سالِ ۱۳۹۸ است، اواخر سال. سال ۲۰۲۰ است، اوایلِ آن. ویروسِ کرونا وارد مملکت شده و سگ صاحب خود را نمی‌شناسد. پدر طب اسلامی پس از آتش‌زدن کتاب پزشکی هاریسون، فتوی داده که برای علاج، بنفشه در ماتحت خود کنیم، یکی مکان‌های زیارتی را جایی استریل برای شفا می‌داند که نباید درهایش بسته شود و عده‌ای نیز در حال پیچیدنِ نسخه‌های عرفان کیهانی برای دفع بلا شده‌اند.

آن‌وقت روشنفکر ایرانی عقیده دارد که رضاشاه در سال ۱۳۰۴ هجری، شمسی غلط کرده که توسعه‌ی آمرانه را به ایرانیان تحمیل کرده است. باید می‌گذاشت خودمان بر مسیر توسعه قدم برداشته و ایرانِ عزیزمان را از پائین درست می‌کردیم!

داروین صبوری

اونوقت تو سرزمین آریایی اسلامی، جلوی دوربین از یک بازیکن می‌پرسن از کدوم شعار هواداران خوشت میاد و اون می‌گه ... ... ... تهران!
@mamrizzio

با اینکه کرونا کمبودهای درمانی و‌ لجستیکی رو برجسته کرد، اما اگه خارج از دایره پزشکی، بخوایم یک صفت بذاریم روی کرونا اون صفت باید «آشکارکننده اضافه‌ها» باشه. چون باعث شد برملا بشه چیزهایی که گفته می‌شد ضروری‌اند، خیلی هم ضروری نیستند! مثلا در ایران به صورت کاملا فیزیکی و ملموس تجربه شد که تعطیلی مطلق حوزه علمیه هیچ اثر سوئی روی جامعه نمیذاره! در مورد حوزه آکادمیک هم داستان مشابهی جریان پیدا کرده. دانشگاه‌های معتبر دنیا که می‌گفتند نمیشه بیشتر از ۱۰ درصد کلاس‌ها رو آنلاین کرد، نشون دادن که ۹۰ درصد کلاس‌ها رو میشه آنلاین کرد! در واقع خیلی از نمیشه‌ها، نمیشه واقعی نبوده؛ اگه خودشون مانعش نمی‌بودند، میشده! و این تبعاتی خواهد داشت. اگه بشه ۹۰ درصد کلاس‌ها رو آنلاین کرد، یعنی هزینه تمام شده تدریس باید خیلی پایین‌تر ازین حرف‌ها بوده باشه، و اگه هزینه خیلی پایین‌تر ازین‌هاست پس مدرسه‌های آنلاین نوظهور هم باید بتونند با هاروارد و پرینستون رقابت کنند، با یک دهم شهریه اون‌ها! حتی داره معلوم میشه بیشتر زمانی که صرف تحصیل می‌شده اضافه بوده و سریع‌تر هم میشده همون مطالب رو از بر کرد! کرونا داره مثل یک چرخگوشت صنعتی، نهادهای سنتی رو چرخ می‌کنه. چیزی که میاد بیرون، حتی اگه هم زنده بمونه دیگه اون نهاد قبل نیست.
اما از همه مهم‌تر برای من نمایشگاه‌ها و بیزینس‌ها بودند. نمایشگاه‌هایی تعطیل شدند و یا کاملا آنلاین شدند، که تصور می‌شد صنعت مرتبط با اون نمایشگاه لنگ اون نمایشگاه بوده! ولی معلوم شد اصلا لنگش نبوده، و برگزار هم نشد و آب از آب تکون نخورد. فقط صنایعی که کاسه لیس اون صنعت بودند ضرر کردند. مثل هتل‌های مجاور نمایشگاه. شاید اگه این کنسل شدن‌ها ادامه‌دار باشه، معلوم بشه تعدادی ازین هتل‌ها کلا اضافی بودن!
شرکت‌ها هم خیلی از کنفرانس‌ها و جلساتشون رو یا کنسل و یا آنلاین کردن. نه تنها وقت، که بخشی از سرمایه شرکت و کارمندان صرف این جلسات می‌شد. حتی در موارد جزیی مثل کت‌شلوار! تصور کنید چند هزار لیتر در عطر صرفه‌جویی شده! شاید اگه این کنسلی‌ها ادامه‌دار باشه، معلوم بشه حتی تعدادی از ساختمان‌های شرکت‌ها هم اضافی هستند! از ساختمان حلقوی گرانقیمت اپل، چقدرش ضروری بوده؟ قیمت مسکن در حوالی این ساختمان‌ها به خاطر همین ساختمان‌ها بالا رفته. شاید حذف یا تغییر کاربری‌شون قیمت‌ها رو منطقی‌تر کنه.‌ شاید معلوم بشه بعضی از ایستگاه‌های مترو که میلیاردها دلار خرج‌شون شده بوده تا نزدیک این ساختمان‌ها بیان بیرون، اضافی بودن!
و ازون مهم‌تر بخش خدماته. داره معلوم میشه بیشتر مغازه‌ها هم اضافه هستند! مخصوصا در کشور ما که همین الانش تعدادشون خیلی بالاتر از میانگین جهانیه. داره معلوم میشه خیلی از مطب‌ها هم اضافه‌اند، چون میشده بیشتر ویزیت‌ها رو آنلاین انجام داد، و برای اونهایی که نیاز به معاینه فیزیکی دارند اونقدری صف تشکیل نمیشه که سالن انتظار بخواد! داره معلوم میشه حتی داروخانه‌ها هم اضافه هستند، چون نباید مریض بیاد داروش رو بگیره. باید دارو رو ببرن بدن به مریض! همه این‌ها بخش بزرگی از فضای شهری رو معطل خودشون کردن. که یعنی داره معلوم میشه حتی بعضی خیابان‌ها و بزرگراه‌ها هم اضافه هستند!

@EricNotes

محمد علوی‌تبار مشهور به کیاوش بر اثر کرونا مرد. او در آتش‌زدن سینما رکس آبادان در سال۵۷ که به مرگ حدود ۷۰۰تن منجر شد، نقش داشت. انقلابیون سینما را آتش زدند، آن را به گردن رژیم شاه انداختند تا نفرت عمومی بیشتر شود. آنها پس از انقلاب پاداش گرفتند، کیاوش فرماندار و نماینده مجلس شد.

rezahn56
@mamlekate

درس‌های الکل و ماسک

الکل و ماسک دو کالای ضروری برای پیش‌گیری از ابتلا به کرونا هستند. در ابتدای شیوع ویروس کرونا، هر دو کالا به دلیل افزایش ناگهانی تقاضا کم‌یاب شدند و قیمت آنها افزایش پیدا کرد. مرور رفتار دولت درباره این دو کالا درس‌های زیادی برای ما دارد.

از آنجا که در سالهای گذشته همواره با مشکل آلودگی هوا مواجه بوده‌ایم و به ماسک هم نیاز مداوم داشته‌‎ایم، کارگاه‌های زیادی به تولید این کالا رو آوردند؛ در نتیجه ماسک پیش از شیوع کرونا در همه داروخانه‌ها به وفور پیدا می‌شد.
داستان الکل اما از اساس تفاوت زیادی با ماسک دارد؛ چرا که به‌ دلیل ممنوعیت‌های موجود همواره کالایی کمیاب بوده است. شمار واحدهای تولیدکننده اتانول (الکل میوه) در کشور احتمالا به انگشتان یک دست نمی‌رسد و قاعدتا عرضه این کالا همواره محدود بوده است.

یک تصمیم اشتباه باعث می‌شود ماسک نایاب شود اما یک تصمیم درست باعث می‌شود الکل به وفور در دسترس قرار گیرد. چطور این اتفاق می‌افتد؟

به فاصله چند ساعت پس از اعلام رسمی وزارت بهداشت مبنی بر شیوع کرونا ، قیمت ماسک افزایش پیدا می‌کند و مردم در شبکه های اجتماعی شروع به انتشار مطالبی علیه دولت و «سودجویان و گران‌فروشان» می‌‌کنند که قیمت ماسک را از 5 هزار تومان به 10 هزار تومان و 25هزار تومان افزایش داده‌اند. پس از بالا گرفتن این اعتراض‌ها، وزیر بهداشت در تلویزیون ظاهر میشود و اعلام می‌کند قیمت ماسک به هیچ عنوان نباید افزایش پیدا کند و با متخلفان به شدت برخورد خواهد شد. مدتی بعد که متوجه می‌شود کسی به حرفش گوش نکرده، با تلویزیون مصاحبه می‌کند و می‌گوید: «ماسک‌ها در اختیار یک مشت دلال پدرسوخته مفت‌خور قرار گرفته است.» از زمانی که دولت این موضع را می‌گیرد و بازرسان خود را به بازارها می‌فرستد، دو اتفاق رخ می‌دهد:

🔹اول اینکه خیلی از تولیدکننده‌ها انگیزه تولید ماسک را از دست می‌دهند و به جای آن ترجیح می‌دهند کالای دیگری تولید کنند
🔹 دوم اینکه داروخانه‌ها ترجیح می‌دهند خود را از این مناقشه دور کنند و به همین دلیل عرضه ماسک را متوقف می‌کنند.
نتیجه اینکه امروز برای خرید ماسک نباید به داروخانه مراجعه کنید چون هیچ داروخانه‌ای حاضر به عرضه این کالای پرحاشیه نیست، اما اگر نیاز مبرم دارید باید ریسک کرده و از کنار خیابان یا دست‌فروشهای مترو تهیه کنید.

الکل اما کالای دیگری بود که دولت سیاست نسبتا خوبی درباره آن اتخاذ کرد. کاری که دولت کرد این بود که به جای قیمت‌گذاری این کالا، موانع تولیدش را از میان برداشت و تولید آن را به صورت رسمی آزاد کرد. در همین زمان کوتاه، کارگاه‌های زیادی که در اقتصاد زیرزمینی الکل میوه تولید می‌کردند بلافاصله سر برآوردند و محصولات خود را وارد بازار رسمی کردند. حتی کارخانه‌ای که به مدت چهار دهه فعالیتش متوقف بود، مجددا شروع به کار کرد. به این ترتیب اگر داستان ما و کرونا تا ابد ادامه پیدا کند، الکل در همه فروشگاه‌ها به وفور پیدا خواهد شد، اما ماسک همچنان نایاب خواهد بود.

پس این یک واقعیت است که وقتی دولت به هر دلیلی می‌خواهد بازاری را کنترل کند یا قیمت آن را به سود مصرف‌ کننده پایین نگه دارد، همه را متضرر خواهد کرد. نتیجه کنترل قیمت ماسک توسط دولت، نایاب شدن است و ثمره آزادسازی تولید الکل، افزایش عرضه و کاهش قیمت.

در ماجرای ماسک، دولت به دنبال افزایش رضایت مصرف‌ کنندگان بود ولی در عمل همه را ناراضی کرد و نتیجه این شده که داروخانه‌ها روی شیشه می‌نویسند «ماسک نداریم، لطفا سوال نفرمایید» در مقابل، فروشگاه‌های عرضه‌کننده الکل روی شیشه، بزرگ می‌نویسند «الکل 70 درصد رسید».


https://www.donya-e-eqtesad.com/fa/tiny/news-3635386

☑️ محسن جلال پور
‏
@mohsenjalalpour

این چیزی نیس که من بخوام بگم. مسلما خودتون صد تا منبع خبری دنبال می‌کنین که همچون چیزهایی رو اونقدر تکرار کردن که اشباع شده قشنگ. از نحوه شستن دست ها تا لزوم ضدعفونی کردن وسایل هزاران محتوی تولید شده. در مورد #در_خانه_بمانیم هم به همین شکل. همه‌مون ژست حال به همزن خواهش و التماس سلبریتی ها برای خونه موندن رو دیدیم که چون ازشون متنفریم به نظرم اینکارشون ممکنه حتی نتیجه عکس داشته باشه برای ماها. البته اونام گروه مرجع یه عده آدم‌اند که شاید [امیدوارم] رو اونا این تاثیر داشته باشه.
لیکن این ویدئو فرق میکنه. اگه اون ژست مهوع سلبریتی ها هنگام خواهش و التماس شون شما رو اقناع نمیکنه برای در خانه ماندن(که به نظرم درست هم فکر میکنین) این ویدئو با ارائه دلایلی متقن کاملا میتونه هرکسی که دارای عقل سلیم هست رو قانع کنه. انگیزه منم از گذاشتن این ویدئو همین بود که اگربرای تنها یک نفر هم دیدن این ویدئو برای پذیرش دلایل لزوم در خانه ماندن موثر بیفته، من به مقصود رسیده‌ام. چون همین آگاهی یه نفر به این امر نهایتا شاید بتونه باعث شه یکی از افراد خانواده من یا شما به طرز فجیعی نمیرند.
ما نیاز به over react داریم. یه وحشت عمومی.

فریب عمله های تمامیت خواهی را نخورید!

از میان همه هواداران پرشور به اصطلاح "اقتدار" چینی ها در قضیه کرونا کمتر کسی توجه می کند که اگر پنهانکاری و خفه کردن هشدارها نبود اساسا کار به اینجا نمی رسید. در مجله نیچر می خوانیم، اگر اجازه داده شده بود فقط سه هفته زودتر جهانیان از وخامت قضیه خبردار می شدند، پیامدهای کار به 5 درصد! میزان کنونی هم نمی رسید. آن زمان چینی ها مشغول ساکت کردن مخالفان بودند تا اذهان مردم و جهانیان مشوش نشود و دیدیم لاپوشانی و زندان کردن آنهایی که خبر از وقوع مصیبت می دادند، چنان کرد که معلوم هم نیست مصیبت کی تمام شود.

به هیچ دولتی نباید اعتماد کرد و به دولتی جبار بیشتر، هنوز که زود است در مورد اثربخشی روش بگیر و ببند چینی صحبت کنیم، سرکوب بیماری با مهار آن تفاوت جدی دارد و بعید نیست که شاهد برگشت آن باشیم. به عنوان یک نظر شخصی پیشنهاد می کنم با تقدیرهای مکرر سازمان بهداشت جهانی از چینی ها هم با احتیاط روبه رو شوید، شواهد خوبی در مورد ارتباط خاص و اعمال نفوذ چینی ها با بسیاری از سازمان های جهانی وجود دارد، در مورد سازمان بهداشت جهانی، ارتباط خاص دولت چین و ادهانوم رئیس اتیوپیایی آن حرف و حدیث زیاد است، کسی که پیشتر در دولت جبهه دموکراتیک انقلابی خلق اتیوپی به عنوان وزیر بهداشت خدمت می کرد. دولت مارکسیست سرکوبگر اتیوپی با اتهام نقض حقوق بشر روبه رو بود، گفته می شود در مورد خود ادهانوم می شود از پنهانکاری سه مورد اپیدمی وبا در زمان خدمت نام برد.

آمار چینی ها مثل هر دولت سرکوبگر دیگری قرار نیست شفاف باشد، یک بوروکراسی گسترده و فربه نمی تواند به واقعیت وفادار باشد، دروغ و سیاسی کاری بخشی از بوروکراسی دولت است، حرف دشمنان هم نیست، لی کچیانگ از مقامات بلندپایه حزب در سخنی مشهور گفته بود به آمارهای اقتصادی چین که حاصل دستکاری عامدانه و ساختگی است نمی شود اعتماد کرد بهتر است به شاخص های جایگزین برای داشتن حدسی بهتر از واقعیت رجوع کرد، بد نیست در مورد شاخص کچیانگ بیشتر بخوانیم.

حالا هم که رژیمی اقتدارگرا جهان را به لبه مصیبت برده است، دستگاه پروپاگاندای آن به راه افتاده است که بقیه را متهم کند و با کمک به کشورهای مصیبت زده نقش منجی به خود بگیرد. از همه خوشمزه تر حرف های هواداران وطنی این استراتژی "قاطعانه" است، نگارنده به دوستی پیشنهاد کرده بود برای آنکه حتی از چینی ها موثرتر عمل کنیم، بهتر است اصلا حکم تیر به نظامی ها بدهیم که هرکس بیرون آمد با شلیک مستقیم روبه رو شود! احتمالا در محدود کردن تردد از هر روش دیگر کارسازتر باشد و البته "قاطعانه" هم هست! چیزی که باید به ان توجه کنیم این نیست که چرا فلان دولت به حد کافی قاطعیت (بخوانید توحش) به خرج نمی دهد، این است که چرا آدم ها علیرغم خطر مستقیمی که تهدیدشان می کند، باز مقاومت به خرج می دهند؟ (بماند که تردید دارم تعداد بی مبالات ها آنقدر که تبلیغ می شود زیاد باشد).

می دانیم که با هر میزان فشار کار حل نمی شود، هدف در نهایت اینست که آدم ها (یا دستکم اکثریت آنها) تغییر رفتار دهند و در تحلیل نهایی باید اکثر آدم ها قانع شوند که به شکل خاصی عمل کنند، حال می شود پرسید آیا داغ درفش بهترین راه برای رسیدن به این هدف است؟ تردید دارم! تکنولوژی های قانع سازی در بازار بسیار موثرتر عمل می کنند، اما در این شکی نیست که دولت ها به ویژه نوع تمامیت خواه آن نظیر چین چقدر در این مورد ناکارآمد اند. از استبداد و تمامیت خواهی انتظار معجزه نباید داشت، چیزی که باید از این هیاهو بفهمیم این است که امیدی به دولت ها و سیاسیون نیست، باید خودمان مراقب جان و دارایی هایمان باشیم.

آن ساده دلانی که از کمبود "اقتدار" در ایران هم می نالند مراقب باشند که این توصیه ها در کشورها که سالهاست درگیر "شرایط حساس کنونی" است، می تواند چه نتایجی به بار آورد، به قول معروف مواظب باشید چه چیزی را آرزو می کنید، شاید برآورده شود. والله اعلم.

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

ترامپ در ابتدا کرونا رو اونطور که باید جدی نگرفت، ولی زود متوجه شد که باید تغییر رویه بده و برخلاف توصیه به اصطلاح کارشناسان! پروازهای ورودی از چین رو تعطیل کرد، که تونست حداقل یک ماه براشون وقت بخره. اما مخالفانش حاضر نیستند بپذیرند که براشون وقت خریده. در طرف مقابل، فرماندار نیویورک که در گذشته رسما با خرید ونتیلاتور‌ بیشتر مخالفت کرده بود و سرانه‌شون رو بالا نبرده بود، حالا به عنوان قهرمان مقاومت معرفی میشه! در حالی که اگه نصف بودجه‌ای که برای ترویج فمنیسم در تونل‌های مترو رو خرج ونتیلاتور کرده بودند، الان با وخامت کمتری مواجه بودند. آنگلا مرکل میاد صادقانه درباره این وخامت با مردم صحبت می‌کنه، و رسانه‌ها به‌به‌کنان به عنوان «پیشوای دوران سخت» نشونش میدن. در حالی که اگه یک دهم پولی که خرج توربین‌های بادی کرد صرف پمپ‌های تنفس مصنوعی می‌کرد لازم نبود الان به مردمش بگه خودتون رو برای سخت‌ترین بحران بعد از جنگ‌جهانی آماده کنید! در واقع رسانه‌ها تعیین می‌کنند که چه گناهی بخشودنیه، و چه گناهی بخشودنی نیست. و تعیین می‌کنند گناه چه کسی، هرچقدر بزرگ، بخشودنیه، و گناه چه کسی بخشودنی نیست.
و درست متضاد با شرایط ایران که در هر شرایطی مردم مقصرند، و در لبه آن سرم بوم! در این جوامع در هر شرایطی فقط سیاستمدار مقصر است! سر اینکه گناه فرماندار بیشتر است یا رییس‌جمهور اختلاف دارند، اما در مورد اینکه صد در صد گناه متوجه مسئولین است، توافق حداکثری دارند. هیچ‌کس نمیگه این ایراد شهروند هم هست که برای یک ماه حالت اضطراری هم پس‌انداز نداره و کلا برای مطلقا هیچ‌چیز آماده نیست! رسانه تعیین می‌کنه که بی‌فکری چه کسانی باید پنهان بمونه و بش پرداخته نشه، و بی‌فکری چه کسانی دائما در معرض دید باشه.

@EricNotes

«آیا دین منشأ خیر است؟» مناظره‌ای میان کریستوفر هیچنز فقید و تونی بلر. از مجموعه مناظره‌های مؤسسه‌ی مانک.
این ترجمه از سوی وزارت ارشاد مجوز نگرفت و من متن کامل و بدون سانسور آن را در کانال منتشر می‌کنم. اشتراک‌گذاری و مطالعه‌ی این مناظره رایگان است و هدیه‌ای‌ست ناچیز برای ایام فراغت شما در دوران قرنطینه.
Stay at home and read books!
@mamrizzio

توییت وارده:
«دورکاری فقط امام زمان!»
@mamrizzio

حجت الاسلام قاسم ترخان، عضو پژوهشکده‌ی فرهنگ و اندیشه گفته که امام زمان هم ممکن است به کرونا مبتلا شود.
فارغ از اینکه مرزهای فیزیک و متافیزیک جابجا شد و داستان عمر دراز و ظهور پیش از قیامت و معصومیت هم تا حدی بر فنا رفت، این نکته به ذهنم آمد که در دورکاری هم ممکن است مبتلا شویم!
#ای_غایب_از_نظر_به_ویروس_می‌سپارمت

@mamrizzio

جلد اول کتاب "روزها در راه"
ــــ
[...]
کتاب روزها در راه دور دوم یادداشت‌های روزانه‌ی شاهرخ مسکوب است که چندماهی قبل بهمن۵۷ شروع می‌شود و کشیده می‌شود به روزهای غریب آن زمستان و بعد غربت آغاز می‌شود: پاریس، نومیدیِ بازگشت، غزاله که سوال زیاد می‌پرسد، زندگیِ مشترکی که به «اندوهِ سردِ ملالِ آدمی» دچار می‌شود؛ و بخشی هم احوالت درونیش است: کار، نوشتن، بنیاد، سفرها، نامه‌ها، کتاب‌های بی‌سرانجام، مسافرانی که از ایران می‌آیند و حدیث غم می‌کنند، فکر ایران...

اهمیت «روزانه»‌بودن یادداشت‌ها هم در این است که قصد و منظوری از ابتدا ندارد برای جور دیگری نمایاندن، این نیست که در آخر عمر نشسته باشد و منظری برگزیده باشد و بعد بیاید از حافظه‌ی دغل‌کار بهره ببرد تا سنگ قبری آبرومند برای خودش ترتیب بدهد...
ــــ
(متن کامل یادداشت «روزها در راه؛ ارادتِ ما به شاهرخ مسکوب» را در وبلاگ بخوانید)
ــــ
@manaravanbod

جلد دوم کتاب "روزها در راه"
ــــ
[...]
یادداشت‌های شاهرخ مسکوب [روزها در راه] شاید نخستین سند پایه‌ی ادبی از انسانِ ایرانیِ قرن بیستم است که افتاده در تلاطم حوادثی که مدام و بی‌رحم تمام کنج‌و‌کنارهای زندگی‌اش را زیر و رو می‌کند، و در این دگرگونی‌ها صادق‌ترین شاهد همین یادداشت‌های روزانه‌ی کسی‌ست که صراحت دارد و خُردترین چیزها را می‌تواند جوری «ساده و راحت» بنویسد که تا سال‌ها و سال‌ها هرکسی شاید لحظه‌ای خودش را در این آینه ببیند که چطور گرفتار عشقی محتوم است، از روزگار و ناپایداری زندگی‌اش در عذاب است، کار فکری‌اش با امورات روزمره نمی‌خواند یا نگران مرگ است و از این چیزها. جز این وجه (که خودش کمیاب است) این یادداشت‌ها سندی از گذران روزگار است بر صفحه‌ی ذهن آدمی دردآشنا و نگرانِ ایران و زبان فارسی.
ــــ
(متن کامل یادداشت «روزها در راه؛ ارادتِ ما به شاهرخ مسکوب» را در وبلاگ بخوانید)
___
@manaravanbod

احادیث و روایات، گویا تا وقتی در کتاب نوشته و خوانده و نقل شوند، نه منع عقلی دارند، نه منع نقل قول کردن و حتی جرم هم نیستند. حالا اگر گاهی به توصیه‌های این احادیث عمل شود، کسانی از متدینان و نواندیشان آزرده‌خاطر می‌شوند!
نوشیدن ادرار شتر، هم در احادیث آمده، هم در کتاب‌های ابن‌سینا و دیگر اطبای مسلمان و هم موسسه‌های عریض و طویل طب‌الصادق و دیگران تاییدش کردند. مشکل کجاست؟!
می‌گویند به عقاید هم توهین نکنید. آیا تکرار و نقل قول و عمل به عقاید، توهین و خطاست؟!
@mamrizzio

طبع انسان این‌قدر حساس شده که حتی صحبت کردن درباره‌ی ارتباط با افراد زیر هجده سال را غیرقانونی، مستلزم شکایت و کیفر می‌داند. این یک پیشرفت اخلاقی تکاملی در نهاد بشر است که #استیون_پینکر به دقت آن را بررسی کرده.
نکته اما اینجاست که چنین روندی به اصطلاح فقها (از من بعید بود؟!) «حد یقف» یا آستانه‌ی ایستایی دارد؟ یعنی تا کجا و چطور باید پیش رفت؟

آیا ازدواج کودکان در داخل مرزهای کشورمان یا چاپ کتاب‌ها، پخش محتواها و تدریس دروسی که در آنها، فقها انواع روش‌های ارتباطی با اطفال را تحت شرایطی گناه ندانستند هم موجب تعقیب، پیگیری، شکایت، اعتراض و حتی اقدام برای بستن صفحات آن افراد و نهادها در جوامع مجازی می‌شود؟
آیا این «استاندارد دوگانه» نیست؟ ملاک و معیار ما برای تمییز و تشخیص کار غیراخلاقی و خلاف قوانین و حقوق بشر نباید تحت هیچ شرایطی تغییر کند و نباید گزینشی عمل کنیم.

یک استوری از یک خواننده ممکن است خیلی تأثیرگذار باشد اما مجموعه‌ی قوانین و دستورالعمل‌های مذهبی و نهادهای قانونی که حکم به قانونی بودن ازدواج کودکان می‌دهند هم مشمول
همین اعتراض-البته بحق- هستند. مقایسه کنید حجم محتوای تولیدی داخلی را در همین باره یعنی ارتباط با افراد زیر سن
قانونی.

پ. ن. ۱ : فردی به تتلو (فعال سیاسی سابق اصولگرا) در اعتراض به استوری‌هایش فحاشی جنسیتی کرده که خودش، دخترش را در پانزده‌سالگی روانه‌ی خانه‌ی بخت کرده. او لزوماً با نهادها و قوانین فعلی هیچ مشکلی ندارد اما در صف مقدم معترضان
ایستاده. کجای کار را اشتباه رفتیم؟
پ. ن ۲: جو بایدن، نامزد حزب دموکرات، متهم به تجاوز جنسی‌ست. جریان اصلی مطبوعات که مخالف ترامپ هستند و جنبش #می‌تو اشاره‌ای به ماجرا داشتند؟!
پ. ن. ۳: فیلترینگ اینترنت در ایران به‌شدت شبیه ریپورت صفحات تتلو است. صرف انرژی زیاد برای نتایجی در حد هیچ.
#کردم_اشارتی
#گرگ_دهن‌آلوده‌ی_یوسف‌ندریده
@mamrizzio

کاربران ارزشی معمولا برای حمله ترامپ و تحقیر او از عبارت «ترامپ قمارباز» استفاده می‌کنند، حالا محمود کریمی روایتی گفته از قماربازی «امام حسین»، محل چالش شده.
rezahn56

حالا چرا گریه میکنه؟ نوشیدنی که بود، قمار و عیش و نوش هم که بود! حالا دو تا کیسه برنج باخته، گریه کردن نداره خدایی :)))
Khodparast

در روضه در واقع میگه شخصی در عالم مستی با خیال خودش با حسین قمار می‌کنه و آخرش یه خانمی میاد میگه «با بچه من قمار نکن»
خود ارزشی‌ها این ویدئو رو منتشر کردن و بحث بالا گرفته بود که از قماربازی حسین گفته.
@mamlekate