کشته از بس که فزون است کفن نتوان کرد
بر همین وزن مصرعی می توان سرود و مطلعی کوک کرد!
غصه از بس که فزون است برون نتوان کرد
@mamrizzio

استر خودش می دانست کسی که ترک می کند، دردی ندارد. کسی که ترک می کند، صحبت نمی کند، زیرا حرفی برای گفتن ندارد. کسی که ترک می کند، آماده است. درد بزرگ این است. کسی که ترکش می کنند، نیاز دارد تا ابد صحبت کند. و همه ی این صحبت ها تلاشی است برای گفتن این که دیگری اشتباه کرده است. (ص۱۶۷)
هوا تمام روز گرفته بود و باز نشد و هوگو تماس نگرفت. استر هم تماس نگرفت. اما معنای زنگ نزدن او با این که هوگو زنگ نمی زد تفاوت داشت. چون این هوگو بود که تصمیم گرفته بود. او بود که قدرت داشت. برای اثبات این امر، هیچ مدرکی وجود نداشت، اما در آن تردیدی هم نبود. آن که لگام می زند همیشه تصمیم می گیرد. کسی که کمتر می خواهد، قدرت بیشتری دارد. (ص۶۲)
تصرف عدوانی/لنا آندرشون/ترجمه ی سعید مقدم/نشر مرکز
برنده ی جایزه ی بهترین رمان سال ۲۰۱۳ سوئد
@mamrizzio

مترجم در مقاله اش، book of Job را "کتاب کار" ترجمه کرده. احتمالا هم پیش خودش گفته چرا Job را با حرف بزرگ نوشته اند؟
سفر ایوب یا کتابی درباره ی شغل! مساله این است!
@mamrizzio

عیسا قلم قلم سر هر کوچه ریخته ست
جنسی که در بساط زمین نیست، مریم است
-علی اکبر یاغی تبار
@mamrizzio

دیروز داشتم بیانیه ی بیمارستان جم در مورد مرگ کیارستمی را می خواندم. نکاتی جالب به ذهنم رسید.
اولین نکته این بود که در این بیانیه ی بلندبالا و مهربانانه، حدود هشتاد بار القاب استاد، آقا، جناب، جناب آقای و ... برای کیارستمی به کار برده بود.
دومین نکته که از قضا مهم ترین نکته ی این بیانیه بود، این بود که من فهمیدم، کیارستمی فوت نکرده و زنده است. گزارشی که از روند درمان عباس کیارستمی در این بیانیه آمده است، حاکی از این امر است که او در بهترین شرایط ممکن و بیست و چهار ساعته تحت نظر بهترین پزشکان و با پیشرفته ترین متدها و دستگاههای پزشکی معالجه شده و تحت عمل جراحی قرار گرفته و تیم پزشکی همیشه او را معاینه کرده و حتی با هم به مناطق سرسبز تهران رفته اند و پس از ترخیص او هم چندین بار به خانه اش رفته اند و ...پس با این وجود، به نظر من کیارستمی زنده است.
نکته ی سوم اما این است که اگر چنین چیزی بوده، چرا وزیر بهداشت آن حرفها را زده و چرا پرونده به دادگاه رفته است؟ آن گل و ریحان و این غل و زنجیر؟!
و نکته ی آخر... ای بیمارستان جم! بازی را باختی! اگر تمام حرفهای این بیانیه صحیح باشد، این هم نشان دهنده ی آپارتاید و تبعیض علیه مردم عادی و به نفع افراد مشهور است. خون امثال کیارستمی از خون یک شهروند ساده و ناشناس، رنگین تر است؟ این کجای سوگندنامه ی بقراط آمده بود؟
@mamrizzio

ماخولیای مهتری سگ می کند بلعام را
اگر به من بگویند از تمامی عادت های انسانی، کدام را دوست داری از بین ببری، می گویم خوی اول شدن و بهتر بودن و فرماندهی و ریاست و سالار بودن.
ماخولیای مهتری که سعدی می گوید همان است. مالیخولیای اول بودن و ممتاز بودن.
مدرسه که می روی چنان رقابتی برای شاگرد اولی راه می اندازند که در گوشه ی ذهنت جا خوش می کند.
وارد جامعه که می شوی انگار مسابقه ای است از بهتر بودن و اول بودن. متوسط بودن و حتی دوم بودن، هیچ وقت ارزش نبوده و این مالیخولیا و این سودای اول بودن و پررنگ بودن در همه چیز و همه جا، چه قدر فاجعه درست می کند و چه قدر زشتی می آفریند و چه قدر از ارزش دوستی کم می کند.
@mamrizzio

Keep Calm
MAMRIZZIO
You Are
Liberal
Conservatist
and
Atheist!

من اگه سوار یه هواپیما بشم که پونصد تا مسافر داره یا یه قطار که پنجاه تا واگن داره یا یه کشتی بزرگ مسافرتی از اونا که اندازه ی تایتانیکه، اگه اینا پر از مسافر باشه و فقط یه بچه ی نق نقو یا طفل شیرخوار ونگ زن! توش باشه، اطمینان داشته باشید که من روی صندلی بغلیش نشستم و دارم حرص می خورم و کتابم رو به زانوم می کوبم و میگم تحمل کن رفیق!
اینجا محل غرغرهای منم هست! هر روز که نمیشه از فلسفه ی اسکولاستیک و نوروبیولوژی و کوروساوا بنویسم!
@mamrizzio

BoBo = Bohemian Bourgeois
Femme Fatale
این دو نوع شخصیت قرن بیستمی و بیست و یکمی
پولدار اهل اداهای فرهنگی یا طبقه ی متوسط رو به بالای قرتی باز!
زن اغواگر یا مادینه ی مرگ آفرین
هر دو معنای محصل دقیقی ندارند اما تیپ هایی از جوامع مدرن هستند.
@mamrizzio

"انتقام خلقت را از خلق گرفتن"
عبارتی از مرتضی مردیها که کاربرد بسیار دارد.
@mamrizzio

از آلمان آمده بود و پزشکی می خواند. در دانشکده ای در تهران، موقتا انترن شده بود. آنجا کسی با او به انگلیسی حرف نمی زد و همه به فارسی حرف می زدند. حوصله اش سر رفته بود و تهران و اصفهان گردی می کرد.
دوستم او را اتفاقی جایی دید و داستانش را فهمید. دانشکده وقتی متوجه شده بود که او نیست، تهدیدش کرده بود. انگار نبودنش و بودنش برای آنها فرقی داشت. انگار باید فارسی یاد می گرفت.
انگلیسی را به خوبی حرف می زد. در مسیری با او درباره ی هنر مدرن و وضعیت سیاسی فعلی ایران حرف زدیم. گفتم خیلی خوش بین هستی. در هنر کاملا هم نظر بودیم و کلی خندیدیم. موقع خداحافظی یک "گوتن ناخت" کشدار به او گفتم و به پهنای صورت خندید.
هاینتز پسر آلمانی ای که در تهران قرار بوده پزشکی بخواند ولی کسی او را جدی نگرفته بود. شاید روزی طب سنتی و سوزنی یاد بگیرد و حجامت کند!
@mamrizzio

مجموعه ای از ناتوانی ها و توانایی ها، گم و گیج شدن ها و بیم و امیدها که نام انسان بر گرده اش سنگینی می کند.
@mamrizzio

سوداییان عالم پندار را بگوی
سرمایه کم کنید که سود و زیان یکی ست
این شاه بیت حافظ را همیشه آویزه ی گوش کرده ام. "سوداییان عالم پندار" از بهترین ترکیب های موجود در تاریخ ادبیات است. آنجایی که مالیخولیا-وار پا بر هر چه که هست و نیست می گذراند و با دنیای پوچ و فانی (حتی funny) دست به قمار می زنند و غافل از آنکه سود و زیان در نهایت هیچ فرقی ندارد و آنچه بوده پندار و وهم...
@mamrizzio

آقایی که شیر آب سرد و آب گرم دستشویی رو جابجا نصب می کنی یا خوشمزگی می کنی و برچسب اونها رو عوض می کنی، تو از داعش بدتری!
@mamrizzio

صندلیم رو توی مترو دادم به یه آقای مسن، تعارف کرد ولی با احترام نشست، سریع سرش رفت توی گوشی هوشمندش.
البته منم همین طور بودم و رفتم سراغ گوشیم؛ در واقع همه مون توی گوشی هامون بودیم.
@mamrizzio

تو المپیک هر کدوم از ورزشکارامون (ورزشکارای رشته های دعوایی مثل بوکس، تکواندو و کشتی، که گویا تو اینا قوی هستیم)، تو یک مبارزه به حریفشون می باختن، ما باید منتظر می موندیم که حریف بره فینال و ورزشکار ما تو جدول "شانس مجدد" وارد بشه و بتونه مدال برنز بگیره.
خلاصه که این "شانس مجدد" واسه خودش داستانی داشت. اما تو زندگی واقعی و برای ماهایی که رشته های دعوایی رو بلد نیستیم و همیشه هم در خطر حذف در مرحله ی مقدماتی هستیم، جدول "شانس مجدد" ی وجود نداره.
اشتباه بکنی، کارت تمومه. باید از صفر و زیر صفر شروع کنی. نه مربی هست که برات ماله بکشه، نه فدراسیونی که بگه برای کسب تجربه رفتی و نه رسانه ای که توش غر بزنی و منت بذاری. به صورت تک حذفی و با قانون "هن چو سن" باید به فینال برسی.
*هن چو سن، همون قانون گل طلاییه منتها تو کاراته و اینا!
@mamrizzio

طرف روی تیشرت خودش داده چاپ کنن یا خریده یا نوشته：
گفتار نیک
کندار پیک
بی بی خشت
بعد آشغال می ریزه رو زمین!
والا
@mamrizzio

سلطان سلیم قانونی
سلطان رجب غیرقانونی
@mamrizzio

بیست سال در بارانی ترین شهر ایران زندگی کردم. این قدر باران دیدم و چشیدم و شنیدم که کسی ندیده و نچشیده و نشنیده! بارانی که ممکن بود بی وقفه، هفته ها ببارد و خبری از خورشید و آسمانی که گویا لاجوردی بود، نباشد.
به همین خاطر، از باران خوشم نمی آمد. حس دلمردگی و تیرگی و ملال داشت.
دست روزگار و چرخ زمانه، من را به بی باران ترین سرزمین ها فرستاد. اوایلش دوست داشتنی بود ولی بعدها فهمیدم، باران که در لطافت طبعش خلاف نیست، چیز بدی هم نیست و حتی گاهی واجب و لازم است.
سخن کوتاه کنم. دلم "باران" می خواهد. یاغیش می خواهد، rain می خواهد. ببارد و غبار بروید و تازه کند.
امروز از جلوی آبمیوه فروشی ای رد می شدم که با ترفندی جالب، آب را خیلی ملایم روی سر مردم می افشاند. ایستادم آنجا!
@mamrizzio

وطن امروز می خوانند. یک بچه در کالسکه و دختر چهارساله ای با حجاب کامل و آفتابگیر مقوایی با رنگ پرچم ایران که جمله ی "اقتصاد مقاومتی، اقدام و عمل" بر آن نقش بسته. مشخصا از حیاط دانشگاه تهران به خانه برمی گردند و خطبه ها را به گوش جان نیوش کرده اند.
پدر و مادر به زور بیست و پنج سال سن دارند و این سرعت زادآوری و این زیست-جهان کاملا مشخص، خبر از تولید طبقه ای می دهد که این حکومت روی آن سرمایه گذاری کرده است.
سربازان دوره ی مسیانیک شیعی، پایه های بتون آرمه ی خانواده ی هسته ای یک دولت توتالیتر و یا چیزی خوفناک تر از این حرفها.
این اتیکت ها و کلیدواژه ها و لایف استایل اسلامیک-ایرانیک، من را به وحشت می اندازد.
شاید که آینده از آن...
@mamrizzio