آدم ها：
*-کتاب "نیارش" از گاندی رو دارید؟
-منظورتون "نیایش" هست؟
-نه نه "نیارش"
-نیارمش؟!
...
-بفرمایید این هم کتاب
-یعنی گاندی کتابی به اسم "نیارش" نداره؟
-نمی دونم
-چرا؟
.
-سلام. خوبی؟ سال نو مبارک.
-سلام. ممنون. سال نوی شما هم مبارک.
-آقا امشب فوتبال می آی؟
-نمی دونم. فامیلای خانمم اومدن اینجا. شاید نتونم بیام.
-اوکی. اشکال نداره. ایشالا هفته ی بعد می بینمت.
-راستی تو گروههای تلگرامی عضوی؟
-یه چندتایی آره.
-ما رو هم ببر توشون. دختر مختر داره. یه چن تا مخ بزنیم.
-والا چی بگم. گروه هایی که من عضوم این مدلی! نیست.
-دست وردار بابا.

و بدین ترتیب ابزورد فارسی شکل گرفت. ارتباط من و جمعیت قابل توجهی از آدم ها.
@mamrizzio

وقتی افتاد فتنه ای در شام
هر کس از گوشه ای فرا رفتند
پسران وزیر ناقص عقل
به امانگاه پادشا رفتند
روستا زادگان دانشمند
طبق معمول، بد به ...
نیوگلستان/پدرام ابراهیمی/نشر چشمه
@mamrizzio

سه روز پیش بود که با دوستانی، صحبت از قاسم هاشمی نژاد و کتاب هایش شد. "بوته بر بوته" را برداشتم و دوباره با ولع و دقت خواندم. به دوستی پیام دادم که خواندنش برای فلانی -الان- از نان شب واجب تر است.
جمله ها را مرور می کردم. سبک نوشته و پرداخت شان. واژه ها را. چیز یاد می گرفتم. تاسف می خوردم، بهت زده می شدم که چطور او در چهل-پنجاه سال قبل از من این همه خوانده و این همه فهمیده و در سن الان من چطور می نویسد. او کجا بوده در آن زمان و من کجا؟
سطح و عمق مطالعاتش و دقت و تسلطش مثال زدنی بود.
الغرض... ملولم و ناراحت. امروز خبر رسید که قاسم هاشمی نژاد پر کشید و به جهان سایه ها رفت. انسان ماتریالیستی هستم ولی با این وجود خودم را مواخذه می کنم که شاید من هم دست داشتم. هیچ ارتباطی نیست اما در این حالت از دستم کاری بر نمی آید جز افسوس.
@mamrizzio
@seengram

کتف درد شدید
باخت بارسلونا
یادم رفت دیروز تولد بهترین دوستم بود. (البته یه روز زودتر یادم اومد و یه روز دیرتر)
شنیدن یکی دو تا خبر بد
هر چی بود هنوز کتفم درد می کنه و پس لرزه های اون خبرها...
@mamrizzio

مریزاد دستی که انگور چید
مریزاد پایی که در هم فشرد
شود مست وحدت ز جام الست
هر آن کاو چو حافظ می صاف خورد

از این قرار می وحدت چیزی ست که از انگور ساخته می شود و با دست چیده و با پا فشرده می شود ولی حرام نیست و می وحدت است. نوش حافظ جان!
@mamrizzio

و اما پاسخ به سوال کنجکاوان گرامی که پرسیده بودند "ثین" چیست یا کیست؟
ثین حشره ای ست که در آفریقا می روید و از پشم آن شتر می بافند.
در حقیقت این حشره، بز بلاگردان همه ی آن بد و بیراه ها و غرغر هایی ست که بنده توان و حوصله ی کافی برای ارسال آن ها را به مخاطب مورد نظر ندارم.
@mamrizzio

اهل سخن، غریب جهان حقیقت اند
باید گریست بر غم تنهایی زبان
"بیدل دهلوی"
اینجا گاهی ابیاتی که می پسندم را برای شما هم می نویسم. این بیت بیدل را خیلی دوست دارم. خیلی حرف دارد. همان چیزی را می گوید که سال هاست به آن رسیده ام. بیشتر گفتگوهای ما، سوء تفاهم هایی ست که خوش باورانه آن ها را گفتگو می نامیم. ور نه که گفتگوی واقعی، همانند دوست، کیمیاست و البته کمیاب.
شاید یک تلقی ویتگنشتاینی هم از این بیت می شود داشت. رابطه ی نامتقارن معنا و کلام و حقیقت و همان بازی های زبانی. چه می دانم؟
@mamrizzio

دنیای اقتصاد منتشر می‌کند:
فرشتگان برتر سرشت ما: چرا خشونت کاهش یافته است؟
نوشته: استیون پینکر
ترجمه: فریبا فقیهی و محمدرضا مردانیان

خشونت واژه پربسامد قرن ماست. قتل‌عام‌ها، کشتگان جنگ، نسل‌کشی‌ها، دو جنگ جهانی در قرن بیستم و غیره و غیره این تردید را در ما به وجود آورده‌اند که شاید جهان مدرن و مدرنیته مسبب همه اینها بلایاست و این باور را تقویت می‌کنند که انسان‌ها در دوران پیشامدرن بهتر می‌زیسته‌اند.
استیون پینکر، استاد برجسته علوم شناختی و روان‌شناسی تکاملی دانشگاه هاروارد در این کتاب ادعایی خلاف این باور را طرح می‌کند. او در این کتاب در پی اثبات این مسئله است که خشونت در طول زندگی بشر کاهش یافته و علی‌رغم باور عمومی، امروزه ما در صلح‌آمیزترین زمانه زندگی بشریت هستیم. وی با مطالعه آراء هابز، تکامل حس همدردی، مسئله جهان‌وطنی و آمارهای موجود در این زمینه نظریه خود را طرح می‌اندازد.
ترجمه کتاب «فرشتگان برتر سرشت ما: چرا خشونت کاهش یافته است؟» مراحل پایانی خود را می‌گذراند و انتشارات دنیای اقتصاد این کتاب را با ترجمه فریبا فقیهی و محمدرضا مردانیان زمستان آینده روانه بازار خواهد کرد.

یکی از آدم هایی که بیست و چند سال است حسرت دیدنش را دارم و این حسرت گویا ابدی خواهد ماند، عمه ی مرحومم است. غم از دست دادنش، همچنان سنگین و از یاد نرفتنی ست برایم. دیشب در خواب دیدمش و کامم شیرین شد. خواب دیدم طفلی هفت هشت ساله هستم و برایم میوه پوست کنده و می گوید بخور جانه کم، بخور روله کم.
عمه مینو، زن اشراف زاده ی مدرنی بود که بر خلاف بسیاری از والدینِ آن زمان، رسم محبت و فرزند پروری را به نیکی و کمال می دانست. همیشه پدرم را مواخذه می کرد و حضورش برای من در آن سال های سخت، سایه ی امن و موجی از شادمانی بود. خبر فوت او در بلاد غریب را به سختی و با کلی فریب کاری به من رساندند. چه روز تلخی بود. چه قدر گریستم. آن روز با معنای مرگ و نیستی آشنا شدم. همان طور که در حضور او با معنای عطوفت و دلگرمی آشنا شده بودم.


@mamrizzio

پیش ساز تو من از سحر سخن دم نزنم
که زبانی چو بیان تو ندارد سخنم
چه غریبانه تو با یاد وطن می نالی
من چه گویم که غریب است دلم در وطنم
همه مرغان هم آواز پراکنده شدند
آه از این باد بلاخیز که زد در چمنم
بی تو آری غزل "سایه" ندارد "لطفی"
باز راهی بزن ای دوست که سازی بزنم

صدای استاد سایه که با آن لهجه ی شیرین، شعرش را زمزمه می کند و صدای ساز زنده یاد لطفی و ظهر جمعه. نمی دانم حساسیت بهاری چشم هایم را سرخ کرده یا شدت خواب آلودگی و یا نوای غم انگیز اساتید سخن و موسیقی.
به خواندن "ارغوان" که رسید، تاب آوردنش دیگر خیلی سخت است. گرسنگی را بهانه می کنم و به مطبخ می روم.
این چه رازی ست که هر سال بهار؟
@mamrizzio

حکایتی ست که خلفای عباسی مخالفان خود و از جمله مهم ترین آن ها حسنک وزیر را به اتهام "قرمطی" بودن، به داغ و درفش می کشیدند و دمار از روزگارشان در می آوردند. قرن ها بعد در سال های متعددی از حکومت قاجار، این اتهام به "بابی گری" و "بهایی گری" مبدل شد و چه جنایت هایی که صورت نگرفت و خون هایی که بر زمین نریخت.
این روزها، البته نه در آن ابعاد، اما گاهی که به دنیای مجازی سر می زنم، می بینم که جماعتی ذره بین به دست گرفته و مشغول کاویدن و بررسی مطالب منتشر شده در مطبوعات و تلگرام و اینستاگرام و... هستند تا اثری و نشانه ای از "سکسیسم" و یا همان جنسیت زدگی، پیدا کنند و چماق وار بر سر نویسنده و خواننده و منتشر کننده و خندنده! (همان کسی که می خندد) بکوبند که آی مصداق سکسیسم است و تبعیض است و چنین است و چنان!
در همان حکایت، سلطان محمود غزنوی به خلیفه ی بغداد نهیب زد که "انگشت در سوراخ جهان کرده و قرمطی می جویی "
الان هم این ها انگشت در اسکرین تاچ کرده و سکسیسم می جویند لابد!
طنز نویس ها گاهی مظلوم ترین افراد پهنه ی ادبیات هستند.
@mamrizzio

پست قبلی حذف و اصلاح شد. ممنون از دو دوست عزیزی که خطای بنده را گوش زد کردند. داشتن چنین دوستانی همیشه سودمند است و ارزشمند.

خیال، حوصله ی بحر می پزد هیهات
چه هاست در سر این قطره ی محال اندیش

از آن ابیات بسیار تکرار شونده! بر ذهن و زبانم
@mamrizzio

این سخنرانی نیل دی گریس تایسون از بزرگترین کیهان شناسان و دانشمندان دنیاست. درباره ی جستجو برای یافتن هوش فرا-زمینی.
اینجاست که فرق یک دانشمند و یک فرد عادی یا فرق بین نگاه علمی و دقیق به دنیا با نگاه مردم عام مشخص می شود.
@mamrizzio

جان گزا زهر شود نکته ی شیرین منش // نیشکر، عقرب جراره شود در اهواز

گاهی خواستم نکته ی خوبی به کسی بگویم، انتقاد سازنده! ای از شخصی بکنم و ... اوضاع مثل بیت بالایی شد. البته نه همیشه. گاهی هم عقرب وار! جلو می روم و نتیجه اش شیرین می شود.
@mamrizzio

-ببخشید شما کتاب اقتصاد خِرَد رو دارید؟
خِرَد را به نوعی ادا کرد که معنای عقل و دانش می دهد. با کسر "خ" و فتح "ر". کمی جابجا شدم و سعی کردم خنده ام را پنهان کنم.
-فکر کنم منظورتون اقتصاد خُرد باشه. (با ضم "خ"). اقتصاد خُرد و اقتصاد کلان. بله داریم.
-نه نه اقتصاد خِرَد.
-همچین چیزی نه ما داریم و نه بعیده وجود داشته باشه.
-استادمون گفته همینه.
اسم استاد را که آورد پیش خودم گفتم لابد روی تخته سیاه نوشته و برایشان نخوانده. از این دانشگاه و استاد و دانشجو همه چیزی بر می آید.
-شما رشته تون اقتصاده؟
-بله و این ترم همین درس رو داریم.
اوایل ترم هم نبود که بگویم شاید ممکن است اشتباه کند و بعدا اسم صحیح این واحد درسی مهم را یاد بگیرد. آذرماه معمولا پایان ترم است.
-به هر حال ما کتاب اقتصاد خُرد رو داریم.
-نه این به درد من نمی خوره. خداحافظ.
و من انگشت تعجب در دهان گزیده که چه شد. آقای راننده از قهقرا رد شدیم یا نه؟ شام رو کجا نگه می داری؟ سرزمین گالیور یا خانه ی مادام دوشیزه لیدی گاگا؟
@mamrizzio

"مجازات به این ترتیب اجرا شد که متهمان را وادار کردند زانو بزنند و سرشان را بر دیواره ی کوتاه دور چاه بگذارند. همین جور می ماندند و در همان حال صفی از همسایگان از کنارشان رد می شد و مردم با سنگ هایی که از کنار ساختمان نیمه تمام چسبیده به تالار شهر بر می داشتند سر و صورتشان را له و لورده می کردند. هیچ یک از افراد گروه در اجرای مجازات شرکت نکردند. نه تفنگی شلیک شد، نه کاردی زخمی زد، نه قمه ای از غلاف درآمد. آن چه در کار بود دست بود و سنگ بود و چوبدستی، آخر مگر می شد سلاح و مهمات خلق را برای مشتی جک و جانور تلف کنند. مردم آندامارکا با مشارکت و اجرای عدالت خلق به نیروی خود پی می بردند. این سرنوشتی بود که گریزی از آن نداشتند. از این به بعد قربانی نبودند، دیگر آزادی بخش می شدند."
مرگ در آند/ماریو بارگاس یوسا/ترجمه ی عبداله کوثری/نشر آگه
@mamrizzio

لوسین لوی برول در کتاب دوران ساز خودش، "کارکردهای ذهنی در جوامع عقب افتاده"، یک بررسی عمیق و همه جانبه از شیوه ی تفکر و تعقل اقوام بدوی و مردم پیش از تاریخ را به رشته ی تحریر در می آورد.
دو تا از ویژگی های مهمی که او دست روی آن می گذارد، عدم درک زمان و عدم درک علیت (رابطه ی علت و معلولی) است.
به این ترتیب که بشر اولیه نمی تواند خطی بودن زمان و پیش و پس و اکنون را از هم تشخیص دهد و با عدم درک علت وقایع، عقاید خرافی و اسطوره باوری شکل می گیرد.
مثلا اگر حیوان مرده ای را یافت و همان روز توفان شد و یا اگر توفان شد و بعدش حیوان مرده ای را دید، مرگ حیوان را عامل بدشگونی و ایجاد توفان می داند و باقی ماجرا.
این همه گفتم تا تاسف و تعجبم را از جناب عادل فردوسی پور بیان کنم. در برنامه ی نود این هفته، خرافی ترین چیزهایی که می شد از یک کارشناس ارشد، استاد دانشگاه و مهندس و ... شنید را بر زبان آورد.
رابطه ی عدد بیست و چهار و فوت هادی نوروزی و جمع و ضرب و تفریق اعداد و وقایعی که بعد و قبل از آن پدید آمد و ...
به یاد لوی برول و کتاب گرانسنگ اش افتادم و علت شکل گیری خرافه باوری.
یادمان نرفته که قبل از اختراع برقگیر و فهمیدن علت رعد و برق، مسلمانان آن را تدبیر بزرگان دین و مسیحیان آن را تازیانه ی خشم خداوندی می دانستند. حاشا که هنوز از بند آن ها نرسته دچار جادوی بیست و چهار شدیم.
@mamrizzio