دیروز روز خیام بود. من حرفی ندارم جز این که همیشه به یاد زندگی دانشجویی خیام واری که من و دوستانم در گرگان داشتیم می افتم و حسرت می خورم بر اون دوران خوش و البته لبخند می زنم.
چه خوش بودیم و چه خوش می گذشت. الان مدت هاست که از اون دوران دور شدیم و جز خاطره هایی محو و سایه هایی کم رنگ چیزی نمانده.
@mamrizzio

سوگواران تو امروز خموش اند همه
که دهان های وقاحت به خروش اند همه
گر خموشانه به سوگ تو نشستند، رواست
زان که وحشت زده ی حشر وحوش اند همه
آه ازین قوم ریایی که درین شهر دو روی
روزها شحنه و شب باده فروش اند همه
باغ را این تب روحی به کجا برد که باز
قمریان از همه سو خانه به دوش اند همه
ای هران قطره ز آفاق هران ابر ببار!
بیشه و باغ به آواز تو گوش اند همه
گرچه شد میکده ها بسته و یاران امروز
مهر بر لب زده وز نعره خموش اند همه
به وفای تو که رندان بلاکش فردا
جز به یاد تو و نام تو ننوش اند همه.
"محمدرضا شفیعی کدکنی"
به تمام آزادگان دربند و محصور
@mamrizzio

قسمتی از برنامه ی پرگار بی بی سی (مخفف بی حیای بی شعور سالوس) را می دیدم در باب «جبر و اراده ی آزاد». بحث ها خیلی جالب و خیلی فنی بود. شش هفت سالی ست که بعد از آشنایی با آزمایش «لیبِت» و مطالب مربوط به عصب شناسی و کارکرد ذهن و مغز، این قضیه ی جبر و اختیار برایم بسیار جالب شده. من به شخصه به جبر باوری علمی و آن چه عصب شناسان و فیلسوف هایی مثل تامس هریس می گویند باور دارم. ما در جهانی پر از اجبارهای مختلف زندگی می کنیم و اختیار ما تا حد بسیار زیادی به دست ژن ها، اتم ها و شرایط محیطی ست. بگذریم...
این را نوشتم چون یاد مباحثه ی بامزه ای با یکی از دوستان که به شدت طرفدار آزادی اراده بود، افتادم. وسط بحث ناگهان با دست من را هل داد طوری که نزدیک بود زمین بخورم. بعد از آن کلک قدیمی استفاده کرده که اگر تو می گویی همه چیز جبری ست پس من هم بدون اختیار و از روی جبر تو را هل دادم و گناهی مرتکب نشدم. من بعد از این که به سختی تعادلم را حفظ کردم گفتم قبول دارم که این حرکت جبری بود. تو بی شعوری و اراده ای روی حرکاتت نداری. اگر شعور داشتی هم هیچ وقت چنین کاری نمی کردی!
@mamrizzio

حوالی بگیر و ببندهای تابستان گرم هشتاد و هشت بود که برای امر خیری! تهران بودم. چند ساعتی فراغت حاصل شد و با دوستی تصمیم گرفتیم برویم سینما. مدتی هم بود که از سینمای ایران بی خبر و دور بودم.
دوست گفت برویم "درباره ی الی" را ببینیم. گفتم کارگردان و بازیگرش؟ اسم شهاب حسینی تا آمد، پیش خودم غرغر کردم که چه اوضاعی شده که برای دیدن این بازیگر دوزاری! تلویزیونی از جیب هم باید پول داد!
با شک و تردید روی صندلی سینما نشستم و لازم به توضیح نیست که بعد از فیلم چه نظری داشتم. البته باز هم میگفتم قدرت کارگردان و بافت خوب قصه دلیل اصلی بازی شهاب حسینی بود.
"جدایی نادر از سیمین"را که دیدم به او و جوهره و استعدادش ایمان آوردم. سریال "شهرزاد" را نمی بینم اما می دانم که آنجا هم می درخشد.
الان یک نفر دیگر هم به جمع بازیگران اندک ایرانی ای که دوستشان دارم اضافه شده. سر لیست این ها البته هنوز "حمید فرخ نژاد" است اما نمی شود از بهترین بازیگر فستیوال کن امسال به راحتی گذشت.
راستی فرزاد حسنی هم مثل شهاب حسینی از تلویزیون شروع کرد. یک جمله بیش نمی توان به او گفت. "خاک بر سرت!"
@mamrizzio

_سخنانی به هم بافته ای شرزین. نمی دانم در پی بدعتی هستی یا جویای اصالتی. دیگران در نوشته ی تو می آیند و می روند. از آنان وام می گیری و برای خود سرمایه می سازی. هر کس سخن خود را می گوید و با اینهمه همه سخنان تست. راست بگویم اندیشه هایت بکر نیست.
- هیچ بکری فرزندی نزاییده.
- اما آنچه زاییده بکر بوده.
- درسی هم به آنها بدهید که در تالار بر سر گوشت و پوست و استخوان من چانه می زنند. نتیجه بهتر از این نیست وقتی باید چنان بنویسی که گفته باشی و در همان حال نتوانند بگویند گفته ای. تمام آنچه به شیوه ی دیگران دیده اید از من است اما به شیوه ی دیگران. با اینهمه بکر نبودن بهتر از سترونی است!
.
"طومار شیخ شرزین/بهرام بیضایی"
از بهترین متون نمایشی که خوانده ام. ای کاش به تصویر دربیاید.
@mamrizzio

چند کارگر معدن را که به پرداخت نشدن حقوق شان اعتراض کرده بودند، شلاق زدند و جریمه ی نقدی کردند. ای کاش ای کاش ای کاش این خبر درست نباشد. غم سنگینی دارد این خبر.
کار کردن در معدن از سخت ترین شغل هاست. حقوقت را ندهند و جریمه ات کنند و شلاق ات بزنند. فرعون هم این کار را نمی کرد.
از سیف فرغانی می پرسم：
پیل فنا که شاه بقا مات حکم اوست//هم بر پیادگان شما نیز بگذرد؟
واقعا بگذرد؟
@mamrizzio

دوست عزیز، هم صنف محترم، فرهیخته ی گرامی! (این از اون ترکیب های جالبه)، محاوره ای بنویس اگر دوست داری ولی قواعد رو هم رعایت کن.
آخه این "ب" و "چ" و "ک" نوشتن که درست نیست. "ه" به جای کسره گذاشتن و برعکسش درست نیست. اینا اشتباهه. اصلا افتضاحه.
کار به جایی رسیده الان کمتر تبلیغ و پوستر و بیلبوردی رو میشه دید که غلط دستوری و نوشتاری و املایی نداشته باشه.
پوستر با آرم دانشگاه تهران چاپ کردند توش نوشته "فارق التحصیل". یعنی کسی که آموزشش با ما "فرق"داره؟ همون دانشگاهی که پرویز ناتل خانلری و امثال یوسفی و همایی و شفیعی کدکنی توش درس ادبیات فارسی می دادند.
بیلبورد تبلیغ بانک رو تو سراسر ایران می بینی اشتباه نوشته. تو برنامه ای که یک قسمتش هم به غلط املایی اختصاص داشت، قافله ی عمر رو نوشته "غافله ی عمر".
خواهش می کنم رعایت کنید، دقت کنید، جستجو کنید، بپرسید. حداقل شمای کتابخون که تو بیوگرافی خودت می نویسی ویراستار، مترجم، گرافیست، روزنامه نگار، نویسنده، گریمور، دیزاینر، مدل! و ...
@mamrizzio

اول فیلم می نویسند："تقدیم به تمام پارسی زبانان جهان"
یکی نیست بگه معمار کاخ های تخت جمشید هم این اعتماد به نفس رو نداشت که شما به خاطر تهیه ی یک زیرنویس فیلم چنین منتی رو بر سر ما می گذاری!
داستان این زیرنویس های فارسی فیلم های خارجی! داستان جالبیه. یک سری افراد که البته نیت خیرشون بر کسی پوشیده نیست، زحمت می کشند و برای ما سابتایتل می سازند.
اما ای کاش توان و سواد این کار رو در حد کفایت داشتند یا حداقلی از اطلاعات پیرامونی.
دو مثال عرض می کنم و مجلس رو ترک می کنم! توی فیلم داشتن آب انگور غیر مجاز کوفت می کردند آن هم از نوع بورگوندی(بورگندی)، داداش مون زیر نویس کرده بورژاندی! از نواحی فرانس است! خیلی ممنونم ازت که از جهل مرکب درآوردی ما را. جای دیگه تو فیلم عکس لیونید برژنف رهبر سابق شوروی رو نشون میده و ایشون توضیح می دن بروژنرو! غافل از اینکه حرف وی در تلفظ روسی ف خونده می شه و ...
از غلط های املایی هم چیزی نمی گم که وقتی اسلحه رو اصلحه می نویسند خودش قصه ای ست پر آب چشم.
تقدیم به شما پارسی زبانان!
@mamrizzio

بابای من وقتی می خواد ضرب المثل بگه از ده تایی که می گه حدود هشت یا نه تاش توش "سگ" داره. اصولا مدخل "سگ" در فرهنگ اصطلاحات فارسی رو بابام ویرایش کرده! کلا ویرایش تو خون ماست!
الغرض! می گن (بابام معمولا می گه) سگ زیر سایه ی دیوار خوابیده، فکر می کنه سایه ی خودشه.
حالا حکایت ما و ...
@mamrizzio

به آنان که با لگد
موازین شرع را
به پیش جهانیان
پدیدار می کنند
بهاران خجسته باد؟
@mamrizzio

وقتی می گن هر عقیده ای محترمه و به عقاید همدیگه باید احترام گذاشت، ناخودآگاه من به یاد عقاید برده داران، نژادپرستان، طالبان و حتی حمید رسایی می افتم!
همین جوری الکی و بی منظور
@mamrizzio

ملاک من که به مکتب نرفت و خط ننوشت برای برخورد با آدم ها، یکیش اینه که به ماه تولد اعتقاد داشته باشن یا نه!
چون تو طالع ماه تولد من اومده که به طالع بینی اعتقاد ندارم، به عنوان یک فروردینی مغرور! به شدت مخالف این عقاید هستم!
یعنی کافیه تو بیوگرافی یکی ببینم نوشته：
Dey mahi!
Ordak mahi!
...
تمام اون چیزی رو که از قبل تو ذهنم بود پاک می کنم به همراه خود اون فرد!
@mamrizzio

هفت سال پیش. بیست و دوم خرداد معروف هشتاد و هشت. فراموش نشدنی. هر چند وقت یکبار آن بیست و چهار ساعت لعنتی را لحظه به لحظه مرور می کنم. حافظه ام در این مورد خاص، خطاکار نیست.
شب بعد از انتخابات بود که بیخوابی ها شروع شد، پریشانی فکر، تلخ شدن.
خیلی آرزو داشتم. مقاله نویس، روزنامه نگار، ستون ثابت، حتی با اسپانسر هم صحبت کرده بودم. دورنمای خوبی بود. یک بغل یادداشت آماده ی چاپ داشتم...
شب بعد از انتخابات بود که به کسی گفتم انگار هر چند ثانیه یکبار، یادم می آید که همه چیزم را از دست داده ام و باز چند ثانیه ی بعد. دستها همیشه روی صورت بود. اشک تا مدتها روان بود. نمی دانم کی و کجا کمرنگ شد. من این رنج را ابدی می دیدم.
شب بعد از انتخابات بود که پناه نبردم بلکه فرار کردم به سمت کتاب و فیلم. سیصد حلقه ی دی وی دی برداشتم و چند کارتن کتاب و رفتم... خودم را غرق هالیوود کردم و داستان و فلسفه و تاریخ و اجتماعیات و سیاسیات. بی هیچ چشم انداز و امید.
شب بعد از انتخابات، محمدرضا تبدیل به یک چیز دیگر شد. کم خواب، تلخ اندیش، ناامید و مبهوت.
@mamrizzio

حاج ساعتی： نمی دانم؛ خواب ندارم! دودل هستم! شاید مشروطه برای ملت زود است. شاید این حریت مقدمه ی بدعت های دیگر شود؛ زبانم لال بی دینی و بی وطنی! حالا دیگر عیال من هم در خانه حریت می خواهد. اولاد هم جرات کرده و رو به بنده ایستاده اند. کلمات می گویند که هوش از سر آدم می برد...این مشروطه ای نیست که من می خواستم... نه، انتظار تحصن از من بیجاست. شاید فقط مبلغی جهت معیشت آقایان بفرستم. همین. خداحافظ.

نمایشنامه ی ندبه/بهرام بیضایی (با اندکی تلخیص)
@mamrizzio

بیست میلیون تومن بده، بیا سالن همایش های صدا و سیما، به عنوان یک مدیر، کارآفرین، مهندس و... نمونه ازت تقدیر می کنیم، زنده پخش می کنیم، تندیس و مدال و لوح تقدیر بهت می دیم و کتاب زندگی نامه ات رو هم چاپ می کنیم.
فقط با بیست میلیون به هال آو فیم وارد می شوی. شت!
@mamrizzio

ایتالیا به پیش!

دروغ و پنهان کاری و نیم حقیقت گفتن، الان، از خیلی رذیلت های فردی و جمعی دیگری بیشتر شده. چیزی هم که بیشتر بشه، متاسفانه براساس قانون طبیعت و علم آمار و سرشت بشر و کارکرد ذهن، طبیعی و نرمال و دم دستی جلوه می کنه.
این طوریه که اولویت های اخلاقی جاشون رو با هم عوض می کنند و به جای این که دروغ و ریا زشت و ناپسند باشن، عادی می شن و چیزهای دیگه ای جای اون ها رو پر می کنن.
این قدر دروغ و ریا در طول روز می بینم و می شنوم که حس می کنم این ها همون خدایی هستند که زمانی از رگ گردن به ما نزدیک تر بوده!
معمولی شدن دروغ یک آفت دیگه هم با خودش داره. دروغگو دیگه باور کرده که داره راست می گه!
@mamrizzio

آخرین باری که فیش حقوقی می گرفتم، پنج سال پیش بود که انبار دار یک شرکت صنعتی بودم. بعد از آن هم همیشه با ما به صورت دستی! حساب کردند.
آخرین دریافتی من در آن فیش کذایی، نزدیک پانصد هزار تومان بود که بیست هزار تومان حق مسکن! و ده هزار تومان بن خواروبار! هم در آن محاسبه شده بود.
الغرض! فیش های حقوقی مدیران دولتی و نهادها و بانک ها را که می بینم، حالات غریبی بر من مستولی می شود. مدیر یک بانک به خاطر در رفتن کتف کلاغ های روی سیم برق کوچه شان، هفتاد میلیون تومان و به دلیل افسردگی فنچ های نوه اش، سی میلیون تومان و به خاطر عوض کردن واشر سیفون توالت سرایدارش، وام بلاعوض ششصد میلیون تومانی گرفته.
باور کنید هر چه زور زدم این ارقام را به سخره بگیرم، نشد. واقعیت از این ها هم مضحک تر است. قرار بود ظلم و فساد ریشه کن شود اما ریشه و شاخه و کنده و تنه ای درخت دارد...!
کارل مارکس سال ها قبل گفته بود：
All that is solid, melts into air.
بنده از روح ملکوتی ایشان با لحن شقایق دهقان، می پرسم： واقعا؟!
@mamrizzio