرفته‌ها سیخ شده است، شوکه می‌شدی و به هوا می‌پریدی.می‌ریختند دورت و قربان و صدقه‌ها شروع می‌شد. آن زمان دیگر مثل یک‌ماشین درب و داغون احتیاج به یک آچارکشی پیدا می‌کردی! خلاصة کلام می‌انداختندت روی یک برانکارد و «لااله الاالله و محمد رسول‌الله(ص)»گویان از چادر بیرون می‌بردند و بچه‌های گردان شصتشان خبردار می‌شد که‌آن چادر یک قربانی دیگر گرفته است. دوستانت با ترس و لرز می‌آمدند وهیکل زهوار در رفته را می‌بردند چادرتان. و آن زمان‌تو مثل مار گزیده‌ها که از ریسمان سیاه و سفید می‌ترسند، دور رفتن به چادرهای آنها را خط می‌کشیدی و اگر باد هم کلاهت را به آنجا می‌برد دنبالش نمی‌رفتی.
این را هم بگویم که در عملیاتها و حمله‌ها هیچکس در شجاعت و دلیری‌به گردپای آنها نمی‌رسید. هر کدامشان با هر وسیله‌ای که می‌شد از خجالت‌دشمن درمی آمد. بی سیم چی آر پی جی شلیک می‌کرد، آر پی چی زن اگرموشکش تمام می‌شد، یک تیرپارچی تمام عیار می‌شد. و مسئول دسته شان‌می‌توانست یک امدادگر خوب بشود و خلاصه کلام کاری می‌کردند که افراددشمن به مرگ خودشان راضی شوند.
اینها را که گفتم یاد خاطره‌ای از چند ماه قبل افتادم که ذکرش بیجا نیست.در پادگان «دو کوهه» بودیم که خبر آمد می‌خواهیم به منطقه عملیاتی «مهران»برویم. همه بچه‌ها که از بیکاری و کسلی خسته شده بودند. سریع به بستن بارو بندیل مشغول شدند که یکی از بچه‌ها با شیطنت خندید و گفت: «بچه‌هابیایید به میمنت این خبر، برای اولین کسی وارد اتاق شد جشن پتو بگیریم.چطوره؟» خب کور از خدا چه می‌خواهد؟ یک تلویزیون رنگی! با جان و دل‌پذیرفتیم. خودمان را زدیم به خواب و یک نفر با پتو دم در کمین کرد. چندلحظة بعدتقه‌ای به در خورد و صدایی بلند شد که: «یا الله هیچ کس نیست،برادرا من...»و همین که وارد اتاق شد پتو رویش افتاد و باران مشت و لگدبرسرش باریدن گرفت.خوب که حالش را جا آوردیم خسته و نفس زنان رفتیم وکنار نشستیم. بندة خدا همین طور زیر پتو دراز کشیده و چیزی نمی‌گفت.اصلاً برای نجات خودش تقلایی نکرد. پتو که کنار رفت، رنگ همه پرید.حاج حسین، معاون گردان بود. همان طور که می‌خندید، گفت: «بابا ای والله،این طوری از مهمان پذیرایی می‌کنند؟ گردنم داشت می‌شکست. خواستم‌بگم که اگر از لحاظ تدارکات کم وکسر...» و من از خجالت رفتم زیر پتو.
حالا، هر وقت که به بهشت زهرا می‌روم سر قبر بعضی از بچه‌های دسته‌شهید بهشتی می‌روم. بچه‌هایی که در عین شلوغی، خداوند خواستشان وآنهابا بال و پر خونین به دیدارش رفتند و ما را جا گذاشتند. بالای سرشان می‌نشینم و یادی می‌کنم از آن روزهای خوب و خوش جبهه و جنگ.
داود امیریان
#فرهنگ_جبهه_جشن_پتو
#شهید_خاطرات_دفاع_مقدس
http://telegram.me/safeer59
یا اینکه از بچه‌های گردانی و به دیدن یکی از دوستانت بر عکس‌دشمنانت! می‌روی. وقتی به چادر شان می‌رسی در یک لحظه می‌بینی که‌چشمان همه شان برق زد و آب از لب‌ولوچه‌شان راه افتاد. به پایت بلندمی‌شوند و تو را با احترام و بفرما، بفرما به صدر مجلس می‌برند. یک لیوان‌چای و یا یک پیاله گندم و عدس بو داده جلویت می‌گذارند و تو مشغول می‌شوی. بعد از چند دقیقه یکی از آنها ـ اکثر اوقات فرمانده‌شان ـ از تودرخواست می‌کند که خودکار و یا مدادی که وسط چادر افتاده است رابی‌زحمت به دستش برسانی. با خضوع و خشوع می‌روی وسط چادر، همین‌که خم می‌شوی تا برش‌داری، یک دفعه با افتادن یک پتو بر سرت، دنیا جلوی‌چشمانت تیره و تار میشود و بعد باران مشت و لگد بر سر و تن نازنینت‌باریدن می‌گیرد. جوری می‌زننت که اگر «بروسلی» مرحوم را آن طور می‌زدندتا قیام قیامت سینه خیز می‌رفت! یا غش می‌کردی و از حال می‌رفتی و یا گیج‌و خل می‌شدی. بعد که سرحال می‌آمدی یک آینه جلوی صورتت می‌گرفتندو تو نازنین قیافه‌ای که بینی‌اش کج و کوله، ابروهایش پایین و بالا و موهای‌سرش مثل برق‌گرفته‌ها سیخ شده است، شوکه می‌شدی و به هوا می‌پریدی.می‌ریختند دورت و قربان و صدقه‌ها شروع می‌شد. آن زمان دیگر مثل یک‌ماشین درب و داغون احتیاج به یک آچارکشی پیدا می‌کردی! خلاصة کلام می‌انداختندت روی یک برانکارد و «لااله الاالله و محمد رسول‌الله(ص)»گویان از چادر بیرون می‌بردند و بچه‌های گردان شصتشان خبردار می‌شد که‌آن چادر یک قربانی دیگر گرفته است. دوستانت با ترس و لرز می‌آمدند وهیکل زهوار در رفته را می‌بردند چادرتان. و آن زمان‌تو مثل مار گزیده‌ها که از ریسمان سیاه و سفید می‌ترسند، دور رفتن به چادرهای آنها را خط می‌کشیدی و اگر باد هم کلاهت را به آنجا می‌برد دنبالش نمی‌رفتی.
این را هم بگویم که در عملیاتها و حمله‌ها هیچکس در شجاعت و دلیری‌به گردپای آنها نمی‌رسید. هر کدامشان با هر وسیله‌ای که می‌شد از خجالت‌دشمن درمی آمد. بی سیم چی آر پی جی شلیک می‌کرد، آر پی چی زن اگرموشکش تمام می‌شد، یک تیرپارچی تمام عیار می‌شد. و مسئول دسته شان‌می‌توانست یک امدادگر خوب بشود و خلاصه کلام کاری می‌کردند که افراددشمن به مرگ خودشان راضی شوند.
اینها را که گفتم یاد خاطره‌ای از چند ماه قبل افتادم که ذکرش بیجا نیست.در پادگان «دو کوهه» بودیم که خبر آمد می‌خواهیم به منطقه عملیاتی «مهران»برویم. همه بچه‌ها که از بیکاری و کسلی خسته شده بودند. سریع به بستن بارو بندیل مشغول شدند که یکی از بچه‌ها با شیطنت خندید و گفت: «بچه‌هابیایید به میمنت این خبر، برای اولین کسی وارد اتاق شد جشن پتو بگیریم.چطوره؟» خب کور از خدا چه می‌خواهد؟ یک تلویزیون رنگی! با جان و دل‌پذیرفتیم. خودمان را زدیم به خواب و یک نفر با پتو دم در کمین کرد. چندلحظة بعدتقه‌ای به در خورد و صدایی بلند شد که: «یا الله هیچ کس نیست،برادرا من...»و همین که وارد اتاق شد پتو رویش افتاد و باران مشت و لگدبرسرش باریدن گرفت.خوب که حالش را جا آوردیم خسته و نفس زنان رفتیم وکنار نشستیم. بندة خدا همین طور زیر پتو دراز کشیده و چیزی نمی‌گفت.اصلاً برای نجات خودش تقلایی نکرد. پتو که کنار رفت، رنگ همه پرید.حاج حسین، معاون گردان بود. همان طور که می‌خندید، گفت: «بابا ای والله،این طوری از مهمان پذیرایی می‌کنند؟ گردنم داشت می‌شکست. خواستم‌بگم که اگر از لحاظ تدارکات کم وکسر...» و من از خجالت رفتم زیر پتو.
حالا، هر وقت که به بهشت زهرا می‌روم سر قبر بعضی از بچه‌های دسته‌شهید بهشتی می‌روم. بچه‌هایی که در عین شلوغی، خداوند خواستشان وآنهابا بال و پر خونین به دیدارش رفتند و ما را جا گذاشتند. بالای سرشان می‌نشینم و یادی می‌کنم از آن روزهای خوب و خوش جبهه و جنگ.
داود امیریان
#فرهنگ_جبهه_جشن_پتو
#شهید_خاطرات_دفاع_مقدس
http://telegram.me/safeer59
Telegram
سفیر
کانال سفیر تلاشی در جهت تحلیل و بیان درست و واقعی دفاع مقدس با سه رویکرد احساسی، حماسی و عقلایی
تماس با مدیر:
Www.Safeer.blogfa.com
@najaf46
تماس با مدیر:
Www.Safeer.blogfa.com
@najaf46
دو یار ، دو سردار گمنام ،سردارانی که با شهادت آنها ارزش کار آنها در نزد عموم آشکار شد و جنگ بدون آنان ... http://telegram.me/safeer59
به یاد مردانی که تکرار ناپذیرند از #اخلاص_شجاعت_غیرت_گمنام_بی_ادعا http://telegram.me/safeer59
به یاد مردانی که تکرار ناپذیرند از #اخلاص_شجاعت_غیرت_گمنام_بی_ادعا http://telegram.me/safeer59
به بهانه چهارم آبان1362 اشغال شهر خرمشهر توسط ارتش عراق:
نجف زراعت پیشه
قبل از جنگ به خرمشهر می گفتند عروس شهرهای ایران ،بندر تجاری پررونقی که از سال های قبل بندر رقیبش ، بصره عراق را از دور خارج کرده بود؛ خانه های ویلایی زیبایی داشت و خیابان های شهر را گل های منحصر به فردی تزیین کرده بود.
در تاریخ شهر خرمشهر چهار بار توسط مهاجمین و دشمنان ایران زمین اشغال شده است، دو بار توسط انگلیسی ها ،یک بار توسط حاکم بغداد علی پاشا از حکومت عثمانی و چهارمین بار نیز بوسیله صدام حسین.
بار اول : سال 1253 ه.ق توسط علی پاشا والی بغداد که این هجوم به محمره با غارت و کشتار و اسارت خیل عظیمی از مردم منطقه همراه بود و دلیل وی برای هجوم و چاشغال محمره ادعای حاکمیت بر محمره (خرمشهر ) و نواحی مجاور آن بود.
بار دوم : اشغال خرمشهر در تاریخ 1851م (1273 ه.ق) بود که پس از لشکر کشی ایرانیان به هرات که بخشی از ایران آن روز بود ، نیروهای انگلیسی خرمشهر را به اشغال درآوردند و تنها زمانی از خرمشهر خارج شدند که ایران منطقه هرات و نواحی مجاور را از دست داده و واگذار کرد.
بار سوم : اشغال خرمشهر در جریان اشغال ایران در شهریور 1320 که مصادف با جنگ جهانی دوم بود روسها و انگلیسی ها سیاست بی طرفی ایران را در جنگ نادیده گرفته و خاک کشورمان توسط نیروهای روس و انگلیس اشغال شد؛انگلیسی ها از خرمشهر تا اهواز را اشغال کردند اما بعد از پایان جنگ خود انگلیسی ها منطقه اشغالی را ترک کردند.
بار چهارم : زمانیکه ایران دچار انقلاب شده بود و از نظر اقتصادی،نظامی ،سیاسی و ....در وضعیت بدی قرار داشت ارتش کاملاً مجهز عراق هجومی سراسری به مرزهای غربی کشور را آغاز کرد که علی رغم عدم آمادگی نظام سیاسی برای مقابله جدی، نیروهای مردمی به فرمان امام در جبهه ها حضور یافته و نیروهای عراقی را در دروازه های شهر زمینگیر کردند و اگر از این نیروهای شجاع حمایت می شد عراق نمی توانست شهر را به اشغال درآورد اما علی رغم بی مهریها و عدم پشتیبانی نیروهای مدافع شهر ایستادگی و مقاومت رزمندگان داخل شهر که طیف مختلفی از ارتش،سپاه،نیروهای مردمی از زن و مرد را در بر می گرفت در تاریخ 24 مهر 1359 به خاطر رشادت و شهادت بسیاری از رزمندگان به خونین شهر تغییر نام داده و سرانجام دشمن پس از 34 روز توانست خرمشهر را به اشغال خود در آورد و قسمت غربی شهر در تاریخ4/8/1359 به اشغال در آمد و به مدت 19 ماه از خاک میهن دور شد، تا این که با شهامت و ایثار رزمندگان در عملیات بیت المقدس در تاریخ 3/3/1361 از چنگال اشغالگران آزاد شد و شور و ولوله عجیبی سرتاسر ایران را فرا گرفت که تاریخ نظیر آن را نداشت؛ چرا که برای اولین بار ایرانیان توانسته بودند مناطق از دست رفته خویش را بدون اتکا و حمایت نیروهای خارجی از دشمن بازپس گرفته و از جدایی این مناطق از میهن که در دو سده اخیر بی نظیر بوده است ،نقشی جاودان از خویش در تاریخ کشور بر جای بگذارند.
#آزادی_خرمشهر_سوم_خرداد_۱۳۶۱
#اشغال_خرمشهر_طی_تاریخ_معاصر
#چهارم_آبان_1359_اشغال_خرمشهر_توسط_عراق
http://telegram.me/safeer59
نجف زراعت پیشه
قبل از جنگ به خرمشهر می گفتند عروس شهرهای ایران ،بندر تجاری پررونقی که از سال های قبل بندر رقیبش ، بصره عراق را از دور خارج کرده بود؛ خانه های ویلایی زیبایی داشت و خیابان های شهر را گل های منحصر به فردی تزیین کرده بود.
در تاریخ شهر خرمشهر چهار بار توسط مهاجمین و دشمنان ایران زمین اشغال شده است، دو بار توسط انگلیسی ها ،یک بار توسط حاکم بغداد علی پاشا از حکومت عثمانی و چهارمین بار نیز بوسیله صدام حسین.
بار اول : سال 1253 ه.ق توسط علی پاشا والی بغداد که این هجوم به محمره با غارت و کشتار و اسارت خیل عظیمی از مردم منطقه همراه بود و دلیل وی برای هجوم و چاشغال محمره ادعای حاکمیت بر محمره (خرمشهر ) و نواحی مجاور آن بود.
بار دوم : اشغال خرمشهر در تاریخ 1851م (1273 ه.ق) بود که پس از لشکر کشی ایرانیان به هرات که بخشی از ایران آن روز بود ، نیروهای انگلیسی خرمشهر را به اشغال درآوردند و تنها زمانی از خرمشهر خارج شدند که ایران منطقه هرات و نواحی مجاور را از دست داده و واگذار کرد.
بار سوم : اشغال خرمشهر در جریان اشغال ایران در شهریور 1320 که مصادف با جنگ جهانی دوم بود روسها و انگلیسی ها سیاست بی طرفی ایران را در جنگ نادیده گرفته و خاک کشورمان توسط نیروهای روس و انگلیس اشغال شد؛انگلیسی ها از خرمشهر تا اهواز را اشغال کردند اما بعد از پایان جنگ خود انگلیسی ها منطقه اشغالی را ترک کردند.
بار چهارم : زمانیکه ایران دچار انقلاب شده بود و از نظر اقتصادی،نظامی ،سیاسی و ....در وضعیت بدی قرار داشت ارتش کاملاً مجهز عراق هجومی سراسری به مرزهای غربی کشور را آغاز کرد که علی رغم عدم آمادگی نظام سیاسی برای مقابله جدی، نیروهای مردمی به فرمان امام در جبهه ها حضور یافته و نیروهای عراقی را در دروازه های شهر زمینگیر کردند و اگر از این نیروهای شجاع حمایت می شد عراق نمی توانست شهر را به اشغال درآورد اما علی رغم بی مهریها و عدم پشتیبانی نیروهای مدافع شهر ایستادگی و مقاومت رزمندگان داخل شهر که طیف مختلفی از ارتش،سپاه،نیروهای مردمی از زن و مرد را در بر می گرفت در تاریخ 24 مهر 1359 به خاطر رشادت و شهادت بسیاری از رزمندگان به خونین شهر تغییر نام داده و سرانجام دشمن پس از 34 روز توانست خرمشهر را به اشغال خود در آورد و قسمت غربی شهر در تاریخ4/8/1359 به اشغال در آمد و به مدت 19 ماه از خاک میهن دور شد، تا این که با شهامت و ایثار رزمندگان در عملیات بیت المقدس در تاریخ 3/3/1361 از چنگال اشغالگران آزاد شد و شور و ولوله عجیبی سرتاسر ایران را فرا گرفت که تاریخ نظیر آن را نداشت؛ چرا که برای اولین بار ایرانیان توانسته بودند مناطق از دست رفته خویش را بدون اتکا و حمایت نیروهای خارجی از دشمن بازپس گرفته و از جدایی این مناطق از میهن که در دو سده اخیر بی نظیر بوده است ،نقشی جاودان از خویش در تاریخ کشور بر جای بگذارند.
#آزادی_خرمشهر_سوم_خرداد_۱۳۶۱
#اشغال_خرمشهر_طی_تاریخ_معاصر
#چهارم_آبان_1359_اشغال_خرمشهر_توسط_عراق
http://telegram.me/safeer59
Telegram
سفیر
کانال سفیر تلاشی در جهت تحلیل و بیان درست و واقعی دفاع مقدس با سه رویکرد احساسی، حماسی و عقلایی
تماس با مدیر:
Www.Safeer.blogfa.com
@najaf46
تماس با مدیر:
Www.Safeer.blogfa.com
@najaf46
استراتژی دفاع متحرک :
(جنگ جوجه تیغی با مار)
بعد از شکست عراق در فاو زمستان 1364 و ضربات کمر شکن به ارتش عراق صدام تصمیم گرفت با استفاده از استراتژی تهاجمی در نقاطی که خطوط پدافندی ما دارای ضعف بودیم به نیروهای ما حمله نماید لذا به نقاطی حمله برد که نقاط ضعف ما بود و ما از نیروی عمده ای برخوردار نبودیم مناطقی نظیر حاج عمران ، مهران و ....که سبب شد ماههای بعد از والفجر 8 ما به سمت مقابله با اهداف دشمن در مناطق مختلف برویم که از اسفند 1364 آغاز و با عملیات کربلای یک و بازپس گیری شهر مهران در تیرماه 1365 و شکست این استراتژی به پایان رسید.
#استراتژی_دفاع_متحرک
http://telegram.me/safeer59
(جنگ جوجه تیغی با مار)
بعد از شکست عراق در فاو زمستان 1364 و ضربات کمر شکن به ارتش عراق صدام تصمیم گرفت با استفاده از استراتژی تهاجمی در نقاطی که خطوط پدافندی ما دارای ضعف بودیم به نیروهای ما حمله نماید لذا به نقاطی حمله برد که نقاط ضعف ما بود و ما از نیروی عمده ای برخوردار نبودیم مناطقی نظیر حاج عمران ، مهران و ....که سبب شد ماههای بعد از والفجر 8 ما به سمت مقابله با اهداف دشمن در مناطق مختلف برویم که از اسفند 1364 آغاز و با عملیات کربلای یک و بازپس گیری شهر مهران در تیرماه 1365 و شکست این استراتژی به پایان رسید.
#استراتژی_دفاع_متحرک
http://telegram.me/safeer59
Telegram
سفیر
کانال سفیر تلاشی در جهت تحلیل و بیان درست و واقعی دفاع مقدس با سه رویکرد احساسی، حماسی و عقلایی
تماس با مدیر:
Www.Safeer.blogfa.com
@najaf46
تماس با مدیر:
Www.Safeer.blogfa.com
@najaf46
نبرد در آبراه تبوک :
شکست استراتژی دفاع متحرک عراق در هورالهویزه:
نجف زراعت پیشه
در اواخر سال ۶۴ و آغازسال 1365 که تغییر استراتژی دفاع متحرک عراق جهت بازپس گیری مناطق از دست داده طی عملیاتهای گذشته بود عراق عملیاتهای متعددی را انجام داد که از جمله آنها می توان به عملیات در هورالعظیم اشاره کرد که بر اساس آن عراق طی یک تهاجم به پاسگاهی واقع در آبراه تبوک که تیپ ویژه شهدا برادران روی آن پدافند می کرد به اشغال خود در آورد. این تنها پاسگاهی بود که با توجه به حساسیت منطقه به تیپ ویژه شهدا واگذار شده بود .
در تاریخ 12/3/64 دشمن در جناح راست نیروهای تیپ 15 آبی- خاکی امام حسن مجتبی (ع) که نیروهای تیپ ویژه شهدا بودنداز ساعت 11 شب شروع به ریختن آتش تهیه سنگین نمود که که تا نزدیکی صبح ادامه داشت و با یک تهاجم سریع پاسگاه را به تصرف خویش در آورد که در جریان تک دشمن بسیاری از نیروهای تیپ ویژه شهدا به شهادت رسیدند .
با توجه به تهدید منطقه و همچنین برای تیپ 15 آبی- خاکی امام حسن مجتبی (ع) دستور بازپس گیری آن از سوی فرماندهی صادر شد که ابتدا قرار بود نیروهای لشکر 14 امام حسین (ع) عمل کنند که بعداً به تیپ 15 آبی- خاکی امام حسن مجتبی (ع) واگذار گردید؛ لذا در همین راستا گروهان پدافند کننده در منطقه تعدادی قایق ذوالفقار و دو لندی گراف را که 106 روی آنها نصب شده بود به جلو برده و در آبراههایی که به این پاسگاهها منتهی می شد گذاشتند و با تقویت نیروهای رزمنده در جلو آنها از نفوذ هر چه بیشتر نیروهای دشمن جلوگیری مینمودند .
نهایتا ً در 13/3/1364 با حضور فرمانده تیپ 15 آبی- خاکی امام حسن مجتبی (ع) برادر حسین کلاه کج و فرمانده طرح و عملیات حشمت حسن زاده و تعدادی از رزمندگان حاضر در سایت خیبر و گروهان پدافند کننده در منطقه عملیات علیه نیروهای دشمن آغاز گردید. در مرحله اول مقر دشمن از ساعت 9 شب تا 4 صبح توسط ادوات و آتش تهیه خودی کوبیده شد و با طلوع فجر نیروهای رزمنده با قایقهای تندرو و شلیک بی امان به پاسگاه هجوم برده و با نابودی نیروهای دشمن پاسگاه را به تصرف خویش درآوردند .
بعد از تصرف آن نیروهای دشمن در چند مورد اقدام به اجرای پاتک نموده که با دادن تلفات مجبور به عقب نشینی شدند. بعد از تثبیت کامل ، تیپ مواضع متصرف شده را به تیپ ویژه شهدا واگذار نمود. این عملیات به عنوان اولین تجربه موفق نیروهای رزمنده در تک های محدود علیه عراقی ها بود که پس از آن عملیاتهای سلسله وار قدس و عملیاتهای ظفر و قادر صورت گرفت.
(زراعت پیشه،نجف ،1396،سایت خیبر:نگاهی به تیپ 15 آبی-خاکی امام حسن مجتبی ع در دفاع مقدس،تهران،آوین نگار)
#استراتژی_دفاع_متحرک
#هورالهویزه_پاسگاه_پدافندی
#تیپ15_امام_حسن_مجتبی_1365
http://telegram.me/safeer59
شکست استراتژی دفاع متحرک عراق در هورالهویزه:
نجف زراعت پیشه
در اواخر سال ۶۴ و آغازسال 1365 که تغییر استراتژی دفاع متحرک عراق جهت بازپس گیری مناطق از دست داده طی عملیاتهای گذشته بود عراق عملیاتهای متعددی را انجام داد که از جمله آنها می توان به عملیات در هورالعظیم اشاره کرد که بر اساس آن عراق طی یک تهاجم به پاسگاهی واقع در آبراه تبوک که تیپ ویژه شهدا برادران روی آن پدافند می کرد به اشغال خود در آورد. این تنها پاسگاهی بود که با توجه به حساسیت منطقه به تیپ ویژه شهدا واگذار شده بود .
در تاریخ 12/3/64 دشمن در جناح راست نیروهای تیپ 15 آبی- خاکی امام حسن مجتبی (ع) که نیروهای تیپ ویژه شهدا بودنداز ساعت 11 شب شروع به ریختن آتش تهیه سنگین نمود که که تا نزدیکی صبح ادامه داشت و با یک تهاجم سریع پاسگاه را به تصرف خویش در آورد که در جریان تک دشمن بسیاری از نیروهای تیپ ویژه شهدا به شهادت رسیدند .
با توجه به تهدید منطقه و همچنین برای تیپ 15 آبی- خاکی امام حسن مجتبی (ع) دستور بازپس گیری آن از سوی فرماندهی صادر شد که ابتدا قرار بود نیروهای لشکر 14 امام حسین (ع) عمل کنند که بعداً به تیپ 15 آبی- خاکی امام حسن مجتبی (ع) واگذار گردید؛ لذا در همین راستا گروهان پدافند کننده در منطقه تعدادی قایق ذوالفقار و دو لندی گراف را که 106 روی آنها نصب شده بود به جلو برده و در آبراههایی که به این پاسگاهها منتهی می شد گذاشتند و با تقویت نیروهای رزمنده در جلو آنها از نفوذ هر چه بیشتر نیروهای دشمن جلوگیری مینمودند .
نهایتا ً در 13/3/1364 با حضور فرمانده تیپ 15 آبی- خاکی امام حسن مجتبی (ع) برادر حسین کلاه کج و فرمانده طرح و عملیات حشمت حسن زاده و تعدادی از رزمندگان حاضر در سایت خیبر و گروهان پدافند کننده در منطقه عملیات علیه نیروهای دشمن آغاز گردید. در مرحله اول مقر دشمن از ساعت 9 شب تا 4 صبح توسط ادوات و آتش تهیه خودی کوبیده شد و با طلوع فجر نیروهای رزمنده با قایقهای تندرو و شلیک بی امان به پاسگاه هجوم برده و با نابودی نیروهای دشمن پاسگاه را به تصرف خویش درآوردند .
بعد از تصرف آن نیروهای دشمن در چند مورد اقدام به اجرای پاتک نموده که با دادن تلفات مجبور به عقب نشینی شدند. بعد از تثبیت کامل ، تیپ مواضع متصرف شده را به تیپ ویژه شهدا واگذار نمود. این عملیات به عنوان اولین تجربه موفق نیروهای رزمنده در تک های محدود علیه عراقی ها بود که پس از آن عملیاتهای سلسله وار قدس و عملیاتهای ظفر و قادر صورت گرفت.
(زراعت پیشه،نجف ،1396،سایت خیبر:نگاهی به تیپ 15 آبی-خاکی امام حسن مجتبی ع در دفاع مقدس،تهران،آوین نگار)
#استراتژی_دفاع_متحرک
#هورالهویزه_پاسگاه_پدافندی
#تیپ15_امام_حسن_مجتبی_1365
http://telegram.me/safeer59
Telegram
سفیر
کانال سفیر تلاشی در جهت تحلیل و بیان درست و واقعی دفاع مقدس با سه رویکرد احساسی، حماسی و عقلایی
تماس با مدیر:
Www.Safeer.blogfa.com
@najaf46
تماس با مدیر:
Www.Safeer.blogfa.com
@najaf46
#استراتژی_دفاع_متحرک
شکست استراتژی دفاع متحرک عراق در هور #هورالهویزه_پاسگاه_پدافندی
#تیپ15_امام_حسن_مجتبی_1365
http://telegram.me/safeer59
شکست استراتژی دفاع متحرک عراق در هور #هورالهویزه_پاسگاه_پدافندی
#تیپ15_امام_حسن_مجتبی_1365
http://telegram.me/safeer59
#استراتژی_دفاع_متحرک
شکست استراتژی دفاع متحرک عراق در هور #هورالهویزه_پاسگاه_پدافندی
#تیپ15_امام_حسن_مجتبی_1365
http://telegram.me/safeer59
شکست استراتژی دفاع متحرک عراق در هور #هورالهویزه_پاسگاه_پدافندی
#تیپ15_امام_حسن_مجتبی_1365
http://telegram.me/safeer59