*آیا سازمان تامین اجتماعی پول ندارد؟؟؟*
سالهاست موضوع ورشکستگی تامین اجتماعی ورد زبان بی لیاقت ها گردیده و شروع جنگ بهانه ای برای تکرارش همه روزه شده است. به همین دلیل سالاری مدیر تامین اجتماعی از افزایش حقوق بازنشستگان سرباز می زند. *آیا ورشکستگی واقعیت دارد؟؟ *
*سالاری می گوید هزینه ها بر درآمد پیشی گرفته و پولی در کار نیست.*
اما جالب این جاست که تامین اجتماعی به دنبال طلب هایش نیست نه از کارفرمایان و نه از دولت که حتا به تعهد سال پیش خود هم عمل نکرد. خانه کارگری ها که برای آمدن سالاری هورا می کشیدند و در ابتدا هر روز در دفترش به بگو و بخند مشغول بودند امروز در خانه کارگر لم داده و نمی روند به این جناب بگویند *:«مدیر ماشین امضا نیست، متحول کننده دستگاهی است که مدیرش شده»*
ده‌ها و بلکه صدها راه برای درآمدزا کردن تامین اجتماعی و گروه شستا وجود دارد که سالاری و بازرسی تامین اجتماعی و وزارت کار به آن اعتنایی نمی کنند. برای نمونه:
۱- آوردن مدیران متعهدی چون دکتر حسین راغفر برای سروسامان دادن به تامین اجتماعی و وزارت کار. البته دکتر حسین راغفر قرار بود وزیرکار آقای پزشکیان باشد که مافیا منافع خود را در خطر دید و نگذاشت.
۲- به کارگیری مدیرانی که متعهد شوند تا زمانی که کارخانه‌های ورشکسته شستا را به سوددهی نرسانده اند حقوق نگیرند.
ما آماده ایم لیستی از این مدیران شایسته را به وزارت کار و تامین اجتماعی ارایه دهیم.
۳- طبق قانون سازمان تامین اجتماعی که اگر کارفرمایی حق بیمه کارگری را نپرداخت، این کارگر را از خدمات بیمه ای محروم می کند، همه ۲۸ گروهی که تاکنون از طرف دولت به سازمان تامین اجتماعی تحمیل و حق بیمه هایشان به سازمان تامین اجتماعی پرداخت نشده از خدمات درمانی منع تا منابع سازمان که با حق بیمه های کارگران تامین شده است محافظت شده و بی دلیل هزینه این ۲۸ گروه را متحمل نگردد و سازمان از این بار کشنده رها گشته و نفس راحتی بکشد.
۴- کلیه کارفرمایان که حق بیمه کارگران شان را به روز نکرده اند، اموالشان توقیف و جریمه شوند.
۵- حق بیمه تمامی مشاغل سخت و زیان آور کارگران کارخانه هایی چون ذوب آهن، ایران خودرو، سایپا، شرکت نفت و پیمانکاری های زیر مجموعه، شرکت واحد اتوبوسرانی تهران،... که قرار است بعد از ۲۰ سال تسویه سود، به روز رسانی شده تا سازمان منابع مالی اش به جای اینکه در دست این شرکت ها بماند، در صندوق مانده و بی پول نماند.
۶- کلیه وام هایی که مدیران، معاونین و دیگران در تامین اجتماعی و گروه شستا و وزارت کار گرفته اند و معوق مانده، با دیرکرد از ۳۵ سال تاکنون دریافت گردد.
۷- کلیه حقوق های ریاست سازمان، معاونین، مدیران کل،... قطع و طبق قانون پرداخت شود و از هرگونه حقه بازی خودداری شود.
*آقایان میدری و سالاری،
کارگران و فرزندان‌شان جان ندادند که امروز به فلاکت بیفتند. اگر نمی توانید یک مدیر واقعی باشید استعفا دهید تا جای شما را فرزندان شایسته ایران زمین همچون دکتر حسین راغفر، فرشاد مومنی و صدها فرزند با لیاقت و با حمیت ایران پر کنند.
مدیریت نمی دانید، استعفا دادن که می دانید!
سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران*
سالهاست موضوع ورشکستگی تامین اجتماعی ورد زبان بی لیاقت ها گردیده و شروع جنگ بهانه ای برای تکرارش همه روزه شده است. به همین دلیل سالاری مدیر تامین اجتماعی از افزایش حقوق بازنشستگان سرباز می زند. *آیا ورشکستگی واقعیت دارد؟؟ *
*سالاری می گوید هزینه ها بر درآمد پیشی گرفته و پولی در کار نیست.*
اما جالب این جاست که تامین اجتماعی به دنبال طلب هایش نیست نه از کارفرمایان و نه از دولت که حتا به تعهد سال پیش خود هم عمل نکرد. خانه کارگری ها که برای آمدن سالاری هورا می کشیدند و در ابتدا هر روز در دفترش به بگو و بخند مشغول بودند امروز در خانه کارگر لم داده و نمی روند به این جناب بگویند *:«مدیر ماشین امضا نیست، متحول کننده دستگاهی است که مدیرش شده»*
ده‌ها و بلکه صدها راه برای درآمدزا کردن تامین اجتماعی و گروه شستا وجود دارد که سالاری و بازرسی تامین اجتماعی و وزارت کار به آن اعتنایی نمی کنند. برای نمونه:
۱- آوردن مدیران متعهدی چون دکتر حسین راغفر برای سروسامان دادن به تامین اجتماعی و وزارت کار. البته دکتر حسین راغفر قرار بود وزیرکار آقای پزشکیان باشد که مافیا منافع خود را در خطر دید و نگذاشت.
۲- به کارگیری مدیرانی که متعهد شوند تا زمانی که کارخانه‌های ورشکسته شستا را به سوددهی نرسانده اند حقوق نگیرند.
ما آماده ایم لیستی از این مدیران شایسته را به وزارت کار و تامین اجتماعی ارایه دهیم.
۳- طبق قانون سازمان تامین اجتماعی که اگر کارفرمایی حق بیمه کارگری را نپرداخت، این کارگر را از خدمات بیمه ای محروم می کند، همه ۲۸ گروهی که تاکنون از طرف دولت به سازمان تامین اجتماعی تحمیل و حق بیمه هایشان به سازمان تامین اجتماعی پرداخت نشده از خدمات درمانی منع تا منابع سازمان که با حق بیمه های کارگران تامین شده است محافظت شده و بی دلیل هزینه این ۲۸ گروه را متحمل نگردد و سازمان از این بار کشنده رها گشته و نفس راحتی بکشد.
۴- کلیه کارفرمایان که حق بیمه کارگران شان را به روز نکرده اند، اموالشان توقیف و جریمه شوند.
۵- حق بیمه تمامی مشاغل سخت و زیان آور کارگران کارخانه هایی چون ذوب آهن، ایران خودرو، سایپا، شرکت نفت و پیمانکاری های زیر مجموعه، شرکت واحد اتوبوسرانی تهران،... که قرار است بعد از ۲۰ سال تسویه سود، به روز رسانی شده تا سازمان منابع مالی اش به جای اینکه در دست این شرکت ها بماند، در صندوق مانده و بی پول نماند.
۶- کلیه وام هایی که مدیران، معاونین و دیگران در تامین اجتماعی و گروه شستا و وزارت کار گرفته اند و معوق مانده، با دیرکرد از ۳۵ سال تاکنون دریافت گردد.
۷- کلیه حقوق های ریاست سازمان، معاونین، مدیران کل،... قطع و طبق قانون پرداخت شود و از هرگونه حقه بازی خودداری شود.
*آقایان میدری و سالاری،
کارگران و فرزندان‌شان جان ندادند که امروز به فلاکت بیفتند. اگر نمی توانید یک مدیر واقعی باشید استعفا دهید تا جای شما را فرزندان شایسته ایران زمین همچون دکتر حسین راغفر، فرشاد مومنی و صدها فرزند با لیاقت و با حمیت ایران پر کنند.
مدیریت نمی دانید، استعفا دادن که می دانید!
سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران*
*نابسامانی های زندگی کارگران در هنگامه های جنگ دو ماهه ایران و آمریکا
*
در یورش های سنگدلانه آمریکا و اسرائیل به میهنمان ایران که در آغاز، غرش موشک ها و جنگنده های رادارگریز هیچ مرزی و خطوط قرمزی را برای خودشان نگه نمی داشتند و داغ پر از اندوه دختران پرپر شده مدرسه میناب را بر دلمان گذاشتند؛ در همان زمان نیز کارگران پروژه های صنعتی به ناچار از پروژه ها بیکار شدند. آنان که در زمان صلح نیز با نابسامانی ها، بی پولی ها، بدعهدی و نابکاری کارفرمایان گلاویز بودند این بار نیز چهره نافرجام جنگ و یورش بی امان دشمنان بیگانه بر زندگی بخور و نمیر آنان سایه افکنده بود.
بیشتر کارگران برای کرایه راه به دوستان و آشنایان زنگ می زدند تا در این هنگامه سخت و سهمگین جنگ، کشتار و بمباران برای آنان پول واریز نمایند.
در پتروشیمی چابهار از همان روز نخست، سایه جنگ زیرساخت های اقتصادی را تهدید می نمود به ناگاه شایعه ای از سوی پیمانکاران دغل‌باز پخش شد که می گفتند هرچه زودتر بایستی پتروشیمی ها را خالی نمایید.
هزاران کارگر با کیف، کوله پشتی، اسباب و اثاثیه به دنبال راه نجات خود از این گرداب شایعات و ترس از بمباران شدن بودند که به ناگاه سر و کله رانندگان سودجو پیدا شد و رانندگان تاکسی ها برای نرخ کرایه در ازای هر کارگر ۵ میلیون تومان از چابهار به ایرانشهر و کرمان می گرفتند. این در حالی بود که پیمانکاران بدون دادن دستمزدها و یا حتا خرجی راه از چشم ها پنهان شده بودند.
بیمه روزهای جنگ کارگران در هنگامه روزهای جنگ به سازمان تامین اجتماعی پرداخت نشد.
دستمزدهای اسفند ماه بسیاری از پیمانکاری ها قرار است پایان اردیبهشت ماه پرداخت گردد. پتروشیمی چابهار تاکنون هم دستمزد اسفند ماه کارگران را پرداخت ننموده و عیدی و سنوات را هم پرداخت نکرده است.
بسیاری از کارگران پیمانکاری های عسلویه گله مند هستند که تاکنون دستمزدهای بهمن ماه آن ها هم پرداخت نشده است.
در هنگامه آغازین جنگ، کارگرانی که دستمزد دیماه خود را با زور اعتصاب گرفته بودند؛ پس از آتش بس، پیمانکاران نابکار به آنها زنگ زدند و گفتند که تسویه حساب و بلک لیست می باشند تا از دادن چندرغاز دستمزد کارگران فرار کرده باشند و این لقمه های حرام را به سر سفره پلشت خود ببرند.
اکنون کارگران دادخواه بار دیگر بایستی هزاران بار به این و آن زنگ بزنند تا ببینند کجا کار گیرشان خواهد آمد. ما هنوز کارگران بسیاری را می شناسیم که از زمان آغاز جنگ تاکنون بیکار هستند و به دنبال کارگری پاره وقت می باشند.
شوربختانه با همه هزینه هایی که در این پنجاه روز جنگ ایران و آمریکا داده ایم و سرمایه های ملی میهنی ما که از دسترنج ما سر به آسمان می سایبد چه انسانی، مسکونی، بیمارستانی، زیرساخت ها اقتصادی و نظامی و...همه زیر بمباران جنگنده ها و موشک ها تباه شدند.
متاسفانه اختاپوس دلال بازی ها و سودجویی هارتر از گذشته شده است و در این نابسامانی های بیکاری، فشارها را بر گرده های کارگران و فرودستان فرود می آورند. ارتش بیکاران میلیونی آماده بهره کشی و استثمار کارفرمایان شده است و وزارت کار و دولت نظاره گر این بی قانونی و دغل کاریست.
مردم ما امروز نیازمند درک و توجه بیشتری از سوی دولت، سازمان تامین اجتماعی، وزارت کار و خود دولت می باشند.
اگر امروز به لانچرها می نازید، ساخته دست زحمتکشان است. اگر به قایق های تندرو، جنگنده ها، موشک های بالستیک و کروز و نقطه زن می نازیم همه از دست توانای کارگران و متخصصینی ساخته شده اند، پس بایسته است پاداش این همه فداکاری را نه با گرانی، نه با بیکارسازی عمدی، نه با باز گذاشتن دست پیمانکاران دغلکار، بلکه با مهار تورم، وادار کردن پیمانکاران و شرکت ها به آغاز بکار کردن و رعایت حقوق کارگری کارگران پروژه ای، و اتخاذ برنامه های مردمی جهت آبادانی کشور و نه آبادانی جیب یک درصدی ها، کنند.
*ما نشان دادیم در هنگامه جنگ و ویرانی از استقلال کشورمان کوتاه نخواهیم آمد همچنانکه نخواهیم گذاشت دست پلید کارفرمایان سودجو سفره های ما را تهی سازد.
وارتان خرمدین
کارگر عضو سندیکای فلزکاران مکانیک ایران
۱۴۰۵/۲/۲۱
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران*
*
در یورش های سنگدلانه آمریکا و اسرائیل به میهنمان ایران که در آغاز، غرش موشک ها و جنگنده های رادارگریز هیچ مرزی و خطوط قرمزی را برای خودشان نگه نمی داشتند و داغ پر از اندوه دختران پرپر شده مدرسه میناب را بر دلمان گذاشتند؛ در همان زمان نیز کارگران پروژه های صنعتی به ناچار از پروژه ها بیکار شدند. آنان که در زمان صلح نیز با نابسامانی ها، بی پولی ها، بدعهدی و نابکاری کارفرمایان گلاویز بودند این بار نیز چهره نافرجام جنگ و یورش بی امان دشمنان بیگانه بر زندگی بخور و نمیر آنان سایه افکنده بود.
بیشتر کارگران برای کرایه راه به دوستان و آشنایان زنگ می زدند تا در این هنگامه سخت و سهمگین جنگ، کشتار و بمباران برای آنان پول واریز نمایند.
در پتروشیمی چابهار از همان روز نخست، سایه جنگ زیرساخت های اقتصادی را تهدید می نمود به ناگاه شایعه ای از سوی پیمانکاران دغل‌باز پخش شد که می گفتند هرچه زودتر بایستی پتروشیمی ها را خالی نمایید.
هزاران کارگر با کیف، کوله پشتی، اسباب و اثاثیه به دنبال راه نجات خود از این گرداب شایعات و ترس از بمباران شدن بودند که به ناگاه سر و کله رانندگان سودجو پیدا شد و رانندگان تاکسی ها برای نرخ کرایه در ازای هر کارگر ۵ میلیون تومان از چابهار به ایرانشهر و کرمان می گرفتند. این در حالی بود که پیمانکاران بدون دادن دستمزدها و یا حتا خرجی راه از چشم ها پنهان شده بودند.
بیمه روزهای جنگ کارگران در هنگامه روزهای جنگ به سازمان تامین اجتماعی پرداخت نشد.
دستمزدهای اسفند ماه بسیاری از پیمانکاری ها قرار است پایان اردیبهشت ماه پرداخت گردد. پتروشیمی چابهار تاکنون هم دستمزد اسفند ماه کارگران را پرداخت ننموده و عیدی و سنوات را هم پرداخت نکرده است.
بسیاری از کارگران پیمانکاری های عسلویه گله مند هستند که تاکنون دستمزدهای بهمن ماه آن ها هم پرداخت نشده است.
در هنگامه آغازین جنگ، کارگرانی که دستمزد دیماه خود را با زور اعتصاب گرفته بودند؛ پس از آتش بس، پیمانکاران نابکار به آنها زنگ زدند و گفتند که تسویه حساب و بلک لیست می باشند تا از دادن چندرغاز دستمزد کارگران فرار کرده باشند و این لقمه های حرام را به سر سفره پلشت خود ببرند.
اکنون کارگران دادخواه بار دیگر بایستی هزاران بار به این و آن زنگ بزنند تا ببینند کجا کار گیرشان خواهد آمد. ما هنوز کارگران بسیاری را می شناسیم که از زمان آغاز جنگ تاکنون بیکار هستند و به دنبال کارگری پاره وقت می باشند.
شوربختانه با همه هزینه هایی که در این پنجاه روز جنگ ایران و آمریکا داده ایم و سرمایه های ملی میهنی ما که از دسترنج ما سر به آسمان می سایبد چه انسانی، مسکونی، بیمارستانی، زیرساخت ها اقتصادی و نظامی و...همه زیر بمباران جنگنده ها و موشک ها تباه شدند.
متاسفانه اختاپوس دلال بازی ها و سودجویی هارتر از گذشته شده است و در این نابسامانی های بیکاری، فشارها را بر گرده های کارگران و فرودستان فرود می آورند. ارتش بیکاران میلیونی آماده بهره کشی و استثمار کارفرمایان شده است و وزارت کار و دولت نظاره گر این بی قانونی و دغل کاریست.
مردم ما امروز نیازمند درک و توجه بیشتری از سوی دولت، سازمان تامین اجتماعی، وزارت کار و خود دولت می باشند.
اگر امروز به لانچرها می نازید، ساخته دست زحمتکشان است. اگر به قایق های تندرو، جنگنده ها، موشک های بالستیک و کروز و نقطه زن می نازیم همه از دست توانای کارگران و متخصصینی ساخته شده اند، پس بایسته است پاداش این همه فداکاری را نه با گرانی، نه با بیکارسازی عمدی، نه با باز گذاشتن دست پیمانکاران دغلکار، بلکه با مهار تورم، وادار کردن پیمانکاران و شرکت ها به آغاز بکار کردن و رعایت حقوق کارگری کارگران پروژه ای، و اتخاذ برنامه های مردمی جهت آبادانی کشور و نه آبادانی جیب یک درصدی ها، کنند.
*ما نشان دادیم در هنگامه جنگ و ویرانی از استقلال کشورمان کوتاه نخواهیم آمد همچنانکه نخواهیم گذاشت دست پلید کارفرمایان سودجو سفره های ما را تهی سازد.
وارتان خرمدین
کارگر عضو سندیکای فلزکاران مکانیک ایران
۱۴۰۵/۲/۲۱
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران*
*پشت پرده تصرف خاموش سازمان تامین اجتماعی!*
با جنگ تحمیلی اخیر، حاشیه امنی برای تهاجم و زیاده خواهی دولت از سازمان تامین اجتماعی ایجاد شد. بانک رفاه عملن در تملک دولت است و واگذاری شرکت‌های زیرمجموعه ی شستا بصورت زیرپوستی تداوم دارد. مدیریت منابع، مطالبات معوقه و درمان بیمه پردازان، کارگران و بازنشستگان، کماکان در هاله ای از ابهام است و دولت کاملن در خانه ی امن سازمان مستقر شده و کمترین نظارت و مشارکتی از جانب سپرده گذاران و بیمه پردازان در چرخه فعالیت، منابع و مصارف سازمان را اجازه نمی دهد. ارکان، هیئت امنا و مدیران ارشد سازمان منصوب و منتخب دولت و در خدمت مافیا هستند و پاسخگوی نیازها و مطالبات قانونی جامعه هدف، بیمه شدگان و بازنشستگان نیستند.
افزایش ندادن حقوق بازنشستگان و مسکوت گذاشتن حق مسکن ۳ میلیونی و غیرقانونی رفتار کردن سازمان تامین به امری عادی تبدیل شده است. آوردن بیمه اکمل یک جمله برای نابودی درمان بازنشستگان به شمار می رود که تنها مافیای خیمه زده در تامین اجتماعی و مدیران ارشد و روسای کانون های بازنشستگی شهرها از آن استفاده می کنند. ۳ باره پرداختن حق بیمه، اولی ۳۰ سال بیمه پردازی ۳۰ درصدی، دوم برداشتن حق درمان از حقوق های بازنشستگان، سوم بیمه تحمیلی آتیه سازان از جمله تصمیمات مافیا و مدیران گماشته دولتی بوده تا بازنشستگان را از دسترسی به درمان مناسب دور کنند.
این مسائل و بیش از آن، واقعیتی ملموس و محسوس است که با اندک تعمق و بررسی قابل دستیابی می باشند.
با تشکیل جلسات هم اندیشی و همدلی با سایر گروه‌های مطالبه گر و صاحب نظر بازنشستگی، راهکارهای مناسب و کاربردی ای برای برون رفت و مدیریت وضع موجود از سوی کوشندگان بازنشستگی باید اتخاذ گردد. ولی آنچه مشخص است نه سازمان تامین اجتماعی و ریاست آن و نه کانونهای بازنشستگان و نه دولت و وزیر کارش هیچکدام به فکر حل مشکلات بیمه شدگان و بازنشستگان نبوده و نیستند. تا زمانی که خود بیمه شدگان و بازنشستگان در مدیریت سازمان تامین اجتماعی، کانون عالی بازنشستگان و حتا وزارت کار و رفاه اجتماعی دخیل نباشند، آش همین آش است و کاسه همین کاسه.
*تا حق خود نگیریم/ یکشنبه ها می آییم *
*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *
با جنگ تحمیلی اخیر، حاشیه امنی برای تهاجم و زیاده خواهی دولت از سازمان تامین اجتماعی ایجاد شد. بانک رفاه عملن در تملک دولت است و واگذاری شرکت‌های زیرمجموعه ی شستا بصورت زیرپوستی تداوم دارد. مدیریت منابع، مطالبات معوقه و درمان بیمه پردازان، کارگران و بازنشستگان، کماکان در هاله ای از ابهام است و دولت کاملن در خانه ی امن سازمان مستقر شده و کمترین نظارت و مشارکتی از جانب سپرده گذاران و بیمه پردازان در چرخه فعالیت، منابع و مصارف سازمان را اجازه نمی دهد. ارکان، هیئت امنا و مدیران ارشد سازمان منصوب و منتخب دولت و در خدمت مافیا هستند و پاسخگوی نیازها و مطالبات قانونی جامعه هدف، بیمه شدگان و بازنشستگان نیستند.
افزایش ندادن حقوق بازنشستگان و مسکوت گذاشتن حق مسکن ۳ میلیونی و غیرقانونی رفتار کردن سازمان تامین به امری عادی تبدیل شده است. آوردن بیمه اکمل یک جمله برای نابودی درمان بازنشستگان به شمار می رود که تنها مافیای خیمه زده در تامین اجتماعی و مدیران ارشد و روسای کانون های بازنشستگی شهرها از آن استفاده می کنند. ۳ باره پرداختن حق بیمه، اولی ۳۰ سال بیمه پردازی ۳۰ درصدی، دوم برداشتن حق درمان از حقوق های بازنشستگان، سوم بیمه تحمیلی آتیه سازان از جمله تصمیمات مافیا و مدیران گماشته دولتی بوده تا بازنشستگان را از دسترسی به درمان مناسب دور کنند.
این مسائل و بیش از آن، واقعیتی ملموس و محسوس است که با اندک تعمق و بررسی قابل دستیابی می باشند.
با تشکیل جلسات هم اندیشی و همدلی با سایر گروه‌های مطالبه گر و صاحب نظر بازنشستگی، راهکارهای مناسب و کاربردی ای برای برون رفت و مدیریت وضع موجود از سوی کوشندگان بازنشستگی باید اتخاذ گردد. ولی آنچه مشخص است نه سازمان تامین اجتماعی و ریاست آن و نه کانونهای بازنشستگان و نه دولت و وزیر کارش هیچکدام به فکر حل مشکلات بیمه شدگان و بازنشستگان نبوده و نیستند. تا زمانی که خود بیمه شدگان و بازنشستگان در مدیریت سازمان تامین اجتماعی، کانون عالی بازنشستگان و حتا وزارت کار و رفاه اجتماعی دخیل نباشند، آش همین آش است و کاسه همین کاسه.
*تا حق خود نگیریم/ یکشنبه ها می آییم *
*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *
*نئولیبرالیسم خواهان نابودی سرمایه اجتماعی است!
«کوچه‌ای که آرام‌آرام و بی صدا ساکت شد»*
کوچه‌ی «بهار» همیشه زنده بود.
عصرها صندلی‌ها می‌آمدند دم در. چای بین خانه‌ها می‌چرخید. اگر کسی مریض می‌شد، غذا از سه خانه می‌رسید. اگر کسی پول کم می‌آورد، بی‌سر و صدا دستی جلو می‌آمد.
اعتماد، مثل هوای کوچه، نامرئی بود. اما همه نفسش می‌کشیدند. بعد گرانی‌ها تند شد. اولش چیزی تغییر نکرد. فقط حرف‌ها عوض شد. کنار همان صندلی‌ها، بجای شوخی، حساب و کتاب بود. «مرغ چند شد؟»، «اجاره‌تو چقدر برد بالا؟»، «پسر فلانی پارتی داشت رفت سر کار…»
جمله‌ی آخر، مکث می‌آورد. یک روز، بقال محل گفت از این به بعد نسیه کمتر می‌دهد.
نه از بدی؛ از ترس اینکه خودش زمین نخورد. همان روز، اولین ترک افتاد. خانم رضایی که همیشه نسیه می خرید، دیگر کمتر سلام کرد. نه از غرور که از شرم.
کم‌کم صندلی‌ها کمتر بیرون آمدند. یکی شیفت دوم گرفت. یکی مسافرکشی شبانه. یکی دنبال وام دوید و ... کسی وقت نداشت بنشیند. کوچه هنوز همان بود، اما «میانداری» نداشت.
بعد شایعه آمد. گفتند یکی از همسایه‌ها دلار خریده و انبار کرده. گفتند یکی وام گرفته و پس نداده. گفتند یکی میره، خبر می‌ده. دیگه هیچ‌کس مطمئن نبود. نگاه‌ها عوض شد. سلام‌ها کوتاه‌تر شد. درها زودتر بسته شد.
اعتماد، آهسته‌تر از تورم، اما عمیق‌تر از آن، اون دور دورا رفت و دست‌نیافتنی شد. شب‌ها صدای جر و بحث بیشتر شد. پدرها خسته‌تر بودند. مادرها حسابگرتر. بچه‌ها ساکت‌تر.
کوچه‌ای که قبلاً یک بدن بود، حالا چند جزیره ی جدا جدا شده بود. هر خانه، یک سنگر.
یک شب برق رفت.
قدیم‌ترها، این یعنی خنده و شمع و دور هم جمع شدن. آن شب، هرکس در خانه خودش ماند. نه کسی در زد و نه کسی صدا زد.
همان‌جا بود که می‌شد فهمید که سرمایه اجتماعی وقتی می‌سوزد، صدا ندارد. فقط گرمایش کم می‌شود.
اما هنوز چیزی کامل نمرده بود.
صبح بعد، وقتی پسر کوچک آقای کریمی زمین خورد، خانم رضایی بی‌اختیار دوید.
نه حساب کرد، نه فکر کرد. فقط دوید.
شاید سرمایه اجتماعی همین است؛
چیزی که زیر خاکستر می‌ماند، تا اگر جایی انسانی زمین خورد، دوباره شعله بگیرد.
*در دل شب بودن و پیکار نمودن هنر است!
🌸🌹🌷🌺❤️🌴🌼🌾🍀💐🐦🔥
بخش آموزش سندیکای کارگران فلزکار مکانیک
🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *
«کوچه‌ای که آرام‌آرام و بی صدا ساکت شد»*
کوچه‌ی «بهار» همیشه زنده بود.
عصرها صندلی‌ها می‌آمدند دم در. چای بین خانه‌ها می‌چرخید. اگر کسی مریض می‌شد، غذا از سه خانه می‌رسید. اگر کسی پول کم می‌آورد، بی‌سر و صدا دستی جلو می‌آمد.
اعتماد، مثل هوای کوچه، نامرئی بود. اما همه نفسش می‌کشیدند. بعد گرانی‌ها تند شد. اولش چیزی تغییر نکرد. فقط حرف‌ها عوض شد. کنار همان صندلی‌ها، بجای شوخی، حساب و کتاب بود. «مرغ چند شد؟»، «اجاره‌تو چقدر برد بالا؟»، «پسر فلانی پارتی داشت رفت سر کار…»
جمله‌ی آخر، مکث می‌آورد. یک روز، بقال محل گفت از این به بعد نسیه کمتر می‌دهد.
نه از بدی؛ از ترس اینکه خودش زمین نخورد. همان روز، اولین ترک افتاد. خانم رضایی که همیشه نسیه می خرید، دیگر کمتر سلام کرد. نه از غرور که از شرم.
کم‌کم صندلی‌ها کمتر بیرون آمدند. یکی شیفت دوم گرفت. یکی مسافرکشی شبانه. یکی دنبال وام دوید و ... کسی وقت نداشت بنشیند. کوچه هنوز همان بود، اما «میانداری» نداشت.
بعد شایعه آمد. گفتند یکی از همسایه‌ها دلار خریده و انبار کرده. گفتند یکی وام گرفته و پس نداده. گفتند یکی میره، خبر می‌ده. دیگه هیچ‌کس مطمئن نبود. نگاه‌ها عوض شد. سلام‌ها کوتاه‌تر شد. درها زودتر بسته شد.
اعتماد، آهسته‌تر از تورم، اما عمیق‌تر از آن، اون دور دورا رفت و دست‌نیافتنی شد. شب‌ها صدای جر و بحث بیشتر شد. پدرها خسته‌تر بودند. مادرها حسابگرتر. بچه‌ها ساکت‌تر.
کوچه‌ای که قبلاً یک بدن بود، حالا چند جزیره ی جدا جدا شده بود. هر خانه، یک سنگر.
یک شب برق رفت.
قدیم‌ترها، این یعنی خنده و شمع و دور هم جمع شدن. آن شب، هرکس در خانه خودش ماند. نه کسی در زد و نه کسی صدا زد.
همان‌جا بود که می‌شد فهمید که سرمایه اجتماعی وقتی می‌سوزد، صدا ندارد. فقط گرمایش کم می‌شود.
اما هنوز چیزی کامل نمرده بود.
صبح بعد، وقتی پسر کوچک آقای کریمی زمین خورد، خانم رضایی بی‌اختیار دوید.
نه حساب کرد، نه فکر کرد. فقط دوید.
شاید سرمایه اجتماعی همین است؛
چیزی که زیر خاکستر می‌ماند، تا اگر جایی انسانی زمین خورد، دوباره شعله بگیرد.
*در دل شب بودن و پیکار نمودن هنر است!
🌸🌹🌷🌺❤️🌴🌼🌾🍀💐🐦🔥
بخش آموزش سندیکای کارگران فلزکار مکانیک
🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *
*یکشنبه های اعتراضی فراگیرتر می شود!
*
به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، در روز ۲۰ اردیبهشت بازنشستگان تامین اجتماعی تبریز و اساتید اخراج شده دانشگاه فرهنگیان هم تجمع اعتراضی برگزار کردند.
در تبریز بازنشستگان در محل کانون تجمع کرده ابتدا بهروزی و یاری از نمایندگان منتخب کانون گزارشی از دیدار با استاندار و معاون سیاسی او با حضور مدیران کل تامین اجتماعی و اداره کار استان گزارش دادند. یاری گفت:« به مقامات گفتیم از نجابت کارگران و خانواده هایشان سواستفاده نکنید دور نیست که فریاد بزنند و خشم فرو ریزند(نقل به مضمون)» معاون سیاسی استاندار جواب داد:« درسته تامین استان باید توجه کند»
قرار شد بطور منظم یکشنبه ها تجمع داشته باشیم و اقدامات عملی از نوشتن نامه گرفته تا تظاهرات را سامان دهیم.
از سوی دیگر در همین روز اساتید اخراج شده دانشگاه فرهنگیان در مقابل سازمان بازرسی و وزارت آموزش و پرورش تجمع کردند. این اساتید که از گوشه و کنار کشور به تهران آمده بودند مقابل سازمان بازرسی کل کشور و وزارت آموزش و پرورش تجمع کردند. اساتید اخراج شده دانشگاه فرهنگیان گفتند:«بعد از تجمع مقابل سازمان بازرسی کشور، مقابل وزارت آموزش و پرورش رفتیم اما حراست مجموعه با فریاد و رفتاری نادرست، با ما که سالها معلمان این کشور را آموزش داده‌ایم، رفتار کرد و اجازه ندادند صدای حق طلبی خود را بلند کنیم.»
این اساتید اخراج شده خطاب به وزیر آموزش و پرورش گفتند: آقای وزیر! شما که ادعای همراهی دارید، آیا از حراستی که با پیشکسوتان این چنین می‌کند، عذرخواهی نمی‌کنید؟ اگر عزمی بود، تا حالا مشکل ما حل شده بود. آنها تاکید می‌کنند که این عملکرد خلاف قانون است و این رفتار حقوق و نتیجه‌ی سالها کارِ اساتید را پایمال کرده است.
بیش از ۳۰۰ عضو هیات علمی دانشگاه فرهنگیان، ماه‌هاست اخراج شده‌اند و به گفته خودشان حدود ۱۰ ماه است که کلیه حقوق و مزایای‌شان قطع شده است. آنها بارها به اخراج غیرقانونی خود اعتراض کرده‌اند و علیرغم گرفتن تاییدِ حقانیت اعضای هیات علمی از سوی مراجع مختلف قانونی و تمام اسناد و مدارک مثبت به نفع اساتید، تاکنون رئیس دانشگاه فرهنگیان و وزیر آموزش و پرورش از اجرای قانون استنکاف کرده و بر تضییع حقوق اساتید پافشاری می‌کنند.
این اساتید خواهان رسیدگی به مطالبات خود و عزل رئیس دانشگاه فرهنگیان هستند.
*بازنشستگان متحد تهرانی
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران*
*
به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، در روز ۲۰ اردیبهشت بازنشستگان تامین اجتماعی تبریز و اساتید اخراج شده دانشگاه فرهنگیان هم تجمع اعتراضی برگزار کردند.
در تبریز بازنشستگان در محل کانون تجمع کرده ابتدا بهروزی و یاری از نمایندگان منتخب کانون گزارشی از دیدار با استاندار و معاون سیاسی او با حضور مدیران کل تامین اجتماعی و اداره کار استان گزارش دادند. یاری گفت:« به مقامات گفتیم از نجابت کارگران و خانواده هایشان سواستفاده نکنید دور نیست که فریاد بزنند و خشم فرو ریزند(نقل به مضمون)» معاون سیاسی استاندار جواب داد:« درسته تامین استان باید توجه کند»
قرار شد بطور منظم یکشنبه ها تجمع داشته باشیم و اقدامات عملی از نوشتن نامه گرفته تا تظاهرات را سامان دهیم.
از سوی دیگر در همین روز اساتید اخراج شده دانشگاه فرهنگیان در مقابل سازمان بازرسی و وزارت آموزش و پرورش تجمع کردند. این اساتید که از گوشه و کنار کشور به تهران آمده بودند مقابل سازمان بازرسی کل کشور و وزارت آموزش و پرورش تجمع کردند. اساتید اخراج شده دانشگاه فرهنگیان گفتند:«بعد از تجمع مقابل سازمان بازرسی کشور، مقابل وزارت آموزش و پرورش رفتیم اما حراست مجموعه با فریاد و رفتاری نادرست، با ما که سالها معلمان این کشور را آموزش داده‌ایم، رفتار کرد و اجازه ندادند صدای حق طلبی خود را بلند کنیم.»
این اساتید اخراج شده خطاب به وزیر آموزش و پرورش گفتند: آقای وزیر! شما که ادعای همراهی دارید، آیا از حراستی که با پیشکسوتان این چنین می‌کند، عذرخواهی نمی‌کنید؟ اگر عزمی بود، تا حالا مشکل ما حل شده بود. آنها تاکید می‌کنند که این عملکرد خلاف قانون است و این رفتار حقوق و نتیجه‌ی سالها کارِ اساتید را پایمال کرده است.
بیش از ۳۰۰ عضو هیات علمی دانشگاه فرهنگیان، ماه‌هاست اخراج شده‌اند و به گفته خودشان حدود ۱۰ ماه است که کلیه حقوق و مزایای‌شان قطع شده است. آنها بارها به اخراج غیرقانونی خود اعتراض کرده‌اند و علیرغم گرفتن تاییدِ حقانیت اعضای هیات علمی از سوی مراجع مختلف قانونی و تمام اسناد و مدارک مثبت به نفع اساتید، تاکنون رئیس دانشگاه فرهنگیان و وزیر آموزش و پرورش از اجرای قانون استنکاف کرده و بر تضییع حقوق اساتید پافشاری می‌کنند.
این اساتید خواهان رسیدگی به مطالبات خود و عزل رئیس دانشگاه فرهنگیان هستند.
*بازنشستگان متحد تهرانی
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران*
*تنها و تنها نان است!*
ای عشق من که سراسر بودگاهم را از آن تو می دانم
دیگر از عشق و دلبری سخنی به میان نخواهم آورد
چرا که من یک کارگرم
و در این روزگار سخت و نامراد که آرزوها و خواسته هایم را به بند کشانیده اند
دیگر نخواهم توانست
سرود دلدادگی بخوانم
امروز سرود من سرود نان است
و به جز آن سودای دیگری نیست
نان را از سر سفره ها ربوده اند
و بهای پرداخت آن روز به روز سخت تر شده است
مرا که به گرانی نان زبان باز نموده ام
و گلایه و خشم خودم و مردمم را بازگو نموده ام
برچسب های ناروا زده اند
و تازیانه های پی در پی زده اند
تا هزاران کار ناکرده را اقرار نموده باشم
گفته بودم که اندوه من
تنها و تنها نان است
ولی باور کنید
که هیچ کس باور ندارد
و همه از این روی
مرا ریشخند زده اند
چرا که گرسنگان دربند را
هیچ کس نگاهی نخواهد نمود
و من امروز که هیچ اندیشه ای به جز نان نداشته ام
برچسب های ناروایی زده اند
که هیچ کدام را هنوز که هنوز هست
نمی دانم چه هستند.
*وارتان خرمدین
۲۲/۲/۱۴۰۵
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *
ای عشق من که سراسر بودگاهم را از آن تو می دانم
دیگر از عشق و دلبری سخنی به میان نخواهم آورد
چرا که من یک کارگرم
و در این روزگار سخت و نامراد که آرزوها و خواسته هایم را به بند کشانیده اند
دیگر نخواهم توانست
سرود دلدادگی بخوانم
امروز سرود من سرود نان است
و به جز آن سودای دیگری نیست
نان را از سر سفره ها ربوده اند
و بهای پرداخت آن روز به روز سخت تر شده است
مرا که به گرانی نان زبان باز نموده ام
و گلایه و خشم خودم و مردمم را بازگو نموده ام
برچسب های ناروا زده اند
و تازیانه های پی در پی زده اند
تا هزاران کار ناکرده را اقرار نموده باشم
گفته بودم که اندوه من
تنها و تنها نان است
ولی باور کنید
که هیچ کس باور ندارد
و همه از این روی
مرا ریشخند زده اند
چرا که گرسنگان دربند را
هیچ کس نگاهی نخواهد نمود
و من امروز که هیچ اندیشه ای به جز نان نداشته ام
برچسب های ناروایی زده اند
که هیچ کدام را هنوز که هنوز هست
نمی دانم چه هستند.
*وارتان خرمدین
۲۲/۲/۱۴۰۵
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *
*زنده باد یکشنبه های اعتراض!*
روز یکشنبه همیشه،
ضربان قلبم،
مثل ساعت میزان،
می شمارد عمرِ این کهنه جهان.
در خیابان شهر،
مردمان از همه رنگ،
از همه جنس،
نفسی گرم،
زبانی گویا،
قدمی محکم و از جنس درخت شمشاد،
همه پژواک صدای من و تو
آنچنان واضح،
رسا و روشن،
تا فراسوی شهر،
خوش،
شنیدن دارد:
*زندگی حق طبیعیست،
همه می خواهیم،
مرگ،
زندان و اعدام،
نخواهیم_ نخواهیم،
رسا می گوئیم،
زندگی می خواهیم.*
*بازنشسته ای از کف خیابان*
*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *
روز یکشنبه همیشه،
ضربان قلبم،
مثل ساعت میزان،
می شمارد عمرِ این کهنه جهان.
در خیابان شهر،
مردمان از همه رنگ،
از همه جنس،
نفسی گرم،
زبانی گویا،
قدمی محکم و از جنس درخت شمشاد،
همه پژواک صدای من و تو
آنچنان واضح،
رسا و روشن،
تا فراسوی شهر،
خوش،
شنیدن دارد:
*زندگی حق طبیعیست،
همه می خواهیم،
مرگ،
زندان و اعدام،
نخواهیم_ نخواهیم،
رسا می گوئیم،
زندگی می خواهیم.*
*بازنشسته ای از کف خیابان*
*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *
*وزیرکار یا وزیر کارفرمایان؟!؟!*
پس از وزارت میدری و آمدن سالاری، خانه کارگری ها چنان شاد شدند و مرتب در بین بازنشستگان و کارگران پز می دادند که این افراد درد کارگران و بازنشستگان را می دانند و وضعیت زحمتکشان خوب خواهد شد. هرچه کوشندگان بازنشستگی و کارگری تلاش کردند این توهمی را که خانه کارگری ها دامن می زنند را افشا کنند، توسط خانه کارگری ها متهم به سیاه نمایی می شدند.
امروز معلوم شده این تحفه ها چه عملکردی دارند از ابلاغ نکردن مصوبه شورای عالی دستمزد و سنگ اندازی در این خصوص توسط وزیرکار میدری تا مخالفت صریح سالاری با افزایش ۶۰ درصدی حقوق بازنشستگان که تا هم اکنون هنوز ابلاغ نشده و مهم تر اینکه موضوع ۳ میلیون حق مسکن را هم برای بازنشستگان مسکوت گذاشته و حتا کانون عالی هم سکوت مرگ پیشه کرده است.
اما ماهیت میدری و خانه کارگر در هفته کارگر روشن تر از همیشه شد. ۵ اردیبهشت ۳ کارگر در تبریز به دلیل نبود ایمنی کافی در کارخانه«تکنام کیهان پلمیر» تبریز جان باخته و ۱۹ کارگر دیگر روانه بیمارستان شدند. این حادثه آن هم در هفته کارگر نه تنها از طرف وزیرکار تسلیتی صادر نشد بلکه خانه کارگر هم از کنارش با بی اعتنایی گذشت. این رفتار خبیثانه از سوی وزیرکار برای اولین بار نیست بلکه در مرگ ۵۶ معدنچی هم نه تنها تسلیتی برای خانواده کارگران نفرستاد بلکه طرف کارفرمای خلافکار را گرفت و مرگ آن ۵۶ معدنچی را حادثه نامید.
از وزیر کارفرمایان، که از روز اول ما امیدی نداشتیم، این حرکات ضد کارگری از ابتدا بعید نبود چون سالاری و میدری برای شکستن کمر مزدبگیران انتخاب شده اند و عملکردشان بعد از دو سال هم مبین این امر است.
اما از صادقی، محجوب، سهیلا جلودار زاده، ربیعی چه؟؟ این افراد که خود را «جگرکباب» کارگر می دانند چرا سکوت مرگ گرفته اند و اعتراضی از آنان مشاهده نمی شود؟؟ وضعیت امروز جامعه کارگری دست پخت همین افراد است.
البته پول پدرسگ، کارخانه، ثروت حاصل از رانت هم بی تاثیر نبوده است. از محجوب کارخانه دار و اسدی کارخانه دار بیش از این نمی توان انتظار داشت. باید دست به زانو گرفت و حق را از دهن کفتارهای بی لیاقت در آورد.
*تا حق خود نگیریم/ آروم نمی نشینیم
تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا
۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۵
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران*
پس از وزارت میدری و آمدن سالاری، خانه کارگری ها چنان شاد شدند و مرتب در بین بازنشستگان و کارگران پز می دادند که این افراد درد کارگران و بازنشستگان را می دانند و وضعیت زحمتکشان خوب خواهد شد. هرچه کوشندگان بازنشستگی و کارگری تلاش کردند این توهمی را که خانه کارگری ها دامن می زنند را افشا کنند، توسط خانه کارگری ها متهم به سیاه نمایی می شدند.
امروز معلوم شده این تحفه ها چه عملکردی دارند از ابلاغ نکردن مصوبه شورای عالی دستمزد و سنگ اندازی در این خصوص توسط وزیرکار میدری تا مخالفت صریح سالاری با افزایش ۶۰ درصدی حقوق بازنشستگان که تا هم اکنون هنوز ابلاغ نشده و مهم تر اینکه موضوع ۳ میلیون حق مسکن را هم برای بازنشستگان مسکوت گذاشته و حتا کانون عالی هم سکوت مرگ پیشه کرده است.
اما ماهیت میدری و خانه کارگر در هفته کارگر روشن تر از همیشه شد. ۵ اردیبهشت ۳ کارگر در تبریز به دلیل نبود ایمنی کافی در کارخانه«تکنام کیهان پلمیر» تبریز جان باخته و ۱۹ کارگر دیگر روانه بیمارستان شدند. این حادثه آن هم در هفته کارگر نه تنها از طرف وزیرکار تسلیتی صادر نشد بلکه خانه کارگر هم از کنارش با بی اعتنایی گذشت. این رفتار خبیثانه از سوی وزیرکار برای اولین بار نیست بلکه در مرگ ۵۶ معدنچی هم نه تنها تسلیتی برای خانواده کارگران نفرستاد بلکه طرف کارفرمای خلافکار را گرفت و مرگ آن ۵۶ معدنچی را حادثه نامید.
از وزیر کارفرمایان، که از روز اول ما امیدی نداشتیم، این حرکات ضد کارگری از ابتدا بعید نبود چون سالاری و میدری برای شکستن کمر مزدبگیران انتخاب شده اند و عملکردشان بعد از دو سال هم مبین این امر است.
اما از صادقی، محجوب، سهیلا جلودار زاده، ربیعی چه؟؟ این افراد که خود را «جگرکباب» کارگر می دانند چرا سکوت مرگ گرفته اند و اعتراضی از آنان مشاهده نمی شود؟؟ وضعیت امروز جامعه کارگری دست پخت همین افراد است.
البته پول پدرسگ، کارخانه، ثروت حاصل از رانت هم بی تاثیر نبوده است. از محجوب کارخانه دار و اسدی کارخانه دار بیش از این نمی توان انتظار داشت. باید دست به زانو گرفت و حق را از دهن کفتارهای بی لیاقت در آورد.
*تا حق خود نگیریم/ آروم نمی نشینیم
تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا
۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۵
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران*
*چرا گرانی ها روز به روز افزایش می یابد؟!*
در این ۴۷ سال بعد از انقلاب و به ویژه در این یکساله اخیر زحمتکشان نشان داده اند که برای حفظ استقلال میهن چگونه از جان خود می گذرند، اما دولت و سرمایه داران چه؟؟
با آنکه معاون وزارت کشاورزی از پر بودن ذخایر استراتژیک کالاهای اساسی مصرفی حرف می زند، اما در واقعیت همه چیز گران و گاه نایاب می باشد.
فرمانده نیروی انتظامی مازندران از کشف ۴۰۰ تن برنج احتکار شده و فرمانده نیروی انتظامی بروجن از کشف ۷۰۰ تن روغن خوراکی و عرضه این اقلام به بازار می گویند، اما قیمت روغن و برنج همچنان سیر صعودی دارد. این در حالیست که *از ابتدای جنگ فعلی ۱۷ کشور و سازمان بین‌المللی از جمله روسیه، چین، هند، ترکیه، قرقیزستان، ارمنستان، تاجیکستان، لبنان، عراق، به ایران کمک های غذایی و دارویی کرده اند. فقط چین و روسیه ۳۷۲ تن دارو و غذا به ایران بطور رایگان ارسال کرده اند* اما افزایش دارو و غذا متوقف نشده است.
با نایاب شدن داروها و آمپول های بیماران دیابتی و قلبی این بیماران در معرض بدترین صدمات قرار دارند. فاکتور ۱۳، داروی بیماران هموفیلی ۸ ماه است به بیماران نرسیده و این بیماران در معرض خونریزی مغزی قرار دارند. قیمت انسولین از ۲۰ هزار به ۳۰۰ هزار تومان و متفورمین از ۱۷۰ هزار به ۵۰۰ هزار تومان رسیده است.
ما نمی دانیم پر بودن ذخایر استراتژیک دارو و غذا در این میان کجاست؟؟ این همه کمکهای کشورهای دوست به کجا رفته است که گرانی این چنین بیداد می کند؟ راهکار دولت هم برای این نابسامانی ها بسیار خنده دار است:«*با تصویب دولت خانواده ها می توانند تا سقف یارانه‌هایشان کالاهای اساسی را از فروشگاه‌ها نسیه بخرند»
واقعن خسته نباشید!!*
با این شیوه حکومت داری و دادن ذخایر استراتژیک غذا و دارو به مافیا و رساندن تورم نقطه به نقطه در فروردین به ۷۳/۵درصد نتیجه این سیاست های غلط و ضدمردمی است.
همه اینها در حالیست که وزارت نفت فروش نفت را با ۲ برابر قیمت بهمن‌ماه فروخته و اعلام کرده بازگشت ارز نفتی بدون مشکل در اختیار بانک مرکزی است و در دوران جنگ فعلی بیش از ۲۰ میلیون بشکه نفت بفروش رفته است. یعنی درآمدها نه تنها کم نشده بلکه بیشتر هم شده و در کنار این، رد شدن هر نفتکش از تنگه هرمز ۲ میلیون دلار خالص هم درآمدزایی داشته ایم. یعنی وضعیت ارزی مان و فروش نفت مان خوب است. در همین حال کمک های دارویی و غذایی از سوی کشورها به ما شده و ۴۰۰ تن برنج و ۷۰۰ تن روغن احتکاری هم وارد بازار شده است. اما گرانی متوقف نشده است، چرا؟؟
گرانی شکر، برنج، روغن، لبنیات هر روزه شده است. مصرف مرغ در کشور به نصف رسیده و افزایش قیمت شوینده ها باعث کمتر حمام رفتن و شستن دست و صورت و لباس گردیده است. یعنی گرسنگی بیشتر و بیماری افزون تر.
مافیایی پنهان در فعالیت است که با اجازه دولت ملت را سرکیسه می کند. با پیشنهاد اتاق بازرگانی و بانک مرکزی ۴۰ درصد ارز صادراتی را تجار حق دارند به کشور بازنگردانند. ارزی که هر روز اهمیتش بیش از پیش برای اقتصاد کشور می باشد و این ارز در بانک های کشورهای دشمن ذخیره می شوند. به این تصویب، احمقانه نمی گویند بلکه خیانت به ۹۰ میلیون ایرانی می گویند.
مسوولین ۴۸ سال است همه مشکلات را به جنگ و تحریم ربط می دهند و هیچگاه از عملکرد غلط و ضدمردمی خود سخنی به میان نمی آورند. همه مقصرند جز مسوولین.
آنچه به طبقه کارگر ربط دارد قطع دست مافیای پنهان شده در پشت دولت است. وقتی راننده ای که حتا خوب رانندگی نمی داند رییس بانک مرکزی می شود، حال و روز کشورداری می شود این.
*وظیفه طبقه زحمتکش است که افشاگر برنامه های ریز و درشت مافیا در هر جایگاهی باشد و آگاهی را به میان مردم ببرد.
باز هم می گوییم جنگ هم نان و هم جان مان را می گیرد.
ما همچنانکه از استقلال کشورمان دفاع می کنیم از سفره هایمان هم دفاع خواهیم کرد.
جز این راهی نیست!
تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا
۲۵ فروردین ۱۴۰۵
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
*
در این ۴۷ سال بعد از انقلاب و به ویژه در این یکساله اخیر زحمتکشان نشان داده اند که برای حفظ استقلال میهن چگونه از جان خود می گذرند، اما دولت و سرمایه داران چه؟؟
با آنکه معاون وزارت کشاورزی از پر بودن ذخایر استراتژیک کالاهای اساسی مصرفی حرف می زند، اما در واقعیت همه چیز گران و گاه نایاب می باشد.
فرمانده نیروی انتظامی مازندران از کشف ۴۰۰ تن برنج احتکار شده و فرمانده نیروی انتظامی بروجن از کشف ۷۰۰ تن روغن خوراکی و عرضه این اقلام به بازار می گویند، اما قیمت روغن و برنج همچنان سیر صعودی دارد. این در حالیست که *از ابتدای جنگ فعلی ۱۷ کشور و سازمان بین‌المللی از جمله روسیه، چین، هند، ترکیه، قرقیزستان، ارمنستان، تاجیکستان، لبنان، عراق، به ایران کمک های غذایی و دارویی کرده اند. فقط چین و روسیه ۳۷۲ تن دارو و غذا به ایران بطور رایگان ارسال کرده اند* اما افزایش دارو و غذا متوقف نشده است.
با نایاب شدن داروها و آمپول های بیماران دیابتی و قلبی این بیماران در معرض بدترین صدمات قرار دارند. فاکتور ۱۳، داروی بیماران هموفیلی ۸ ماه است به بیماران نرسیده و این بیماران در معرض خونریزی مغزی قرار دارند. قیمت انسولین از ۲۰ هزار به ۳۰۰ هزار تومان و متفورمین از ۱۷۰ هزار به ۵۰۰ هزار تومان رسیده است.
ما نمی دانیم پر بودن ذخایر استراتژیک دارو و غذا در این میان کجاست؟؟ این همه کمکهای کشورهای دوست به کجا رفته است که گرانی این چنین بیداد می کند؟ راهکار دولت هم برای این نابسامانی ها بسیار خنده دار است:«*با تصویب دولت خانواده ها می توانند تا سقف یارانه‌هایشان کالاهای اساسی را از فروشگاه‌ها نسیه بخرند»
واقعن خسته نباشید!!*
با این شیوه حکومت داری و دادن ذخایر استراتژیک غذا و دارو به مافیا و رساندن تورم نقطه به نقطه در فروردین به ۷۳/۵درصد نتیجه این سیاست های غلط و ضدمردمی است.
همه اینها در حالیست که وزارت نفت فروش نفت را با ۲ برابر قیمت بهمن‌ماه فروخته و اعلام کرده بازگشت ارز نفتی بدون مشکل در اختیار بانک مرکزی است و در دوران جنگ فعلی بیش از ۲۰ میلیون بشکه نفت بفروش رفته است. یعنی درآمدها نه تنها کم نشده بلکه بیشتر هم شده و در کنار این، رد شدن هر نفتکش از تنگه هرمز ۲ میلیون دلار خالص هم درآمدزایی داشته ایم. یعنی وضعیت ارزی مان و فروش نفت مان خوب است. در همین حال کمک های دارویی و غذایی از سوی کشورها به ما شده و ۴۰۰ تن برنج و ۷۰۰ تن روغن احتکاری هم وارد بازار شده است. اما گرانی متوقف نشده است، چرا؟؟
گرانی شکر، برنج، روغن، لبنیات هر روزه شده است. مصرف مرغ در کشور به نصف رسیده و افزایش قیمت شوینده ها باعث کمتر حمام رفتن و شستن دست و صورت و لباس گردیده است. یعنی گرسنگی بیشتر و بیماری افزون تر.
مافیایی پنهان در فعالیت است که با اجازه دولت ملت را سرکیسه می کند. با پیشنهاد اتاق بازرگانی و بانک مرکزی ۴۰ درصد ارز صادراتی را تجار حق دارند به کشور بازنگردانند. ارزی که هر روز اهمیتش بیش از پیش برای اقتصاد کشور می باشد و این ارز در بانک های کشورهای دشمن ذخیره می شوند. به این تصویب، احمقانه نمی گویند بلکه خیانت به ۹۰ میلیون ایرانی می گویند.
مسوولین ۴۸ سال است همه مشکلات را به جنگ و تحریم ربط می دهند و هیچگاه از عملکرد غلط و ضدمردمی خود سخنی به میان نمی آورند. همه مقصرند جز مسوولین.
آنچه به طبقه کارگر ربط دارد قطع دست مافیای پنهان شده در پشت دولت است. وقتی راننده ای که حتا خوب رانندگی نمی داند رییس بانک مرکزی می شود، حال و روز کشورداری می شود این.
*وظیفه طبقه زحمتکش است که افشاگر برنامه های ریز و درشت مافیا در هر جایگاهی باشد و آگاهی را به میان مردم ببرد.
باز هم می گوییم جنگ هم نان و هم جان مان را می گیرد.
ما همچنانکه از استقلال کشورمان دفاع می کنیم از سفره هایمان هم دفاع خواهیم کرد.
جز این راهی نیست!
تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا
۲۵ فروردین ۱۴۰۵
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
*
*برای پیمانکاران بدحساب کار نکنیم!*
به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، شرکت استوان تارک بوشهر مستقر در پالایشگاه تهران حقوق اسفندماه و مزایای مربوطه کارگرانش را پرداخت نکرده است. یعنی ۱۰۰ کارگر معطل جناب آقای انتظامی هستند که کی حقوق کارگران را پرداخت کند. این کارفرما بیمه های کارگران را هم نصف نیمه پرداخت می‌کند.
دوستان کارگر لطف کنند اطلاع رسانی شود تا دیگر کارگران به دام این گونه افراد نیفتند.
سندیکای کارگری:
بارها به کارگران گفته شده است وقتی یک ماه حقوق دریافت نکردید دیگر به وعده ها دل خوش نکنید چون کارفرمایی که از پس پرداخت یک ماه حقوق بر نمی آید چگونه می تواند چند ماه بعد را پرداخت کند؟؟
پیمانکاری که عرضه و وجود مالی چند ماه حقوق کارگرانش را در صندوق ندارد اصلن پیمانکار نیست. خاله پیرزنی است که تا پول بهش نرسد جرات نفس کشیدن ندارد.
*برای اینگونه کارفرمایان کار نکنیم!
گروه پایپینگ و اکیپ پروژه ای ها طراح کمپین های کارگری از ۹۹ تاکنون
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *
به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، شرکت استوان تارک بوشهر مستقر در پالایشگاه تهران حقوق اسفندماه و مزایای مربوطه کارگرانش را پرداخت نکرده است. یعنی ۱۰۰ کارگر معطل جناب آقای انتظامی هستند که کی حقوق کارگران را پرداخت کند. این کارفرما بیمه های کارگران را هم نصف نیمه پرداخت می‌کند.
دوستان کارگر لطف کنند اطلاع رسانی شود تا دیگر کارگران به دام این گونه افراد نیفتند.
سندیکای کارگری:
بارها به کارگران گفته شده است وقتی یک ماه حقوق دریافت نکردید دیگر به وعده ها دل خوش نکنید چون کارفرمایی که از پس پرداخت یک ماه حقوق بر نمی آید چگونه می تواند چند ماه بعد را پرداخت کند؟؟
پیمانکاری که عرضه و وجود مالی چند ماه حقوق کارگرانش را در صندوق ندارد اصلن پیمانکار نیست. خاله پیرزنی است که تا پول بهش نرسد جرات نفس کشیدن ندارد.
*برای اینگونه کارفرمایان کار نکنیم!
گروه پایپینگ و اکیپ پروژه ای ها طراح کمپین های کارگری از ۹۹ تاکنون
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *
*یکشنبه های اعتراضی اوج می گیرد!*
به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، یکشنبه های اعتراضی به روزی تبدیل شده است تا هر زحمتکشی این روز را برای اعتراض خود انتخاب کند چون بازتاب آن بسیار عالیست.
امروز ۲۷ اردیبهشت بازنشستگان تامین اجتماعی در شهرهای تهران، رشت، شوش، قزوین و تبریز تجمعات هفتگی خود را برگزار کردند. در همین روز کارگران اخراجی نیز تجمعات خود را داشتند.
کارگران شرکت ملی مس در اعتراض به اخراج ۱۳۸ کارگر باسابقه تجمع کرده و این در حالیست که شرکت ملی مس در جریان جنگ هیچ آسیبی ندیده است. همچنین کارگران پتروناد در بندر امام در اعتراض به اخراج ۲۰۰ کارگر بومی دست به اعتراض زدند. کارگران هر دو کارخانه خواستار بازگشت به کار هستند.
بازنشستگان در قزوین نه تنها در این روز تجمع داشتند بلکه در روز چهارشنبه هفته گذشته که آقای اسدی رییس کانون عالی در کانون قزوین حضور داشت به آنجا رفته و در مورد عملکرد نامناسب کانون عالی به ایشان انتقاد کردند.
در رشت بازنشستگان با یک بنر ۲ متری که خواسته های خود را روی آن نوشته بودند و در خصوص ابهام در مورد افزایش حقوق ها و مسکوت ماندن حق مسکن ۳ میلیونی اعتراض داشتند.
در شوش بازنشستگان هم به دنبال مشخص شدن وضعیت حقوقی در ابهام مانده امسال و مزایای مرتبط و همچنین احداث بیمارستان تاکید داشتند.
در تبریز بازنشستگان در محل کانون با حضور ۷۰ نفر از فعالین حضور یافته در مورد مطالبات از جمله اجرای مصوبات دستمزد، همسان سازی، احکام افزایش، که چرا صورت نگرفته، اعتراض کردند.
بحث مفصلی در مورد بیمارستانهای طرف قرارداد مانند بیمارستان عالی نسب، بیمارستان۲۹بهمن و...که به سختی می شود نوبت گرفت بعد می شنویم فلان بیماری دکتر متخصص ندارد، اخذ رشوه برای نوبت، سر دواندن بازنشسته بیمار، اخذ زیر میزی، و..، قرار شد برای ساماندهی ده نفر از بازنشستگان داوطلب در بازرسی و تحقیق میدانی و حضوری تلاش کنند.
در تهران بازنشستگان بعد از تجمع برای پیگیری ابلاغ نشدن حقوق ها و مشخص شدن زمان پرداخت کامل حقوق و حق مسکن ۳ میلیونی به کانون عالی بازنشستگان رفتند که هیچکدام از اعضای هیات مدیره تشریف نداشتند.
آنچه مشخص است سازمان تامین اجتماعی در مواجه با اعضای کانون عالی موکدن در مورد نبود منابع مالی و اینکه نباید بازنشستگان زیاد روی افزایش حقوق حساب باز کنند، حرف می زنند. البته تلاش برخی برای ماست مالی کردن بی عملی کانون عالی و کانون های شهرها، اخباری مبنی بر پرداخت حقوق ها با مزایا در خردادماه شایع می کنند آن هم در شرایطی که نه تنها هنوز حکمی زده نشده و ابلاغیه رسمی هم در کار نیست. این گونه بازی ها برای درهم شکستن اتحاد بازنشستگان و دلسرد کردن عموم بازنشستگان صورت می گیرد.
*دوستان بازنشسته،
باید پیگیر بود و مصمم. ما ۳۰ سال پول داده ایم و حالا سر پیری باید از زندگی مناسبی برخوردار باشیم. افزایش حقوق ها از اندوخته های ۳۰ ساله ما پرداخت می شود نه از خزانه دولت و یا هیچ ارگان دیگری. پس
تا حق خود نگیریم/ یکشنبه ها می آییم.
بازنشستگان متحد تهرانی
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
*
به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، یکشنبه های اعتراضی به روزی تبدیل شده است تا هر زحمتکشی این روز را برای اعتراض خود انتخاب کند چون بازتاب آن بسیار عالیست.
امروز ۲۷ اردیبهشت بازنشستگان تامین اجتماعی در شهرهای تهران، رشت، شوش، قزوین و تبریز تجمعات هفتگی خود را برگزار کردند. در همین روز کارگران اخراجی نیز تجمعات خود را داشتند.
کارگران شرکت ملی مس در اعتراض به اخراج ۱۳۸ کارگر باسابقه تجمع کرده و این در حالیست که شرکت ملی مس در جریان جنگ هیچ آسیبی ندیده است. همچنین کارگران پتروناد در بندر امام در اعتراض به اخراج ۲۰۰ کارگر بومی دست به اعتراض زدند. کارگران هر دو کارخانه خواستار بازگشت به کار هستند.
بازنشستگان در قزوین نه تنها در این روز تجمع داشتند بلکه در روز چهارشنبه هفته گذشته که آقای اسدی رییس کانون عالی در کانون قزوین حضور داشت به آنجا رفته و در مورد عملکرد نامناسب کانون عالی به ایشان انتقاد کردند.
در رشت بازنشستگان با یک بنر ۲ متری که خواسته های خود را روی آن نوشته بودند و در خصوص ابهام در مورد افزایش حقوق ها و مسکوت ماندن حق مسکن ۳ میلیونی اعتراض داشتند.
در شوش بازنشستگان هم به دنبال مشخص شدن وضعیت حقوقی در ابهام مانده امسال و مزایای مرتبط و همچنین احداث بیمارستان تاکید داشتند.
در تبریز بازنشستگان در محل کانون با حضور ۷۰ نفر از فعالین حضور یافته در مورد مطالبات از جمله اجرای مصوبات دستمزد، همسان سازی، احکام افزایش، که چرا صورت نگرفته، اعتراض کردند.
بحث مفصلی در مورد بیمارستانهای طرف قرارداد مانند بیمارستان عالی نسب، بیمارستان۲۹بهمن و...که به سختی می شود نوبت گرفت بعد می شنویم فلان بیماری دکتر متخصص ندارد، اخذ رشوه برای نوبت، سر دواندن بازنشسته بیمار، اخذ زیر میزی، و..، قرار شد برای ساماندهی ده نفر از بازنشستگان داوطلب در بازرسی و تحقیق میدانی و حضوری تلاش کنند.
در تهران بازنشستگان بعد از تجمع برای پیگیری ابلاغ نشدن حقوق ها و مشخص شدن زمان پرداخت کامل حقوق و حق مسکن ۳ میلیونی به کانون عالی بازنشستگان رفتند که هیچکدام از اعضای هیات مدیره تشریف نداشتند.
آنچه مشخص است سازمان تامین اجتماعی در مواجه با اعضای کانون عالی موکدن در مورد نبود منابع مالی و اینکه نباید بازنشستگان زیاد روی افزایش حقوق حساب باز کنند، حرف می زنند. البته تلاش برخی برای ماست مالی کردن بی عملی کانون عالی و کانون های شهرها، اخباری مبنی بر پرداخت حقوق ها با مزایا در خردادماه شایع می کنند آن هم در شرایطی که نه تنها هنوز حکمی زده نشده و ابلاغیه رسمی هم در کار نیست. این گونه بازی ها برای درهم شکستن اتحاد بازنشستگان و دلسرد کردن عموم بازنشستگان صورت می گیرد.
*دوستان بازنشسته،
باید پیگیر بود و مصمم. ما ۳۰ سال پول داده ایم و حالا سر پیری باید از زندگی مناسبی برخوردار باشیم. افزایش حقوق ها از اندوخته های ۳۰ ساله ما پرداخت می شود نه از خزانه دولت و یا هیچ ارگان دیگری. پس
تا حق خود نگیریم/ یکشنبه ها می آییم.
بازنشستگان متحد تهرانی
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
*
*یکشنبه های اعتراض در کرمانشاه!*
جلسه مطالبه گران بازنشسته تامین اجتماعی شهر کرمانشاه با مدیران سازمان تامین اجتماعی استان کرمانشاه. درتاریخ۱۴۰۵/۲/۲۷
در این جلسه تعدادی از بازنشستگان مطالبه گر کرمانشاه برای پیگیری و اعتراض به اجرایی نکردن احکام جدید حقوق و افزایش های که شورای عالی کار مصوب کرده بود، همچنین باقیمانده متناسب سازی سال۱۴۰۵ و مشکل درمان بازنشستگان بحث و تبادل نظر شد و هر کدام از بازنشستگان مشکلات معیشت و درمان را مطرح نمودند و بعد از سه ساعت جلسه مقرر شد که موضوعات خواسته شده از طرف بازنشستگان بصورت نامه به رئیس سازمان تامین اجتماعی و وزارت کار ارسال شود و پیگیری شود. همچنین مقرر گردید که این نشست های اعتراضی با نمایندگان استان در مجلس شورای اسلامی به اتفاق استانداری و مسئولان سازمان تامین اجتماعی و کانون بازنشستگان استان و شهرستان تداوم پیدا کند و بعد از اجرایی کردن افزایش ها نسبت به کمکهای جانبی به بازنشستگان از جمله حق مسکن، حق معیشت، افزایش عائله مندی و حق اولاد ازطریق کانون عالی به سازمان تامین اجتماعی پیشنهاد گردد و به تصویب هیات وزیران برسد.
*مشکلات بازنشستگان تامین اجتماعی در سراسر کشور یکی است و دفاع از آن وظیفه همه بازنشستگان است.
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران*
جلسه مطالبه گران بازنشسته تامین اجتماعی شهر کرمانشاه با مدیران سازمان تامین اجتماعی استان کرمانشاه. درتاریخ۱۴۰۵/۲/۲۷
در این جلسه تعدادی از بازنشستگان مطالبه گر کرمانشاه برای پیگیری و اعتراض به اجرایی نکردن احکام جدید حقوق و افزایش های که شورای عالی کار مصوب کرده بود، همچنین باقیمانده متناسب سازی سال۱۴۰۵ و مشکل درمان بازنشستگان بحث و تبادل نظر شد و هر کدام از بازنشستگان مشکلات معیشت و درمان را مطرح نمودند و بعد از سه ساعت جلسه مقرر شد که موضوعات خواسته شده از طرف بازنشستگان بصورت نامه به رئیس سازمان تامین اجتماعی و وزارت کار ارسال شود و پیگیری شود. همچنین مقرر گردید که این نشست های اعتراضی با نمایندگان استان در مجلس شورای اسلامی به اتفاق استانداری و مسئولان سازمان تامین اجتماعی و کانون بازنشستگان استان و شهرستان تداوم پیدا کند و بعد از اجرایی کردن افزایش ها نسبت به کمکهای جانبی به بازنشستگان از جمله حق مسکن، حق معیشت، افزایش عائله مندی و حق اولاد ازطریق کانون عالی به سازمان تامین اجتماعی پیشنهاد گردد و به تصویب هیات وزیران برسد.
*مشکلات بازنشستگان تامین اجتماعی در سراسر کشور یکی است و دفاع از آن وظیفه همه بازنشستگان است.
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران*
*آقای پزشکیان هم خدا را می خواهیم و هم خرما را!
*
آقای پزشکیان در آخرین بیانات خود چنین فرموده اند:
*« امروز باید مصرف خود را اصلاح کرده و توقعات خود را پایین بیاوریم؛ ما باید سختی را بپذیریم، نمی‌شود هم خدا را خواست هم خرما را. کسی که می‌جنگد پای همه چیز می‌ایستد**
آقای پزشکیان نمی دانیم در روش زندگی شما مصرف را چگونه می شود اصلاح کرد وقتی دیگر در یخچال مردم محروم نه میوه ای هست و نه گوشت و دیگر لوازمی که در یخچال خانه شما و خانواده تان یافت می شود، دیگر نیست. آقای پزشکیان خیلی از مردم یخچال شان را هم فروخته اند تا اصلاح کامل شود.
۴۸ سال است همه گونه رنج و فقر را تحمل کرده اند و توقعات خود را تا ۴ برابر زیر خط فقر به همت برنامه های ضدمردمی اقتصادی برده اند آیا کافی نیست؟؟ به نظر شما ۴۸ سال جنگیدن و پای استقلال کشور ماندن، هنوز کافی نیست؟؟ چه در به پیروزی رساندن انقلاب، چه در جنگ ۸ ساله، چه هم اکنون با دادن ۱۰۰ کودک دبستانی میناب. آیا بس نیست؟؟؟
در این ۴۸ سال چه وزیران، چه نمایندگان مجلس، چه مدیران کل، چه مسوولین رده پایبن و حتا نمایندگان به اصطلاح کارگری مانند اسدی و محجوب به ناگهان به ثروت و کارخانه رسیده اند و همچنان مانند شما برای مردم نسخه تحمل می پیچند. کار به جایی رسیده که رانندگان آقایان یکی در بانک مرکزی و دیگری هم به بزرگترین تاجر رانتی تبدیل شده اند و خرما را با هسته اش خورده اند.
هم اکنون یک خانواده کارگری و یک بازنشسته حداقل بگیر ۴ برابر زیر خط فقر زندگی می کنند. بسیاری از سالخوردگان دندانی در دهان ندارند چون پولی برای درست کردنش ندارند. اگر یخچال و یا یکی از وسایل برقی خانه شان بسوزد دیگر توان خرید مجدد ندارند. چه بگوییم از فروش یخچال در محله های فقیرنشین. کافی است به فیش حقوقی جانبازی که در جنگ کنونی در پای لانچر دست‌ها و پاهایش را از دست داد نگاهی بیاندازید که با ۱۷ میلیون پای استقلال کشور مانده است.
ما بدون آنکه شما توصیه کنید می دانیم چگونه از کیان میهن عزیز دفاع کنیم اما چه زمانی وقت ایثار ثروتمندان و رانتخوران می رسد؟؟
۴۸ سال است خطا کردید و به دوش جنگ و تحریم و دشمن خارجی انداختند و هنوز هم نمی خواهید خطاهای خود را پذیرفته و برنامه ریزی به نفع مردم انجام دهید و همچنان برنامه های ضدملی و ضدمردمی را ادامه می دهید. از فقیرتر کردن کارگران و بازنشستگان با حقوق های ۴ برابر زیر خط فقر تا به فنا دادن ثروت ملی.
اجازه فروش هزار یورو ارز به هر ایرانی که می دانیم مردم محروم پول چنین کاری را ندارند که به خالی شدن خزانه ارزی می انجامد و این فقط به نفع مافیای ارز است و یا آزادسازی قیمت ها که به جراحی معده مردم منجر شد، یا اجازه دادن به تجار که ۴۰ درصد ارز را به کشور نیاورده و در بانک های دشمن ذخیره سازی کنند و هم اکنون که فروش برق را به بخش خصوصی داده اید. با این شیوه مرغ کیلویی ۴۷۰ هزار تومان، تخم مرغ دانه ای ۲۰ هزار تومان شده است. آیا خدمت به مردم این است؟؟
این همه دارو و غذا از روسیه و چین و ۱۵ کشور دیگر به ایران هدیه شد، کشف مرتب اجناس احتکاری همچون ۷۰۰ تن روغن در بروجن به چه دلیل قیمت روغن ۱/۳۵۰ گرمی ۵۵۰ هزار تومان است؟؟
آیا بعد از ۴۸ سال همچنان باید هر روز فقر بیشتر مردم را آزار بدهد و دست مافیا برای غارت منابع ملی باز باشد؟؟ پس چه زمانی قرار است زندگی مردم بهتر شود و تقسیم ثروت ملی صورت گیرد؟؟
هموطنی که سر در سطل زباله می کند هم مانند بابک زنجانی از ثروت ملی و فروش نفت سهم دارد. کارگری که به دلیل جنگ از کار بیکار شده هم چون اعضای اتاق بازرگانی از ثروت ملی سهم دارند. اما سیاست های غلط ۴۸ ساله و میدان دادن به مافیا باعث وضعیت کنونی معیشتی و درمانی و حتا امنیتی شده است.
آقای پزشکیان منافع ملی و امنیت ملی نه در گرو تقویت ثروتمندان و آزاد گذاشتن اقتصاد بلکه منافع ملی و امنیت ملی در گرو بهبود وضعیت زندگی ۹۰ درصدی مردم ایران است. مردم محروم و زحمتکشان هستند که امنیت ملی را تأمین می کنند و تاکنون کرده اند.
آری آقای پزشکیان، هم خدا را می خواهیم و هم خرما را، چرا که ثروت ملی حق ماست نه حق مافیا.
*همه بدانند:
هم از استقلال کشور عزیزمان ایران،
و هم از سفره های بی نان مانده مان دفاع جانانه خواهیم کرد.
تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا
۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *
*
آقای پزشکیان در آخرین بیانات خود چنین فرموده اند:
*« امروز باید مصرف خود را اصلاح کرده و توقعات خود را پایین بیاوریم؛ ما باید سختی را بپذیریم، نمی‌شود هم خدا را خواست هم خرما را. کسی که می‌جنگد پای همه چیز می‌ایستد**
آقای پزشکیان نمی دانیم در روش زندگی شما مصرف را چگونه می شود اصلاح کرد وقتی دیگر در یخچال مردم محروم نه میوه ای هست و نه گوشت و دیگر لوازمی که در یخچال خانه شما و خانواده تان یافت می شود، دیگر نیست. آقای پزشکیان خیلی از مردم یخچال شان را هم فروخته اند تا اصلاح کامل شود.
۴۸ سال است همه گونه رنج و فقر را تحمل کرده اند و توقعات خود را تا ۴ برابر زیر خط فقر به همت برنامه های ضدمردمی اقتصادی برده اند آیا کافی نیست؟؟ به نظر شما ۴۸ سال جنگیدن و پای استقلال کشور ماندن، هنوز کافی نیست؟؟ چه در به پیروزی رساندن انقلاب، چه در جنگ ۸ ساله، چه هم اکنون با دادن ۱۰۰ کودک دبستانی میناب. آیا بس نیست؟؟؟
در این ۴۸ سال چه وزیران، چه نمایندگان مجلس، چه مدیران کل، چه مسوولین رده پایبن و حتا نمایندگان به اصطلاح کارگری مانند اسدی و محجوب به ناگهان به ثروت و کارخانه رسیده اند و همچنان مانند شما برای مردم نسخه تحمل می پیچند. کار به جایی رسیده که رانندگان آقایان یکی در بانک مرکزی و دیگری هم به بزرگترین تاجر رانتی تبدیل شده اند و خرما را با هسته اش خورده اند.
هم اکنون یک خانواده کارگری و یک بازنشسته حداقل بگیر ۴ برابر زیر خط فقر زندگی می کنند. بسیاری از سالخوردگان دندانی در دهان ندارند چون پولی برای درست کردنش ندارند. اگر یخچال و یا یکی از وسایل برقی خانه شان بسوزد دیگر توان خرید مجدد ندارند. چه بگوییم از فروش یخچال در محله های فقیرنشین. کافی است به فیش حقوقی جانبازی که در جنگ کنونی در پای لانچر دست‌ها و پاهایش را از دست داد نگاهی بیاندازید که با ۱۷ میلیون پای استقلال کشور مانده است.
ما بدون آنکه شما توصیه کنید می دانیم چگونه از کیان میهن عزیز دفاع کنیم اما چه زمانی وقت ایثار ثروتمندان و رانتخوران می رسد؟؟
۴۸ سال است خطا کردید و به دوش جنگ و تحریم و دشمن خارجی انداختند و هنوز هم نمی خواهید خطاهای خود را پذیرفته و برنامه ریزی به نفع مردم انجام دهید و همچنان برنامه های ضدملی و ضدمردمی را ادامه می دهید. از فقیرتر کردن کارگران و بازنشستگان با حقوق های ۴ برابر زیر خط فقر تا به فنا دادن ثروت ملی.
اجازه فروش هزار یورو ارز به هر ایرانی که می دانیم مردم محروم پول چنین کاری را ندارند که به خالی شدن خزانه ارزی می انجامد و این فقط به نفع مافیای ارز است و یا آزادسازی قیمت ها که به جراحی معده مردم منجر شد، یا اجازه دادن به تجار که ۴۰ درصد ارز را به کشور نیاورده و در بانک های دشمن ذخیره سازی کنند و هم اکنون که فروش برق را به بخش خصوصی داده اید. با این شیوه مرغ کیلویی ۴۷۰ هزار تومان، تخم مرغ دانه ای ۲۰ هزار تومان شده است. آیا خدمت به مردم این است؟؟
این همه دارو و غذا از روسیه و چین و ۱۵ کشور دیگر به ایران هدیه شد، کشف مرتب اجناس احتکاری همچون ۷۰۰ تن روغن در بروجن به چه دلیل قیمت روغن ۱/۳۵۰ گرمی ۵۵۰ هزار تومان است؟؟
آیا بعد از ۴۸ سال همچنان باید هر روز فقر بیشتر مردم را آزار بدهد و دست مافیا برای غارت منابع ملی باز باشد؟؟ پس چه زمانی قرار است زندگی مردم بهتر شود و تقسیم ثروت ملی صورت گیرد؟؟
هموطنی که سر در سطل زباله می کند هم مانند بابک زنجانی از ثروت ملی و فروش نفت سهم دارد. کارگری که به دلیل جنگ از کار بیکار شده هم چون اعضای اتاق بازرگانی از ثروت ملی سهم دارند. اما سیاست های غلط ۴۸ ساله و میدان دادن به مافیا باعث وضعیت کنونی معیشتی و درمانی و حتا امنیتی شده است.
آقای پزشکیان منافع ملی و امنیت ملی نه در گرو تقویت ثروتمندان و آزاد گذاشتن اقتصاد بلکه منافع ملی و امنیت ملی در گرو بهبود وضعیت زندگی ۹۰ درصدی مردم ایران است. مردم محروم و زحمتکشان هستند که امنیت ملی را تأمین می کنند و تاکنون کرده اند.
آری آقای پزشکیان، هم خدا را می خواهیم و هم خرما را، چرا که ثروت ملی حق ماست نه حق مافیا.
*همه بدانند:
هم از استقلال کشور عزیزمان ایران،
و هم از سفره های بی نان مانده مان دفاع جانانه خواهیم کرد.
تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا
۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *
*مشکل بازنشستگان سرطانی به لحاظ دارو و درمان حل شد!*
به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، با بی اعتنایی هر روزه مسوولین و عدم پیگیری وزارتخانه بهداشت و سودجویی مافیای خیمه زده در دولت و کارخانه های دارو سازی، بازنشستگان تصمیم گرفتند این مشکل را خود حل کنند. با افزایش قیمت دارو و درمان و به ویژه در بخش سرطان، که نه داروها در دسترس هستند و نه امکان خرید با این حقوق های ۴ برابر زیر خط فقر، بازنشستگان خود این مشکل را حل نمودند.
برای حل این موضوع بازنشستگان سرطانی و صعب الاعلاج تصمیم گرفتند دیگر دارو استفاده نکرده و پیگیر درمان خود نباشند. چون ندارند که تهیه کنند. برای همین مشکلی دارو دیگر ندارند و فقط منتظر این هستند که کی بار سفر را ببندند. و حداقل اندوخته و هزینه های دارو و درمان در جیب خانواده بماند تا بتوانند آبرومندانه کفن و دفن مختصری را برگزار کنند.
از مسوولین، خانه کارگری ها، کانون عالی و کانون های شهرها تقاضا می کنیم دیگر پیگیری لازم نیست، فقط بروید سری به قبرستان ها بزنید و نتیجه کار خود را ببینید.
اگر وجدان بیداری داشته باشید ببینید که ناتوانی در انجام مسئولیت های شما مسئولان، چه انسانهای شریفی را در دل خاک جای داده در صورتی که این آدمها حال وقت مردن شان نبود.
*انسان بودن کار هر مسوولی نیست*
*بازنشستگان متحد تهرانی
۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران*
به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، با بی اعتنایی هر روزه مسوولین و عدم پیگیری وزارتخانه بهداشت و سودجویی مافیای خیمه زده در دولت و کارخانه های دارو سازی، بازنشستگان تصمیم گرفتند این مشکل را خود حل کنند. با افزایش قیمت دارو و درمان و به ویژه در بخش سرطان، که نه داروها در دسترس هستند و نه امکان خرید با این حقوق های ۴ برابر زیر خط فقر، بازنشستگان خود این مشکل را حل نمودند.
برای حل این موضوع بازنشستگان سرطانی و صعب الاعلاج تصمیم گرفتند دیگر دارو استفاده نکرده و پیگیر درمان خود نباشند. چون ندارند که تهیه کنند. برای همین مشکلی دارو دیگر ندارند و فقط منتظر این هستند که کی بار سفر را ببندند. و حداقل اندوخته و هزینه های دارو و درمان در جیب خانواده بماند تا بتوانند آبرومندانه کفن و دفن مختصری را برگزار کنند.
از مسوولین، خانه کارگری ها، کانون عالی و کانون های شهرها تقاضا می کنیم دیگر پیگیری لازم نیست، فقط بروید سری به قبرستان ها بزنید و نتیجه کار خود را ببینید.
اگر وجدان بیداری داشته باشید ببینید که ناتوانی در انجام مسئولیت های شما مسئولان، چه انسانهای شریفی را در دل خاک جای داده در صورتی که این آدمها حال وقت مردن شان نبود.
*انسان بودن کار هر مسوولی نیست*
*بازنشستگان متحد تهرانی
۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران*
*✍ به قلم علی مداح یزدزاد، بازرس ایمنی کار
چرا کارگران در آتش می‌سوزند؟
از دستمزد ۲۲ میلیونی بازرس کار تا خاکستر شدن کارگر در تبریز*
انفجار در شرکت «تکنام کیهان پلیمر» تبریز و پرکشیدن سه ستون زندگی (هادی نوفر، محمدرضا زاده و ناصر مسلم‌زاد)، بار دیگر داغی تازه بر پیکره جامعه کارگری ایران نشاند. اما ورای شعله‌های آتش و دود، حقیقتی تلخ‌تر نهفته است: ایمنی کار در ایران، یتیم و بی‌متولی است. در بخش تحلیلی ذیل عواملی اشاره شده است که هریک به تنهایی عامل وقوع بسیاری از حوادث کار اینچنینی در کارگاههای کشور می باشد.
۱ *. بازرس کار بی انگیزه و سرخورده*؛ ضابطی که خود «قربانی» است.
چگونه می‌توان انتظار داشت بازرس کاری که با ۱۵ سال سابقه، حکمی معادل ۲۲ میلیون تومان (کمتر از حقوق یک کارگر ساده در برخی صنایع) دارد، بتواند با اقتدار در برابر غول‌های صنعتی و کارفرمایان متخلف بایستد؟ وقتی معیشت بازرس کار که «فرمانده خط مقدم صیانت از نیروی انسانی» است، توسط وزارت متبوعش نادیده گرفته می‌شود، در واقع چراغ سبز برای «ناایمنی» صادر شده است. بازرسی که دغدغه نان دارد، چطور می‌تواند با تمرکز کامل، پیچیده‌ترین استانداردهای ایمنی را در کارگاههای پرخطری مثل پلیمر و شیمیایی رصد کند؟
۲ *. وزارت کار بی در و پیکر*؛ متولی‌ای که قدرت پیگیری ندارد.
حادثه تبریز نشان داد که ساختار فعلی وزارت کار در حوزه ایمنی، کارکرد خود را از دست داده است. وقتی وزارتخانه‌ای قدرت ندارد حقوق قانونی و صنف بازرسان خود را ترمیم کند، چگونه می‌خواهد قدرت حاکمیتی برای اجبار کارفرمایان به رعایت پروتکل‌های سنگین ایمنی داشته باشد؟ سکوت مسئولان وزارتخانه در قبال جان‌باختن سه کارگر تبریزی، نتیجه منطقی همین بی‌قدرتی و بی‌انگیزگی ساختاری است. ایمنی در این وزارتخانه به یک «امور تشریفاتی» بدل شده که خروجی آن، حذف شرط گواهی ایمنی در مناقصات و در نهایت، تبدیل شدن کارگاه‌ها به قربانگاه است.
۳ *. ضرورت حیاتی تشکیل «سازمان ملی ایمنی»*
تجربه جهانی و حوادثی نظیر انفجار تبریز ثابت می‌کند که ایمنی کار نباید زیرمجموعه یک معاونت در وزارتی باشد که اولویت‌های سیاسی اش، ایمنی را به حاشیه برده است. ما نیازمند یک «سازمان مستقل ایمنی و بازرسی کار» هستیم؛ سازمانی که:
- استقلال بودجه‌ای داشته باشد تا بازرس کار مجبور نباشد با حقوقی کمتر از کارگر، مسئولیت کیفری حوادث را به دوش بکشد.
- قدرت اجرایی و قضایی مستقیم داشته باشد تا قبل از وقوع انفجار، توان پلمب فوری کارگاههای پرخطر را داشته باشد.
- تخصصی‌محور باشد و از زیر سایه سیاست‌های متغیر دولت‌ها خارج شود.
۴ *. پیوند معیشت بازرس و جان کارگر*
رابطه معناداری میان «حکم حقوقی بازرس کار» و «تعداد فوتی‌های حوادث کار» وجود دارد. تضعیف مالی بازرسان کار، تعمداً یا سهواً، به معنای تضعیف نظارت حاکمیتی است. وقتی بازرس کار به لحاظ معیشتی در تنگنا باشد، نظام بازرسی کشور خلع سلاح می‌شود و نتیجه این خلع سلاح، ریه های سوخته کارگران در تبریز و اشک‌های فرزندان بی‌پدر است.
پیام تسلیت ندادن مسئولان به حادثه تبریز، نمادی از بی‌اهمیت شدن «جان انسان» در چرخ‌دنده‌های بوروکراسی است. تا زمانی که «سازمان مستقل ایمنی» تشکیل نشود و تا زمانی که جایگاه و معیشت «بازرس کار» به عنوان نگهبان جان نیروی کار ترمیم نگردد، هر روز باید منتظر فاجعه‌ای جدید بود. خونِ هادی، محمدرضا و ناصر، بیش از آنکه بر گردن آتش باشد، بر گردن ساختاری است که ایمنی را قربانی مصلحت و بازرس را قربانی معیشت کرده است.
*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *
چرا کارگران در آتش می‌سوزند؟
از دستمزد ۲۲ میلیونی بازرس کار تا خاکستر شدن کارگر در تبریز*
انفجار در شرکت «تکنام کیهان پلیمر» تبریز و پرکشیدن سه ستون زندگی (هادی نوفر، محمدرضا زاده و ناصر مسلم‌زاد)، بار دیگر داغی تازه بر پیکره جامعه کارگری ایران نشاند. اما ورای شعله‌های آتش و دود، حقیقتی تلخ‌تر نهفته است: ایمنی کار در ایران، یتیم و بی‌متولی است. در بخش تحلیلی ذیل عواملی اشاره شده است که هریک به تنهایی عامل وقوع بسیاری از حوادث کار اینچنینی در کارگاههای کشور می باشد.
۱ *. بازرس کار بی انگیزه و سرخورده*؛ ضابطی که خود «قربانی» است.
چگونه می‌توان انتظار داشت بازرس کاری که با ۱۵ سال سابقه، حکمی معادل ۲۲ میلیون تومان (کمتر از حقوق یک کارگر ساده در برخی صنایع) دارد، بتواند با اقتدار در برابر غول‌های صنعتی و کارفرمایان متخلف بایستد؟ وقتی معیشت بازرس کار که «فرمانده خط مقدم صیانت از نیروی انسانی» است، توسط وزارت متبوعش نادیده گرفته می‌شود، در واقع چراغ سبز برای «ناایمنی» صادر شده است. بازرسی که دغدغه نان دارد، چطور می‌تواند با تمرکز کامل، پیچیده‌ترین استانداردهای ایمنی را در کارگاههای پرخطری مثل پلیمر و شیمیایی رصد کند؟
۲ *. وزارت کار بی در و پیکر*؛ متولی‌ای که قدرت پیگیری ندارد.
حادثه تبریز نشان داد که ساختار فعلی وزارت کار در حوزه ایمنی، کارکرد خود را از دست داده است. وقتی وزارتخانه‌ای قدرت ندارد حقوق قانونی و صنف بازرسان خود را ترمیم کند، چگونه می‌خواهد قدرت حاکمیتی برای اجبار کارفرمایان به رعایت پروتکل‌های سنگین ایمنی داشته باشد؟ سکوت مسئولان وزارتخانه در قبال جان‌باختن سه کارگر تبریزی، نتیجه منطقی همین بی‌قدرتی و بی‌انگیزگی ساختاری است. ایمنی در این وزارتخانه به یک «امور تشریفاتی» بدل شده که خروجی آن، حذف شرط گواهی ایمنی در مناقصات و در نهایت، تبدیل شدن کارگاه‌ها به قربانگاه است.
۳ *. ضرورت حیاتی تشکیل «سازمان ملی ایمنی»*
تجربه جهانی و حوادثی نظیر انفجار تبریز ثابت می‌کند که ایمنی کار نباید زیرمجموعه یک معاونت در وزارتی باشد که اولویت‌های سیاسی اش، ایمنی را به حاشیه برده است. ما نیازمند یک «سازمان مستقل ایمنی و بازرسی کار» هستیم؛ سازمانی که:
- استقلال بودجه‌ای داشته باشد تا بازرس کار مجبور نباشد با حقوقی کمتر از کارگر، مسئولیت کیفری حوادث را به دوش بکشد.
- قدرت اجرایی و قضایی مستقیم داشته باشد تا قبل از وقوع انفجار، توان پلمب فوری کارگاههای پرخطر را داشته باشد.
- تخصصی‌محور باشد و از زیر سایه سیاست‌های متغیر دولت‌ها خارج شود.
۴ *. پیوند معیشت بازرس و جان کارگر*
رابطه معناداری میان «حکم حقوقی بازرس کار» و «تعداد فوتی‌های حوادث کار» وجود دارد. تضعیف مالی بازرسان کار، تعمداً یا سهواً، به معنای تضعیف نظارت حاکمیتی است. وقتی بازرس کار به لحاظ معیشتی در تنگنا باشد، نظام بازرسی کشور خلع سلاح می‌شود و نتیجه این خلع سلاح، ریه های سوخته کارگران در تبریز و اشک‌های فرزندان بی‌پدر است.
پیام تسلیت ندادن مسئولان به حادثه تبریز، نمادی از بی‌اهمیت شدن «جان انسان» در چرخ‌دنده‌های بوروکراسی است. تا زمانی که «سازمان مستقل ایمنی» تشکیل نشود و تا زمانی که جایگاه و معیشت «بازرس کار» به عنوان نگهبان جان نیروی کار ترمیم نگردد، هر روز باید منتظر فاجعه‌ای جدید بود. خونِ هادی، محمدرضا و ناصر، بیش از آنکه بر گردن آتش باشد، بر گردن ساختاری است که ایمنی را قربانی مصلحت و بازرس را قربانی معیشت کرده است.
*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *
*در اعتصاب باید همه با هم باشیم!*
به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، در هفته ای که به سر می بریم ۷۰ کارگر پروژه ای شرکت توسعه فولاد سیرجان پیمانکاری سپید دانه، برای افزایش حقوق دست به اعتصاب زدند.
کارگران افزایشی ۴۵ درصدی را طبق اعلام وزارت کار خواستار بودند ولی پیمانکار ۲۵ درصد افزایش حقوق را پیشنهاد کرد. طی دو روز اعتصاب، پیمانکار از طریق سرپرستان به کارگران پیغام داد هرکسی این افزایش را می پذیرد بماند و مابقی برای تسویه حساب به دفتر مراجعه کنند.
نهایتن بیش از ۳۰ نفر از کارگران پیشنهاد پیمانکار را نپذیرفته و از کارگاه خارج شدند. برای باقی کارگران دستمزدها ۲۵ درصد افزایش یافت.
آنچه در این اعتصاب‌ها مهم است اول برنامه ریزی، دوم بررسی همه احتمالات سوم یادگرفتن تمکین به رای اکثریت و خرد جمعی است.
در اعتصابات یا همه با هم می مانند و یا همه با هم کارگاه را ترک می کنند. این مهم است که پیمانکاران بدانند که مجموعه کارگری متحد هستند و نمی توان در میان شان تفرقه ایجاد کرد.
*درس های اعتصابات سال‌های ۹۹ تا ۱۴۰۳ باید همیشه راهنمای کارگران و کوشندگان سندیکایی باشد.
سندیکای کارگران فلزکارمکانیک
و
گروه پایپینگ و اکیپ پروژه ها طراح کمپین های افزایش حقوق از ۹۹ تاکنون
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
*
به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، در هفته ای که به سر می بریم ۷۰ کارگر پروژه ای شرکت توسعه فولاد سیرجان پیمانکاری سپید دانه، برای افزایش حقوق دست به اعتصاب زدند.
کارگران افزایشی ۴۵ درصدی را طبق اعلام وزارت کار خواستار بودند ولی پیمانکار ۲۵ درصد افزایش حقوق را پیشنهاد کرد. طی دو روز اعتصاب، پیمانکار از طریق سرپرستان به کارگران پیغام داد هرکسی این افزایش را می پذیرد بماند و مابقی برای تسویه حساب به دفتر مراجعه کنند.
نهایتن بیش از ۳۰ نفر از کارگران پیشنهاد پیمانکار را نپذیرفته و از کارگاه خارج شدند. برای باقی کارگران دستمزدها ۲۵ درصد افزایش یافت.
آنچه در این اعتصاب‌ها مهم است اول برنامه ریزی، دوم بررسی همه احتمالات سوم یادگرفتن تمکین به رای اکثریت و خرد جمعی است.
در اعتصابات یا همه با هم می مانند و یا همه با هم کارگاه را ترک می کنند. این مهم است که پیمانکاران بدانند که مجموعه کارگری متحد هستند و نمی توان در میان شان تفرقه ایجاد کرد.
*درس های اعتصابات سال‌های ۹۹ تا ۱۴۰۳ باید همیشه راهنمای کارگران و کوشندگان سندیکایی باشد.
سندیکای کارگران فلزکارمکانیک
و
گروه پایپینگ و اکیپ پروژه ها طراح کمپین های افزایش حقوق از ۹۹ تاکنون
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
*
*تقابل دردناکِ موجودیت یک سازمانِ ریشه‌دار با سیاست‌های ویرانگر دولت و اتاق بازرگانی با همدستی وزیرکار و رییس سازمان تامین اجتماعی
به یکشنبه های اعتراضی بپیوندیم و اجازه دست اندازی به اندوخته های پدربزرگانمان، پدران مان و خودمان را ندهیم.
فردای فرزندان کارگرمان به تلاش های امروز ما بستگی دارد
نه مجلس نه دولت/ نیستند به فکر ملت
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران*
به یکشنبه های اعتراضی بپیوندیم و اجازه دست اندازی به اندوخته های پدربزرگانمان، پدران مان و خودمان را ندهیم.
فردای فرزندان کارگرمان به تلاش های امروز ما بستگی دارد
نه مجلس نه دولت/ نیستند به فکر ملت
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران*