○ عنوان انگلیسی اثر:
Darwin's Dangerous Idea: Evolution and the Meanings of Life
○ عنوان فارسی: ایده خطرناک داروین: تکامل و معنای زندگی
○ نویسنده: Daniel C. Dennett
○ ناشر اصلی: پنگوئن
○ مترجم: دکتر احسان شاه‌قاسمی
○ ناشر: لوگوس
○ وضعیت ترجمه: در حال ترجمه


@preparing

اینستاگرام:
https://www.instagram.com/_preparing/

بالاخره یه کتاب خوب رو دارن ترجمه می‌کنن به‌جز مزخرفات ژیژک و بدیو و شارلاتان‌های دیگه!
@mamrizzio

در باب فتیش ۲۸ مرداد

"در دورهٔ پایان امپراتوریهای قرن نوزدهمی، ملتها در آسیا و آفریقا و آمریکای جنوبی دارایی طبیعی خود را در اختیار می‌گرفتند.  در آن سوی خلیج فارس هم تسلط تام‌وتمام بریتانیا بر منابع زیرزمینی مردمان بومی به تاریخ می‌پیوست.  در ایران دلیلی نمی‌دیدند از جریان جهانی عقب بمانند.

محمد مصدق همین هدف را دنبال می‌کرد اما اصرار داشت یکتنه به آن برسد.  پذیرای شریک و حتی همکار به معنی افراد صاحب رأی و دارای اختیار نبود.  پرسش بی‌پاسخ را محققانی مطرح کرده‌اند: اگر در آنچه می‌خواست انجام دهد توفیق می‌یافت آیا حاضر بود قراردادی جدید برای بهره‌برداری از چاههای نفت ایران امضا کند؟

پشت سؤال این نکته نهفته است که قرارداد تجاری را رئیس کشور یا رئیس دولت امضا نمی‌کند؛ مدیران امضا می‌کنند.  آیا مصدق به کسی از مدیران نفت و دارایی اجازهٔ چنین کاری می‌داد؟  نه.  به هیچ‌کس به اندازهٔ کافی اعتماد نداشت و کسی را در آن حد نمی‌دید که طرف کمپانی خارجی قرار دهد.  نوشته‌اند مهمترین اسناد نفت را همواره در کیفی با خود حمل می‌کرد و به دست احدی نمی‌داد.

آیا حاضر بود، خلاف عرف جهانی، شخصاً قرارداد امضا کند؟  باز هم نه.  عظمت تصویر تاریخی خویش را در نفی امضاهای پیشین می‌دید، نه افزودن یک امضای جدید به امضاهای پای قراردادهایی که تقریباً بی‌استثنا از سوی ملت لعن می‌شوند.  مصدقی که قرارداد امضا کند مصدق نیست.  پای آبرو در میان است. نزد او نفت نه کالایی دارای مظنـّهٔ بازار و قابل مبادله، بل مفهومی اخلاقی و غایتی معنوی بود که ختم قضیه با بستن قرارداد ستمی است بزرگ در حق آن". 

توصیف بالا از مولانا محمد قائد شرفی به خوبی گویای وضعیت ماست. سالهاست خیلی از ایرانی ها چنان با حسرت از "کودتا ۲۸ مرداد" یاد می کنند و از "ظلم تاریخی" یانکی ها به این کشور یاد می کنند که انگار اگر مصدق بر قدرت مانده بود، بنا بود کشوری بدون مشتری برای نفت اش و مردمی عشقی و اهل بخیه چه کارستانی کند. مصدق شاید با نیت خیر، ولی مرد توسعه ایران نبود. بماند که به قولی حکومت بر ایران چنان شغل سختی است که حتی او هم بعد از رفتن شاه نتوانست چند روز بیشتر دوام آورد و از پشت با خانه فراری شد. سیاست موازنه منفی مرحوم هم که برای کشوری نفتی در همسایگی شوروی در دوران جنگ سرد حتی جوک هم نبود، بعد از این همه سال شاید باید متوجه شده باشیم که بیش از وطن پرستی از نوع مصدق به انواع فروغی و قوام آن نیاز داریم، والله اعلم.

https://bit.ly/3iQfbZk

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

http://www.mghaed.com/essays/observation/monumental_splash_six_decades_on.htm

این مقاله را هم در سالگرد ماجرای بیست‌وهشت مرداد از دست ندهید.
@mamrizzio

اقدام فوری ۱۶ آگوست را در آرشیو عفو بین‌الملل پیدا کردیم. کشف تکان‌دهنده‌‌ی بود و نشان میداد که مقامات دولتی و قضایی و همین طور سفرای ج ا از دستکم ‌۲۵ مرداد در جریان اعدام‌ها قرار گرفته‌اند اما سیاست وزارت خارجه دولت موسوی انکار بود. و امروز در اوج بی‌اخلاقی میگویند نمیدانستند.
RahaBahreini

‏این گزارش عفو بین‌الملل نشان می‌دهد که وزارت خارجه دولت ‎میرحسین موسوی و تبعا شخص خود او، دست‌کم از ۲۵ مرداد از آغاز اعدام دسته‌جمعی زندانیان سیاسی چپ خبر داشته‌اند. در این گزارش، به تیرباران کیومرث زرشناس، سعید آذرنگ، سمین فردین و فرامرز صوفی، در ۲۹ تیر ۶۷ در اوین اشاره شده است.

Behnam.D
@mamlekate

در مزایای بی دولتی!

سومالی از ۱۹۹۱ تا سال ۲۰۰۶ که دولت انتقالی حاکم شد و حتی پس از آن کم و بیش در حالت بی دولتی به سر می برد، رسانه ها از هرج و مرج ان کشور و حکومت جنگ سالاران می گفتند.

اما انگار اوضاع چندان بد نبوده است، طول عمر و نرخ مرگ و میر بهبود یافته است و تولید ناخالص سرانه افزایش چشمگیری (حدود سه برابر) نشان می دهد، در اثنای همین دوره صنایعی مثل مخابرات در آن کشور رشد حیرت آور داشته است که از بهترین ها در آفریقاست، ارزش پول آین کشور تغییر چندانی نداشته است و البته صادراتش پنج برابر شده است!

این برای کشور ما که امروز در وضع خوبی نیست درس آموز است، چاره کار "دولت مقتدر" و "مداخله بیشتر" و چرندیاتی از این دست نیست، حرف اینست که دولت سنگ نیندازد، لازم نیست سنگی از جلوی پای ما بردارد، والله اعلم.

https://bit.ly/2ZcJnqv

https://bit.ly/3lJ3Cpo

پ.ن: به قول یکی از ساکنان فجازی ما بیش از امید به ناامیدی کامل (ازدولت) نیازمندیم!

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@Rahbordchannel

یک انشای قدیمی هیچوقت نوشته نشده بر پاپیون


اگر عالم سینما یک منطق‌الطیر داشت، پاپیون یکی از شیوخ باکرامتش بود. دلتنگی استیو مک‌کوئین و داستین هافمن شرحیست بر قد رعنای زندگی. دلتنگی‌ای به مثابه یک مقایسه‌ی تحریک‌آمیز؛ هلاک زندگی و گشنه‌ی زیستن.


نویسنده و خوانش: احسان عبدی‌پور
کالت کلاب؛ کاری از فیلیمو

@EhsanAbdipourStories

در ایران، زندگی مختل شده. چون همه چیز از سیاست تا فرهنگ تا اقتصاد، به بن‌بست خورده‌اند. تمام اتفاقاتی که در زندگی روزمره ایرانی رخ میده، جزییاتیست که روی این مختل‌شدگی سوار شده. مثل اتفاقاتی که در یک کمپ هلال احمر در منطقه زلزله‌زده رخ میده. تو اون کمپ ممکنه سر یک کلمن دعوا کنند، ممکنه عده‌ای خودفروشی کنند، ممکنه یکی پول خوبی به جیب بزنه، ممکنه چادر یکی آتش بگیره، ممکنه عده‌ای ازدواج کنند. اما همه این‌ها روی یک اختلال دائمی‌شده به نام آوارگی پس از زلزله سوارند. حتی اون‌هایی که پذیرفته‌اند که این وضعیت، همان نرمالی است که باید می‌بود، همیشه این احتمال رو در گوشه ذهن دارند که شاید ناگهان ورق برگرده. و عده بسیاری پذیرفته‌اند که تا ورق برنگرده، هیچ‌چیز نرمال نیست. مثل ماشین‌هایی که در تقاطع راه‌آهن با جاده پشت چراغ قرمزش توقف کردند، اما قطاری نمیاد که رد بشه. جلوشون بازه، اما باز نیست، و معلوم نیست تا کی باز نیست.
در چنین شرایطی مهاجرت به یک ابرمسئله جمعی تبدیل میشه‌، و فارغ ازینکه هر فردی چه سطحی از توانایی یا عدم توانایی در انجامش داشته باشه، باید یک نسبتی باش برقرار کنه. چیزهایی که همه باید یک نسبتی باش برقرار کنند زیادند، مثل عید نوروز. همیشه این سوال مطرحه که شما در عید نوروز چه می‌کنید؟ باید زندگی‌تون به نحوی تحت تأثیر عید باشه. باید حتما موضعی درباره‌ش داشته باشید. حتی اعتقادی به عید نداشتن هم یک موضعه. حتی هیچ‌کاری در عید نکردن هم مثل هیچ‌کاری نکردن در وقت دیگه‌ای از سال نیست. هیچ‌کاری نکردن در عید هم فرد رو در یک تیم قرار میده. تیم در عید هیچ‌کاری‌نکن‌ها! شما نمیتونی از عید بیرون بیای. چون حتی بیرون بودن از عید هم یه جایی توی مسئله عیده.
اما هیچ کدوم این مسائل در ایران امروز، مثل مهاجرت نیست. مهاجرت یا آرزوست، یا آرزو نبودنش یک موضعه! شما نمیتونی صرفا پول نداشته باشی برای مهاجرت. پول نداشتن برای مهاجرت، توی یک تیم قرارت میده. تیم مهاجرت‌نکرده‌ها از بی‌پولی! باید در همه مراحل زندگیت به مهاجرت فکر کنی. و در هر رده سنی، به شکلی و از زاویه‌ای. هر نوع نسبتی با مهاجرت داشتن، یک پزه. پز من مهاجرت کردم الان اونجام. پز من رفتم ولی مثل سگ رفتم و سخت بود. پز من رفتم و مثل یک شاهزاده رفتم.‌ پز من در آستانه مهاجرتم. پز من آرزوی مهاجرت دارم. پز اینکه هنوز کارام جور نشده که برم‌. پز کارام داره جور میشه که برم. پز من بدبختم نمی‌تونم برم‌. پز من به مهاجرت فکر نمی‌کنم. و پز من اصلا دلم نمیخواد برم!
مثل بازی نمکدون کاغذی که اسم هشت شغل رو توش می‌نوشتیم و برای هرکس یکیش درمی‌اومد، و اصراری وجود داشت که رفتگر هم توش باشه. هر کسی در ایران باشی، نمکدون رو که باز کنند، یکی از نسبت‌های رسمی درباره مهاجرت، از آن توست.

اگه همه‌چیز در حد عید نوروز بود، میشد با مسئله بودنش کنار اومد. اما ابرمسئله‌ای مثل مهاجرت، روی همه‌چیز سایه میندازه، چون به یک مگاباور عمومی تبدیل شده. در واقع در جامعه ما انعکاسی از معادباوری، در مهاجرت‌باوری تجسم پیدا کرده. ما یک آبجکت عادی در دنیا رو به یک سابجکت ایمانی تبدیل کردیم. درست مثل معاد، منتظر مهاجرت بودن یک امید مذهبیه، و دل شستن ازش یک نوع نیهیلیسم! شما یا مومنی بش، یا کافری، یا ندانم‌گرا! و درست مثل معاد، به نحوی مادیات و معنویات زندگیت دائما تحت تأثیرشه.




ما نیاز به خروج داریم. چیزی از جنس خروجی که موسی هدایتش کرد. اون‌ها فقط از سلطه فرعون خروج نکردند. اون‌ها از کل دستگاه فکری که توش بودند، خارج شدند.

@EricNotes

اونایی که از اعدام و قصاص حمایت می‌کنن، وقتی قافیه تنگ می‌شه، می‌گن «به هر حال به قانون باید احترام گذاشت» اما استاندارد دوگانه‌ اینجاست که این وسط-خواب‌های عزیز با تحریم ایران مخالف هستند. مگه نباید «به هر حال به قانون احترام گذاشت»؟!
@mamrizzio

نیویورک تایمز هر ازچندی یه چیزی میذاره که به نظر بیاد بی‌طرفه. مثلا اینجا میگه ادعای بایدن که گفت ما یه اقتصاد شکوفا رو تحویل ترامپ دادیم و به رکود تبدیلش کرد، فالسه. چون اقتصاد خیلی هم خوب بود، بعدش هم کرونا اومد که تقصیر ترامپ نبود.

حالا زیر این توعیت پر شده از فحش، که این چیه نوشتید؟ پاکش کنید! الان میرم اشتراک‌تون رو لغو می‌کنم! 😄
پیام مشتریان واضحه. ما داریم پول میدیم بت که پروپاگاندایی که می‌پسندیم رو بمون تزریق کنی. نه واقعیت رو. حتی اگه دکوری باشه. ۹۹ درصد پروپاگاندا بعلاوه یک درصد واقعیت رو هم نمیخوایم. باید صد در صد باشه.

انسان موجود ترحم‌برانگیزیست حقیقتا.

@EricNotes

از دیروز دارم روده‌درازی‌های مختلف رو میخونم، هیچکدوم اصل مطلب رو بیان نمی‌کنند. یا کلا نمی‌فهمند، یا مثل من جرئت ندارند بیان کنند.

این آرمانشهر دیدن چین، اصلی‌ترین ویروس چینیه، که کرونا پیشش شوخی خواهد بود. از شرارت آخوند هم خلاص بشیم، این ویروس با ما خواهد بود. عین همین «تفریح کن اما تو سیاست و هدایت جامعه فضولی نکن» رو در حاکمیت بعدی ایران هم خواهیم داشت.

@EricNotes

«برای نجات اقلیم، بی‌خیال برق دائمی بشید».
یعنی تجدیدپذیر اینا و اون داستان‌ها که گفتیم جواب نمیده، باید خاموشی بدیم!

این خیلی طبیعیه که پرسیده بشه «واتز د پوئینت؟». برای چی باید اقلیم زمین رو نجات داد وقتی قراره نشه توش زندگی راحت داشت؟ کل قضیه آخرالزمانی گرمایش در این باره‌ست که خشکسالی میشه سیل میاد دریاها میان بالا بعضی جاها میرن زیر آب کشاورزی مختل میشه و خلاصه زندگی سخت میشه. حالا چه معنی داره که در شرایط سخت زندگی کنیم تا زندگی سخت نشه؟

اما من این سوال رو نمی‌‌پرسم. چون می‌دونم که دغدغه، ربطی به زمین نداره. چپ اقلیم‌شناسی رو مثل خیلی چیزهای دیگه، یه اسب دید و‌ سوارش شد. هدف چپ، از بین بردن هرچیزیه که به عنوان «نرمال» پذیرفته شده. زندگی راحت در سایه برق دائمی، یه چیز نرماله. پس باید از بین بره. چه دستاویزی بهتر از مشکل اقلیم؟ دقیقا همونطور که سوار کرونا شدند، و سوار مهاجرت شدند، و سوار تجارت آزاد شدند. برای چپ رفاه مهاجر آفریقایی مهم نیست. سوار مهاجر آفریقایی شد تا ارزش‌های فرهنگی اروپا رو له کنه. براش تجارت هم مهم نبود، می‌خواست مرزها رو محو کنه تا هویت‌های محلی رو محو کنه.

@EricNotes

◽️آیا کمپانی دیزنی ستایشگر قتل عام است؟

کمپانی دیزنی در قسمت معرفی عوامل محصول جدیدش، مولان، از تعدادی از نهادهای امنیتی حکومت چین تشکر کرده، که در جریان سرکوب اقلیت مسلمان اویغور نقش مستقیم داشته‌اند.
این اقدام دیزنی با انتقادهای فراوانی همراه بوده و اعتبار جهانی دیزنی را به عنوان یک کمپانی محبوب، خدشه‌دار کرده است.
چرا باید عواقب این اقدام دیزنی را برای بینندگان فیلم‌های این کمپانی بیان کرد؟
در این قسمت به این سوال پاسخ داده‌ایم.

🔖 https://b2n.ir/985915

📺 @ecoiran_webtv

آیا کسی که این رو نوشته تو ایران زندگی کرده؟
اگه ایران بوده، تا حالا یک بار به جرم سیاسی امنیتی بازداشت شده؟
بهاره هدایت هم ایران زندگی کرده هم بارها بازداشت شده. پس این چیه که نوشته؟ یا بهتره بپرسم: کی بش گفته که این رو بنویسه؟ نه.. ساده نباش پسر. دیکته‌ای در کار نیست. سوال درست اینه: آیا بازداشت‌هایی که تجربه کرده، واقعا بازداشت بوده‌اند؟

تفهیم اتهام مربوط به نروژ و ژاپن و کاناداست. اینجا موهای سرت رو از پشت می‌گیرن و سرت رو میکوبن به دیوار. بله حق داریم پاسخ بازجو را ندهیم، اما بازجو هم حق دارد اجازه ندهد بخوابیم! بله ما بیشتر از دو جمله و دو خط نمی‌نویسیم، چون بقیه‌اش را خودشان می‌نویسند.

این‌ها دوست دارند تک تک ایرانی‌ها تا شخصا با هیولا مواجه نشده‌اند، احساس نکنند که با هیولا طرفند. دوست ندارند مردم از قبل این ذهنیت را داشته باشند که کل سیستم، یک توحش سازمان‌یافته است.

@EricNotes

اصلاح‌طلبی یک ویروسه؛ ویروسی عین مذهب، عین چپ‌گرایی.
این ویروس با آلوده کردن ذهن، زبان و بیان و نوشتار رو دگرگون می‌کنه.
کاری می‌کنه که هولناک‌ترین سیستم امنیتی دنیا که از هیچ کاری در برابر هیچ کسی، ابایی نداره رو مثل جایی عین بلژیک و هلند جلوه بده...
بیایید با این ویروس مقابله کنیم و در برابرش ایمن باشیم.
@mamrizzio

سم نامه!

نگارنده در عمر نه چندان کوتاه خود به تجربه دریافته است که دوری از برخی افراد و فراورده های فکری آنها در فضای مجازی و حقیقی شرط عقل است، در زیر چند دسته ای از این "سم ها" را آورده ام که البته می توان بر آنها باز هم افزود:

۱) خبرنگاران ضد امپریالیسم و معنویت گرا که در غرب ساکن اند.

۲) مخالفان ضد سرمایه داری که در اسکاندیناوی ساکن‌اند.

۳) علاقه مندان نهضت های آزادی بخش آمریکای لاتین

۴) اصلاح طلب های مقیم آن طرف آب که بی خیال ۸۸ و میر در حصر نمی شوند.

۵) تمام کسانی که فکر می کنند از روده درازی های معلم "شهید"، علی شریعتی، حرف حساب در می آید.

۶) بنیادگرایان دولت
State fundamentalists

۷) کلیه هواداران طب سنتی در مبارزه با کرونا

۸) فمینیست ها از نوع فرقه عمیدیه و کاموریه

۹) تمام آنهایی که دنبال نقد "سازنده" اند.

۱۰) جوانک هایی که فکر می کنند با به کار بردن نئولیبرالیسم و لیبرالیسم و ... و اشاره به نابرابری و "اختلاف طبقاتی" خیلی باکلاس می شوند.

۱۱) همه اهالی فرقه whataboutism

۱۲) اینهایی که فکر می کنند تکرار "خودت بمال" خیلی بامزه است.

۱۳) همه هواداران "عدالت آموزشی" و تحصیلات رایگان و برچیدن مدارس کپری

۱۴) دانشجویان و حواریون استاد رائفی پور و عباسی

۱۵) آنهایی که به دولت روحانی می گویند لیبرال و نئولیبرال

۱۶) همه آنهایی که دنبال سویه های جنسیتی در زبان و گفتارند؛ همان هایی که تا می گویی جوانمرد، می پرسند چرا نگفتی شیرزن!

۱۷) باورمندان به نقش آفرینی جدی کمیته ۳۰۰ و ایلومیناتی و الواژ (لژهای) فراماسونری

18) کسانی که از خرده بورژوا و پرولتاریا و خلق و زحمتکش و انقلاب مردمی زیاد استفاده می کنند.

۱۹) آنهایی که عکس پروفایلشان چه گوارا، استالین و داس و چکش و انبردست! و هر موجود سبیل دار است.

والله اعلم.

https://bit.ly/35sPQku

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@Rahbordchannel

بعد از این بازنشر پست آقای خالقی، ریزش زیاد داشتیم!
یعنی اوضاع این‌قدر سمیه؟!
#نرو_سمیه
@mamrizzio

.
آن اوایل که همه در تکاپوی کشف #واکسن_کرونا بودند، یک نقل قول که نمی‌دانم چقدر معتبر بود از جانب یک اهل فن دست به دست می‌شد که حقوق من ماهی هزار و هفتصد یورو است و کریستیانو رونالدو فلان میلیون یورو می‌گیرد و از امثال من توقع نجات انسانیت و کشف واکسن نداشته باشید. همان موقع گفتم این چقدر کوته‌فکر است که نه قدر موقعیتش را می‌داند و نه فرق فوتبال و علم را. خیلی بعدتر یعنی همین اواخر، بعد از کشف واکسن کرونا از سوی دو شرکت خیلی قدر خصوصی در جهان سرمایه‌داری خون‌خوار و جهان‌خوار، با خودم گفتم آن کودن خیلی هم بیراه نمی‌گفت، شاید بیانش بد بود اما حقیقتی تلخ را عیان کرد.
حقیقتی که یک قرن است می‌گوید کارمندپروری و همه چیز را به دولت سپردن و از او طلب کردن، نهایتش همین است. برابری بی‌چون و چرا، برنامه‌ریزی مرکزی دولتی، حذف مالکیت فردی و هر آنچه چپ نویدش را می‌دهد منجر به کشف واکسن کرونا، سیستم عامل ویندوز، اسمارت‌فون و... نمی‌شود، نشده و نخواهد شد چون انگیزه را در فرد می‌کشد و از طبع‌ناشناسی‌اش همین وضعیت قرن بیستمی پدیدار شده. شما مثلا فرق تویوتا و فورد را با #لادا و #مسکوویچ ببینید و شهرت و اعتبارشان را.
اگر انگیزه‌هایی مثل بالا رفتن ارزش سهام شرکت دارویی و جوایز نوبل و هر آنچه سود و فایده‌ی مادی است نبود، همه مثل همان کارمند دستگاه را می‌زدند به برق و می‌گفتند ما نمی‌توانیم و از ما نخواهید! نهایتش هم اگر چیزی کشف می‌شد با کلی تلفات و دروغ و صف‌های طولانی و سهمیه‌بندی همراه بود، چنان‌که دیدیم.
تا اینجا که خواندید، یک کتاب طنز هم معرفی کنم که جناب بیژن اشتری ترجمه کرده: «شوروی ضد شوروی» از ولادیمیر واینوویچ، نشر ثالث. نویسنده‌ شوخی‌های جالبی با همین مسایلی که طرح کردم نقل کرده.
@mamrizzio