سیگارم را روشن کردم،
نه برای دود،
برای دیدنِ چهره‌ات در میانش.
تو همیشه در چیزهایی پیدا می‌شوی
که آهسته مرا می‌سوزانند.

#سپهر_عسگری
🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
@sepehrasgari968

کاش خدا یک‌بار هم از من بپرسد: واقعاً طاقت داری؟

#سپهر_عسگری



🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
@sepehrasgari968

من هنوز مؤمنم، اما به خدایی خسته‌تر از خودم.

#سپهر_عسگری


🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
@sepehrasgari968

عشق، آینه‌ای‌بود که هر بار بوسیدمش، تکه‌تکه‌تر می شدم.
#سپهر_عسگری
#رنج_نگاری
#گزیده_گو
#فرانو

🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
@sepehrasgari968

من ایستادم، زمان هم ایستاد و زیپ عقربه‌هایش را پایین کشید…
تا سکوت‌ام را نیش بزنند.
مرگ… و اما مرگ، شاعرانه‌ترین سکوت خداست.
و زندگی نام مستعار پیرزنی‌ست که در جنگل‌های سوزن‌تبار،
در فرو رفت جاده، دخترکی به نام "آرزو" را به بردگی سپرد...
#سپهر_عسگری


🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
@sepehrasgari968

خدا نگاهم کرد و گریستم از شوقِ درد،
که عشق، آغازِ رنج است، نه پایانِ سرد.


#سپهر_عسگری


🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
@sepehrasgari968

کسی ز گریه‌ی ما جز صدا نمی‌فهمد
که رازِ مرثیه را بی‌خدا نمی‌فهمد
غزل، حجابِ نگاهِ شکسته‌ی دل‌هاست
و درد را به زبانِ دعا نمی‌فهمد



#سپهر_عسگری


🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
@sepehrasgari968

شعرِ عاشقانه را همه می‌خوانند، اما مرثیه را فقط کسی می‌فهمد که در عشق مرده باشد


#سپهر_عسگری

🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
@sepehrasgari968

من از شکوهِ وطن شعر ساختم هر شب
به خاکِ گرمش ایمان، به دردِ سردش تب
اگر بمیرم و نامم نماند، عیبی نیست —
که نامِ من همه در نامِ این وطن ثبت است

#سپهر_عسگری


🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
@sepehrasgari968

تو را ندیده‌ام هنوز، ولی دلم گرفته‌ باز

شبیهِ لحظه‌ای که نیست، ولی رسیده‌ از قرار....



#سپهر_عسگری


🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
@sepehrasgari968

دلم تبعیدِ خویش است و سکوتش داد برد
صدا در خویش می‌پیچد، ولی فریاد برد

جهان بر خاکِ من روئید، بی‌برگِ حضور
و من گفتم: «که عاشق شد، ولی بنیاد برد»

نه مرگی ماند در من، نه حیاتی مانده باز
فقط یادِ تو در من مانده و، امداد برد

به خاک افتاده بودم، با نگاهی نیمه‌جان
که شب با چشمِ تو آمد، مرا از یاد برد

به هر سو رفتم از خود، باز برگشتم به درد
چنان بارانِ تبعیدی که راهِ باد برد.

#سپهر_عسگری


🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
@sepehrasgari968

در میان قطرات باران بگرد، شاید اشکهایم را میانشان پیدا کنی

#سپهر_عسگری


🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
@sepehrasgari968

نه با تاریخ کار دارم نه با شعر نو، بدنبال دختری میگردم..نامش غزل است....دختری سبک وزن..با قافیه هایی مستعمل..گاهی همراه مترسکی که سرنخ افعال ماضی را گرفته و کش داده وسط دریای خیالم..اگر او را دیدی..بگو شاعری میانسال عاشق شده..نه عاشق چشمانت که در مسیر کرشمگی معنا را گم کرده و نه عاشق مسیر سفیدت که سبزه های جنگلی بدنبال فامیل قدیمشان هستند..من عاشق رمانی در انتهای یک بیت از خیالت شدم...آنجا گفتی بر میگردد...امیدی گهگاه در خوابم امد و گفت تو آدرسی داری از مسیری که خیال نمیکنم از آن رد شده..اما دوست دارم فریبم بخورم...


#سپهر_عسگری



🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
@sepehrasgari968

پروانه‌ای با استخوان‌های شیشه‌ای
در آهنِ رگ‌هایم «زنگ» می‌زند.
و نبض...
این ناقوسِِ نابه‌نگام
باغی متروک را احضار می‌کند
که در حافظه‌ی هیچ تقویمی
تیک‌تاک نمی‌کند.

چشم‌هایت...
آخ! سقوطِ قطره‌ِ‌ مرکبی‌ست در لیوانی آب
آن لحظه که «زمان»
در فاجعه‌یِ رنگ
حل می‌شود.

شنیدنِ نامت
طغیانِ هجاهاست زیرِ زبانم؛
شبیه موجی که ساختارِِ شن را به هم می‌ریزد
و جملات
در سرگیجه‌ای عمومی
از تن‌ دادن به گرامرِ «عاشقی»
استعفا می‌دهند.

اکنون، من و تو...
در زاویه‌ی شکستِ نور
رویِ دیواری که خوابِ پنجره می‌بیند.
و سایه‌یِ انگشتی مردد
که کنارِ سرد شدنِ قهوه
هندسهِ نامت را
بر میز می‌کِشد.

تو را می‌خواهم...
نه در خواب‌های ابریشمی
که در اصطکاکِ خشنِ واقعیت
میانِ آجرهایِ سرد
در مرزِ انجمادِ یک دیدار
و در آن سکوتی
که واژه‌ها
برای عبور از آن
باید استخوانِ خود را بشکنند.


#سپهر_عسگری
🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
@sepehrasgari968

عنوان: هندسه‌یِ آشوب
به تو می‌اندیشم
وعقربه‌ها،
این جلادانِ بی‌چهره پشتِ شیشه‌ها
در خلاءِ زمانیِ عظیمی مُردار می‌شوند
بی‌آنکه اعلام کنند:
آغاز چه بود؟؟
و پایان کدام است...
یک تارِ مویت بر جغرافیایِ پیراهنم...
آه!
همین حجتِ کوتاه
منطقِ کُهنسالِ تاریخ را واژگون می‌کند؛
و تمامِ شعرهایِ نانوشته
ـ این بغض‌هایِ تبعیدی ـ
در ازدحامِ گلوگاه
به سرزمینِ «سکوتِ مطلق» کوچ می‌کنند.
عشقِ تو...
کشفِ سیاره‌ای‌ست بکر
در مداری مجهول
که هیچ اُسطرلابی
طالع‌اش را رصد نکرده است.
لبخندِ تو
نظمِ هندسیِ اشیاء را منحرف می‌کند
و دکمه‌هایِ پیراهنم
ـ این سربازانِ خلعِ سلاح شده ـ
به یادِ آغوشی که «نباید» باشد،
می‌لرزند
هم‌چون پرچمِ صلح
در مسیرِ بادی که بشارتِ هیچ توفانی نیست.
نامِ تو را که جهان هجی کند
پنجره‌ها، ماهیتِ شیشه را انکار می‌کنند.
و من
با غریب‌ترین لهجه‌یِ انسان
رازی را
در گوشِ کوچه‌ای بُن‌بست اقرار می‌کنم
که تنها عابرانش، سایه‌ها هستند.
تو!
تجسّمِِ آن جنینِ مقدسِ تمنّایی
که هنوز
در زِهدانِِ زبانِ من
واژه نشده است
اما هر تپش‌اش
حقیقتِ عریانِ «زیستن» را
به کالبدِ این مُرده
وام می‌دهد.


#سپهر_عسگری
🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
@sepehrasgari968

در این کوچه‌های پر از سایه‌های کش‌دار، جایی که باد با خاطرات ورق می‌زند، من ایستاده‌ام و به ابرهایی نگاه می‌کنم که شبیه به آرزوهای نصفه‌نیمه‌ام هستند. نه باران می‌بارند، نه می‌روند؛ فقط معلق‌اند، مثل دل‌هایی که بین ماندن و رفتن گیر کرده‌اند. پست‌مدرنیسم همین است دیگر، نقدی بر این تعلیق ابدی، جایی که کلمات ساده می‌شوند اما عمق‌شان مثل چاهی بی‌انتها می‌کشدت پایین. تو هم بمان، شاید فردا این سایه‌ها کوتاه‌تر شوند و آفتاب، نه برای سوزاندن، که برای نوازش بیاید. اما کی می‌داند؟ زندگی همین شاید‌هاست، پر از شایدهای دوست‌داشتنی و لعنتی.



#سپهر_عسگری

🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
@sepehrasgari968

انگار شبیه من راه نمی‌رود
بلکه من
شبیه کُتم در باد تکان می‌خورم
و کفش‌هایم
بی‌آنکه پایی در آن‌ها باشد
از شهرهای زیادی گذشته‌اند که هنوز روی نقشه‌ها خلق نشده‌اند.
این منم وارث هراسِ صندلی
وقتی که آخرین نفر برمی‌خیزد
و وزنِ تنهایی را
بر چهار ستونِ فقراتِ چوبی‌اش آوار می‌کند.
من در حنجره‌ام
گله‌ای از اسب‌های رمیده را پنهان کرده‌ام
که شیهه‌هایشان
شب را نشخوار می‌کند
و دست‌هایم... آه دست‌هایم
دو‌ گورکنِ ماهرند
که هر شب
خواب‌هایم را نبش‌قبر می‌کنند
تا شاید صورتی را پیدا کنند
که پیش از تولد
در آینه‌ای زنگ‌زده جا گذاشته بودم.

#سپهر_عسگری

🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
@sepehrasgari968

عابرِ پیاده‌روها نیست
غمی‌ست که در جانِ "اشیایِ ساکن" رسوب کرده است.
غمِ لیوانی که لب‌های بسیاری را چشیده
اما تشنگی‌اش فرو ننشسته،
اندوهِ میخی بر دیوار
که سال‌هاست سنگینیِ لبخندِ قاب‌گرفته‌ی یک مرده را
تحمل می‌کند.
گریستن، کارِ ابلهانه‌ایست!
در جهانی که سقف‌ها
برای در آغوش کشیدنِ کفِ اتاق
نقشه می‌کشند
تنها باید پوسید...
آن‌طور که کشتی‌های به گِل نشسته
در حسرتِ غرق شدن
زنگ می‌زنند و آرام آرام
با هوا یکی می‌شوند.
ما همه در حالِ غرق‌شدنیم
اما نه در دریا
در خشکیِ مطلق
و ماهیانی هستیم
که از ترسِ تورِ صیاد
به قلاب پناه برده‌ایم.

#سپهر_عسگری

🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
@sepehrasgari968

هولناک‌ترین صدا
صدای گلوله نیست؛
صدای "تلقِ" افتادنِ پوکه بر سنگفرش است
که زمان را به دو نیم می‌کند:
نیمه‌ای که جلاد در آن نفس می‌کشد
و نیمه‌ای که قربانی در آن تمام می‌شود.
اما به من بگو!
تکلیفِ سایه‌ای که بعد از مرگِ صاحبش
هنوز روی دیوار مانده چیست؟
آیا او باید به تقلیدِ جسد
خود را روی زمین بیندازد؟
یا آنکه آزاد شده تا سرانجام
زندگیِ شخصی‌اش را آغاز کند؟
قسم به ساعت‌های بی‌عقربه!
ما نه سربازیم، نه فرمانده و نه قربانی
ما "هدف‌های متحرکی" هستیم
که مرگ، با چشم‌بند
سال‌هاست به سمت ما تیر می‌اندازد
و ما از بدشانسی
زنده مانده‌ایم...
زیرا تیرهایی که به خطا رفته‌اند
تعدادشان از مابسیار بیشتر بود.

#سپهر_عسگری


🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
@sepehrasgari968

در این اتاق، نبودت همیشه بیدار است

سکوت، شکلِ غریبی از اعترافِ دیوار است

به زخم‌های تنم دستِ مهربان نکشید

که زیرِ پوستِ من از اعتماد، آوار است

تو رفته‌ای و لبت روی لیوان مانده هنوز

همین گواه که ماندن همیشه دشوار است

کسی که پنجره را بست، از قفس می‌گفت

عجیب نیست که زندان، شبیهِ یک یار است

به آب می‌زنم و ساحلی نمی‌خواهم

نجات، گاه فقط نامِ دیگرِ تکرار است

مرا ببوس و نپرس این کبودی از چه کسی‌ست

تمامِ حافظهٔ پوست، جای انکار است


#سپهر_عسگری

🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
@sepehrasgari968