یک عدد همبرگر بی قارچ و پنیر و یک ظرف سیب زمینی سرخ شده با یک قوطی نوشابه. آن هم در ساندویچی ای که کمترین مهارت و البته توان و اراده ی مشتری نوازی را ندارد. بهداشتش هم که... حداقل پانزده هزار تومان.
یک عدد عینک آفتابی یو وی چهارصد با فریم پلاستیک نانو! همراه با قاب و ضمانت نامه و قرعه کشی سفر پاتایا و اشانتیونش هم یک عدد مونوپاد شتر(؟!) دار و ... آن هم پانزده هزار تومان.
ثین جان! اینترنت شما ساندویچی ندارد؟
به قاعده ی یک بند انگشت میانی دست راست. همین.

آدم این وقت شب باید بخوابه.
در عوض ما که نشستیم به مجله خواندن، فیلم دیدن، تخمه شکستن، لواشک سق زدن، اینترنت بازی و ترجمه ی تفننی. هر کدام بیش از یک ربع ساعت طول نمی کشه؛ گاهی هم ممزوج و مختلط و آمیخته و توامان.
بدی ترجمه برای من اینه که فقط یک واژه رو می تونم انتخاب کنم. من دلم میخواد دو تا باشه یا بیشتر. اما نمی شه و نباید بشه.
دستم اسیر خواهشی از جنس سیب بود // مادر دروغ گفت که آدم نمی شوم
@mamrizzio

مادرم خیاط بود. یعنی الان هم هست. می باشد! اولین آشنایی من با مطبوعات از همین طریق شروع شد. پارچه هایی رو که به اتوشویی می فرستاد تا پلیسه شون کنند، روزنامه پیچ می اومد خونه مون.
من اونجا اولین بار با روزنامه آشنا شدم. اطلاعات، رسالت، جمهوری اسلامی و کیهان.
از همون اوایل هم فهمیدم انگار دنیای من و این چند تا روزنامه با هم متفاوته. صفحات ورزشی و جدول اگر به تورم می خورد که عالی می شد. از همین راه، جدول باز قهاری شدم. می باشم!
دوران راهنمایی با اومدن همشهری و زیاد شدن پول تو جیبی من، اوضاع به کلی متفاوت شد. حالا می شد روزنامه خواند و تمام کوچه البته از این راه منتفع می شدند. شیشه پاک کردن و خانه تکانی و ...
دنیای من و همشهری، بیشتر به هم نزدیک بود. می بود!
هیچی! خواستم در مورد مطبوعات روده درازی کنم. همین! بقیه شو ممکنه فردا شب بگم. برید بخوابید.
@mamrizzio

دنیای همشهری رنگی بود. تلویزیون های رنگی هم تقریبا همزمان با همشهری آمدند و اوایل دهه ی هفتاد همه جا رنگ های بهتری داشت. آژیرها قطع شده بودند و میانه ی پخش کارتون ها، اعلامیه و اطلاعیه پخش نمی شد و مارش جنگ را به فراموشی سپرده بودیم.
دبیرستانی بودم و کیهان ورزشی و دنیای ورزش را پیگیر و مستمر می خواندم. یکشنبه ها داخل کیف مدرسه ام مجله ای را که صبح از کیوسک روزنامه فروشی خریده بودم، پنهان می کردم تا برسم به خانه و عیش و کیف و حظی ببرم نگو و نپرس.
مجله ها گران بودند. مجبور بودم مرتاضانه زندگی کنم و مثلا نوشابه و پفک نخورم. معتاد خواندن شده بودم... همه ی تیم های اروپایی را می شناختم. بالاخره پوستر رنگی یوونتوس عزیزم را به دست آورده بودم. چیرو فرارا، سالواتوره اسکیلاچی، آنجلو پروتزی، فابریتزیو راوانه لی و ...
موعد کنکور رسید و سید محمد خاتمی هم کاندیدا شد. آخوندی که لبخند می زد و شمرده صحبت می کرد. معلم هایم را می دیدم که هوادار او هستند.
@mamrizzio

چهاردهم اسفندماه شصت و سه، وقتی برای برگزاری هجدهمین سالگرد مصدق به احمدآباد رفتیم، با صحنه ی نامناسبی روبرو شدیم. در و دیوار قلعه و خانه ی مصدق با شعارهای مرگ بر لیبرال و مرگ بر سازشکار پر شده بود. بعد از پایان مراسم، هنگام مراجعت به تهران، دو اتومبیل کمیته جلوی ما را گرفت و جوانی سلاح به دست که شاید به زحمت بیست سال داشت از مهندس بازرگان خواست که از اتومبیل پیاده شود. بعد مقابل ایشان ایستاد و گفت "بازرگان تویی؟" و در مقابل چشمان ناباور ما حرمت شکنی کرد؛ دست خود را بالا برد و محکم بر سر مهندس بازرگان کوبید و گفت "ازقبر مصدق چه می خواهی؟ دیگر اینجاها پیدایت نشود! نبینم سال دیگر این جا بیایی".
به نقل از محمد بسته نگار/مجله اندیشه پویا/شماره ۳۳/ص۸۸
به یاد پدرم افتادم که می گفت من را دو نوجوان با اسلحه و کت بسته برده بودند پیش قاضی و می گفتند مفسد فی الارض را گرفته ایم.
چه قصه های پر غصه ای دارند از گسستن زنجیرهای بندگی
@mamrizzio

در سکانسی فراموش نشدنی از سریال فارگو، گانگستری کتابخوان و خوش کلام با پلیس در مکانی که هر دو دلیلی برای حضور در آنجا نداشتند، با هم روبرو شدند. هر لحظه امکان درگیری وجود داشت.
گانگستر ناگهان حرف جالبی به زبان آورد. گفت به قول لیندون جانسون پرزیدنت مون بیا از کنار هم با آرامش رد بشیم. "Peace with honor"
صلح با افتخار. سیاستی که هنگام خروج از منجلاب ویتنام، برای حفظ آبروی از دست رفته در دنیا به کار برد.
نمی دانم ربطش دقیقا یا تحقیقا چیست. ولی گاهی با خودم زمزمه می کنم. پیس وید آنر. چرخش قهرمانانه.
همیشه دلم می خواست در نوشته هایم به سکانس های سینما ارجاع بدهم. باز هم موفق نشدم. فارگو سریال بود!
@mamrizzio
@seengram

معلم فیزیک مان آقای حدیثی، معلم متفاوتی بود. شوخی می کرد، می خندید، سر به سر بچه ها می گذاشت و حرف هایی متفاوت می زد. حرف هایی که جنسش فرق داشت. دوست داشتم بیشتر گوش بدهم.
از زبان او روزنامه هایی را شنیدم که متفاوت بود. صبح امروز، عصر آزادگان، جامعه، نشاط و...
من که معمولا روزنامه و مجله ی ورزشی می خواندم، ناگهان دیدم که در صف ایستادم و منتظر این روزنامه ها هستم.
عصر تغییرات آغاز شده بود و من که جز از چند رمان نویس انگلیسی و روسی، کتاب دیگری نخوانده بودم، به ناگاه در محاصره ی تعداد زیادی کتاب و انبوهی از ایده ها و اسامی قرار گرفته بودم.
سعید حجاریان ترور شد، آقای حدیثی در انتخابات شورای شهر و مجلس با اختلاف کمی انتخاب نشد و من هم به دانشگاه رفتم.
@mamrizzio
@seengram

"از انتخاب طبیعی هیچ چیز اصالتا نجیبی بر نمی آید، چرا که در گردونه ی رقابت میان ژن ها برای حضور در نسل بعد، نجبا متضرر می شوند...همچنان که ویلیام جیمز با لحنی مطنطن گفته است، ما ورثه ی فاتحان پیروزمند خونریزی های مستمریم، و هر چه قدر هم که نرم خو باشیم، رگه هایی از خباثت در چنته داشته و برای چنگ و دندان نشان دادن آماده ایم"
لوح سپید/استیون پینکر/ص ۶۵
@mamrizzio

کوله و کیفم را پر می کنم. چه با خود ببرم در این به اصطلاح تعطیلات؟ دغدغه ی "چی بپوشم" را حتی در روزهای نوروز هم ندارم. پس دو سه دست لباس کافی ست. اهل مهمانی رفتن به خانه ی خویشاوندانی که اسم من را هنوز با برادرم جابجا می کنند، نیستم.
به کتابها و دفترچه ها نگاه می کنم. ایام دانشجویی، کتاب درسی و جزوه می بردم و دست ناخورده برمی گرداندم. اما الان فرق می کند. هر چه می برم را با شوق می خوانم. می دانم بعضی کتاب ها التماس می کنند که شب ها را در لاهیجان با من بگذرانند. یک دل و هفشتده دلبر! کجای دلم بگذارم؟
فردا هفت صبح می روم (می آیم؟) لاهیجان. دیار مادری و محل سکونت اواخر عمر پدری و شهری که بیست سال در آن زندگی کردم و الان حسرت آن بیست سال بر دلم مانده.
این حکایت رفتن و آمدن و ماندن برای من جالب است. به قول ادوارد سعید Out of place شده ام. چه ترجمه ی زیبایی از این واژه دارد جناب علی اصغر بهرامی. "بی در کجا"
آی بی در کجاهای جهان متحد شوید.
@mamrizzio

دختر بچه تمام مسیر را وق زد و ونگ زد و عر زد و گریه کرد. به عنوان شاگرد مکتب پینکر، نمی توانم والدین را مقصر تام و تمام این وضعیت بدانم اما...
پرسشی بی جواب سال هاست ذهنم را مشغول کرده و آن این است که چرا والدین تصمیم می گیرند که بچه دار شوند. در این صناعت، چه منفعتی نهفته که من نمی دانم.
سورن آبو کی یرکگور فیلسوف دانمارکی را دوست دارم و دوست نمی دارم. جمله ی زیبایی دارد که گاهی زمزمه می کنم. "لحظه ی تصمیم، لحظه ی جنون است."
@mamrizzio
@seengram

ماهی قرمز توی تنگ از سنت های ما نیست.
ولی چای و برنجی که از شرق آسیا آمده، گوشتی که الان از برزیل می آد، روغنی که از ترکیه آمده، پیاز چینی و میوه های مصری و ... اینها سنت ملی میهنی هستند لابد!
کاج کریسمس، سنت اصیل مسیحی نیست. عیسی هم جوانی یهودی بود که در ناصریه در فلسطین فعلی زندگی می کرد. آن اطراف هم کاج و بابانویل و گوزن قطبی و این چیزها نبود. این ویژگی هر فرهنگی ست که ممزوج و مخلوط می شود و دگرگون می شود.
به زبان ساده تر... بیشین سر سفره ی هفت سین ات!
@mamrizzio
@seengram

احتمالا تحویل سال رو خوابیده باشم! امسال خیلی بی خوابی کشیدم و به شدت دنبال گوشه ای و فراغتی برای خوابیدن هستم!
سال نوی همه ی شما عزیزان و دوستانم مبارک باشه.
برای همه ی شما خوبی و شادی آرزومندم. 💙💙💙💙
@mamrizzio

سی و چهارمین بهار را به چشم می بینم. دوم فروردین سال شصت و یک، ساعت ده صبح، فرزند اول خانواده ای نیمه مذهبی! شدم.
فکر می کنم دقیقا به نیمه راه رسیدم. راهی که باز هم فکر! می کنم اندکی پیدایش کرده ام. سال قبل فقط آموختم و آموختم. به قدری که هیچ سالی با آن برابری ندارد. از لطف و مهر و دوستی دوستانی بهره مند شدم که اگر نبودند، سال گذشته، هیچ لطف و شادی و خیری نداشت و فقط سختی بود و تیرگی و تنهایی.
بودن تان بهترین هدیه ی دنیاست.
آرزوی سلامتی برای هنرمند عزیز، بزرگوار و بی مثال موسیقی ایران، جناب استاد محمدرضا شجریان دارم.
@mamrizzio

«خیال دارم یک چیز وقیح و مسخره درست بکنم که اَخ و تف باشد به روی همه، شاید نتوانم چاپ بکنم، اهمیتی ندارد و لیکن این آخرین حربه ی من است تا اقلاً توی دلشان نگویند "فلانی خر بود".»
صادق هدایت – هشتاد و دو نامه به حسن شهید نورایی – نامه ی 27

نوشتن، آن هم نوشتن چیزهایی که آن قدر خوب باشند که بارها خوانده شوند و تحسین شوند و ناب باشند و تکرار نشدنی، نبوغ و استعداد منحصر به فرد می خواهد. همه نمی توانند نویسنده ی توانایی شوند.
بدون نبوغ و استعداد، با تلاش زیاد می توان نویسنده ی متوسطی شد. آن هم با شانس و اقبال و فاکتورهایی از این دست. اما جیمز جویس شدن کار هر کسی که می خواهد نویسنده شود نیست.
خوشبختانه قبل از این که خیلی زور بزنم و عمر هدر دهم، فهمیدم که نبوغ و استعداد نویسندگی ندارم. این که می گویند با تلاش و کوشش می توان به همه جا رسید، حرفی از سر بی دقتی و ساده لوحی ست که چون زیاد تکرار شده، حکیمانه به نظر می رسد.
شخصی را می شناختم که سودای استاد دانشگاه شدن در رشته ای غیر مرتبط در خارج از کشور داشت. یک جمله ی انگلیسی روزمره هم نمی توانست سرهم بندی کند. به شدت هم اعتقاد داشت که می شود و می تواند. حالا کجاست؟ جواب مشخص است.
نود و نه درصد جمعیت دنیا فاقد آن نبوغ و استعدادی در حد بتهوون، پل دیراک، لیونل مسی، شکسپیر یا داوینچی هستند. آنها متوسط اند. ما متوسط ایم. همین را اگر بفهمیم خیلی تلاش کرده ایم!
@mamrizzio

پانزده کتاب بسیار خوبی که سال گذشته خواندم. این لیست ترتیبی بر اساس بهترین و جذاب ترین ندارد و کاملا سلیقه ای ست و کتاب های خوبی هم بودند که به دلیل طولانی شدن لیست یا همخوانی موضوعی، آن ها را ننوشتم.
- روزها در راه/خاطرات شاهرخ مسکوب/نشر خاوران پاریس
- اتحادیه ی ابلهان/جان کندی تول/ترجمه ی پیمان خاکسار/نشر چشمه
- کمونیسم رفت، ما ماندیم و حتی خندیدیم/اسلاونکا دراکولیچ/ترجمه ی رویا رضوانی/نشر گمان
- فلسفه ای برای زندگی/ویلیام اروین/ترجمه ی محمود مقدسی/نشر گمان
- عقرب روی پله های راه آهن اندیمشک/حسن مرتضاییان آبکنار/نشر نی
- انسانیت-تاریخ اخلاقی قرن بیستم/جاناتان گلاور/ترجمه ی افشین خاکباز/نشر آگه
- از کتاب رهایی نداریم/امبرتو اکو/ترجمه ی مهستی بحرینی/نشر نیلوفر
- شهر فرنگ اروپا/پاتریک اویوروژدنیک/ترجمه ی خشایار دیهیمی/نشر ماهی
- هنر شفاف اندیشیدن/رولف دوبلی/ترجمه ی عادل فردوسی پور/نشر چشمه
- مریخی/اندی وییر/ترجمه ی حسین شهرابی/نشر کتابسرای تندیس
- جستارهایی در باب عشق/آلن دوباتن/ترجمه ی گلی امامی/نشر نیلوفر
- آینده ی ذهن/میچیو کاکو/ترجمه ی محمداسماعیل فلزی/نشر ققنوس
- جزء از کل/استیو تولتز/ترجمه ی پیمان خاکسار/نشر چشمه
- روشنفکران و سیاست/مارک لیلا/ترجمه ی محسن قایم مقامی/نشر ماهی
- لوح سپید-انکار مدرن ذات بشر/استیون پینکر/ترجمه ی بهزاد سروری/نشر نگاه معاصر
@mamrizzio

سال به سال فاصله ی من و خانواده ام از هم بیشتر می شود. جهان در حال انبساط است و از هم جدا شدن من و خانواده ام از هر منظری، شتاب فزون تری می گیرد. تو گویی بر لبه ی انتهایی از دو سمت گیتی ایستاده ایم.
باز می گردم از لاهیجان. دو صد افسوس می خورم که ای کاش توانش را داشتم و امسال نمی رفتم. دوری ما واقعا بر دوستی مان موثر است.
هر آنچه که جبری بود و نتوانستم انتخاب کنم چون شری ناگزیر شد و آنچه را هم که توهم انتخاب برایم ممکن ساخت...!
@mamrizzio

چند سال قبل نام این کتاب را از زبان فردی شنیدم که خیلی خوب کتاب می خواند. داستان و رمان ایرانی را به نیکی می شناخت و مسلط بود. نام «شب هول» از هرمز شهدادی را از او شنیدم. نه رمان را و نه نویسنده را از قبل می شناختم. خودش می گفت چاپ اول کتاب را جایی از دست فروشی به قیمت گزافی خریده. فهمیدم که حتماً کتاب مهمی ست. پرسیدم فلانی چرا این رمان این قدر کم دیده شده و جایی نیست؟ گفت خوب موقعی منتشر نشد. در هیاهوی سال 57.
کتاب را دوست دیگری در قالب فایل پی دی اف به من رساند. یک سالی در کامپیوتر شخصی ام لابلای کتاب های دیگر آرشیو شده بود. خواستم بدهم جایی چاپ و مجلدش کنند، تنبلی کردم. در یکی از شب های تعطیلات نوروز، ناگاه گفتم بیایم و طبق عادت قدیم از روی مانیتور لپ تاب بخوانمش.
خواندم. «شب هول» از هرمز شهدادی را خواندم. چه بی نظیر بود. چه رمان خوبی. همه چیز داشت. از سبک. از تاثیر جملات. از واژه پردازی. از تاریخ. از نثر شاعرانه و توصیف. از جریان سیال ذهن. از اعتراض و نقد. از روشن بینی و تعمق. از بی پرده نویسی و آزادگی در نگارش. همه چیز بی نقص و دقیق سر جای خودش.
با خواندن «شب هول» به تاثیر انکار ناپذیر زنده یاد ابوالحسن نجفی بر نویسندگان نسل خودش هم چیزهای زیادی یاد گرفتم. در این رمان هم حضور پر رنگی داشت. چه بزرگ بود این مرد و چه چیزها که نیاموخت به ما. مای ضعیفِ ناتوانِ بی هنر.
@mamrizzio
@seengram

یک جایی باید باشه. نصف شب، پاشی بری اونجا یه لیوان آب هندونه بخوری. اما یکی پشت میزش باشه که گوش بده بهت. بهش بتونی بگی امروز چه روز گندی بود و اون فقط گوش بده.
یه جایی باید باشه، آب هویج بدون اتانول سفارش بدی، برگردی بغل دستیت رو ببینی، اگه از قیافه ش خوشت اومد، به مسول بار ... ببخشید آب میوه فروشی حلال، بگی واسه آقا؛ شایدم خانم، حالا هر چی، دوبله بریز به حساب من.
یه جایی باید باشه، موسیقی گوش بدی و بتونی روی دستمال کاغذی های سفتش، بد و بیراه بنویسی.
یه جایی که سر راه برگشتن به خونه، بتونی بری اونجا و یه ساعتی گوشیت رو خاموش کنی و خودت رو شارژ کنی.
شما سراغ داری؟
@mamrizzio