*دولت امسال چه خوابی برای مزدبگیران و بازنشستگان دیده است؟!*

با آنکه حدود یک ماه از سال ۱۴۰۵ گذشته است، هنوز بخشنامه ی افزایش حقوق سالیانه ی کارگران از سوی دولت ابلاغ نشده است. این امر آیا تعلل ساده ی وزیرکار و تعاون است یا حکایت از بی توجهی دولت به کارگران و تولید کنندگان اصلی کشور دارد؟!
بی توجهی به تورم فزاینده که زندگی بازنشستگان، مزدبگیران و سایر اقشار زحمتکش جامعه را بیش از پیش مچاله کرده و می کند تا به کی می خواهد تداوم پیدا کند؟!
هنوز بوی باروت امریکا از فضای شهر نرفته که توپخانه‌ی سیاست‌های اقتصادی امریکایی، سفره‌ی خالیِ زحمتکشان را هدف گرفته است. پایانِ نبرد نظامی برای فرودستان نه آغازِ آرامش، بلکه شروعِ فازِ جدیدی از شبیخون به سفره خالی مردم است. دولت عملن فرمانِ تقابلِ مستقیم با طبقه‌ی کارگر را امضا کرده است.
مافیای لانه کرده در دولت که حالا وزیر اقتصاد تربیت شده ی دانشگاه شیکاگو را نیز در کنار خود دارد تا کی می خواهد و می تواند، توسط بازی با کلماتی نظیر "واقعی سازی" قیمت ها‌، حذف ارز ترجیحی، آزادی اقتصادی و ... به خانه خرابی اکثریت مردم ایران و پر کردن جیب یک اقلیت محدود ادامه دهد؟! آیا این ادامه ی بمباران مردم توسط دولت‌های آمریکا و اسرائیل جهت از پای در آوردن آنها و پایان مقاومت نیست؟!
اصرار بر آزاد سازی قیمت‌ها و حذف حمایت های پایه ی غذایی، معنایی جز تعرض مداوم به معیشت طبقه کارگر، بازنشستگان، کسبه، تولید کنندگان خرد و دیگر زحمتکشان جامعه ندارد.
اکثریت تولید کننده جامعه اکنون خود را در چنبره محاصره دو جبهه می بینند: نخست. ضربات ویرانگر بمب و موشک جبهه‌ی آمریکایی - صهیونی که زبر ساخت های زیست بوم و ابزار تولیدشان را نابود می سازند. دوم، سیاست‌های اقتصادی موسوم به بازار آزاد، که بقای روزمره شان را تهدید می کنند.
*سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران* هشدار می دهد: در این شرایط که جنگ تحمیل شده به میهنمان جان و مال همهٔ ایرانیان را تحت تاثیر قرار داده است، هرگونه سیاست اقتصادی - اجتماعی که مقاومت و تاب آوری مردم را کاهش دهد عملن در خدمت دشمن خارجی بوده، صرفنظر از نیت طراحان و اجرا کنندگان آن محکوم است و کشور را به شکست و ذلت تبعیت از دشمن دچار خواهد کرد.
مزدبگیران تولیدکننده اکنون خود را در محاصره‌ی دوجنبه می‌یابند: نخست، آنگاه که زیر ضرباتِ ویرانگرِ بمب و موشک جبهه‌ی امریکایی-صهیونی، زیرساخت‌های زیست و ابزار تولیدشان به تلی از خاکستر بدل شد، و اکنون که در چنبره‌ی سیاست‌های اقتصادی موسوم به بازار آزاد، بقای روزمره‌شان به قربان‌گاه سرمایه برده می‌شود. متولیان کنونیِ اقتصاد، با افتخار به الگوهای برخاسته از مکاتبِ امریکایی که ریشه در استثمارِ عریان دارند با وزیر اقتصاد تابع مکتب شیکاگو، در حالِ تکمیلِ پروژه‌ای هستند که بخشی از سوغاتی موشک‌ها بود. جراحیِ مدنظرِ آن‌ها، در واقع قطعِ عضوِ معیشتیِ فرودستان برای پیوند زدنِ سودهای کلان به پیکره‌ی سرمایه‌داری است.
*اصرار بر آزادسازی قیمت‌ها و حذفِ حمایت‌های پایه‌ی غذایی، معنایی جز تعرض به معیشت طبقه کارگر و دیگر مزدبگیران ندارد.*

**کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۲۸ فروردین ۱۴۰۵*

🔹🔸🔹🔸🔹🔸🔹🔸

🔸* قوانین خاص*

🔹 ایران دارای موقعیت حساس جغرافیایی (ژئوپلیتیک) است. گذرگاهی است دیرینه بین تمدن شرق و غرب، شمال و جنوب. با تعقیب یک سیاست خارجی خردمندانه و مردمی و از لحاظ علمی سنجیده، حیثیت ایران در منطقه نه بر اساس گزاف گویی های کودکانه و قوم گرایی بلکه براساس استقلال و دمکراسی و یک سیاست خارجی صلح آمیز انسانی و متین که ایران را سکوی تعادل در منطقه کند، برنامه ریزی کرد. تا مورد احترام و نه ترس و اعتماد همسایگان خود شده و آتش افروز منطقه نباشد. نئولیبرالیسم از این وجه جغرافیایی ما در منطقه آگاه است و تلاش دارد موقعیت حساس جغرافیایی ایران را به موضوعی قابل خرید و فروش تبدیل کند و غارتگران ثروت ملی کشورها را با فروش اسلحه به منطقه خاورمیانه وارد کرده تشنج و جنگ افروزی را به کشورهای نفت خیز تحمیل کند.
جنگ ایران عراق، جنگ کویت، حمله به عراق توسط آمریکا، جنگ سوریه، ساخت داعش، جنگ یمن همگی به دلیل موقعیت حساس جغرافیایی خاورمیانه و ایران است. تا پای ایران و کشورهای منطقه همیشه در آتش جنگ بوده و خرید اسلحه تمامی نداشته باشد.


🔹*کانال دانش و کارگر🔹
بخش آموزش سندیکای کارگران فلزکارمکانیک*

🌹🌼🌹🌼🌹🌼🌹🌼🌹

*یکشنبه های اعتراض برای صلح و معیشت!*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، امروز ۳۰ فروردین بازنشستگان تامین اجتماعی در شهرهای رشت، قزوین، هفت تپه، تهران در اعتراض به وضعیت اسفبار زندگی، در مقابل ادارت کل تامین اجتماعی شهرشان تجمع کردند.
در تهران، بعد از جنگ برای اولین بار تجمعی اعتراضی صورت گرفت.
در قزوین بازنشستگان با دیدن اعضای هیات مدیره کانون شهرشان که به جلسه ای با مدیرکل رفته بودند، در مورد چرایی افزایش نیافتن حقوق ها پرسش کردند که طبق معمول توجیهات همیشگی و دفاع از سازمان را تحویل بازنشستگان دادند.
بازنشستگان شهرستان شوش با حضور در ساختمان تامین اجتماعی، اعتراض خود را نسبت به وضعیت نامناسب معیشتی و تأخیر در ابلاغ مصوبه مزدی شورای‌عالی کار اعلام کردند:«این مصوبه با معاش و زندگیِ میلیون‌ها کارگر و بازنشسته ارتباط داشته و خواستار تسریع در ابلاغ و اجرای آن طبق قانون شدند و گفتند؛ انتظار داشتیم همانگونه که مردم در شرایط جنگی همواره از کیان و خاک میهن دفاع کردند مسئولین ذیربط نیز چاره‌ای برای معیشت آن‌ها بیندیشند. در ابلاغ مصوبه شورای عالی کار تعلل نکنند و بیش از این، آن‌ها را تحت فشار قرار ندهند.»
در رشت بازنشستگان تاکید کردند که:«بازنده اصلی جنگ مردم هستند و به همین دلیل خواهان صلح هستیم. در جنگ است که از وزیر تا وکیل و هر مسوولی پاسخگو نیست مانند ابلاغ نکردن مصوبه افزایش حقیرانه ‌دستمزد که با تورم ۳۰۰ درصدی، فقط ۶۰ درصد افزایش حقوق را با نظر کارفرمایان مصوب کردند. با این وضعیت معلوم نیست حتا در خرداد هم افزایش حقوقی در کار باشد. این بازی روحی روانی با سرنوشت کارگران و بازنشستگان چه معنی دارد جز سواستفاده از فضای جنگی»

وقتی جنگ نمی خواهیم بی دلیل نیست، قرص استامینوفن کدویین ۸ هزار تومانی در عرض یک ماه به ۲۶ هزار تومان افزایش یافت وای به حال دیگر اقلام دارویی. برنج قبل از جنگ کیلویی ۳۵۰ هزار تومان بود امروز به ۵۰۰ هزار تومان رسیده است. تخم مرغ فقط در عرض ۱۰ روز از شانه ای ۲۳۵ هزار تومان به ۴۸۰ هزار تومان رسید.
این جنگی است که در آن فرزندان مزدبگیران کشته می شوند و خانواده هایشان هم با گرسنگی و بی دارویی آرام آرام کشته خواهند شد تا مافیای سرمایه سالار هرچه بیشتر سود ببرند.

*جان ما، ایران ماست. مافیای سرمایه داری این جان را می خواهد بکشد.

بازنشستگان متحد تهرانی
۳۰ فروردین ۱۴۰۵


کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*مصاحبه مازیار گیلانی نژاد مسوول سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران با خبرگزاری ایلنا

یک فعال صنفی در گفت‌وگو با ایلنا:

از کارگران پیمانکاری تقدیر کنید/ پیمانکاران هنری ندارند جز مال‌اندوزی!
کد خبر : 1775178
*

*
مازیار گیلانی نژاد گفت: * چرا حرف‌های یک خانم پیمانکار که یکی از پیمانکاران و واسطه‌ها است، این‌چنین بزرگ‌نمایی می‌شود در حالی که در کارخانه‌های فولاد، پتروشیمی‌ها و جای جای ایران کارگران بسیاری جان خود را از دست دادند یا مجروح و بیکار شدند؟ چرا این فداکاری‌ها به رئیس جمهور گزارش نمی‌شود؟

به گزارش خبرنگار ایلنا، بار جنگ و بحران بر دوش کارگران به خصوص کارگران پیمانکاری و ارکان ثالث است؛ کارگران پیمانکاری نفت و گاز، پالایشگاه‌ها و پتروشیمی‌ها در نزدیک به چهل روز جنگ، زیر بمباران‌های سنگین دشمن، مردانه پای کار ایستادند و نگذاشتند چرخه صنعت و تولید کشور متوقف شود؛ اما سوال اینجاست که آیا از این نیروهای زحمتکش، آن‌چنان که باید، حمایت و قدردانی می‌شود؟ آیا مسئولان این از خودگذشتگی‌ها را می‌بینند؟

*«مازیار گیلانی نژاد» فعال کارگری* در این رابطه به ایلنا می‌گوید: در بازدیدی که آقای پزشکیان رئیس جمهور در ۲۴ فروردین از وزارت راه داشتند خانم وزیر اعلام کرد که «یک خانم پیمانکار اعلام کرده است تمام ثروت من مال شما»؛ این گفتار با افتخار در شبکه‌های صداوسیما و در اخبار پخش شد.

او افزود: چرا حرف‌های یک خانم پیمانکار که یکی از پیمانکاران و واسطه‌ها است، این‌چنین بزرگ‌نمایی می‌شود در حالی که در کارخانه‌های فولاد، پتروشیمی‌ها و جای جای ایران کارگران بسیاری جان خود را از دست دادند یا مجروح و بیکار شدند؟ چرا این فداکاری‌ها به رئیس جمهور گزارش نمی‌شود و در شبکه‌های مختلف بازتاب نمی‌یابد؟ آیا جای تعجب ندارد؟ با این اخبار، چه پیامی می‌خواهند به جامعه پیمانکاری بدهند؟ آیا می‌خواهند بگویند این پیمانکاران هستند که فداکاری می‌کنند و چرخ‌های کشور را می‌گردانند؟!

گیلانی نژاد ادامه داد: در چند ماه گذشته، در یک تجمع ۵ هزار نفره‌ی کارگران ارکان ثالث در شرکت‌های نفت و گاز و همچنین در تجمعات هفتگی در سکوهای نفتی، کارگران علیه شرکت‌های پیمانکاری، این سرطان چنبره زده در استخدام کارگران، بسیار گفتند و ظلم‌ها و دزدی‌های پیمانکاران را برملا کردند اما سالهاست لایحه حذف شرکت‌های پیمانکاری در مجلس خاک می‌خورد و حتی حاضر نشده‌اند با نمایندگان کارگران نشست بگذارند و گفتگو کنند.

این فعال کارگری با بیان اینکه «شرکت‌های پیمانکاری با دزدیدن دستمزدها و با رعایت نکردن قوانین کار و تامین اجتماعی همچنان مورد تنفر کارگران هستند» اضافه کرد: گزارش‌های بسیاری از سوی کارگران پروژه‌ای از ظلم این پیمانکاران بارها و بارها منتشر شده اما هیچ زمان گوش شنوایی نبوده است.

*گیلانی نژاد در پایان گفت: چرا وزیر راه از پیمانکاران تمجید می‌کند؟ نکند این مافیای پیمانکاران است که ایشان را بر صندلی وزارت نشانده است!*

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۳۰ فروردین ۱۴۰۵ *

*بمباران زیرساخت ها ادامه دارد!
*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، حمله مستمر گرانی ها به زیرساخت های زندگی ۹۰ درصد مردم ایران که زیر خط فقر یعنی درآمدی کمتر از ۷۰ میلیون تومان در ماه را دارند، همچنان ادامه دارد.
قیمت برنج در اول جنگ کیلویی ۳۵۰ هزار تومان بود و امروز به ۵۰۰ هزار تومان رسیده است.
تخم مرغ این قوت اکثر مردم ایران در روزهای جنگ شانه ای ۲۳۵ هزار تومان و امروز ۴۸۰ هزار تومان است.
روغن جامد ۵ کیلویی که سال گذشته ۳۸۰ هزار تومان قیمت داشت به لطف بمباران هر روزه گرانی ها به ۲ میلیون تومان رسید که به سختی یافت می شود.
مرغ در روزهای ابتدای جنگ کیلویی ۲۴۰ هزار تومان بود و مردم زحمتکش قادر به خریدش نبودند امروز به ۳۱۵ هزار تومان یعنی افزایشی ۴۵ درصدی رسیده است.
از تن ماهی گرفته تا اقلام دیگر کنسروی به گفته رییس اتحادیه سوپرمارکت داران، گران تر شده اند.
در هفته اخیر نان تافتون دولتی از قرصی ۲ هزار تومان به ۳۸۰۰ تومان رسید تا مردم در خوردن نان هم صرفه جویی کنند.
مترو وسیله ای که زحمتکشان از آن استفاده می کنند قیمت بلیت هایش افزایشی ۳ برابر یافت.
دولت با آزاد سازی قیمت ها، مردم را در مقابل دلار بازان تنها گذاشته تا هرکاری می خواهند با سفره های مردم بکنند.
هرچند هر روز مسوولین ریز و درشت در شوهای تلویزیونی و پر بازدیدهای نمایشی از وفور کالا حرف می زنند، نمی دانند که این وفور به دلیل ازدیاد اجناس نیست بلکه به دلیل بمباران زیرساخت های زندگی توسط سرمایه سالاران و گران کردن هر روزه کالاها و نبود قدرت خرید ۹۰ درصد مردم، رخ داده است.
آقایان مسوولین تصمیمات ضدمردمی شما بیشتر از بمب های دشمن ما را هر روز در مغازه ها و بیمارستان ها از گرسنگی و بی دارویی می کشد.
علاج این درد فقط حضور در *«یکشنبه های اعتراضی» * است و بس.

*تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا
اول اردیبهشت ۱۴۰۵*

*چرا پرداخت به موقع حقوق بازنشستگان مهم است؟!؟*

حقوق بازنشستگان تامین اجتماعی در فروردین ماه ۱۴۰۵ تا صبح روز ۲ اردیبهشت پرداختش طول کشید. متاسفانه نه از روسای بی عرضه کانون های بازنشستگی صدایی درآمد و نه از رییس کانون عالی بازنشستگان تامین اجتماعی آقای اسدی که مدتی است مفقودالاثر است.
وقتی نوکر باشی بی تردید حق حرف زدن در مورد اجحافات ارباب را نداری،
برای بازنشستگان به موقع پرداخت حقوق فارغ از مشکلات معیشتی و درمانی، به این دلیل ها بسیار مهم است:
۱- اکثر بازنشستگان به دلیل بدهی های که به بانک دارند مجبورند اقساط خود را سر وقت پرداخت کنند وگرنه بابت دیرکرد جریمه خواهند شد.
۲- بازنشستگانی که مستاجر هستند اگر روز آخر هر ماه اجاره خانه را پرداخت نکنند باید شرمنده آقای مالک.
این صدمه به سفره های کوچک بازنشستگان را چه کسانی پاسخگو هستند؟؟
اینها موضوعاتی است که از درک کوچک مغزی چون وزیرکار و رییس سازمان تامین اجتماعی خارج است.
با آنکه وزارت اقتصاد اعلام کرده بود که به بانک ها اعلام شده است برای دیر پرداخت کردن اقساط تسهیلات نباید جریمه اعمال شود. امروز خبرگزاری ایلنا به نقل از عضو کمیسیون اقتصادی مجلس اعلام کرد:«برخی بانک ها به بخشنامه ابلاغی وزارت اقتصاد برای تعویق سررسید اقساط اعتنایی ندارند»
یعنی بانک ها به ابلاغیه وزیر اقتصاد تره هم خرد نمی کنند و به دنبال سود خود هستند.
یعنی در یک ساز هماهنگ نه تنها حقوق بازنشستگان تامین اجتماعی دیر پرداخت می شود و از نوکران حلقه به گوش کانون ها و خانه کارگر و اتحادیه پیشکسوتان صدایی در نمی آید.
کشور در دستان مافیای ثروتمندانی است که از وزیر و وکیل تا بانک ها در خدمت سودرسانی و نابودی مزدبگیران را دارند و بس.

*تا حق خود نگیریم/ یکشنبه ها می آییم *

*تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا
۲ اردیبهشت ۱۴۰۵*

*بازنشسته ام!*

تهی نشدم از حرف ؛ حرف ها دارم.

بازنشسته ام ؛
پل های شناور جنگ را من ساختم ؛
دستگاه همکارم را بلعید در انتهای شیفت دوم کاری
خرج گلوله ها را من تولیدکردم؛
کاکل خونین برادرم را من نوازش کردم؛
همه چیز را من ساختم.

حال بازنشسته ام ؛
تهی نیستم از حرف؛
پشت فرمان پراید می‌نشینم برای لقمه ای نان
با این وجود،
امید را هجی میکنم برای مسافرانم
و
با هم تاریکی را می رانیم؛
با وجودی که بازنشسته ام.

*(اکبر، بازنشسته ای از خیل بزرگ بازنشستگان) *

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*روایت یک فاجعه، فریاد خاموش
(روایت ویرانی کارگر ایرانی در چنبره جنگ، تحریم و بی‌کفایتی)*

در صفحات خونین تاریخ معاصر ایران، کمتر برهه‌ای را می‌توان یافت که ستون فقرات اقتصاد این سرزمین، یعنی قشر شریف کارگر، تا این حد زیر فشار خردکننده و چندلایه قرار گرفته باشد. امروز، کارگر ایرانی نه تنها قربانی چکمه‌های متجاوزان خارجی و دیوارهای بلند تحریم است، بلکه زیر آوار سنگین سوءمدیریت داخلی، تورمی که ماهیت آن دیگر «اقتصادی» نیست و یک «فاجعه انسانی» است، و نظام تأمین اجتماعی‌ای که به جای تأمین، به تعمیق فلاکت مشغول است، له می‌شود. این نوشتار تنها یک گزارش نیست، بلکه فریاد اعتراضی است بر پیکر نحیف صنعت و غیرت کارگری که در میان نفیر سهمگین بمب‌های اسرائیلی و آمریکایی، و خفگی ناشی از تحریم‌ها جان می‌دهد.

*آتش و آهن؛*
( تجاوز نظامی و بمباران زیرساخت‌های امرار معاش):
تجاوز نظامی مستقیم اسرائیل و آمریکا به ایران، مرز میان تهدید و فاجعه را درنوردیده است. آن‌ها با هدف قرار دادن زیرساخت‌های اقتصادی، نه صرفاً به دنبال فلج کردن ماشین جنگی یک حکومت، بلکه به دنبال نابودی معیشت یک ملت هستند. بمباران کارخانه‌ها، پالایشگاه‌ها و پتروشیمی‌ها، بمباران زندگی کارگران است. هنگامی که بمبی بر سقف یک پالایشگاه فرو می‌ریزد، این فقط لوله‌ها و برج‌های تقطیر نیستند که فرو می‌پاشند؛ بلکه امید هزاران کارگری است که ساده‌ترین خواسته‌شان، حق حیات و کار بود. در این میان، کشته شدن غیرنظامیان و کارگرانی که در صف تولید ایستاده‌اند، عمق عجز بشری را در برابر خشونت ماشین جنگی مدرن نشان می‌دهد. کارگران بی‌دفاع، نه سربازند که اسلحه‌ای در دست داشته باشند و نه سیاست‌مداری که در میدان دیپلماسی نقشی ایفا کنند؛ آن‌ها تنها قربانیان خاموش معادلات قدرتی هستند که تصمیم‌گیرندگانش در اتاق‌های دور از دود و آتش نشسته‌اند.

*خفه در انزوا؛*
(زخم ۴۷ سال تحریم بر گردن کار):
تحریم‌های فلج‌کننده جامعه بین‌الملل و آمریکا، امروز دیگر یک «فشار حداکثری» سیاسی نیست، بلکه یک جنایت علیه بشریت در مقیاس اقتصادی است که ۴۷ سال است بر پیکر کارگر ایرانی زخم می‌زند. این دیوار بلند انزوا، زنجیره تأمین را به طناب داری برای صنعت تبدیل کرده است. کمبود مواد اولیه، نه یک چالش موقت، بلکه مشخصه دائمی کارخانجات ایران شده است. این کمبود، که حالا با بمباران جنگ‌های اخیر به مرز نابودی کامل رسیده، مستقیماً تولید را فلج کرده است. وقتی مواد اولیه نباشد، دستگاه‌ها از کار می‌افتند، تولید متوقف می‌شود و کارگر تبدیل به یک کالای مازاد می‌شود. این وضعیت، چرخ‌های شوم را به حرکت درآورده است: تحریم، کمبود مواد اولیه، کاهش تولید، ورشکستگی کارخانه‌ها و نهایتاً تعدیل گسترده و بیکاری کارگران. فرار سرمایه‌ها نیز به مثابه خونی است که از پیکر نیمه‌جان صنعت می‌رود و هرگونه امکان احیا را سلب می‌کند. سرمایه‌دار ایرانی، به جای ماندن و جنگیدن در کنار کارگرش (که خود جای نقد دارد)، بار و بندیل خود را می‌بندد و به سوی اقتصادهای امن فرار می‌کند و آنچه به جا می‌ماند، کارخانه‌ای خاموش و کارگری چشم‌انتظار است.

*مارپیچ مرگ؛*
(تورم، ورشکستگی و تعطیلی صنعت):
در این میان، سوءمدیریت داخلی مانند اهرمی عمل کرده که اثر تحریم و جنگ را چندین برابر می‌کند. تورم بالای ۵۰ درصد طی ۱۰ سال گذشته، یک شاخص عددی ساده نیست؛ این تورم، قاتل قدرت خرید، نابودگر پس‌انداز و دشمن شماره یک کارگر است. اما وقتی تورم لجام‌گسیخته با سوءمدیریت مالی ترکیب می‌شود، نتیجه‌اش چیزی نیست جز ورشکستگی صنعت و کارخانه‌ها. دستمزدی که کارگر دریافت می‌کند، ماه‌ها با تورم عقب‌مانده است، در حالی که هزینه‌های تولید کارخانه‌دار سرسام‌آور بالا رفته است. این دوگانگی، کارخانه‌ها را به کام تعطیلی می‌کشاند.
تعطیلی کارخانه‌ها و صنایع در ایران امروز، صرفاً یک رخداد اقتصادی نیست، یک تراژدی اجتماعی تمام‌عیار است. با تعطیلی هر کارگاه، کارگران نه تنها شغل خود، بلکه هویت اجتماعی‌شان را نیز از دست می‌دهند. عدم پرداخت حقوق و مزایای کارگران در ماه‌های پایانی عمر یک کارخانه، به یک رویه شوم تبدیل شده است. کارگر که ماه‌ها با تأخیر در پرداخت دستمزد، زندگی را با قرض و التماس سپری کرده، در پایان نیز با دست‌هایی خالی، حکم اخراج می‌گیرد. این حکم اخراج، برای کارگری که در میانسالی تخصصی جز کار در همان خط تولید ندارد، به منزله حکم اعدام اجتماعی است.

*شبکه عنکبوتی بی‌تعهد؛*
(تأمین اجتماعی ناکارآمد و بیمه‌های اجباری دروغین):
در اوج این طوفان، قانونی‌ترین حق کارگر، یعنی حمایت تأمین اجتماعی، به سخره گرفته می‌شود. ساختار تأمین اجتماعی ناکارآمد، نه تنها یک فرشته نجات نیست، بلکه بار اضافی بر دوش جان‌بازان عرصه تولید است. فرآیندهای پیچیده، بوروکراسی فرساینده و عدم شفافیت، عملاً این سازمان را به یک غول بی‌دست

و پا تبدیل کرده که درد کارگر را نمی‌فهمد. اوج این تراژدی، جایی است که کارفرمایان بی‌وجدان، حق بیمه را از حقوق کارگر کسر می‌کنند اما به سازمان تأمین اجتماعی واریز نمی‌کنند. این یعنی دزدی آشکار از حق سلامتی و آینده کارگر. کارگری که با رنج کار در محیط‌های پرخطر جسم خود را فرسوده، روزی که به پزشک و دارو محتاج می‌شود، با عبارت کریه «دفترچه بیمه شما فاقد اعتبار است» مواجه می‌شود. این خیانت مضاعف، نتیجه مستقیم نبود نظارت و بی‌کفایتی سیستمی است که مدعی حمایت از کارگر است.

*پایانی بر مدار فلاکت؛*
(روایت بیکاری، فقر و بیمه بیکاریِ ناپذیرفتنی):
نتیجه نهایی این زنجیره فاجعه‌بار، چیزی نیست جز بیکاری و مشکلات جدی مالی کارگران. تعدیل نیرو به بهانه تعطیلی کارگاه‌ها و مشکلات مالی، آن‌هم در شرایطی که کشور در جنگ اقتصادی و نظامی به سر می‌برد، مصداق بارز رها کردن سربازان خط مقدم تولید در میدان نبرد است. اما بدتر از آن، سناریوی تلخ عدم قبول درخواست بیمه بیکاری کارگران است. قانون بیمه بیکاری، که باید به عنوان یک چتر نجات در هنگام سقوط عمل کند، در عمل به دستاویزی برای بازی‌های اداری و فرافکنی تبدیل شده است. شرط‌های محیرالعقول، نقص مدارک ساختگی و تفسیرهای سلیقه‌ای قانون، راه را بر دریافت این حق مسلم می‌بندد. کارگری که پس از ماه‌ها کار بدون حقوق تعدیل شده، حالا باید ماه‌ها برای اثبات بیکاری خود در راهروهای ادارات کار پرسه بزند؛ آن‌هم با شکم گرسنه و روحی فرسوده.

*سخن آخر:*
(وداع با نجابت):
اینک کارگر ایرانی، در محاصره‌ای کامل گرفتار آمده است: از آسمان بمب می‌بارد، از مرزها تحریم می‌وزد، از برج‌های شیشه‌ای مدیریت، بی‌کفایتی می‌چکد، و در کارگاه‌ها، بی‌وجدانی کارفرما و بیمه، آخرین ضربه‌ها را فرود می‌آورد. بیکاری، تورم افسارگسیخته، حذف از چرخه بیمه، و گرسنگی خانواده، نتیجه عمری تلاش و نجابت کارگری است که شریان‌های اقتصاد ایران را ساخته است. این مقاله، اعتراضی است به همه این ناملایمات؛ اعتراض به خاموشی دودکش‌هایی که روزگاری نماد پیشرفت بودند و امروز سنگ قبر آرزوهای کارگران شده‌اند. اعتراض به حقوق‌های پرداخت‌نشده‌ای که بوی خون می‌دهند، به دفترچه‌های بیمه باطل‌شده‌ای که امید درمان را کشته‌اند و به بمب‌هایی که به نام امنیت، بر سر سفره کارگران ویرانی می‌پاشند. تا کی می‌توان بر گورستان صنعت و غیرت، بر طبل توخالی پیشرفت کوبید؟ کارگر ایرانی دیگر نه تحمل تداوم این وضعیت را دارد و نه به وعده‌های بی‌پشتوانه دل می‌بندد. او فقط به دنبال نفس کشیدن است؛ نفسی در هوایی فارغ از دود، تحریم و دروغ.

*علی عباس زاده کارگر

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
چهارم اردیبهشت ۱۴۰۵*

*سالمندان و حسرت میوه!*

این روزها قیمت میوه سر به فلک کشیده و  شبیه کالایی لوکس شده تا بخشی عادی از سبد غذایی خانواده‌های ما. انگار دیگر سیب و پرتقال و انگور، نه در بازار میوه که پشت ویترین‌های شیشه‌ای و دور از دسترسِ سالمندان جا خوش کرده‌اند.

این حسرت فقط یک دل‌تنگی نیست؛ نخریدن میوه یعنی ویتامین کمتر، یعنی سفره خالی‌تر، یعنی سلامتی سالمند و خانواده اش در خطراست.

مگر سلامتی فقط حق پولدارهاست؟ مگر چشیدن طعم یک هلو یا انگور باید امتیازی طبقاتی باشد؟

سالمند بازنشسته و مزدبگیر هم حق دارد به اندازه‌ی سرمایه‌دار از میوه‌ها بهره ببرد.

حقوق فقط برای زنده ماندن نیست، برای زندگی کردن است. اما امروز، زندگی ما سالمندان بازنشسته و کارگران کم‌کم دارد تبدیل می‌شود به بقای روز به روز… و این یعنی یک جای کار این اقتصاد به‌شدت می‌لنگد.

چنانکه بازنشستگان در یکشنبه های اعتراضی شعار می دهند:
با اقتصاد موجود، جوانان این وطن، آینده ای ندارند. ما حق برابر با ثروتمندان می‌خواهیم.

*برگرفته از نشریه «سالمند» فصلنامه انجمن کنش‌گران سالمندی ایران

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۵ فروردین ۱۴۰۵*

*یکشنبه های اعتراض در نه جنگ و نه صلح!*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، بازنشستگانی که جز اراده خود هیچ حامی دیگری ندارند، امروز ۶ اردیبهشت ۱۴۰۵ در مقابل اداره کل تامین اجتماعی در شهرهای رشت، قزوین و در تهران در مقابل سازمان تامین اجتماعی تجمع اعتراضی خود را برگزار کردند.
با توجه به اینکه گرانی ها از اسفند سال گذشته تاکنون بیش از ۴ برابر رشد داشته و کمیاب شدن داروها و گرانی وحشتناک آنها، خشم و اعتراض بازنشستگان را صد چندان کرده به ویژه اینکه از مسوولین کانون عالی هیچ سخن و یا فعالیتی در راستای حمایت از بازنشستگان اثری نیست و سکوت مرگباری را به جامعه بازنشستگی می خواهند تحمیل کنند.
افزایش حقوق امسال ابلاغ نشده، همسان سازی در بوته فراموشی است و شایع است که در مجلس به دنبال مسکوت گذاشتن همسان سازی تا سال ۱۴۰۸ هستند. این در حالیست که نه از وزیرکار و نه از ریاست تامین اجتماعی در مورد وضعیت بازنشستگان حرفی زده نمی شود.
در تهران بازنشستگان که از هفته گذشته تعدادشان بیشتر شده است، پس از اتمام تجمع به کانون عالی رفته و کانون عالی را تهی از هیات مدیره دیدند و منشی دفتر هم فرمودند که نمی تواند هیچ وقتی برای دیدار تعیین کند. فقط آقای مینایی وکیل کانون عالی در آنجا بود که ایشان هم به دنبال پیدا کردن مفقودین می گشت.
در رشت همیشه مقاوم که هر هفته تعداد معترضین بیشتر می شود، بازنشستگان در مورد مبهم بودن افزایش حقوق، چرایی سکوت کانون عالی و کانون های بازنشستگی شهرها در مورد مبهم بودن وضعیت حقوقی و افزایش سرسام آور دارو و درمان، مبهم بودن دارایی های کنونی تامین اجتماعی، تاخیر چند روزه حقوق ها، وضعیت نه جنگ و نه صلح، و اینکه حمله آمریکا و اسراییل نه تنها تغییر وضعیت خاورمیانه و تنگه هرمز است بلکه آمریکا به دنبال تحمیل جنگ اقتصادی به چین بزرگترین رقیبش با محاصره تنگه هرمز است. در این میان این زحمتکشان سراسر دنیا هستند که باید تاوان این سودجویی هیات حاکمه آمریکا را با گرانی در زندگی‌شان بدهند.
در قزوین بازنشستگان در مورد سکوت مسوولین در مورد وضعیت حقوقی بازنشستگان و سیر صعودی قیمت ها در مقایسه با حقوق های حقیرانه صحبت کردند. امروز یک تخم مرغ به مبلغ ۲۰ هزار تومان فروخته می شود.
سایه فضای جنگی به بسیاری از مسوولین این امکان را داده است تا در مورد مشکلات سکوت کنند و اجازه بدهند مافیا هر بلایی که می خواهند سر مردم بیاورند. در هفته گذشته نان، دارو، مرغ و تخم مرغ گران شد. این در حالیست که به گفته بانک مرکزی اخذ عوارض از تنگه هرمز به این بانک واریز شده است اما تا امروز سهمی از این پول در زندگی مردم دیده نشده است.

*بازنشستگان متحد تهرانی *

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*داستان یک کلاهبرداری سه پرده ای: از شعار «رفاه» تا «بیمه اکمل» *

هر ماه، پیش از آنکه مبلغی به نام «حقوق» به حساب کارگر ایرانی واریز شود، مبلغی از آن کسر می گردد. این کسر، نه یک انتخاب، که یک اجبار قانونی است با برچسبی فریبنده: *«بیمه تأمین اجتماعی» .* این مبلغ، بهای یک رویا بود؛ رویایی که قرار بود در ازای یک عمر کار و عرق ریختن، سایه ای از امنیت را بر سر کارگر و خانواده اش بگستراند. اما امروز، پس از دهه ها پرداخت این بهای اجباری، کارگر ایرانی در میان انبوهی از وعده های توخالی و قبوض پرداختی سرگردان است و حالا زمزمه شوم یک فریب جدید به نام «بیمه اکمل»، پرده سوم این تراژدی کلاهبرداری نهادینه شده را به روی صحنه می آورد.

*پرده اول: عهدشکنی با صندوقی که غارت شد *
اساسنامه اولیه سازمان تأمین اجتماعی، میثاقی مقدس میان کارگر و حاکمیت بود. صندوقی میان نسلی که قرار بود از حق بیمه کارگران تغذیه کند و در ازای آن، چتر حمایتی کاملی بگستراند: *درمان رایگان و کامل کارگر و خانواده اش، جبران خسارت از کار افتادگی، حمایت در ایام بیکاری، حقوق بازنشستگی آبرومند و حتی هزینه کفن و دفن. این سازمان، وکیلی امین برای کارگر بود، نه یک بنگاه اقتصادی گرسنه. *اما نطفه این خیانت بزرگ، دقیقاً از همانجا بسته شدکه دولت، چشم طمع به منابع این صندوق دوخت.
پس از انقلاب، صندوق تأمین اجتماعی نه به عنوان امانت کارگران، که به مثابه یک قلک دربست در اختیار دولتها تعریف شد. دست اندازی به منابع آن آغاز شد؛ برای پر کردن بودجه های جاری، برای پروژه های بی سرانجام، برای رتق و فتق هزینه های یک بوروکراسی عظیم و ناکارآمد. صندوقی که قرار بود تولیدکننده امنیت باشد، تبدیل به چاه ویل مخارج دولت شد و طبیعی است که چاه، هرچقدر هم عمیق، با این حجم از برداشت بی رویه، خشک شود.
*نتیجه این غارت رسمی چه بود؟* پاک کردن صورت مسئله با حذف تعهدات. داروهای تحت پوشش، یکی یکی از لیست خارج شدند. بیماریهای خاص، دیگر «خاص» نبودند. خدمات دندانپزشکی به یک شوخی تلخ بدل گشت. وعده بازنشستگی آبرومند، به حقوقی تبدیل شد که کفاف معیشت یک هفته را هم نمیدهد و شعار «کفن و دفن»، به دغدغهای برای بازماندگان مبدل شد که مبادا عزیزشان بین زمین و آسمان بماند. "بیمه بیکاری" هم که از اساس یک لطیفه بود؛ فرآیندی چنان پیچیده و تحقیرآمیز که کارگر بیکار، پیش از دریافت ریالی، ترجیح میداد خودکشی کند.
کارگر ایرانی هر ماه پول میداد، اما خدمات نه بر اساس نیازش، که بر اساس میل دولت و توانِ به تاراج رفته صندوق تعریف می شد. پرداخت اجباری ماند، اما تعهدات، دود شدند و به هوا رفتند.

*پرده دوم: شعبده «تکمیلی» یا فروش دوباره همان تعهدات دزدیده شده *
وقتی رسواییِ خالی شدن چتر حمایتی تأمین اجتماعی از باران انتقادات، دیگر قابل انکار نبود، راه حلی به ظاهر «مدرن» و در باطن شیادانه متولد شد: *بیمه تکمیلی*. شرکتهای بیمه خصوصی، این کرکسهای اقتصاد بیمار ایران، با اهریمنی به نام دولت و کارفرما ائتلاف کردند و قول دادند در ازای پول بیشتر، همان خدماتی را ارائه دهند که تأمین اجتماعی از آن شانه خالی کرده بود.
این ترفند دو سر برد بود: یکی برای دولتی که از زیر بار مسئولیت قانونی اش شانه خالی می کرد و دیگری برای شرکتهای بیمه ای که یک بازار دستکاری شده و اسیر را پیش روی خود می دیدند. کارگر، که حالا دیگر از درمان افتاده بود، مجبور شد مبلغی به مراتب گزاف تر از *حق بیمه اجباری را برای «بیمه تکمیلی»* بپردازد تا شاید بتواند دندانش را بکشد یا یک آمپول ساده بزند. او پول همان خدمتی را دوباره می پرداخت که یک بار برایش هزینه کرده بود. این، نه بیمه، که باجگیری سازمان یافته بود.
اما این توقفگاه فریب نیز دیری نپایید. بیمه های تکمیلی که از انحصار و اجبار پنهان سیراب می شدند، خیلی زود چهره واقعی خود را نشان دادند. فرانشیزها بالا رفت، سقف تعهدات پایین آمد، مراکز درمانی طرف قرارداد به مطب هایی مخروبه و آزمایشگاههایی درجه سه تقلیل یافت و کارگری که دو بیمه پرداخت می کرد، همچنان مجبور بود برای یک درمان آبرومند، جیب خود را خالی کند. بازی درست مثل همان بازی اول بود: پرداختهای ثابت و منظم، در ازای خدماتی که هر روز محو و کمرنگ تر می شدند. این شرکتها آموخته بودند که کارگر ایرانی، گروگانی مطیع است؛ گروگانی که قدرت اعتراضش در پیچ و خم های اداره کار و زندگی بخور و نمیر، خفه شده است.

*پرده سوم: آمدن «اکمل»؛ کمدی تراژیک یک فریب سه باره *
و حالا، در نهایت وقاحت، زمزمه ها خبر از پرده سوم این نمایش مضحک و تلخ می دهند: بیمه «اکمل». گویی نام این بیمه را هوشمندانه انتخاب کرده اند تا کامل بودنش را به رخ بکشند؛ همان «کاملی» که قرار بود بیمه اول باشد و نبود، بیمه دوم وعده اش را داد و زیرش زد.

بقیه مطلب در صفحه پایبن👇👇👇

حالا قرار است کارگر ایرانی، همان مرغ عروسی و عزا برای سومین بار خریدار بیمه ای باشد که روز اول به او وعده کرده بودند، بیمه ای به نام *«اکمل»* به او بفروشند.
*چه وعده هایی میدهند؟* همان وعده های همیشگی: پوشش داروهای گران، خدمات بیمارستانی بدون دغدغه، عمل های جراحی حیاتی، درمانی که در شأن یک انسان باشد. اما آیا این بیمه، همان خدمات اولیه تأمین اجتماعی نیست که کمر به قتل آن بسته شد؟ آیا این همان خدماتی نیست که بیمه تکمیلی با ژست «نجات» آن را فروخت و بعد به تمسخر گرفت؟
این اکمل، یک کلاهبرداری درجه یک با برچسب *«بسته ویژه حمایتی»* است. کمدی تراژدی اینجاست که متولیان این سیستم، کارگر را آنقدر خوار و ذلیل فرض کرده اند که گمان می کنند حاضر است برای سومین بار، پول یک خدمت واحد را پرداخت کند. این بار دیگر بحث سهل انگاری یا ناکارآمدی نیست؛ این یک سواستفاده سیستماتیک، یک دزدی سازماندهی شده و یک توهین برنامه ریزی شده به شعور و کرامت طبقه کارگر است.
آنها ابتدا حق کارگر را دزدیدند، سپس همان حق را ذره ذره به خودش فروختند و حالا که آن ذرات هم تحلیل رفته، میخواهند نسخه *«کامل»* همان حقِ از نفس افتاده را باز هم در قالب بیمه ای نوظهور، به خوردش بدهند.
کارگر ایرانی باید بیدار شود و بداند که *«بیمه اکمل»* نه یک راه حل، که تیغ نهایی در پیکر نیمه جان امنیت شغلی و اجتماعی اوست. این یک تله سه لایه است: لایه اول، پرداخت برای هیچ. لایه دوم، پرداخت مضاعف برای شعار. و لایه سوم، پرداخت چندباره برای اعاده یک حق پایمال شده.
این داستان، داستان یک «اکمل» نیست؛ داستان ناکامل ترین و ستمگرانه ترین نظام حمایتی است که در آن، کارگر تنها برای «حق پرداخت کردن» آزاد است، نه برای «حق دریافت کردن». شاید روزی این کارگرِ کارد به استخوان رسیده، به جای آنکه منتظر پرده چهارم این نمایش مسخره با عنوان «بیمه ابرکامل» باشد، قلمهای اعتراضی خود را بر این قبوض رنگارنگ و بی اعتبار بکشد و یک صدا فریاد بزند: تاوان این کلاهبرداری سه پرده ای را چه کسی خواهد داد؟

*علی عباس زاده*
اردیبهشت ۱۴۰۵

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*حمایت فدراسیون جهانی سندیکاهای کارگری WFTU از طبقه کارگر ایران*

*تاکید بر همبستگی تشکل‌های کارگری جهان با کارگران ایرانی/ زیرساخت‌های اقتصادی را با وعده حمایت از مردم ایران نابود کردند!*

امروز (هفتم اردیبهشت) به مناسبت هفته کارگر، پامبیس کایریتسیس، دبیرکل کنفدراسیون بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری (WFTU) با موضوع همبستگی با کارگران ایران پیامی ارسال کرد
معاون دبیرکل WFTU بیان کرد: آن‌ها رهبران حکومت را به قتل رساندند اما دیدند نتیجه معکوس است. در جریان شروع جنگ جهانی اول با کشتن ولیعهد امپراتوری اتریش و مجارستان در صربستان، این ایده دنبال شد ولی به جنگ گسترده و شکست انجامید. در ایران نیز با همین ایده اقدام به ترور رهبر عالی نظام کردند اما به اهداف خود نرسیدند. وقتی دیدند که کارشان نتیجه نداشته، به گمان خود با کوبیدن اهداف اقتصادی و نظامی، خواستند به پیروزی برسند که باز هم موفق نشدند. ما دیدیم که در ونزوئلا چه کردند و با جنایت گسترده، بدون دادگاه و محاکمه و اقدام قانونی، رئیس جمهور یک کشور را ربودند. امروز در حال آسیب زدن و بحران‌سازی در کوبا و آماده‌سازی برای حمله هستند و امروز نیز در ایران شانس خود را امتحان کردند. ترامپ تلاش کرد مواد غنی‌سازی شده را سرقت کند؛ در یکی از صحراهای ایران با آوردن نیرو اقدام کردند اما شکست خورده و گریختند و هلی کوپتر و هواپیماهای خود را جا گذاشتند. آن‌ها ادعا کردند که برای نجات خلبانان چنین کاری کردند اما در واقع شکستی خوردند که مشابه آن را در ابتدای پیروزی انقلاب در طبس متحمل شده بودند.
*پامبیس کایریتسیس، دبیرکل WFTU تاکید کرد:* این بسیار برای ما مهم است که به عنوان یک اتحادیه بین‌المللی کارگری از صلح حمایت کنیم. یکی از بحث‌های اساسی ما همبستگی با کارگران کشورهای تحت ستم امپریالیستی است.
امپریالیسم در تلاش برای نابودی زیرساخت‌ها در کشورها برای تشدید استثمار در سطح جهانی است. به همین دلیل فدراسیون ما از مدت‌ها قبل موضع درستی در برابر این حملات امپریالیستی گرفته است.
*دبیرکل کنفدراسیون بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری تصریح کرد:* آن‌ها به صورت خنده‌داری می‌گویند که ما زیرساخت‌های اقتصادی ایران را برای کمک به مردم ایران نابود کردیم، اما ما این ادعاها را باور نمی‌کنیم، زیرا صدها هزار ایرانی به دلیل این اقدامات فقیرتر و بیکارتر شدند. ما این ادعا که برای حقوق بشر و حقوق انسانی و صلح این اقدامات صورت می‌گیرد را باور نکرده و دروغ بودن این ادعاها را افشا می‌کنیم.
*پامبیس کایریتسیس گفت:* ما مجددا همبستگی خود با کارگران و مردم ایران را اعلام کرده و از اعضای خود می‌خواهیم که نیروهای خود در همه کشورها را در برابر رفتارهای امپریالیستی آمریکا و اسراییل بسیج کنند. ما نه فقط در ایران و ونزوئلا و فلسطین بلکه در هر جای جهان، نیروهای قدرت‌های امپریالیستی را محکوم کرده و همانطور که می‌دانید، *چند روز دیگر WTFU بزرگداشت روز جهانی کارگر برگزار می‌کند* و ما در یک جلسه آنلاین که به زودی برگزار می‌شود، به این موضوع نیز اشاره خواهیم کرد. قرار بود این جلسه در بحرین برگزار شود که به دلیل جنگ، این جلسه به صورت غیرحضوری برگزار می‌شود. ما تلاش می‌کنیم که مجددا در این جلسه بر این تاکید کنیم که باید حملات اسرائیل و آمریکا به ایران محکوم شود و قطعنامه‌ای نیز در این خصوص صادر خواهیم کرد که به وضعیت بحران انسانی در ایران در اثر این حملات اشاره کند. اگر بتوانیم کمکی نیز برای ایران ارسال کنیم، حتما با همکاری با شرکای خود چنین خواهیم کرد تا کارگران و مردم ایران در این شرایط سخت، حمایت شوند.
*دبیرکل WFTU تاکید کرد:* من شخصا امیدوارم که به خاطر پاسخ قوی مردم ایران در جریان این حملات، این حمله امپریالیستی آمریکا و اسرائیل با ناکامی مواجه شده و به اهداف خود نرسد. مردم ایران خوب ظاهر شدند و امیدواریم وضعیت ایران به حالت نرمال قبلی بازگردد. برای ما مشخص است که جنگ امری است که به سود کارتل‌های سرمایه‌داری است. جنگ علیه زندگی مردم عادی است. مردم ایران شجاع و قوی هستند و مطمئن هستیم که امکان پیروزی را خواهند داشت و می‌توانند مجددا کشور خود را بسازند. ما اصول خود را در مقابله با امپریالیسم حفظ می‌کنیم و بهترین آرزوها را برای خواهران و برادران خود در ایران داریم و مورد حمایت ما خواهد بود.
*دبیرکل WFTU در پایان بیان کرد:* آمریکا تصور می‌کند کسی نمی‌تواند مقابل ماشین جنگی او بایستد اما تجربه تاریخی نشان داده قدرت او در برابر مردم جهان شکننده خواهد بود.

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *
۷ اردیبهشت ۱۴۰۵

*اطلاعیه برگزاری کلاس سلامتی برای بازنشستگان توسط خانه کارگر !!!!*

بازنشسته ای که ۳۰ سال کار کرده و هر ماه ۳۰ درصد از حقوق خودش را قبل از دریافت دستمزدش، در صندوق بازنشستگی ریخته تا در پایان کار و بازنشستگی از زندگی سالمی برخوردار باشد امروزه به جایی رسیده است که یک بار ۳۰ سال و حالا هم تا پایان عمر باید ماهی ۴۷۰ هزار تومان به ازای تعداد خانواده اش بپردازد تا از یک بیمه حداقلی پشتیبانی شود، *به نام بیمه تکمیلی.* در حالی که خط فقر به بالای ۸۰ میلیون تومان رسیده و حداقل حقوق یک چهارم خط فقر می باشد و بازنشستگان مجبور به پیدا کردن کار دوم و سوم که این کارها عمومن کار سیاه به حساب می آیند از قبیل جمع آوری ضایعات کاغذ و پلاستیک و شیشه و غیره، باید باشند، حال *خانه کارگر کلاس سلامت!!!* برای بازنشستگان برگزار می کند. شما بگویید با این وضعیت زندگی و کمبودها و تورم و گرانی و جنگ، سلامتی برای بازنشستگان می ماند؟ الان بازنشستگان به خاطر همین مشکلات دچار افسردگی و انواع بیماریهای جسمی و روحی دیگر گردیده و نمی‌توانند از عهده مشکلات زندگی روزمره بر بیایند.
برای سلامتی بازنشستگان، باید حقوق دریافتی اش زیاد شود که شرمنده زن و بچه و عروس و داماد نگردد نه برگزاری کلاس.
البته وقتی هیات مدیره خانه کارگر از جمله آقای محجوب دارای کارخانه و دیگران هم به نسبت دارایی های آنچنانی هستند، نمی توانند درد بازنشسته را بفهمند.
خانه کارگر به جای تدریس سلامتی باید به سازمان تامین اجتماعی فشار بیاورد تا حقوق ها برحسب ماده ۹۶ به بازنشستگان داده شود.
خانه کارگر باید به دنبال حذف بیمه تکمیلی و اجرای صفر تا صد رایگان درمان برای بازنشستگان باشد.
خانه کارگر باید به دنبال اجرای قانون باشد نه تدریس سلامتی!!!
خانه کارگر اگر خانه کارگر بود، وضعیت زندگی کارگران امروزی و دیروزی این نبود. تمام بدبختی ما به این دلیل است که خانه کارگر چه زمانی که اعضایش آقای ربیعی، حسین کمالی وزیر کار بودند ضدکارگری عمل می کرد، چه اعضایش در مجلس محجوب و سهیلا جلودار زاده به جای چرت زدن جلوی تصویب قوانین ضدکارگری را می گرفتند، روزگار کارگران و بازنشستگان این گونه نبود.
تا زمانی که نمایندگان بازنشستگان کارخانه دارهایی چون محجوب و بیات و اسدی هستند سلامتی وجود نخواهد داشت.

به چه سو برم شکایت
که خود داور نهایی
خود زورگوی اصلی است.

*حسن مرادی بازنشسته تامین اجتماعی
۸ اردیبهشت ۱۴۰۵


کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران*

*روز جهانی ایمنی و سلامت شغلی چه روزی است؟ *

*۲۸ آوریل برابر با ۸ اردیبهشت، روز جهانی بهداشت حرفه ها و ایمنی است!*

سازمان بین المللی کار ( ILO ) از سال 2003 با هدف پیشگیری از حوادث و بیماری های شغلی مراسمی را در 8 اردیبهشت ماه برگزار می کند.
در واقع یک فعالیت سالانه بین المللی برای نهادینه کردن کار سالم و ایمن در سرتاسر جهان است. برگزاری این مراسم یک بخش مهم از استراتژی های جهانی سازمان بین المللی کار برای ارتقای ایمنی و سلامت شغلی در همه محیط های کاری است که باعث ارتقای آگاهی های مردم و همچنین افزایش امنیت و سلامت در محیط کار می شود.

جمع آوری داده ها و اطلاعات مرتبط با بهداشت حرفه ای و استفاده صحيح و مطلوب از اطلاعات مذكور نقش مهمی در سنجش وضعيت سلامت پرسنل و پيشگيری از بيماری شغلی در آينده را داراست. اطلاعات بهداشت حرفه ای و سلامت كاركنان از طريق اندازه گیری های كارگاهی و مراجعات پرسنل به بخش طب كار استخراج شده و كارشناسان بهداشت حرفه ای با استفاده از اين اطلاعات وضعيت کارگاه ها را مورد پايش دقیق تری قرار می دهند.
همانطور كه می دانیم كاهش مواجهه پرسنل با عوامل زیان آور محيط كار خارج از حد استاندارد ارتباط مستقيمی با كاهش بیماریهای شغلی داشته و با استفاده از روشهای حذف، جايگزينی و ساير روشهای مهندسی و نهايتن استفاده از وسايل حفاظت فردی میتوان از مبتلا شدن به اینگونه بیماریها پيشگيري کرد. به طور مثال عدم آگاهی از ميزان سروصدای محيط كار باعث عدم انتخاب گوشی مناسب شده و گوشی نامناسب در محيط پر سروصدا زمينه بروز ناشنوایی شغلي را فراهم می کند. لذا اطلاعات كمی موجود در کارگاه ها توسط كارشناسان بهداشت حرفه ای پايش شده و در انتخاب وسايل حفاظت فردی مورد استفاده قرار می گیرد. همچنين كارشناسان بهداشت حرفه ای نيز ساليانه اطلاعات بهداشت حرفه ای كارگاهها را به صورت گزارشهای مدون تهيه و به مدیریت های مختلف ارسال می کند. اين اطلاعات همچنين مورد استفاده پزشكان طب كار قرارگرفته و نهايتن در تناسب شغل با شاغلين و ساير محدوديت پزشكی مورد نیاز در پرونده های پزشكی ثبت و مورد استفاده قرار می گیرد. اميد است كاركنان اين مجموعه های صنعتی به عنوان سرمایه های ارزشمند سازماني با رعايت دقيق دستورالعملهای ايمني و بهداشت حرفه ای را رعایت کرده و بازرسی مدوام بازرسان وزارت کار این موضوع را با جدیت هر چه تمامتر پیگیری و رسیدگی کنند.

*وظیفه همه اعضای سندیکا و دوستداران سندیکاست که به این موضوع مهم و رعایت آن در سرکار و مجبور کردن کارفرما و افسران به رعایت قوانین ایمنی را سر لوحه کارشان بگذارند.

#روز_جهانی_ایمنی_و_سلامت_شغلی

بخش آموزش سندیکای کارگران فلزکار مکانیک:

🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺*

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*آیا واقعیت دارد؟؟*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، در خبرها آمده است که *:«دولت به صادر کنندگان اجازه داده است ۴۰ درصد از ارز حاصله از فروش خود را به چرخه بانکی می توانند بازنگردانند.»*
اینکه این خبر چه میزان صحت دارد و اگر داشته باشد نشان از یک بی خردی و خیانت به اقتصاد ورشکسته ایران می باشد. بی تردید چنین تصمیم ضدملی از وزارت اقتصاد، بانک مرکزی و اتاق بازرگانی که در دست طرفداران مافیای اقتصادی گرفته شده است.
دلار به مرز ۱۸۵ هزار تومان رسیده و ارزهای حاصل از دریافت عوارض تنگه هرمز به بانک مرکزی بدون واسطه رسیده است اما بازار ارز هر روز ملتهب تر می شود، در همین راستا گران شدن اجناس سیر صعودی تر یافته است.
با تصمیم غلط دولت در سال گذشته مبنی بر آزاد سازی قیمت ها و شناور کردن دلار، از نان گرفته تا اینترنت، بلیت مترو، دارو، و سایر اقلام طی ۱۰ روز اخیر گرانی وحشتناکی را به سفره های ۸۵ میلیون ایرانی تحمیل کرده است. این در حالی است که حقوق فروردین بازنشستگان و کارگران مانند سال گذشته پرداخت شده و تعلل در ابلاغ مصوبه افزایش حقوق ۶۰ درصدی همچنان ادامه دارد.
مردم زیر بمباران، فرزندان زحمتکشان در نبرد برای حفظ استقلال کشته می شوند که عده ای بی وطن که وطن شان در حساب های بانکی شان است این چنین مزورانه ۴۰ درصد از ارز را با یک بخشنامه در کشورهایی که دشمن ایران و ایرانی هستند، سرمایه‌گذاری کند.
وزیر اقتصاد درس خوانده در امریکا، رییس بانک مرکزی دل داده به برنامه‌های اقتصادی نئولیبرال و اتاق بازرگانی که بهتر از هر ستون پنجمی اقتصاد کشور را ذلیل و نابود می خواهد در این دزدی آشکار از سفره های مردم دخیل هستند.
در جنگ است که موش های پلید سودجو از بلبشو بوجود آمده و با زیر پا گذاشتن خون مردم فرصت را برای غارت ثروت عمومی مردم پیدا می کنند. به این دلیل است که زحمتکشان با جنگ مخالفند.

*صلح نان زحمتکشان است و در جنگ هم جان و هم مال زحمتکشان ربوده می شود.
نابود باد سیستم سرمایه داری نئولیبرال و عمله نفوذی آن!

هیات تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا
۹ اردیبهشت ۱۴۰۵

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران*

*جشن روز جهانی کارگر همایون بادا*

کارگران قلب زمین یا نبض تپنده آن هستند.
آنانکه بی گدار از همه سختی های پیش رو به راز هنر و آفرینندگی پی برده اند و بی کم و کاست به دل سختی ها رفته اند تا در پیکار همیشه مرگ و زندگی، به زندگی لبخند بزنند و شور و هیاهوی جاودانگی را در دل مردمان این میهن اهورایی زنده نمایند.
کارگران این سرزمین پهناور و باستانی که شکوه فرهنگ و شهریگری را برایمان به نمایش می گذارند؛بار دیگر همانند ققنوسی بیدار دل از میان خاکسترهای ستم و بیداد برخاسته اند و جان را در برابر آرمان های ملی میهنی خودشان به نمایش گذاشته اند تا در سرزمین نیکنامان، نشان سرافرازی را بر سینه هایشان آویزان نمایند.
اگر امروز سرزمین ما ایران که همان سرزمین آزادمردان و جنگآوران و دلیرمردان می باشد؛توانسته است چنگال تیز و خون آلود اهریمنان جهانخوار را در هم شکند و خواری، فرومایگی و پشیمانی را به آنان روا بدارد تا از این پس از دست درازی به مام میهن پشیمان و سرافکنده گردند؛ همه و همه به پشتوانه کار هنرمندانه کارگران این سرزمین می باشد که بزرگترین پشتوانه بومدات یا اقتصادی در همه کارخانه های صنعتی بوده و هستند.
کارگرانی که عمر و جوانی خودشان را در میدان های صنعتی کشورمان به کار نهادند و هر چند که ستم کارفرمایان دلال پرور راه ها را بر آنان بسته بود؛ ولی باز هم پس از هر بار افتادن، باز دوباره خیز بر می داشتند و کارخانه ها را ساختند.
کارخانه های نفت و گاز و پتروشیمی های عسلویه و بندرعباس و ماهشهر و کارخانه های فولاد سرزمینمان و نیروگاه ها و پروژه های ساختمانی در میان شرجی و دود گازها و گرد و غبار معادن و اسیدهای مرگبار و خفه کننده ساخته شده اند.
کارگران بزرگترین سرمایه های این سرزمین هستند که ریشه در این خاک دارند و هیچ گاه از این خاک دل نخواهند کند و ایران زمین خودشان را هیچگاه همانند دلالان و دزدان حقوق کارگریشان، با دلار و استرلینگ و ریال نمی فروشند.
کارگران جان می دهند ولی خاک نمی دهند.
در این هنگامه های سهمگین جنگ ویرانگر ایران و آمریکا که دشمن بزدل و نابکار، زیرساختهای انرژی ، مدرسه، بیمارستان و پل ها را آماژ موشک های خودش قرار می داد ؛ درد این موشک ها بر جان و روان کارگران این سرزمین سنگینی می نمود؛ چرا که آن ها همه عمر و جوانی خودشان را به پای این زیرساخت ها داده بودند.
امروز به همه فرمانروایان این سرزمین می گوییم که به جایگاه و منش کارگری ما ارج بگذارید و از سیاست های نئولیبرالیسمی که به بهانه آن بر سفره های ما و خانواده هایمان یورش برده اید دست بکشید.
ما مردم ایران که فرزندانمان برای پاسبانی از این خاک پر گوهر و زرخیز، در این پنجاه روز جنگ با آمریکا و اسرائیل ذره ای از جنگآوری، دلیری و مردانگی کم نگذاشتند و دشمنان خونریز و کودک کش را با شلیک موشک ها و پهبادهایشان هراسان و درمانده نمودند از شما می خواهیم که با مردم سرزمینمان رو راست و شفاف باشید و از این تورم های ساختگی و گرانی های بدون مرز که بر ما روا داشته اید؛ دست بردارید.
فراموش نکنید که یورش بردن به سفره ها و آسایش و رفاه مردم، سنگ به آسیاب دشمن کوبیدن است و این یکدندگی و لجبازی های تان در برخورد با مردم عزیز و دوست داشتنی این سرزمین جاویدان، تنها و تنها دشمنان و بدخواهان این خاک را گستاخ تر و جری تر و بی شرم و حیا تر خواهد نمود.
به منش و ارزش های کارگری مان ارج بگذارید و با حقوق و دستمزدهای ما بازی نکنید؛ چرا که هر کارگر نماینده و سرپرست یک خانوار ایرانی است و مرد و زن ایرانی بایستی همیشه در پیشگاه خانواده هایشان سربلند و سرافراز باشند.

*روز کارگر، روز حمایت از آزادی فعالیت سندیکاهای کارگری این سنگر همیشگی کارگران و روز مبارزه برای زندگی انسانی با تکیه بر سندیکاهای کارگری است. این روز بر همه مزدبگیران جهان، همایون بادا*

*وارتان خرمدین

عضو سندیکای کارگران فلزکاران مکانیک ایران
۹/۲/۱۴۰۵*

*کانون عالی بازنشستگان تامین اجتماعی نماینده کیست؟؟*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا در خبرها آمده بود که در جلسه مدیران سازمان تأمین اجتماعی با هیأت مدیره کانون عالی بازنشستگان تأمین اجتماعی (تازه در ۷ اردیبهشت) قرار شد کمیته مشترک تصمیم گیری درخصوص افزایش حقوق و متناسب سازی بازنشستگان و مستمری بگیران تشکیل شود.
به اطلاع عزیزان بازنشسته ای که تصور می کردند حقوق بازنشستگان بر اساس مصوبه شورای عالی کار افزایش می یابد و سازمان باید فقط آن را ابلاغ کند، می رسانم که مدیر عامل تأمین اجتماعی و اعوان و انصار دارند زمینه سازی می کنند تا به مصوبه شورای عالی کار تمکین نکنند و اگر بتوانند از سر و ته افزایش حقوق و مزایای ناچیز بازنشستگان به بهانه عدم تأمین منابع مالی بزنند.

در این میان نقش کانون عالی بازنشستگان و ریاست آن، آقای اسدی معلوم نیست آیا نماینده میلیون ها بازنشسته هستند و یا کارمند سازمان تأمین اجتماعی؟!!

سوال اصلی اینست: چه بررسی ای می خواهند بکنند؟ مگر همگان نمی دانند که فقط طی ماه فروردین ۱۴۰۵ تورم ۵۴ درصدی داشته ایم که در طی سال می‌شود ۶۰۰ درصد افزایش هزینه‌های کمرشکن زندگی؟ فقط بعد از عید تا بحال قیمت یک شانه تخم مرغ از ۲۷۰ هزار به ۴۷۰ هزار تومان رسیده است. و این به معنی فروپاشی اقتصادی میلیون ها خانواده ی کارگران و بازنشستگان است.

اما مدیران سازمان تأمین اجتماعی و کانون عالی بازنشستگان بدانند که اعمال آنها تحت نظارت کارگران و بازنشستگان است و خیانت به وطن مان ایران عزیز را هیچکس بر نخواهد تابید و در پیشگاه جامعه و خداوند باید پاسخگو باشند.
زیرا فروپاشی اقتصادی پیش زمینه ی فروپاشی اجتماعی و سیاسی است آن هم در بحبوحه‌ی نبرد با دشمنان بشریت یعنی دولت های جنایتکار آمریکا و اسرائیل.

*تنها راه رسیدن به رفاه اجتماعی ادامه دادن یکشنبه های اعتراضی است.

ناصر اسالو
بازنشسته تامین اجتماعی تهران
۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۵*

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*جشن اول ماه مه 1325 به روایت پرفسور یرواند آبراهامیان*

هفت صبح آن روز کارگران کارخانه‌های بزرگ تهران، اکثرن از ناحیه نزدیک به میدان راه‌آهن در جنوب‌ غرب تهران، راهپیمایی‌شان را به‌سمت مقر *شورای متحده مرکزی اتحادیه های زحمتکشان تهران * در میدان فردوسی (شمال تهران آن زمان) آغاز کردند. گروه‌های موسیقی، سرودهای اتحادیه‌ای را اجرا می‌کردند و بیرق‌هایی را حمل می‌نمودند با این مضامین: *«کارخانه‌داران! کارگران بیدار شده‌اند» و «نان، کار، بهداشت برای همه».* آنها در مقر شورای متحده مرکزی به دانشجویانی پیوستند که از سمت دانشگاه تهران به آن سو راهپیمایی کرده بودند. ارگان شورای متحده مرکزی (ظفر) اعلام کرد که در این جشن خیابانی حدود ٨۰ هزار نفر شرکت کرده بودند که آن را به بزرگترین اجتماع روز اول ماه می، نه فقط در ایران که در کل خاورمیانه، بدل می‌کرد. بنا به گفتهٔ گزارشگر این روزنامه خیابان‌ها پر از مردان زنان و کودکانی بود که میخک‌های سرخ به یقه‌هایشان زده بودند و به سرودهایی که خوانده می‌شد گوش فرا می‌دادند و یا مشغول تماشای نمایش‌های خیابانی و رقص‌های محلی بودند و در برخی از نقاط خود مشغول رقص و پایکوبی بودند.
از نظر دونالد ویلبر، مورخ معروف آمریکایی و مأمور مخفی CIA تأثیرگذارترین قسمت این تظاهرات، حضور کارگران خشک شویی‌ها بود. او می‌نویسد: «من مطمئنم که آنها کت و شلوارهای مشتری‌ هایشان را پوشیده بودند حداقل مطمئنم که یکی از این کت شلوارها متعلق به عضوی از سفارت است.»
این جشن‌های خیابان با شعرخوانی کارگر یک کارخانه و خواندن پیام اصلی‌ترین سازمان دست چپی زنان از سوی نمایندهٔ این سازمان پایان گرفت. *همچنین صدر شورای متحده مرکزی رضا روستا از جانباختگان زندان‌های رضاشاه یادی کرد* و فهرستی از خواسته‌های اتحادیه را اعلام نمود. این فهرست شامل *برابری دستمزد زنان و مردان، اشتغال برای بیکاران، سرپناه برای بی‌خانمان‌ها، پشتیبانی از آرمان جمهوریخواهان در اسپانیا و از همه مهمتر تقاضای تصویب قانون کار بود. این قانون کار می‌بایست هشت ساعت کار در روز را تضمین کند، اتحادیه‌های کارگری را به‌رسمیت بشناسد و روز اول ماه می‌ را به‌عنوان یک روز تعطیل عمومی‌ بپذیرد.* جشن‌های مشابهی در مراکز شهرستان‌ها و حتی شهرهای کوچکتری چون قم، کرمان، رفسنجان، ملایر، اردکان، اراک و نائین برگزار شد.
در برخی نقاط، اتحادیه‌ها تجمع‌شان را در زمین‌های فوتبال محلی برگزار کردند. *در آبادان، جایی که شرکت نفت پرداخت روز تعطیل را به‌رسمیت شناخته بود، راهپیمایی سه کیلومتر طول داشت* و احتمالاً به عظمت تظاهرات تهران بود. پلاکاردها به زبان‌های فارسی، عربی، ارمنی، آشوری و هندی بود که ترکیب قومی ‌کارگران شرکت نفت را بازتاب می‌داد.
سازمان دهندگان، که برخی از آنان فعالان قدیم اعتصاب شرکت نفت ۱٣۰٨/۱۹۲۹ اردیبهشت (ماه می) بودند تقاضاهای زیر را خواستار بودند:
*مسکن بهتر، تعیین حداقل دستمزد، داشتن جیرهٔ غذایی بیشتر، به‌رسمیت شناختن اتحادیه‌ها و تهیهٔ قانون کار. براساس گزارش انگلیسی‌ها، رهبران اتحادیه‌ها اکثرن رانندگان، کمک راننده‌ها و نگهبانان تأسیسات بودند.* این جشن خیابانی در آبادان و منطقهٔ آنقدر تأثیرگذار بود که کنسول بریتانیا در اهواز گزارش داد که «دولت حقیقی ایالت در دست‌های حزب توده است». ضمناً یک سرهنگ انگلیسی که مسؤول امنیت منطقهٔ نفتی بود یک هشدار خطر از لندن دریافت کرد که تظاهرات خیابانی روز اول ماه می‌ این نکته را اثبات نموده که «حزب توده نیروی مسلط آن منطقه است» و امنیت منطقهٔ نفتی و پالایشگاه و همچنین پرسنل انگلیسی بستگی به حسن نظر و رضایت حزب توده دارد. این گردهمایی‌های توده‌ای به‌صورت فزاینده‌ای بریتانیا را هدف گرفته بود. *در یکی از این میتینگ‌ها یک سخنران زن شرکت نفت را به غارت منابع کشور متهم کرده و ملی کردن فوری کل صنعت نفت را خواستار شده بود.*
این احتمالاً اولین بار بود که خواست ملی شدن نفت در خیابان‌های شهرهای ایران به گوش می‌رسید.

*«برگرفته از کتاب ایران بین دو انقلاب یرواند آبراهامیان» *

*بخش آموزش سندیکای کارگران فلزکار مکانیک*

🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۵*