*به مناسبت روز جهانی کارگر*

*روایت شاعرانه‌ی«شعار سرمایه‌دار»*


شعار سرمایه‌دار این است:
*هر بلا بر کارگر بادا!
سرِ سرمایه سلامت!*

چه درد از کشتار،
چه رنج از مرگ بسیار،
از خَیل رنجبر در کار.
شعار سرمایه‌ این است:
*کار و زحمت برای کارگرست،
چیزی دیگر، نه او را درخورست.*

هر اندازه که بمیرند از زحمتکشان،
هر اندازه فقر کشند در این زمان،
سرمایه را اعتنایی نیست،
نشود نگران.
شعار سرمایه‌دار این است:
*هر بلا بر کارگر بادا!
سر سرمایه سلامت!*

سود کلانش، هدف است،
راحت دل و جانش، هدف است.
چه بماند،
چه بمیرد کارگر،
دل سرمایه بماند در قرار.
ککش هم نگزد،
عیش را برای خود سزد،
رنج و کار را به کارگر دهد.
شعار سرمایه‌دار این است:
* هر بلا بر کارگر، بادا!
سرِ سرمایه سلامت!*


*محمدمسعود کیایی*

*سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*روز جهانی کارگر، روز تجلی اراده زحمتکشان شادباش!*

۱۴۰ سال از روزی که کارگران شیکاگوی آمریکا علیه ساعت کار مشقت بار، جنبش ۸ ساعت کار را به راه انداختند، می گذرد. در این ۱۴۰ سال پیشرفت هایی در امر مبارزه برای بهبود وضعیت شغلی، درمانی، معیشتی رخ داد که با اراده پولادین مزدبگیران رقم خورده است.
در کشور ما ایران، پس از نشر اندیشه های کارگری در اوایل سالهای ۱۲۰۰ و سپس بنیان گذاری اولین سندیکای کارگری در سال ۱۲۸۵ و در همین راستا تشکیل اتحادیه مرکزی اتحادیه های کارگری با بیش از ۵۰ تشکل کارگری در سال ۱۳۰۰ به رهبری محمددهگان، شکراله مانی، سیدجواد پیشه وری و دهها کارگر مبارز، کوششی نوین برای بهبود وضعیت تیره روز ترین انسان ها رقم خورد.
امروز پرچم نیاکان دلاور ما در دستان ماست. هنوز دستمزد ۸ ساعت کار برای یک زندگی انسانی مناسب نیست، سرمایه داران همچنان از سوی دولت حمایت می شوند، قانون کار هرچند ناقص به کناری نهاده شده است، اعتصاب این حربه کارساز طبقه کارگر غیرقانونی است، کوشندگان کارگری همچنان تهدید، بیکار، و زندانی می شوند.
با شروع جنگ تجاوزکارانه آمریکا و اسراییل نه تنها ایران، بلکه خاورمیانه و جهان را تهدید می شود. بسته شدن تنگه هرمز موج بی غذایی را به دلیل نبود کود کافی به جهان، در حال تحمیل کردن است.
نئولیبرال فاشیست های جهانی برای خوردن تمام دنیا دندان تیز کرده اند، از ایران و خاورمیانه گرفته تا کانادا و گرینلند، پاناما و مکزیک. به همین دلیل جنگ را در خاورمیانه چه در غزه، چه در لبنان، و چه در منطقه خلیج فارس شعله‌ور می خواهند تا سود بیشتری حتا به قیمت مرگ ۱۰۰ هزار انسان در خاورمیانه منجر بشود را، به دست بیاورند.
در همین حین نئولیبرال های ضدانسان در ایران نیز بیکار ننشسته با اتخاذ سیاست های ضدمردمی برای کسب سود از اینترنت و دارو و نان گرفته تا هر چیزی که بشود از سفره های مردم بیرون کشید، ابایی ندارند.
سازمان تامین اجتماعی را چنان غارت کرده و مدیران نالایقی گمارده اند که کمر درمان و حقوق بازنشستگی را بشکنند. وزیرکار بی حیا از کشتار معدنچیان توسط صاحبان معدن، حمایت می کند. وزیر اقتصاد، اتاق بازرگانی، بانک مرکزی ثروت ملی را به صادر کنندگان می دهند تا ۴۰ درصد این ثروت ملی را به کشور نیاورده و در چنین روزهایی به بنیان های ثروت ملی ضربه بزنند.
سیاست های اقتصادی همه چیز را طبقاتی می خواهد از اینترنت، دارو، نان، مسکن تا حتا گفتگو با نمایندگان صنوف. شعار این ضد مردمان این است:*«پول داری زنده بمان، نداری بمیر»*
ثروت ملی چنان به تاراج می رود و رقم اختلاس ها چنان بالاست که دیگر صفرها قابل شمردن نیست. وضعیت معیشتی بقدری سخت است که حتا در تجمعات مدیریت شده و برخلاف سیاست رسمی شعار *:«درود بر مدافعان هرمز/ مرگ بر گرانی بی ترمز»* شنیده می شود.
برای حذف این سیاست های خانه خراب کن باید از هر طریقی به مقابله برخاست. از نامه نگاری تا تجمع، از مذاکره تا اعتصاب.
پرچم خونین مبارزاتی مادران و پدران مان بر دوش ماست. این پرچم خونین، استقلال میهن را چون مردمک چشم حراست کرده و برای خشت خشت برپایی کارخانه ها از جان گذشته است.
مادران و پدران مان اخراج شدند، بیکاری و توهین شنیدند، زندانی و کشته شدند اما هرگز از *خواسته‌های عدالت، برابری، آزادی* دست نکشیدند.
امروز روز تاریخ سازی ماست. متحد شویم، در سندیکاهای کارگری حضوری فعال داشته باشیم. در هر واحد تولیدی به ایجاد سندیکاهای کارگری مبادرت ورزیم. از هر تشکل و اعتراض مثبت و در جهت تعالی جنبش اعتراضی حمایت کنیم. تا این اژدهای اهریمن خوی مولد نارضایتی و گرانی را سر بکوبیم.

*همت کنید ای دوستان/ دشمن به میدان آمده
آمد به قصد جان ما/ بر ضد فرزندان ما
این سگ برای نان ما/ نزدیک انبان آمده
یک صف شده او را زنیم/ پا مال و نابودش کنیم.

سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۵


کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*دست نوشته یک جراح چشم‌پزشک
*
از خوزستان آمده بود.
سلام كرد و پشت اسليت نشست.
جواب سلامش را گفتم و به معاينه مشغول شدم.
ديدِ چشم چپش در حد درک نور، كاتاراكتی بسيار پيشرفته!
سن‌ات چقدره؟! چه مدتيه چشمت اینجوری شده؟!
-١۶ سالمه، از بچگی ديابت داشتم، چند ماهيه كه كلا نمی‌بينم!
به جوان همراهش كه ده - دوازده سالی بزرگتر از او بود رو كردم :
چرا اينقدر دير؟
سرش را پايين انداخت و گفت: حالا ميشه كاری براش كرد؟!
گفتم عملش مي‌كنم، موفقيت در درمان بستگی به وضعيت شبكيه دارد. زودتر آورده بوديد شانس موفقيت بيشتر بود.
نگاهی حسرت بار به پسرک كرد و نگاهی
به برگه پذيرشی كه برايش مي‌نوشتم، سئوالش را از چشمان نگرانش خواندم!
گفتم پذيرشش را برای بيمارستان دولتی نوشتم.
هزينه زيادی ندارد نگران نباشيد.
انگار دنيا را به او داده باشند، گفت خدا خيرِت بده آقای دكتر
گفتم فقط عمل ايشان خاص است و بايد برای عمل رضايت مخصوص بدهيد، خودش و ولی او...
گفت غير از من كسی همراهش نيست!
خواستم بپرسم نسبت شما؟
چشمم به پسرک افتاد كه با پشت آستين اشكش را پاک می‌كرد، لذا نپرسيدم!
پسرک را برای ريختن قطره و آماده شدن جهت معاينات تكميلی به اتاق مجاور فرستادم تا با خيال راحت پاسخ سئوالات و فضولیهای گل كرده‌ام را بجويم.
- عمل شروع درمان است، بخاطر ديابتش بايد تحت نظر باشد و كارهای لازم روی شبكيه انجام شود، چرا اينقدر دير مراجعه كرديد؟! پدر و مادرش؟! نسبت شما با او؟!
همراهش گفت :
اين پسر در فقر مطلق است، پدرش فوت شده و خانواده به سختی توان سير كردن شكم فرزندانشان را دارند.نسبت قومی با او ندارم، معلمش هستم. چند روزی مرخصی بدون حقوق گرفتم تا پی درمان او باشم.
برای لحظه‌ای خشکم زد، زمان لحظاتی برایم متوقف شد!
گفت هزينه‌اش؟!
گفتم مشکلی نیست، با خودم.. !
در دلم تحسين همت بلند اين معلم جوان بود و بر دستانم شرمی كه قلم را روی برگ پذيرش به حركت درآورد!
نوشتم "رايگان"!
فردا روز عمل شد و از اقبال خوبش لنز مرغوبی كه از قبل داشتيم و مناسبش بود، در چشمش گذاشتم.
ذهنم مشغول او بود و فكرم در گرو روح بزرگ انسانهايی گمنام و امروز عصر كه پانسمان از چشمش بر ميدارم...
پانسمان را برداشتم، آرام و با ترس چشمانش را باز كرد. سری در اتاق گردانيد و بعد آن نگاهی به من و نگاهی به جوان همراهش :
آقا دارم می‌بينيم، آقا دارم می‌بينيم.
اشک آقا معلم سرازير شد.
با سر و چشم نگاهی به من انداخت و زير لب گفت تشکر و پسرک را بغل كرد و سرش را بوسيد.
موقع رفتن گفت: خدا را شكر كه شما را سر راه ما گذاشت تا چشم اين پسر...
اشتباه می‌كرد.در اين وانفسايی كه كمتر خبر خوبی از جايی می‌رسد،
خدا او را سر راه معلمش گذاشته بود تا منجی چشم پسرک باشد!
من، دکتر سیدمحمد میرهاشمی،
شهادت می‌دهم که معلمان مهربانترین و صادق‌ترین قشر جامعه ما هستند.


*سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران هم شهادت می دهد آموزگاران مهربان ترین و صادق ترین انسانهای جامعه اند.

‌روز آموزگار بر همه جامعه ایران شادباش!

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۵
*

*صعود به مناسبت روز کارگر!*

به مناسبت روز جهانی کارگر، گروه کوهنوردان فلزکار طی صعود به قله خوان یغما (از بنیان گذاران گروه کوهنوردان فلزکار ۱۳۴۰)، منار، سیاه سنگ، کرکوه، چشمه شاهی، پهنه حصار، بارو، پشتو، هریاس، آسیاب بادی، پارک لتمان انجام پذیرفت، که از روستای مورد تا دریاچه چیتگر طی یک روز (۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۵) صعود نمودند.

*از زحمات مدیر گروه، کوهنورد گرامی آقای محمدی سپاسگزاریم.

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

خانه کتاب و ادبیات ایران به مناسبت روز جهانی کارگر ۱۴۰۵ در باره کتاب
*نخستین نمودهای ادبیات کارگری در ایران
نوشته محمدمسعود کیایی*

*🔰تبارشناسی ادبیات کارگری در ایران در گفت‌وگو با محمدمسعود کیایی؛*
چرا ادبیات ایران، صدای واقعی کارگران را نشنید؟
🔸به مناسبت روز جهانی کارگر و انتشار کتاب «نخستین نمودهای ادبیات کارگری در ایران»، به سراغ نویسنده و پژوهشگر این اثر، محمدمسعود کیایی رفتیم. او در این گفت‌وگو از چهره‌های نادیده و میراث صدسالۀ ادبیات کارگران می‌گوید که چگونه فراتر از ادبیات رسمی، صدای رسا و آرمان‌خواه این طبقه بوده‌اند. این کتاب در سال ۱۴۰۵ و در نشر اشاره منتشر شده است.

🔸در هیچ‌یک از داستان‌های چوبک اثری از زحمتکشان، چه رسد به کارگران، دیده نمی‌شود. در برخی از آن‌ها ناهنجاری‌های اخلاقی نشان داده می‌شوند که در میان اشخاصی از اقشار تهی‌دست و محروم اتفاق می‌افتند؛ کسانی که محرومیت‌های جنسی و اشکالات روانی و اخلاقی بر گرفتاری‌های دیگرِ اجتماعی‌شان افزوده شده است، بدون آنکه از وضعیت و موقعیت اجتماعی‌شان یاد شود. مخاطب از خلال داستان درمی‌یابد که با کسانی از اقشار فرودست جامعه روبه‌روست. در رمان «سنگ صبور» این نظرگاه غالب است.

🔸هیچ‌یک از شخصیت‌های چوبک در جریان زندگی پویای کارگری یا لااقل زحمتکشان قرار ندارند، چندان که جویای کشف واقعیت‌های جاری و طبقاتی باشند. در منجلاب چنبره زده‌اند، با همدیگر درگیرند و برخی‌شان دیگران را آزار می‌دهند؛ همگی در زیستی ناآگاهانه به‌سر می‌برند.

🔸افراشته نمونۀ هنرمند آگاه و مبارزی است که از سنخِ هنریِ طنز و فکاهی برای نمایش پلیدی‌های جامعۀ طبقاتی استفاده می‌کند و نحوۀ زندگی و موقعیت زحمتکشان و محرومانِ فرودست را نشان می‌دهد. به‌قول شفیعی‌کدکنی، نوشته‌های افراشته چنان اثرگذار است که می‌گوید هروقت آن شعرِ «عریضه» را می‌خواند (که مکاتبۀ زنی دردمند است)، به‌شدت متأثر می‌شود. این نشان از تأثیر هنر ژرفِ کارگری دارد؛ زنی که شوهرش آسیب دیده و بیمار شده و هیچ تأمین اجتماعیِ وجود ندارد که از این زن و بچه‌هایش حمایت کند. این دردِ بزرگ جامعۀ کارگری است که مشکلِ ازکارافتادگی و حادثه در حینِ کار، هنوز در آن حل‌ناشده باقی مانده است.

🔸وقتی ادبیاتی به جزئیات زندگی کارگران (به‌عنوان بلندمرتبه‌ترین و سازنده‌ترین بخش از هر جامعه) می‌پردازد، خودبه‌خود به زندگی کلیۀ زحمتکشان پرداخته است و می‌تواند نمایشگر زندگی کل جامعه هم باشد؛ زیرا بیشترین بخشِ هر جامعه را از حیث جمعیت و اثرگذاری، زحمتکشان و در صدرشان کارگران تشکیل می‌دهند.

*کوهنوردان فلزکار ‌۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۵*

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*کوهنوردان فلزکار ‌۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۵*

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*یکشنبه های اعتراض مقاوم تر از همیشه!

تهران یکشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۵


کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*یکشنبه های اعتراض مقاوم تر از همیشه!

یکشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۵ گیلان رشت اداره کل تامین اجتماعی.

تجمع اعتراضی مشترک معلمان و بازنشستگان کارگری و در بزرگداشت روز جهان کارگر و بزرگداشت مقام معلم گرد هم آمدند .
مطالبه گران کف خیابان گیلان

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران*

*یکشنبه های اعتراض مقاوم تر از همیشه!*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، امروز ۱۳ اردیبهشت بازنشستگان تامین اجتماعی معترض به وضعیت معیشتی و درمانی و اوضاع بوجود آمده جنگی، در شهرهای تهران، رشت، قزوین تجمع اعتراضی خود را برپا کردند.
اعلام و واریز نشدن حقوق و مزایای سال جاری بازنشستگان و گرانی های هر روزه در نانوایی، فروشگاه‌ها، درمانگاه‌ها که هر روزه به چشم می بینند و بی عملی کانون عالی بازنشستگان تامین اجتماعی و هماهنگ شدن با رییس سازمان تامین اجتماعی در ابلاغ نکردن حقوق امسال، هر روز بیشتر بازنشستگان و خانواده هایشان را خشمگین کرده است.
در قزوین بازنشستگان در مورد تعلل سازمان تامین اجتماعی برای افزایش حقوق و مزایا صحبت کردند.
در رشت بازنشستگان تامین اجتماعی و فرهنگی با پارچه نوشته ای که تبریک روز کارگر و آموزگار را نشان می داد در مقابل اداره کل تامین اجتماعی گیلان صف بستند. آنان در مورد:« افزایش حقوق باید همین ماه در واریزی ها اعمال شود» متنی تهیه و امضا کردند و به تامین اجتماعی گیلان دادند که در آن به این موضوع اشاره شده بود. همچنین بازنشستگان در مورد تبعات جنگ بر زندگی، درمان، افزایش قیمت اجناس و فضای نظامی بسته و تلاش های مافیای چنبره زده بر اقتصاد برای سود بیشتر، مطالبی را بیان کردند.
در تهران بازنشستگان در مورد بی عملی عمدی کانون عالی بازنشستگان تامین اجتماعی و به ویژه اطلاعیه ای که از سوی کانون عالی بعد از جلسه با رییس سازمان تامین اجتماعی صادر شد و در آن تاکید شده بود که:« موضوع افزایش حقوق و مزایا و همسان سازی مورد بررسی قرار گیرد» بحث هایی را برانگیخت. از جمله اینکه سازمان با افزایش ۶۰ درصدی و حق مسکن ۳ میلیونی و همسان سازی ۳۰ درصدی موافق نیست و کانون عالی باید با برنامه ریزی این موضوع را به بازنشستگان تحمیل کند، حرف زدند. به ویژه اینکه نه اسدی به عنوان رییس کانون عالی و نه معاونش بیات و نه حتا دهقان کیا از زمان اعلام افزایش حقوق ها توسط کانون عالی دستمزد، تاکنون سکوت مرگ پیشه کرده اند.
اری، دشمن داخلی برای تکمیل پروژه نابودی ایران به میدان آمده است تا جنبش بازنشستگان و جنبش عمومی آزادی‌خواهی و جنبش کارگری را کمر بشکند.
غافل نشویم، سستی در امر اعتراض به این بی قانونی تبعات جبران ناپذیری دارد. یکشنبه های اعتراض را گسترش دهیم.
بی دلیل نیست که حتا در تجمعات شبانه این شعار مورد استقبال قرار گرفته:
*درود بر مدافعان هرمز/ مرگ بر گرانی بی ترمز*
*شکم نان می خواهد!*

گرانی ها همه مردم را به ستوه آورده است، چه تجمع کنندگان شبانه و چه معترضین یکشنبه های اعتراض.

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*دیرپرداخت دستمزدهای کارگران چه بر سر آن ها می آورد؟*

ما کارگران پروژه های صنعتی کشورمان ایران همیشه کار می کنیم؛ ولی همیشه جیب های مان و حساب های بانکی مان خالی هست.
هیچگونه برنامه ریزی برای آینده و سرمایه گذاری برای پیشرفت و رشد و باروری خود و خانواده هامان نداریم و تنها هدف و هنر ما که برایمان و برای خانواده هایمان شاهکاری همیشگی است؛ اینست که از زنجیره قسط و درماندگی و بدهکاری ها آسوده شویم و در هنگامه شب، آسوده و آرام بدون هیچگونه دغدغه ای سر بر بالش بگذاریم تا شاید بتوانیم روز بعد را با نگرش تازه و نویی آغاز نموده باشیم.
اینکه بتوانیم از پس هزینه های زندگی عادی خودمان برآییم برایمان کابوسی همیشگی است و زندگی و آینده ای که آن را تاریک می بینیم گاهگاهی ما را به سوی هذیان و زیاده گویی برده است که گاه دشنام هایی تلخ و آبدار از میانه گفتارمان بیرون می آید و زمین و زمان را به باد ناسزا می گیریم.
دشنام بر آنان که کارگران و خانواده هایشان را برای آنکه بتوانند شکمشان را سیر نمایند؛ در میان قید و بندهای ساده زندگی و نان گرفتار نموده اند تا چیزی به نام رفاه و آسایش، خودباوری، رشد و خودشکوفایی، در چنبره وجودی آنان نباشد تا همانند یک شهروند زندگی کنند.
کارگران خوار شده اند و بیش از آنچه را که من و تو بتوانیم آن را موشکافی و بررسی نماییم هیچگونه جایگاهی در میان شهروندان و همچنین در میان قوانین حقوقی حاکم بر پروژه های صنعتی و کارفرمایی ندارند.
کارگرهای سرزمین ما دیگر لبخند نمی زنند؛ چرا که آن ها شرمنده زن و بچه هایشان هستند.
باور کنید در نخستین روزهای جنگ تحمیلی سوم که یورش بی امان موشک های دشمن آمریکایی و صهیونیستی در میان غرش های نابهنگام شان بر سرزمین ما و زیرساخت های اقتصادی می تاختند و بهترین فرزندان این میهن همیشه سرافراز را به خاک و خون می کشیدند و نام و یاد آن ها جاودانه می گشت، کارگران کشورمان از کار بیکار گشتند. آن ها پس از یک هفته که از بیکار شدنشان گذشت نتوانستند شرایط بیکاری و نابسامانی ها را به دوش بکشند و در خود و نیازهای ابتدایی خانواده هایشان درمانده بودند.
کارگرانی بودند که برای گرفتن پول نان ناچار بودند به این و آن رو بزنند تا قرض بگیرند و به گونه ای نگذارند بچه هایشان گرسنه بمانند.
چرا آنان پول نداشتند؟
*چرا کارگری که همه دوازده ماه سال سر کار است باز هم دستانش برای خرید روزانه نیازهای عادی زندگیش می لرزد و در پاسخ های زن و فرزندانش این پا و آن پا می کند؟*
چرا و برای چه کارگران این سرزمین که هنرمندانی توانا برای ساختن صنعت کشورمان هستند؛ درد ناداری بر وجود پر از شکوه آنان بیداد می کند؟
چرا و چگونه شده است که دیگر باره صدای پتک آهنگر بر صفحه پولاد سنگینی نمی کند؟
چرا شرمندگی ؟
مگر ما شهروند نیستیم و در قانون اساسی درباره حقوق شهروندی و عدالت اجتماعی چه چیزهایی نوشته شده است؟
پاسخ همه پرسش ها را همه در این می بینیم که کارفرمایان دلال پرور از در ستیز با کارگران افتاده اند و در کنار دستمزدهای ناچیز، چندرغاز و خوار کننده و تورم مصنوعی و گرانی بدون مرز، راه ها را بر کارگران بسته اند و دستمزدهایی که بایستی سر هر برج و نهایتن تا پنجم هر ماه پرداخت نمایند را، دو تا سه ماه آن هم به زور اعتصاب و درگیری و زد و خورد و در نهایت اخراج کارگران مطالبه گر و سندیکایی و بلک لیست آنان، دستمزدشان را پرداخت می کنند و زندگی و کار را برایشان تلخ و به کامشان زهر می نمایند.
آن پول با نگرش به ابرتورم و گرانی های بدون مرز هر روزه، دیگر هیچ ارزش سه یا چهار ماه پیش را دارا نیست و چون کارگر در این سه ماهی که دستمزدهایش به روال همیشگی دیرپرداخت می گردند همیشه در چرخه قرض و بدهکاری قرار گرفته و چنان بدهکاری و ناداری ها بر وجود آنان سنگینی می نماید. بیشتر آسیب های روانی و اجتماعی که در خانواده ها می بینیم یکی از مهمترین شوندها یا عوامل آن، همین دیر پرداخت دستمزدها می باشد.
شوربختانه با وجود آنکه پیشه کارگری، پیشه ای دارای ارج بسیار در سخنان بزرگان می باشد ولی کارگران چون حقوق کارگری و شهروندی آنان زیر پا له می شود جایگاه اجتماعی خود را از دست داده اند و این بسیار اندوهناک است.

*بایستی کارگران را آگاه کرد و آنان را به سندیکاهای کارگری رهنمون شد تا شیوه مبارزات کارگری را فرا گرفته برای حذف هرگونه نابرابری و بی قانونی متحدن دست به عمل بزنند همانگونه که در کمپین های افزایش حقوق ۲۰/۱۰ انجام دادیم و نتیجه گرفتیم.
تصمیم با ماست

وارتان خرمدین، کارگر پروژه ای و عضو سندیکای کارگران فلزکار مکانیک ایران

۱۴/۲/۱۴۰۵

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران*

*اخراج و بیکاری بیش از دو میلیون کارگر!*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، با حمله تجاوزکارانه دشمن به میهن، اخراج کارگران و ندادن حقوق و بیمه آنان به امری عادی بدل شده است. بخشی از گزارشات خبرگزاری ایلنا در خصوص اخراج ها به این شرح است:
۲۲۰۰ کارگر پتروشیمی رازی ماهشهر پس از بمباران به کار بازنگشتند/ کارگران پالایشگاه گاز چوار ایلام/ اخراج گسترده در دیجی کالا/ ۱۵۰۰ کارگر مارال صنعت/ ۵۰۰ کارگر کارخانه پینک رشت/ ۷۰۰ کارگر نساجی بروجرد/ اخراج کارگران در شرف بازنشستگی معدن فروردین شماره یک طبس/ اخراج کارگران واحد های صنعتی نی‌ریز و بختگان/ اخراج اساتید دانشگاه فرهنگیان با ۹ ماه حقوق عقب مانده/ بیکار شدن ۲ هزار کارگر واحد‌های تولیدی در شهر رشت/ آسیب دیدن ۱۱ هزار شرکت دانش بنیان و تعطیلی این مراکز. در همین حال عقب افتادن دستمزد ۵ ماهه کارگران داروگر به همراه عیدی.
این گوشه ای از قله کوه یخ بیکاری ناشی از جنگ است که گزارش شده و وزیرکار هم تایید کرده که ۱۳۵ هزار کارگر برای دریافت بیمه بیکاری مراجعه کرده اند. اما میلیون ها کارگری که بدون درج مشکلاتشان بیکار گشته اند به این شرح است:
بیکاری ۱۰۰ ها هزار نفری کارگران پروژه ای نفت و گاز/ کارگران تولیدی های خیاطی، کفاشی، سراجی/ کارگران فروشگاهها/ کارگران خدماتی تمیزکاری در شرکت ها/ کارکنان شرکت های کامپیوتری/ رانندگان اسنپ/ پیک های موتوری/ باربران بازار/ وانتی ها/ کارگران غذاخوری ها/ کارگران و کارمندان شرکت های بازرگانی/ کارگران ساختمانی، تمدید نشدن قراردادهای بسیاری از کارگران کارخانه ها/ کارگران مراکز تفریحی/ و صدها شغل پیدا و پنهان.


سکوت امروز در شهرک‌های صنعتی تنها صدای خرابیِ چند دستگاه یا توقف موقتِ خط تولید نیست؛ این صدا، آهنگ تلخ یک تضاد طبقاتی است؛ صدایی که می‌گوید در منطقِ حاکم بر این کارخانه‌ها، *«وحدت» یعنی کارگر در سود شریک نباشد اما در خسارت و آوارِ جنگ، در صف اول بایستد.* اینجا سودها همواره خصوصی است، اما هزینه‌ی بحران‌ها، تنها از جیب کسانی پرداخت می‌شود که چیزی جز نیروی کارشان برای فروش ندارند.

آیا نباید دولت از درآمدهای حاصله از فروش نفت و درآمدهای حاصله از عوارض از تنگه هرمز به این خانواده های کارگری کمک کند؟!؟؟

گفتی که شاهکار شما در زمانه چیست
بالله که زنده بودن ما شاهکار ماست


*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۵*

*خط باریک میان کرامت و بردگی؛ در جستجوی معنای کار و آگاهی!*

در دنیای مدرن، واژه‌ها اغلب در ویترینِ نمایش‌ها رنگ می‌بازند. ما از «اشتغال» حرف می‌زنیم، از «چرخ‌دنده‌های اقتصاد» و «تولید ناخالص»، اما گاه فراموش می‌کنیم که در پسِ این اعدادِ سرد، انسان‌هایی ایستاده‌اند که عمر خود را با پول معاوضه می‌کنند.

دیمیتری لیخاچوف، اندیشمند نامدار، در جمله‌ای تکان‌دهنده می‌گوید: *«اگر شما کار می‌کنید، اما دستمزد شما فقط برای خرید مواد غذایی، پوشاک و هزینه‌های عام‌المنفعه کافیست، در واقع ارزش کار شما برابر است با ارزش کار برده.»*

این گزاره، در ظاهر تلخ، آئینه‌ای تمام‌نما برای اقتصادهای مبتلا به تورم افسارگسیخته است. وقتی تمامِ توانِ ذهنی و جسمی یک انسان، از طلوع تا غروب، تنها صرفِ «زنده ماندن» می‌شود—یعنی تأمین کالری برای فردا و سقفی برای شب—عملن حقِ «رشد» و «پیشرفت» از او سلب شده است. در چنین چرخه‌ای، کارگر از مقامِ یک *«خالقِ ارزش»* به مقامِ یک *«ماشینِ زیستی»* تنزل می‌یابد؛ ماشینی که فقط سوخت‌گیری می‌کند تا دوباره کار کند. این دقیقاً همان جایی است که شکاف میان کارِ شرافتمندانه و بردگیِ مدرن، به باریکی یک مو می‌رسد.

اما بخش دومِ نگاهِ تیزبینِ لیخاچوف، دعوتی است به یک مسئولیتِ مدنیِ سنگین‌تر: *«کسی که توجه نمی‌کند چه در کشور روی می‌دهد یا فرومایه است یا ابله.»*

بسیاری از ما، در خستگیِ مفرطِ ناشی از تلاش برای بقا، به لاکِ دفاعیِ خود می‌خزیم. با خود می‌گوییم: «سیاست به من چه؟ اقتصاد به من چه؟ من فقط کارم را می‌کنم.» اما این سکوت، نه نشانه نجابت، که در فضایِ کلانِ تصمیم‌گیری، *به معنایِ رضایت به تداومِ وضع موجود است.* بی‌تفاوتیِ ما، فضایِ تنفس را برای کسانی که اقتصاد را به بازی گرفته‌اند، بازتر می‌کند.

وقتی دستمزدِ ما تنها برای بقا کفایت می‌کند، یعنی «تصمیماتِ کلان» مستقیماً سفره‌ی ما را هدف قرار داده‌اند. در چنین شرایطی، چشم بستن بر آنچه در سطوحِ حاکمیتی و اقتصادی کشور می‌گذرد، صرفاً «نادانی» نیست؛ بلکه واگذاریِ داوطلبانه سرنوشت به کسانی است که ممکن است کوچکترین ارزشی برای کرامتِ انسانیِ ما قائل نباشند.
آگاهی، هزینه دارد؛ بله، آگاهی دردناک است، چرا که نادانیِ امنِ ما را برهم می‌زند. اما برای خروج از چرخه‌ی «کارِ برده‌وار»، راهی جز «آگاهیِ فعالانه» نیست. ملتی که نسبت به سرنوشتِ خویش و آنچه در اتاق‌های فکر و تصمیم‌گیریِ کشورش می‌گذرد بی‌تفاوت باشد، محکوم است که تا ابد تنها برای «زنده ماندن» بدود.
‌
امروز وقت آن است که بپرسیم: *کارِ ما چه ارزشی در چرخه اقتصاد دارد؟ و چرا با وجودِ تلاشِ ما، سبدِ معیشت‌مان روز به روز کوچک‌تر می‌شود؟* پرسیدنِ این سوالات، اولین گام برای بازپس‌گیریِ کرامتِ انسانی‌ست؛ گامی که فراتر از نان و پوشاک، به ما عزتِ یک شهروندِ بیدار را بازمی‌گرداند.

*خطی باریک میان کرامت و بردگی؛ در جستجوی معنای کار و آگاهی*

*شباهنگ عضو بخش آموزش سندیکای کارگران فلزکار مکانیک ایران
اردیبهشت ۱۴۰۵

🔹️🔸️🔹️🔸️🔹️🔸️*

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*دیر پرداخت دستمزدهای کارگران بزرگترین نابسامانی و گسست روانی - اجتماعی کشور ما ایران است!*

کارگر اگر نیروی کار، جوانی و عمر خودش را به پای کار می گذارد؛ تنها و تنها به سبب آن هست تا بتواند در برابر فروش نیروی کارش از مزایای زندگی بهره مند گردد و رفاه و آسایش خود و خانواده اش را به دست آورد و اینکه بتواند نیازهای مادی زندگی اش را برآورده نماید. تنها دلخوشی کارگران همین دستمزد ناچیزی است که در برابر انجام کارش به دست می آورد تا بدین روی بتواند پرتوان تر از همیشه کار کند و چرخ های زندگیش بچرخد.
کارگر کار می کند تا رفاه و آسایش و پول را گدایی نکند و در برابر زندگیش شرمنده و سرافکنده نباشد.
خوشبختانه یا شوربختانه ما تا آن اندازه کار می کنیم و دور از خانه و خانواده هستیم که فرزندان و زن و بچه هایمان از نام کار و کارگری هم زده شده اند چون می بینند که از پول چندرغاز کارگری چیزی برای خانواده در نمی آید چنین می اندیشند که این پیشه کارگری، پیشه چندان خوبی نمی تواند باشد.
به راستی که تنگدستی و ناداری جان و روان کارگران و خانواده هایشان را در شیشه دربسته نگه داشته است و آنان بی پولی و درماندگی در عادی ترین نیازهای زندگی را هم انگار دیگر عادی دانسته اند و گویی از این پس پذیرفته اند که زندگی یعنی سختی و رنج و ناداری.
کارگری که دو سه ماه دستمزد روزانه اش را بدون هیچگونه مزایای کارگری به او پرداخت نمی کنند؛ دیگر به هیچکس و هیچ چیز باور ندارد و تنها خشم فرو خورده در میان داد و بیداد فرزندان و توپ و تشرهای همسری که رنج خانه داری و پخت و پز و بچه داری و پر نمودن شکم فرزندانش بار سنگینی بر دوش او گذارده است؛ بر او فرمانروایی می کند.
کارگری که اجاره نشین است و در پروژه فولاد چابهار سرکار است و هر هفته پیام های جنجال آفرین صاحبخانه اش که پول کرایه چند ماهه را درخواست می نماید و او پیام ها را نشان رئیس کارگاه می دهد تا شاید از دستمزد سه ماهه اش بتواند مساعده ای دریافت نماید و دهان صاحبخانه را ببندد ولی رئیس کارگاه می گوید که پول برای مساعده هم نداریم.
کارگر که دیگر زبانش بند آمده دیگر نه پاسخ پیام ها و نه تماس های صاحبخانه را بدهد.
کارگر خوزستانی که پارسال در شرکت فولاد چابهار کار می کرد و چون پول نداشت تا پیش فرزندانش برود پس از صد روز که از کنترل خودش خارج شده بود ناچار شده بود از پدر همسرش ۱۰ میلیون قرض بگیرد تا از این زندان و برزخ فولاد رها و آزاد گردد.
هنگامی که بعد از صد روز از کارگاه فولاد چابهار بیرون زد پس از دو روز نماینده اداری شرکت به آن کارگر زنگ زد و به او گفته بود که تو تسویه حساب هستی و دیگر نبایستی سرکار بیایی.
کارگر هاج و واج مانده بود که پس از سه ماه کارکردن صادقانه و بدون مزد، چرا با او اینگونه برخورد نموده اند مگر او چه کم و کاستی برای شرکت گذاشته بود؟
شرکتی که سه ماه زندگی او را زهر نموده بود هم اینک طلبکارانه او را تسویه و بلک لیست کرده بود.
این دیگر چه قانونی است که در پروژه های صنعتی کشورمان اینگونه بر سفره های کارگران یورش می برند و مهمتر از آن نیز غرور و عزت نفس وجودی آن ها و همچنین منش کارگری آن ها را به نیستی و نابودی می کشانند؟
هیچ کس نمی داند پس از آن صد روز جهنمی که کارگر تنها با ده میلیون تومان پول قرضی از چابهار به پندار خودش به مرخصی رفت و دیگر برنگشت چه بر سر او آمده است و جان و روان او دچار چه آسیب های ناگواری گشته است و تا چه اندازه در پیش زن و فرزندان خردسالش و خانواده همسرش و نزدیکانش خجل و شرمنده شده است و اینکه پاسخ طلبکاران را چگونه داده است؟
هیچ کس نگفت که آن کارگر بلک لیست شده که تنها و تنها ساک کارگری که لباس های کارش را در آن جای داده بود با خود برده بود چگونه به پول دستمزدش رسید و پس از چند مدت دیگر باز دوباره سرکار رفت.
آیا می دانید که این برخورد ناشایست رئیس کارگاه شرکت فولاد چابهار چه پیامدهای ناگواری در بین کارگران داشت و آنان تا چه اندازه نسبت به کارگاه های صنعتی بی اعتماد و بدباور شده بودند؟
شاید ندانید که سیاست های تعدیل نیرو در کارگاه های صنعتی ایران چه جان هایی که به کام مرگ نگرفته است و چه روان هایی که به سوی پریشانی سوق داده نشده است.
شاید ندانید که چه فرزندان کارگری که دارای توانایی
های بسیار در دانش و فرهنگ بودند ناچار شدند نسبت به آینده درس خواندن هم بدبین گردند و آن توانایی ها و یا استعدادهایی که می توانست جامعه ای پویا برای ما به ارمغان آورند در مسیر سودجویی و نابکاری کارفرمایان دلال پرور به باد فراموشی سپرده شده اند.
با سپاس فراوان

*وارتان خرمدین
کارگر عضو سندیکای کارگران فلزکار مکانیک ایران

۱۶٫۲٫۱۴۰۵*

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*امیر وقاری تنها نیست!*

امیر وقاری کارگر بازنشسته تامین اجتماعی و یکی از بازنشستگان دادخواه در روز دوشنبه ۱۴ اردیبهشت به دلیل شرکت در تجمع «یکشنبه های اعتراضی» رشت، پس از احضار، بازداشت و ۲ روز را در زندان لاکان در کنار انسان های تیره روز بسر برد و در روز چهارشنبه ۱۶ اردیبهشت با وثیقه ۴ میلیاردی بطور موقت آزاد گردید.
*امیر وقاری ها چه می خواهند که مستوجب زندان باید باشند؟؟*
آیا رایگان شدن درمان و آموزش و خواهان زندگی انسانی برای یک بازنشسته اقدام علیه حکومت باید تلقی شود؟؟ آیا خواستار لغو اعدام، آزادی تجمع، مخالفت با مافیایی که ثروت ایران را به یغما می برد، باید جرم انگاشته شود؟؟
*ما همه امیر وقاری هستیم و تا پایان این حرکت های غیرقانونی، از ایشان و همه تلاشگران حمایت می کنیم.*

*سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
بازنشستگان متحد تهرانی
بازنشستگان مستقل کف خیابان گیلان
بازنشستگان مستقل قزوین
بازنشستگان مستقل رامهرمز
۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*سایه بانی که سایه بان نیست!*

*این یک موضوع عمیق، اجتماعی و تا حدی تلخ است که با نگاهی به شکاف میان «وعده» و «واقعیت» گره خورده است. برای اینکه این مفهوم را در قالب داستان روایت کنم، از استعاره‌ی «سایه‌بان» استفاده می‌کنم؛ سایه‌بانی که قرار است از گرما محافظت کند، اما خود تبدیل به وزنی بر دوش می‌شود.
‌
‌
وعده‌ی سایه‌بان (از شعار «رفاه»)*
‌
در شهرِ «سیمان»، کلمه‌ای وجود داشت که مثل یک موسیقی ملایم در گوش همه می‌پیچید: «رفاه».
حسین، کارگری که دستانش از سختی کار با سنگ و سیم، رگ‌رگ شده بود، هر بار که پوسترهای رنگی با این شعار را در گوشه و کنار خیابان می‌دید، لبخندی تلخ می‌زد. برای او، «رفاه» یعنی همان روزی که پیر شود و توانِ بلند کردن یک سنگ کوچک را هم نداشته باشد، اما همچنان نانِ گرم داشته باشد. «رفاه» یعنی همان سایه‌بانی که وقتی خورشیدِ روزگار بی‌رحم شد، بالای سرش پناه بدهد.
او با تمام وجود به این واژه ایمان داشت. فکر می‌کرد این کلمه، یک قراردادِ قلبی میان او و جامعه است؛ او عرق می‌ریزد و جامعه، در عوض، برای روزهای مبادا، یک سایه‌بانِ محکم برایش می‌سازد. شعار «رفاه» برای حسین، نه یک کلمه، که یک وعده‌ی امنیتی بود؛ وعده‌ای که می‌گفت: «نترس، تو تنها نیستی.»

*رقصِ پنهانِ اعداد (بیمه تأمین اجتماعی)*
‌
اما هر ماه، در شب‌های آخر، زمانی که خستگیِ تمامِ ماه در استخوان‌های حسین می‌پیچید، او منتظر یک پیام در گوشی‌اش بود. پیامِ واریز حقوق.
وقتی پیام می‌آمد، حسین با خوشحالی عدد را نگاه می‌کرد، اما ناگهان با یک تضادِ ریاضی روبرو می‌شد. عددی که باید به حسابش می‌نشست، همیشه کمتر از آن چیزی بود که در قرارداد نوشته شده بود. او در ریزِ پرینتِ بانکی‌اش، با کلمه‌ای روبرو می‌شد که مثل یک مهرِ قانونی بر روی تمامِ امیدهایش کوبیده می‌شد: «بیمه تأمین اجتماعی».
او می‌دانست که این کسر کردن، انتخاب او نیست؛ یک حکمِ قطعی و اجباری است که از قانون سرچشمه می‌گیرد. کلمه‌ی «تأمین اجتماعی» برای او شبیه به یک ماسکِ زیبا روی چهره‌ی یک غریبه بود. نامش چنان آرامش‌بخش و حمایتگر بود که انگار در حالِ خریدنِ یک پناهگاه است، اما در واقعیت، او داشت بخشی از خونِ حاصل از کارش را، پیش از آنکه حتی بوی آن را استشمام کند، به قربانی‌گاهِ قانون می‌سپرد. این «تأمین»، بیشتر شبیه به یک «تخلیه» بود؛ تخلیه‌ی تدریجیِ توانِ مالیِ مردی که برای زندگی می‌جنگید، اما تحتِ برچسبی فریبنده، بخشی از هستی‌اش را پیش‌پرداخت می‌کرد.

*مقصدِ نهایی (به سوی «بیمه اکمل»)*
با گذشت سال‌ها، سایه‌بانِ وعده داده شده، دیگر آن شکوهِ اولیه را نداشت. حسین حالا پیر شده بود و آن «رفاه» که در جوانی از آن رویا می‌دید، به شکلی مبهم و دوردست، در میانِ لایه‌های پیچیده بوروکراسی گم شده بود.
او دریافت که آن کسرِ ماهانه، نه برای ساختنِ یک سایه‌بان، بلکه برای تغذیه‌ی ماشینی بزرگ است که هر روز بزرگ‌تر و پیچیده‌تر می‌شود. شعارها عوض می‌شدند، اما روندِ یکسان بود. از وعده‌ی صریحِ «رفاه»، مسیر به سمتِ ساختارهای عظیم‌تر و غول‌آسایی باز شده بود که حالا با نام‌های جدیدی چون «بیمه اکمل» شناخته می‌شدند.
*«اکمل» یعنی کامل، یعنی تمام و کمال.* و همین بود؛ سیستم به شکلی تکامل یافته بود تا تمامِ بخش‌های زندگی کارگر را تحت پوششِ (یا به عبارتی تحت کنترلِ) خود درآورد. حالا دیگر بحث فقط بر سر یک بیمه ساده نبود؛ بحث بر سر سیستمی بود که از شعارِ «حمایت»، به ابزاری برای «استخراجِ کامل» تبدیل شده بود. حسین در حالی که به دست‌های لرزانش نگاه می‌کرد، فهمید که بزرگ‌ترین شعارها، گاهی فقط نقاب‌هایی هستند برای پوشاندنِ واقعیتِ یک چرخه؛ چرخه‌ای که از وعده‌ی رفاه شروع می‌شود و به «اکمالِ» کسرِ حق، ختم می‌گذرد.

*شباهنگ عضو بخش آموزش سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵*

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*جنگ و پیمانکاران دغل‌کار!*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، با شروع جنگ تجاوزکارانه آمریکا و اسراییل به کشور عزیزمان ایران، پیمانکاران فرصت را مناسب دیده و با بهانه جنگ از دادن حق و حقوق کارگران خودداری نموده اند:
۱- شرکت شوادون فولاد اهواز حقوق اسفند را پرداخت نکرده است
۲- شرکت گاما در بندرجاسک عیدی و سنوات و حقوق بهمن و اسفند را پرداخت نکرده است.
۳-فولاد آلیاژی پاسارگاد(کوارـ فارس)
با 4000نفر نیرو حقوق اسفند و فروردین را پرداخت نکرده است، قراردادهای جدید را به کارگران نداده، عدم افزایش کارت بن خرید متناسب با تورم(قیمت پرداختی برابر با چند سال پیش هست)، حذف پاداش بهره وری، عدم پاسخگویی از طرف مدیران مجتمع، کمیته کارگری مجتمع و اداره کار شهرستان
۴- شرکت ایساکو تعدادی از کارگرانش را اخراج نموده است. که هنوز از دلایل اخراجشان اطلاع کافی نداریم.
۵- ۱۸۰ کارگر پتروشیمی سبلان ۲ شرکت برق و ابزار دقیق آرا اندیش شرکت مادر کیسون مستقر در عسلویه حقوق بهمن و ۹ روز اسفند به اضافه عیدی و سنوات را پرداخت نکرده است. این کارگران بین ۴۰ تا ۱۰۰ میلیون از شرکت آرا اندیش به مدیر عاملی محمدمدار طلب دارند.

در حالی که کارگران بار جنگ را به دوش کشیده و می کشند، پیمانکاران حقوق آنان را پایمال کرده اند تا پاداش جانبازی کارگران را با این عمل غیرانسانی داده باشند. کارگران طلای همسرانشان را فروختند تا به زندگیشان سروسامانی بدهند پیمانکاران با ندادن طلب شان به کارگران، وظیفه ضدانسانی و ضد میهنی خود را نشان دادند.

پیمانکاری که دوماه حقوق کارگران را در حسابش ندارد، پیمانکار نیست. با این حساب هر خاله پیرزنی می تواند پیمانکار نفت و گاز شود.

وقتی با دادن حق حساب به شرکت نفت، بدون ضابطه پیمانکارانی این چنین وارد پروژه می شود وضع از این بهتر نمی شود.
۱۸ اردیبهشت ۱۴۰۵

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
*

*یخچال دروغ نمی گوید آقای دکتر لیلاز!!!*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، فیلمی در فضای مجازی پخش شده است که در آن آقای لیلاز از اقتصاددانان طرفدار سرمایه داری نئولیبرالیسم، انتقاد کرده که:«اغراق در آثار اقتصاد منفی جنگ شده است» و در این فیلم از رفتار سیاسی جنگی اتحاد شوروی و بریتانیا مثال زده اند.
خاک پاشیدن به چشمان مردم از شگردهای همیشگی امثال لیلاز و غنی نژاد هاست. اینان تورم ۳۰۰ درصدی و همچنین گرانی های اقلام خوراکی را منکر هستند و این موارد را ناچیز می دانند.
بیش از ۲ میلیون انسان، کلمه ای که امثال لیلاز با آن آشنا نیستند، از کار بیکار شده اند و اکثرن حقوق های کارکردشان را دریافت ننموده اند.
حقوق کارگران از ۱۲۰ دلار اوایل سال ۱۴۰۴ به ۸۸ دلار تنزل بافته، بازنشستگان تامین اجتماعی حتا مشمول ۶۰ درصد افزایش حقوق حقیرانه هم نشده اند، کارمندان دولت با افزایش ۲۰ درصدی حقوق باز هم بیشتر به قعر فقر فرو رفته اند. اما آقای لیلاز می گوید *آثار اقتصادی منفی جنگ ناچیز است *
جناب آقای لیلاز،
در اتحاد شوروی و در بریتانیا در زمان جنگ دوم جهانی اگر فردی کالایی را احتکار می کرد، ارز از کشور خارج می نمود، همدست دشمن در ضربه زدن به اقتصاد کشور از جمله گرانی های بی دلیل، متهم شده و در دادگاه زمان جنگ به مرگ محکوم می شد. در این کشورها به همه مردم *کوپن* تعلق می گرفت تا از گرسنگی نمیرند و سر در سطل اشغال نبرند.
در کشور ما طی ۶۰ روز جنگ برنج به مرز کیلویی ۶۰۰ هزار تومان، تخم مرغ به دانه ای ۲۰ هزار تومان و دیگر اجناس چه خوردنی و چه بهداشتی را آنچنان گران کردند تا مردم از گرسنگی بمیرند.
داروها افزایش های ۵۰۰ درصدی داشته اند. یک برگ قرص استامینوفن کدویین ۳ هزار تومانی به قیمت ۹۵۰۰ تومان فروخته می شود. بسیاری از داروها به جای آنکه در داروخانه ها و یا بیمارستان ها برای امر پزشکی باید موجود باشد در بازار سیاه توپخانه باید جستجو نمود. آمپول های «سیتی انژیو» در کرج و تهران یافت نمی شود و بیمارستان های تخصصی این دارو را ندارند. آیا چنین روشی در زمان جنگ دوم جهانی در بریتانیا و اتحاد جماهیر شوروی می توانست روی دهد؟؟
یخچال مردم تهی از میوه، گوشت، لبنیات شده است بعد شما می گویید آثار منفی اقتصادی اغراق را اغراق می کنند؟؟
البته در محله های اشرافی چون تجربش، قیطریه، زعفرانیه، نیاوران، کوی فرشته و باستی هیلز لواسان، حتمن این آثار منفی اقتصادی دیده نخواهد شد اما در شهریار، رباط کریم، قلعه حسن خان، مولوی، شهرری، و حتا بالاتر امیریه و منیریه هم دیده می شود.
ما آمادگی خود را برای یک *«تور گرسنگی گردی»* اعلام می کنیم تا بی هویت هایی چون شما آثار منفی اقتصادی در پایتخت ایران، تهران، را با چشمان کور خود ببینید.

تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا
۱۸ اردیبهشت ۱۴۰۵


*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*ما حق مان را می خواهیم!*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، امروز ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵ بازنشستگان متحد تهرانی طی نامه ای به شماره دبیر خانه ۱۳۱۷۷۲۱۵۹ که به امضای ۱۸۰۴ نفر در ۲۲ برگ، رسیده بود از سازمان تامین اجتماعی خواستند که افزایش حقوق ها را برحسب مواد ۹۶ و ۱۱۱ جهت افزایش قدرت خرید بازنشستگان اعمال کند.خبر این تلاش بازنشستگان در خبرگزاری ایلنا نیز امروز درج شد.
درود بر همت تان

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*یکشنبه های اعتراضی پایدار!*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، طبق روال همه هفته امروز ۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵ بازنشستگان تامین اجتماعی در شهرهای تهران، رشت، قزوین، شوش در مقابل ادارت کل تامین اجتماعی تجمعات اعتراض‌آمیز خود را برگزار کردند. معترضین خواهان افزایش فوری حقوق ها طبق قانون بوده و تعلل را از سوی هیچ دستگاهی نمی پذیرند.
در تهران روز قبل ۱۸۰۴ امضا و امروز هم در رشت نامه ای در خصوص افزایش فوری حقوق ها به سازمان تامین اجتماعی داده شد.
در شوش بازنشستگان خواستار اجرای دقیق ماده ۹۶ و ۱۱۱ قانون تامین اجتماعی و افزایش مستمری‌ها بر اساس مصوبه شورای عالی کار و موضوع ماده ۴۱ شدند و نشستی با مدیریت تامین اجتماعی شهرستان در خصوص موضوع اجرای مواد ۹۶ و۱۱۱، افزایش حقوق بر اساس مصوبه شورای عالی کار و موضوع ماده ۴۱ برگزار کردند. بازنشستگان خواهان پرداخت بدهی دولت به تامین اجتماعی و حل مشکل نقدینگی شدند و اعلام کردند از دولت انتظار داریم در شرایط جنگی، همانند دیگر صندوقهای بازنشستگی بخشی از مبلغ مالیات بر ارزش افزوده را به تامین اجتماعی اختصاص دهد و خواستار ارتقا درمانگاه این شهر به پلی کلینیک شدند.

هر چند فشارها بر روی کوشندگان بازنشستگی با دستگیری و زندان کردن امیر وقاری، از کوشندگان گیلانی در هفته گذشته آغاز و امروز هم یکی دیگر از کوشندگان گیلانی را احضار کردند، اما سفره های خالی دیگر هیچ جای مماشاتی را باقی نگذاشته است.
آنچه مشخص می باشد سازمان تامین اجتماعی با بهانه نبود قدرت مالی تلاش دارد از افزایش حقوق سالانه شانه خالی کرده و با افزایشی حقیرانه تر از حقیرانه با توسل به کانون های بازنشستگی گوش به فرمان، گرسنگی را به خانواده های بازنشستگان تحمیل کند.
صندوق دزد زده ما توسط مدیران بی لیاقت و بدهی غول آسای دولت به تامین اجتماعی باعث کمبود مالی گشته است. دولت باید هم‌ بدهی خود را به سازمان پرداخت کند و هم سهم مردم و در الویت، بازنشستگان را از ثروت عمومی طبق قانون اساسی پرداخت کند تا فاصله طبقاتی کمتر گردد.
اگر کمبود مالی هست چگونه به تجار اجازه داده شده ۴۰ درصد ارز صادرات را به کشور بازنگردانند؟؟
بازنشستگان به درستی متوجه سیاست های ضدمردمی اقتصادی در همین بحبوحه جنگ هستند. گرانی ها، بیکارسازی عمدی کارگران، نپرداختن حقوق بازنشستگان فقط یک سمت و سو دارد:
افزایش نارضایتی‌ها، زمینه سازی شورش های کور تا ارتجاع داخلی با همدستی دشمن خارجی، زحمتکشان را همچون سوریه به بی تفاوتی وادار کرده تا بتوانند نقشه های شوم خود را اجرایی نمایند. اما کور خوانده اند.

*تا خیابان هست، نبرد و پیروزی هم هست.
هم از استقلال کشورمان دفاع می کنیم و هم از سفره هایمان.

بازنشستگان متحد تهرانی


کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *