چگونه شستا را نابود می کنند؟؟

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، شستا نام مجموعه کارخانه ها و هلدینگ های سازمان تامین اجتماعی است که باید با سود این شرکت ها هزینه های تامین اجتماعی پرداخت و تامین شود. اما شستا به حیاط خلوت بسیاری از مدیران تامین اجتماعی و وزارت کار، وزرای دولت، نمایندگان مجلس و سایر قوای کشور تبدیل شده است و هر بی عرضه و بی شعوری که راه به جایی ندارد توسط مافیا به شستا تحمیل می شود تا نوکری خود را به مافیا انجام بدهد. بدین گونه شستا زیان ده می شود.
این در حالیست که شستاا حرف اول را در سیمان و پتروشیمی که پولسازترین کالاهای تولیدی است می زند. حوزه های که سودهای افسانه ای دارد. به غیر از این دو مورد هلدینگ های زیرمجموعه فولاد و ذوب آهن نیز چه با فروش خارجی و چه با فروش داخلی از جمله ریل ملی سودهایی افسانه تحصیل می کنند اما هرگز مشخص نیست این سودهای به جیب چه کسانی می رود؟؟
طنز قضیه این جاست که همه می گویند طبق بیلان مالی شستا زیان ده است که این بیلان را جز خودشان و عمله و اکره مافیا کس دیگر ندیده است. حال با این زیان دهی مدیرانش بابت زیان ده کردن شستا پاداش و حقوق های افسانه ای می گیرند. مثل مدیری که در یک پتروشیمی با تحصیلات باستان شناسی تیشه به ریشه این پتروشیمی می زند. بسیاری از این مدیران بود و نبودشان تاثیری در روند کاری زیرمجموعه هایشان ندارد.
از سوی دیگر در حالی ادعا می شود که شستا و تامین اجتماعی در حال فروپاشی مالی هستند که نمایندگان بی عرضه تشکل های چون شوراهای اسلامی، مجمع نمایندگان کارگری، کانون انجمن های صنفی به اجلاس بریکس که یک اجلاسی از اقتصاددانان کشورهاست گسیل می شوند تا برای خانواده خرید کرده و برگردند.
۱۲۰۰ مدیر و عضو هیات مدیره در شستا چه غلطی می کنند که این مجموعه عظیم و پولساز ورشکسته و زیان ده شده است؟؟ جز آنکه کسانی در راس شرکت ها و یا هیات مدیره ها هستند که تخصص و مدارک این کار را ندارند؟؟
البته وقتی پسران ربیعی و میدری و آقازاده ها و خانم زاده های دیگر تشکل های بی لیاقت در این شستا خر غلت می زنند باید سرنوشت شستا به ۳۰۸ همت زیان برسد.
جالب است وزیرکار گزارشی از عملکرد شستا را برای کارگران و بازنشستگان که مالک اصلی شستا هستند را، رونمایی نمی کند تا مشخص شود چه کرده اند با این مجموعه پولساز؟؟

کارگران و بازنشستگان خواهان شفاف سازی عملکرد مالی شستا، وزارت کار، تامین اجتماعی، کانون های بازنشستگی بی خاصیت هستند تا دست دزدها و بی لیاقت ها رو شود.

بازنشستگان متحد تهرانی

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

https://t.me/sfelezkar

دارو و گران و نایاب!!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، گرانی دارو تنها محصول حذف ارز ترجیحی ۲۸/۸۰۰ تومانی نیست بلکه تصمیم دولت مبنی بر قیمت گذاری صنوف بر تولیدات خود و احتکار می باشد تا دست دزدها باز باشد.
این دو تصمیم خرابکارانه و علیه مردم تهیدست باعث شده است قیمت دارو بیش از ۲۰۰ درصد گران شود چون نظارت برداشته شده است و دولت تولید کنندگان را به حال خود رها کرده است. داروهایی که با دفترچه تامین اجتماعی داده می شد به انبارها رفت و بطور قطره چکانی به بازار داده می شود تا مافیای دارو از رنج و بیماری مردم پولدارتر شود.
حذف ۳ میلیارد دلار ارز غذا و دارو از بودجه کشور و تخصیص آن به واردات خودرو منجر به واردات ۱۲ هزار خودروی لوکس از جمله لکسوس شد و در چشم بر هم زدنی به فروش رسید تا ثروتمندان به درد و رنج مردم محروم بی اعتنانر از همیشه باشند.
باندهای مافیایی از چنان قدرتی برخوردارند که به راحتی آب خوردن همه قوانین را دور می زنند و عمله و اکره خود را در جای جای دوایر دولتی تحمیل می کنند تا برنامه های ضدانسانی خود را پیش ببرند. داروی ضد درد معمولی استامینوفن کدئین را نایاب می کنند. دارویی که منبع آن تریاک است. برای اطلاع خوانندگان باید گفته شود که روزانه در تهران ۵ تن تریاک دود می شود به هوا می رود.
نایاب شدنی که دروغی بیش نیست. وزیر کشاورزی اعلام کرده است:«از زمان شروع جنگ‌۴۰ روزه از ذخایر کالاهای اساسی استفاده نکرده ایم، نه تنها چیزی از آن کم نشده بلکه در حال اضافه شدن است»
به این موضوع اضافه کنیم هزاران هزار تن مواد دارویی و غذایی که از طرف کشورهایی چون چین، روسیه، اروپا، سازمان ملل به ایران روانه شد که معلوم نیست چگونه مافیا آن را بالا کشیده است.
دزدها آن چنان با قدرت به غارت ایران مشغولند که در ذهن ها نمی گنجند.
خواهران و برادران،
دارو هم در انبارهای ذخایر کالاهای اساسی برای روز مبادا هست و هم در انبارهای کارخانه های تولیدکننده دارو و هم در داروخانه‌ها، اما مدیریت مافیایی می خواهد این داروها به دست مردم ایران نرسد تا هم در مرزها قاچاق کرده به کشور دیگر فرستاده شود سود بیشتری ببرد و هم مردم زجرکش‌ شده توان مبارزه با مافیای داخلی را از دست بدهند.

مافیا بداند سیلی سخت زحمتکشان در راه است!

برای نابودی مافیا یکشنبه های اعتراضی را گسترش دهیم!

تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران


https://t.me/sfelezkar

یکشنبه های اعتراضی پر صلابت!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، اعتراضات هفتگی بازنشستگان تامین اجتماعی علیرغم همه فشارها و احضارها، در شهرهای تهران، قزوین، تبریز، شوش، رشت اهواز و دزفول برگزار شد. فولاد مردان سپید موی هم در اصفهان تجمع خود را برگزار کردند. این بازنشستگان در اعتراض به تداوم بلاتکلیفی در پوشش خدمات درمانی و اجرا نشدن تعهدات مربوط به متناسب‌سازی حقوق، مقابل استانداری تجمع کردند.
در شهرهای دزفول و تبریز بازنشستگان تلاش دارند از مجرای کانون های بازنشستگی خود پیگیر مطالبات باشند و از آمدن به کف خیابان فعلن پرهیز می کنند. با این حضور در کانون های بازنشستگی، که به نامه نگاری و دیدارهای بی خاصیت روسای این کانون ها با مسوولین تامین اجتماعی منجر شده تاکنون ثمری حاصل نگردیده است. قابل ذکر است که در تبریز دو گروه دیگر یکی در پارک و دیگری در مقابل تامین اجتماعی گردهم می آیند که امیدواریم هر سه جریان به هم پیوسته و مطالبه گری را با توان بیشتری پی بگیرند.
در قزوین بازنشستگان بعد از تجمع به دیدار مدیرکل درمان استان رفته بودند که جلسه ای با دیگر مدیران درمان شهرهای استان در حال برگزاری بود که مدیرکل درمان استان اعلام کردند:«زرنگ باشیم همین شرایط را برایتان نگه داریم. به دلیل بی پولی و ندادن بدهی های دولت به ما، مجبور شدیم شیفت شب ۲ بیمارستان ملکی در شهر قزوین را تعطیل کنیم» این هم از راهکار مسوولین، فشار به زحمتکشان.
بازنشستگان شوش/ کرخه/ هفت تپه، راه نجات سازمان تامین اجتماعی از بحران و ناترازی را عدم دخالت دولت در مدیریت و منابع سازمان و پرداخت بدهی دولت به سازمان و انحلال هیات امنای ناکارآمد دانستند. بازنشستگان خواستار اعلام نتیجه تحقق وتفحص سال ۱۴۰۱، لغو بند«ت»ماده ۲۸ برنامه هفتم توسعه،اجرای ماده ۵۴ تامین اجتماعی وحذف بیمه تکمیلی و ماده ۸۹ بوده و پرداخت دوباره مبلغی تحت عنوان ماده دو درصد برای درمان را در تناقص با ماده ۵۴ میدانند.اصلاح اساسنامه کانون ها، پرداخت معوقه اردیبهشت و ۲۴ ماه متناسب سازی برنامه ششم و افزایش مزایا و مستمری برمبنای تورم و هزینه های زندگی، اصلاح اجرای متناسب سازی سال سوم، بازگشت امتیاز بیمارستان ملکی و ارتقای درمانگاه به پلی کلینیک را نیز خواستار شدند.
شعارها در تجمع امروز حول:
«وعده وعید کافیه/ سفره ما خالیه- همسان سازی دائم/ حق ماست حق ماست- درمان رایگان / حق ماست حق ماست- مزایای بازنشسته/ پرداخت باید گردد- حقوق بازنشسته/ فقط برای به هفته- یخچال بازنشسته/ خالی تر از گذشته-کنترل تورم / خواسته روز مردم- حقوق ما ریالیه/ هزینه ها دلاریه- گرانی تورم/ شکسته پشت مردم
حقوق طبق تورم- بدهی های دولت / پرداخت باید گردد- نیاز ما این زمان/ معیشت است و درمان- بیمه های تکمیلی/ دزد سر گردنه- گرانی بی علت / شلیک بسوی ملت- تجمع تشکل / حق ماست حق ماست- با حقوق کم ما/ میدری زندگی کن- کنترل نرخ ارز/ حق ماست حق ماست- نه سرما نه گرما/ نیست جلودارمان- تا حق خود نگیریم/ یکشنبه ها همین جا-حداقل حقوق/ برای همه وزیران»
بازنشستگان در رشت به فقیرسازی عامدانه ى مردم به دست حاکمیت بحران‌آفرین و جنگ‌افروز جمهوری اسلامی اعتراض کرده و در برابر صدور احکام ظالمانه زندان برای وکلا و کنشگران مدنی، و احکام اعدام برای معترضان، فریاد اعتراض برآوردند. هم‌چنین، در مخالفت با جنگ ویرانگر جاری، با سردادن شعار "نه به جنگ، نه به کشتار، نه به اعدام؛ نه، نه، نه" ، خواستار صلحی فوری و پایدار در كشور و منطقه شدند.

آنچه در حال روی دادن است خشمی است که از بدکرداری حاکمان، جولان دادن مافیا در اقتصاد و سیاست و دزدی های هر روزه ای که ۹۰ درصد مردم به نان شب محتاجند، افزون تر می شود. هنوز دزدی تراستی ها کهنه نشده که ۷۰۰ میلیون یورویی که قرار بوده پنل خورشیدی وارد شود هم نیست شده و شایع است که تراستی ها از ۵۶۰ میلیون دلار به جیب زده مقداری هم برای رضا پهلوی هزینه کرده اند.
مردم نان شب ندارند، دارو برای درمان رنج هایشان نیست اما میلیارد میلیارد دلار از ثروت مان بازیچه عده ای رانتخوار خیانتکار شده است در عوض فرزندان کارگران و زحمتکشان هر روز مرگ را چه در زندان ها، چه در خیابان، چه در بیمارستان ها، و چه در خانه پیش روی خود دارند.

پیام ما به مافیا این است:

تا حق خود نگیریم/ از پا نمی نشینیم!

بازنشستگان متحد تهرانی

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران


https://t.me/sfelezkar

اول مهر و فرزندانی که در مدرسه نیستند!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، امسال مهرماه برای خانواده ها با شادی آغاز نشد. خانواده هایی که فرزندان شان در میناب پر پر شدند و ۳ میلیون کودکی که از تحصیل بازماندند.
وقتی وزیر آموزش و پرورش از شهریه ۱۷۵ میلیونی رونمایی می کند برای ۹ ماه تحصیل یعنی ماهانه ۲۰ میلیون تومان برای خانواده ها. پرسش این است آیا تعداد مدارس دولتی آن قدر هست که خانواده تصمیم بگیرد که فرزندش را به جای مدارس خصوصی به مدارس دولتی ببرد؟؟ یا تحمیلی است که خانواده مجبور است یا این شهریه را برای تحصیل مرغوب بپردازد یا اینکه به مدارس بی کیفیت دولتی ببرد و یا اینکه باید شرمنده فرزندش شود و او را از تحصیل باز دارد؟؟
۲۰ میلیون تومان حتا برای یک خانواده ای که درآمد ۱۰۰ میلیونی داشته باشد با دو فرزند قابل پرداخت نیست. در جامعه ای که ۸۰ درصد مردم یارانه بگیر هستند این شهریه و لوازم التحریر گران جز بازماندن فرزندانشان از تحصیل حاصلی دیگر ندارد. دفتر مشق ۱۰۰ هزار تومانی، خودکار ۵۰ هزار تومانی، لباس، کفش، کوله پشتی و.... برای خانواده ای که پدر ۲۰ میلیون حقوق می گیرد کمرشکن است و جز ترک تحصیل چاره ای باقی نمی گذارد.
وزیر برگزیده مافیا هرگز جز اطاعت از دستورات مافیا کار دیگری نخواهد کرد. آموزش رایگان و درمان رایگان و قانون اساسی را این وزیر و دیگر وزیران و حتا رییس دولت نه تنها قبول ندارند بلکه حتا این متون را نخوانده اند.
از ۱۶۸ گل پرپر مینایی اگر امروز زنده بودند بسیاری مجبور به ترک تحصیل می شدند.

طبقه کارگر هرگز نخواهند گذاشت فرزندانش را سیستم سیاسی و اقتصادی نئولیبرال به بردگی نوین و نیروی کار ارزان به سرمایه داران و پیمانکاران تقدیم کند.
نبرد در همه عرصه ها جاری است یا باید تن به بردگی داد یا آینده ای خوش برای فرزندانمان رقم زد. تصمیم با ماست!

تحریریه نشریه امید نشریه بازنشستگان متحد تهرانی

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران


https://t.me/sfelezkar

چالش های سالمندی در ایران!(۱)

تامین خدمات درمان سالمندان به یک کلاف پیچیده در سیاست‌گذاری اجتماعی کشور تبدیل شده است. قلمروی رفاه در میزگردی با عنوان «چالش‌های سالمندی در ایران» با حضور اعضای انجمن کنشگران سالمندی ایران به ابعاد مختلف این موضوع پرداخته است.

مازیار گیلانی‌نژاد، دبیر و بنیان‌گذار انجمن کنشگران سالمندی ایران با اشاره تغییرات هرم سنی جمعیت در ایران و نگرانی از قرار گرفتن سالمندان در قاعده هرم به جای جوانان [وسیع‌تر شدن جمعیت سالمندان نسبت به جوانان] در آینده نه چندان دور، گفت: پیر شدن جمعیت در دنیا موضوع جدیدی نیست اما در کشور ما که در دهه 50، 60 و 70 کشور جوانی بود، سالمندی موضوع جدیدی است؛ موضوعی که به قدر لازم به آن پرداخته نشده است. با تصمیماتی که در زمینه‌های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی گرفته می‌شوند، نمودهای سالمندی بحران‌زا خود را بیشتر و بیشتر نشان می‌دهد.

او با طرح این پرسش که «مشخص نیست سیاست‌گذار برای 9 تا 10 میلیون جمعیت سالمند کشور چه تصمیماتی خواهد گرفت؟»، تصریح کرد: در دنیا، نظام سرمایه‌داری تامین سالمند را یک موضوع هزینه‌بر [کالای عمدتا عمومی فاقد توجیه مالی] می‌داند که باید حذف شود.

دبیر انجمن کنشگران سالمندی ایران برای نمونه به اسناد عملکردی دولت ایتالیا در دوران کرونا در قبال سلامت سالمندان اشاره کرد. بر اساس این اسناد، دولت ایتالیا از ارائه خدمات درمانی به سالمندان بالای ۶۰-۶۵ سال و افراد دارای وضعیت وخیم سرباز زد.

گیلانی‌نژاد به وضعیت سلامت سالمندان در ایران از جمله دندان سالمندان پرداخت و افزود: بیشتر سالمندان دندان سالم در دهان ندارند. شاهد گسترش سرطان‌های مری، معده و نای در میان این جمعیت هستیم و مشخص نیست که چرا تا این اندازه گسترش سرطان‌های گوارشی را شاهد هستیم.

او با اشاره به هزینه‌های زیرمیزی درمان، ادامه داد: سالمند برای جراحی درمانی سرطان پروستات باید 100 میلیون تومان زیرمیزی پرداخت کند.

بنیان‌گذار انجمن کنشگران سالمندی ایران به تخمین‌های مربوط به سن امید به زندگی در ایران هم انتقاد کرد: سن امید به زندگی در ایران ۸۰ سال عنوان می‌شود؛ در حالی که سال 1403 مرکز آمار ایران میانگین سن فوتی‌ها را 66.8 سال درج کرد.

ناصر اوسانلو، بنیان‌گذار و عضو شورای مرکزی انجمن کنشگران سالمندی ایران هم با طرح این پرسش که «مراقبت از سالمند در آینده چگونه انجام خواهد شد؟»، گفت: مراقبت از سالمندان متوجه اعضای خانواده از جمله زنان خواهد شد؛ زنانی که باید از کودکان خود هم مراقبت کنند؛ در نتیجه زنان امکان اشتغال خود را در آینده بیشتر و بیشتر از دست خواهند داد.

به گفته اوسانلو کمبود مهدکودک‌های رایگان و ارزان قیمت هم بر سالمندان فشار مضاعفی وارد می‌کند؛ چرا که تحت این شرایط، مراقبت از نوه‌ها در ساعات کاری به سالمندان سپرده می‌شوند.

برای دیدن این گفتگو به سایت قلمرو رفاه به آدرس زیر مراجعه کنید
https://ghalamrorefah.ir/id/3453/

کانال انجمن کنش‌گران سالمندی ایران
و
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

https://t.me/sfelezkar

مدیران بی لیاقت در ذوب آهن!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، ۶ ماه از سال گذشته است اما هنوز سهمیه لباس کار، کفش ایمنی و دستکش سال ۱۴۰۵ خریداری و توزیع نشده است و تنها در حد «تشریفات قانونی!!» معطل مانده است.
این تنها کفش و دستکش و لباس کار نیست که معطل مدیریت تنبل و بی لیاقت ذوب آهن مانده است بلکه تاخیر در پرداخت پایان کار بازنشستگان هم‌ جزو افتخارات مجموعه مدیریتی ذوب آهن نیز می باشد.
از درمان نگوییم که نه تنها بعد از یکسال و اندی که بیمه دانا از شرکت ذوب آهن اصفهان گورش را گم کرده است هنوز هزینه های درمانی کارگران را نپرداخته و مدیریت هم پیگیرش نیست.
بیمه تکمیلی و سراسر مسخره آتیه سازان حافظ که قول داده بود هزینه های بیمه تکمیل درمان را در کمتر از ۲ ماه به کارگران پرداخت خواهد شد هم بدقولی کرده و هیچکدام از مدیران شرکت هم پیگیر این تخلفات نیستند.
بعد انتظار داریم ذوب آهن رشد کند و بهره وری عالی داشته باشد؟؟ مدیری که نمی تواند زمان بندی به موقع کفش و دستکش و لباس کار داشته باشد به نظر شما مدیر است یا رانتخواری که با هزار سفارش به این منصب دست یافته است؟؟

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

https://t.me/sfelezkar

حق عمومی می‌تواند شامل پیری نیز بشود؟(۲)
کیفیت حقوق عمومی سالمندان در نشست چالش‌های سالمندی در ایران محل بحث و بررسی قرار گرفت.

پیام عابدی روزنامه نگار
۶ مهر ۱۴۰۵

با افزایش سن جمعیت در ایران و نگرانی از سربه‌سر شدن جمعیت سالمند و جوان در دهه آینده (1410)، حقوق عمومی سالمندان به یکی از مهم‌ترین کانون‌های بحث‌های رفاهی و سیاست‌گذاری اجتماعی تبدیل شده است.

قلمروی رفاه در میزگردی با عنوان «چالش‌های سالمندی در ایران» با حضور اعضای انجمن کنشگران سالمندی ایران به ابعاد مختلف این موضوع پرداخته است.

ناصر اوسانلو، بنیان‌گذار و عضو شورای مرکزی انجمن کنشگران سالمندی ایران با اشاره به اقداماتی که در سال‌های گذشته در زمینه بهداشت جسمی بازنشستگان انجام شده، گفت: گسترش شبکه بهداشت در قالب خانه‌های بهداشت و توجه به برخی مسائل سالمندان، از اقدامات مثبت سال‌های گذشته بود.

با این حال، اوسانلو توجه به طب سالمندی را مغفول می‌داند: یکی از اولین حقوق سالمندان، دسترسی به خدمات درمانی و مراکز طب سالمندی است. توان‌بخشی سالمندان به عنوان یکی از مهم‌ترین مسائل حقوق عمومی این قشر، با کمبود مراکز فیزیوتراپی رایگان، پرستار، توان‌بخش و مراقب خانگی روبه رو شده است.

مازیار گیلانی‌نژاد، دبیر و عضو شورای مرکزی انجمن کنشگران سالمندی ایران، بر مناسب‌سازی محیط برای سالمندان به عنوان یک حق عمومی تاکید کرد و خواستار توجه به ابعاد رسانه‌ای حقوق عمومی سالمند از سوی صدا و سیما شد.

برای دیدن این گفتگو به سایت قلمرو رفاه به آدرس زیر مراجعه کنید:
https://ghalamrorefah.ir/id/3484/

کانال انجمن کنش‌گران سالمندی ایران
و
کانال تلگرامی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

https://t.me/sfelezkar

مرگ کسب و کارتان!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، از ابتدای شهریور تاکنون ۳ کارگر در معدن سونگون ورزقان به دلیل رعایت نکردن ایمنی در محیط کار معدن از سوی پیمانکار کشته شده اند. آخرین مورد کارگر ۱۸ ساله در کانال لوله آب دیواره خاکی دامپ فاز ۴ با ریزش خاک بالا دستی در ۴ مهرماه جان باخته است.

با همکاری بخش بازرسی وزارت کار و ماموران بیمه این مرگ ها به سادگی عادی سازی می شود. وقتی وزارت اقتصاد و اتاق بازرگانی به وزارت کار و وزارت صنایع حکم می کنند که پیمانکاران نباید پروانه تخصصی ایمنی را داشته باشند می شود همین.
کارگر ۱۸ ساله در محیط کاری خطرناک بدون هیچ حفاظی چه می کند؟؟ افسران ایمنی کجا بودند؟؟ سرپرست کارگاه چه می کرده است؟؟ این دیگر کار نیست بلکه بردن کارگر به قتلگاه است.
اگر ۳ میلیون دانش آموز از تحصیل بازمانده اند برای این است که به اینگونه کارها گمارده شوند. وقتی ۵۶ معدنکار طبسی زیر آوار سودجویی می میرند و وزیرکار طرف کارفرمایی را می گیرد که حتا یک تسلیت به خانواده های کارگرانش نداد، هیچ انتظاری از این سیستم مرگ آفرین نباید داشت.

خواهران و برادران،
این سیستم آدمکشی جان ما برایش ارزشی ندارد پس ما باید به فکر خود باشیم و از رفتن به محل کارهای خطرناک خودداری کنیم. نمی ارزد که جانمان را برای این آدمکشان هدر دهیم. امروز در کنار خانواده مان هستیم این وضعیت زندگیمان است وای به روزی که نباشیم.
برای درد نکشیدن خانواده و پرتاب نکردن خانواده به دره فقر و تیره روزی باید در کنارشان باشیم. این «کار» نیست «خودکشی» است.
مرگ را به خانه‌های خود نبریم!

هیات تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا
۹ مهرماه ۱۴۰۵

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

https://t.me/sfelezkar

نحوه مواجهه با سالمندی معیار عدالت اجتماعی است. (۳)
در میزگرد «چالش‌های سالمندی در ایران» ارائه خدمات رایگان برای سالمندان مورد بحث و بررسی قرار گرفت

پیام عابدی روزنامه نگار
۷ مهرماه ۱۴۰۵

با بازاری‌ سازی گسترده سه دهه اخیر، ارائه خدمات رایگان از سوی نهادهای دولتی به سالمندان فراموش شده است. با هدف جبران بخشی از آثار کاهش تصدی‌گری دولت، انجمن کنشگران سالمندی ایران [نهاد غیردولتی] با ابتکار و بودجه شخصی اعضا وارد میدان شده است. قلمرو رفاه در قسمت سوم میزگرد «چالش‌های سالمندی در ایران» به مرور اقدامات این انجمن پرداخته است.

مازیار گیلانی‌نژاد، دبیر و بنیان‌گذار انجمن کنشگران سالمندی ایران با اشاره به خدمات امداد سالمند این انجمن، گفت: در روزهای دو جنگ ۱۲ و ۳۹ روزه، انجمن بیشتر از ۷۰۰ تماس با سالمندان فاقد توانایی لازم برای انجام مسئولیت‌های روزانه برقرار کرد تا خدماتی چون تهیه مایحتاج روزانه، دارو و کمک‌های اداری را به آنها ارائه کند.

او افزود: در واقع، جامعه هدف ما خود هزینه تامین مایحتاج و دارو را پرداخت می‌کرد؛ انجمن اما به رایگان این موارد را بنابه درخواست آن‌ها تهیه می‌کرد و به منازلشان می‌رساند. همچنین خدمات‌گیرندگان را به رایگان به مراکز اداری می‌بردیم، کارهای آن‌ها را انجام می‌دادیم و سپس آن‌ها را به منزل می‌رساندیم.

گیلانی‌نژاد به خدمات دیگر انجمن هم اشاره کرد؛ از جمله برگزاری تولد و جشن برای سالمندان تنها، هم‌کلامی با سالمندان و برخی خدمات رایگان تعمیرات منزل از سوی اعضا.

به گفته بنیان‌گذار انجمن کنشگران سالمندی ایران «از آنجا که اعضای انجمن از کارگران بازنشسته تشکیل شده‌اند، می‌توانند خدمات تعمیرات منزل را ارائه کنند؛ ضمن اینکه بازرس انجمن پس از انجام تعمیرات بر کیفیت اجرای کار نظارت می‌کند. این خدمات به رایگان انجام می‌شوند.»

ناصر اوسانلو، بنیان‌گذار و عضو شورای مرکزی انجمن کنشگران سالمندی ایران هم کانون بحث خود را بر روی ضرورت‌های تمدنی و ارتباط آن با حیات سالمندی قرار داد.

او با بیان اینکه تمدن‌ها در طول تاریخ یا سودمحور [دولت‌-ملت‌های مدرن مبتنی بر تجارت و نظامی‌گری] بودند و یا تمدن‌محور [بر مبنای قومیت‌ها با فرهنگ‌های مشترک در چند سوی مرزهای هم‌جوار]، گفت: ایرانی‌ها در پایه تمدنی خود [مرزهای کنونی و گذشته] فرهنگ‌های مشترک داشتند؛ مانند کردها در مرزهای ایران، سوریه، عراق و ترکیه.

عضو شورای مرکزی انجمن کنشگران سالمندی ایران، افزود: این هویت‌های مشترک برسازنده حیات تمدن محور ایرانی‌ها بودند؛ اگر می‌خواهیم این تمدن حفظ شود، باید به خواسته‌های مردم رسیدگی کنیم و صدای آن‌ها را بشنویم؛ از جمله سالمندان. نحوه مواجهه با سالمندی، معیار «عدالت اجتماعی» است و حیات سالمند نیاز به توجه، درک و اقدام دارد.

برای دیدن این گفتگو به سایت قلمرو رفاه به آدرس زیر مراجعه کنید:
https://ghalamrorefah.ir/id/3488/

کانال انجمن کنش‌گران سالمندی ایران
و
کانال تلگرامی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

https://t.me/sfelezkar

۱۵ سال تلاش برای آگاهی بخشی!

۱۰ مهر ۱۳۹۰ اولین شماره نشریه کارگری «پیام فلزکار» که بعدها به «پیام سندیکا» تغییر نام یافت، با همت دوستان کارگر فلزکارمکانیک متولد شد تا نقش محوری در پروراندن اندیشه های کارگری به عهده بگیرد. ابتدا در تهران و کرج و سپس در ۲۱ شهر کارگران آن را خواندند و دست به دست به کارگران مشتاق آگاهی رسید. در طی ۱۵ سال این نشریه تلاش کرد تا با آموزش اقتصاد سیاسی، شناخت، تکامل، فلسفه به زبان ساده، تقویت همبستگی کارگری، تاریخ جنبش کارگری و سندیکایی، افشای بی امان سرمایه داری نئولیبرال، شرکت های پیمانکاری، اخبار کارگری، صدها شعر، عکس، معرفی کتاب و موسیقی فاخر، مطالب علمی، آموزش قوانین کار و قانون اساسی، حقوق سندیکایی، سهمی در مبارزات کارگری ایفا کند.
امروز وقتی به تلاش های ۱۵ ساله نگاه می کنیم واقعن به این جان سختی خود افتخار می کنیم. امروز نشریه پیام سندیکا به زبان گویا و اعتراض مزدبگیران ایران تبدیل شده است. نشریه ما برخلاف آنچه مرسوم بود، نه بصورت مجازی بلکه با کمک های مالی و اندک کارگران، چاپ و به خانه مزدبگیران راه یافته است.
نشریه «پیام سندیکا» کادرهای با ارزشی را در سراسر کشور آموزش و به جنبش کارگری تقدیم نمود. انعکاس اخبار کارگری و به ویژه آموزش اعتصاب به زحمتکشان، کارگران را چنان توانمند نمود که اعتصابات شکوهمند کارگران پروژه ای از سال ۹۹ تا ۱۴۰۳ را بی وقفه رهبری کرد.
بسیاری از دوستداران جنبش کارگری در توزیع، نوشتن مقالات، ارسال خبرهای کارگری و حتا وصل نمودن کارگران به سندیکا نقشی بارز داشتند.
با شروع جنگ آموزش های ما در میان کارگران به ویژه در پتروشیمی ها، پالایشگاهها، سکوهای نفتی، ذوب آهن، فولاد به ثمر نشست و کارگران در سنگر تولید حماسه ای افتخارآفرین ساخته و نشان دادند چگونه جان هایشان را برای منافع ملی، تمامیت ارضی فدا می کنند. انجمن های جنبی سندیکا از جمله بازنشستگان نشان دادند از آنچنان دقتی برخوردارند که برای حفظ کشور و سفره هایشان آموخته آند چگونه در دو جبهه برزمند تا هم دشمن داخلی و هم دشمن خارجی را مایوس کنند. استقلال و تمامیت ارضی را فدای سفره های خالی نکردند. استقلال و آزادی و مبارزه برای دستمزدی انسانی و آینده ای پر از رفاه برای فرزندان، دو بال یک کوشنده کارگری آگاه است.
ادامه دادن اعتراضات از اردیبهشت ۴۰۵ بازنشستگان تامین اجتماعی در قالب «یکشنبه های اعتراض» نشان از هوشمندی و درایت تربیت یافته گان نشریه پیام سندیکاست. انتشار نشریه امید، نشریه «بازنشستگان متحد تهرانی» نیز از دستاوردهای نشریه پیام سندیکاست.
امروز به خود می بالیم که آنچه در توان داشته ایم را برای ارتقای جنبش کارگری، جنبش سندیکایی و جنبش مطالباتی به کار گرفته ایم. ادبیات ما در جای جای جنبش اعتراضی رسوخ کرده است. اگر امروز یکشنبه های هفتگی اعتراضی بازنشستگان تامین اجتماعی که از سال ۹۹ در تهران آغاز شد به جنبشی فراگیر و قدرتمند بدل گشته است مرهون «نشریه پیام سندیکاست».
سخت شدن فضای سیاسی، گرانی بیش از حد کاغذ و چاپ، تهدید نویسندگان و همراهان پیگیر نشریه، ما را از راهی که برگزیده ایم منصرف نخواهد کرد. ما فرزندان سیدمحمد دهگان، شکراله مانی، محمد حجازی، ایوب شکیبا، ذره، جعفر پیشه وری نویسندگان اولین نشریه کارگری اتحادیه مرکزی اتحادیه های کارگری دوران رضاخان به نام «روزنامه حقیقت» هستیم و جز پراکندن حقیقت و آگاهی و حفظ منافع ملی که هرگز از منافع زحمتکشان و مردم ایران جدا نیست، پافشاری خواهیم کرد.

نیست جز حقیقت و انسانیت مرام ما،
صلح و آزادی، حفظ تمامیت ارضی،
دستمزدی انسانی برای آینده ای روشن برای فرزندان ایران زمین،
مبارزه با دزدان داخلی و خارجی که طمع به سفره هایمان دارند،
الویت ما در نشریه پیام سندیکاست.

درود می فرستیم به همکاران به یادماندنی مان در نشریه، کازیم عاشقی، اباذری برنگی، علی جعفری مرندی علیرضا فرهادی، محمدحسین خان یغما، جابر فرجاد، رضا فراهانی، علی شوقی که یادشان گرامی و استادان مان جواد مهران گهر، نبی معروفی، اوس خلیل پرن، ناصر اسالو، اوس محمد کاهه،حسین جشن، مازیار گیلانی نژاد، از شما سپاسگزاریم فرزندان خلق.

با قلبی پرامید آغاز شانزده سالگی نشریه کارگری پیام سندیکا را جشن می گیریم.

گستره تر باد اتحاد زحمتکشان
سربلند و پاینده باد ایران آزاد و کارگری

سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۹ مهرماه ۱۴۰۵

https://t.me/sfelezkar

امنیتی که بوی نان نمی دهد!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، در ماه‌های بحرانی گذشته که همه به فکر نجات ایران از این بحران سیاسی، اقتصادی آوار شده بر کشور بودند و نگران تمامیت ارضی کشور، مافیا هم به فکر دزدی بود.
اختلاس ها و دزدی های هر روزه چنان عادی سازی می شود و دادگاهها بررسی این دزدی ها را چنان طولانی مدت می کنند که فراموش شود. به آخرین دزدی هایی که در امسال و در بحبوحه جنگ صورت گرفته نگاهی بکنیم:
«اختلاس تراستی ها از فروش نفت بیش از ۲ برابر کل بدهی دولت به تامین اجتماعی است یعنی بیش از ۶ هزار همت
عضو سابق هیات نمایندگان اتاق بازرگانی: برای واردات پنل های خورشیدی ۷۰۰ میلیون یورو ارز داده شده اما بعد از ششماه هیچ کالایی وارد کشور نشده است.»
وقتی دولت برای دادن بدهی خود به تامین اجتماعی دست و دلش می لرزد ولی بدون گرفتن هیچ تضمینی ثروت زحمتکشان را به حرمزاده های دزد می دهد و کسی هم از اتاق بازرگانی و بانک مرکزی با خواستی به عمل نمی آورد، مردم ایران معنی امنیت را در کشور به درستی می فهمند. جنایتکارانی که از امنیت فولادین برخوردارند. دکل نفتی گم می کنند، به اعدام محکوم می شوند ولی امروز کافه هایی برای عیاشی راه اندازی می کنند.
این امنیت بوی نان نمی دهد بلکه برای سارقین و جنایتکاران اقتصادی امنیت می سازد.
سیستم سرمایه داری نئولیبرال اخلاقش دزدی است و دزد تربیت می کند و این دزدان تلاش می کنند اخلاق دزدی را در جامعه عادی سازی کنند و اخلاق توده مردم را هم فاسد و مانند خود کنند.
کار به جایی رسیده که نانوا هم به خود جرات می دهد از کمیت و کیفیت نان بدزد و نگران هیچ بازخواستی هم نباشد. او هم می خواهد از این غارت سهمی ببرد. دزدان مافیایی از لبنیات، گوشت، چای، نفت، گاز، آرد، دارو و.... می دزدند چون مدیران مربوطه این صنوف هم در حال دزدی هستند. از وزرا و نمایندگان مجلس تا مدیران کل بسیاری در حال دزدی هستند و یا از این دزدی ها حمایت می کنند. نیم درصدی ها به قیمت فقر و فلاکت تمامی مردم ایران می دزدند و همه دستگاه‌ها فقط نظاره گرند.
برای مقابله با این دزدی های سیستماتیک باید با افشاگری، اعتراض و بی حیثیت کردن حامیان دزدها، امنیت را به جامعه بازگرداند. برای همین یکشنبه‌های اعتراضی را بنیان گذاشتیم.
اتحاد اتحاد/ علیه فقر و فساد
تا حق خود نگیریم/ یکشنبه‌ها می آییم

بازنشستگان متحد تهرانی
۱۱ مهر ۱۴۰۵

https://t.me/sfelezkar