مدل‌های کارزارهای رسانه‌ای: از اقناع تا کنترل شناختی

جواد طلسچی یکتا، بنیانگذار مجموعه تخصصی مددکاری اجتماعی ایرانیان

کارزارهای رسانه‌ای، فرآیندی پیچیده و چندلایه هستند که فراتر از انتشار ساده‌ی پیام‌ها می‌روند.

این کارزارها با بهره‌گیری از مدل‌های روان‌شناختی و جامعه‌شناختی، به دنبال تغییر نگرش‌ها، باورها و در نهایت، رفتار مخاطبان در مقیاس وسیع هستند. شناخت این مدل‌ها برای هر ناظر یا تحلیل‌گری حیاتی است.

مدل اقناع (Persuasion Model): کلاسیک و بنیادین

این مدل، قدیمی‌ترین و شناخته‌شده‌ترین رویکرد در حوزه ارتباطات است. هدف اصلی اقناع، تغییر نگرش مخاطب از طریق ارائه منطقی و مستدل است.

این مدل بر پایه این فرض استوار است که مخاطب موجودی عقلانی است که پس از ارزیابی اطلاعات، تصمیم می‌گیرد.

روش کار: در این مدل، پیام‌ها با استفاده از منطق، شواهد، و اعتبار منبع (Source Credibility) طراحی می‌شوند. برای مثال، در یک کمپین بهداشتی، یک پزشک متخصص پیام را ارائه می‌دهد تا اعتبار آن افزایش یابد.
نقطه ضعف: این مدل در برابر مخاطبانی که سوگیری‌های شناختی قوی دارند یا اطلاعات را از منابع نامعتبر دریافت می‌کنند، کارایی کمتری دارد. در دنیای امروز، جایی که اطلاعات نادرست (disinformation) فراوان است، اثربخشی این مدل کاهش یافته است.

مدل اشاعه (Diffusion Model): سرایت از لیدرها

این مدل که توسط اورِت راجرز معرفی شد، بر چگونگی گسترش نوآوری‌ها یا ایده‌ها در یک سیستم اجتماعی تمرکز دارد.

در کارزارهای رسانه‌ای، هدف، انتشار یک باور یا رفتار جدید است. این فرآیند از طریق گروه‌های اجتماعی و تأثیرگذاری بر رهبران افکار عمومی (Opinion Leaders) آغاز می‌شود.

روش کار: ابتدا، پیام به گروه کوچکی از افراد تأثیرگذار (Influencers) که به عنوان نوآوران (Innovators) شناخته می‌شوند، ارائه می‌شود. سپس این افراد پیام را به گروه‌های بعدی (پذیرندگان اولیه، اکثریت اولیه، و غیره) منتقل می‌کنند. رسانه‌ها در این مدل نقش کاتالیزور را ایفا می‌کنند، اما انتقال واقعی از طریق تعاملات بین فردی انجام می‌شود.
نقطه ضعف: این مدل فرآیندی کند و زمان‌بر است و برای موضوعاتی که نیاز به تغییر سریع دارند، مناسب نیست. همچنین، در صورت عدم همکاری رهبران افکار، کل فرآیند شکست می‌خورد.

مشروح مطلب در مددکاری اجتماعی ایرانیان

https://iraniansocialworkers.ir/?p=21957

@socialwork

آسیب‌شناسی برنامه اورژانس اجتماعی سازمان بهزیستی

به مناسبت بیست و ششمین سالگرد تأسیس اورژانس اجتماعی سازمان بهزیستی کشور

کاری از رسانه مددکاری اجتماعی ایرانیان

چکیده: گزارش حاضر، یک تحلیل آسیب‌شناسانه جامع از برنامه اورژانس اجتماعی ایران، شناخته‌شده با شماره سه‌رقمی ۱۲۳، وابسته به سازمان بهزیستی کشور، ارائه می‌دهد. این تحلیل نشان می‌دهد که این برنامه، در عین اینکه یک نوآوری اجتماعی بنیادین است، با چالش‌های سیستمی و عملیاتی قابل‌توجهی روبه‌رو است. یافته‌های اصلی گزارش حاکی از آن است که اورژانس اجتماعی با موفقیت، پارادایم مداخله در بحران‌های اجتماعی در ایران را از یک رویکرد قضایی و انتظامی به یک رویکرد فعال، تخصصی و مددکاری-محور تغییر داده است. نقاط قوت اصلی آن در دسترس‌پذیری، ساختار چندبخشی و جامع و موفقیت بی‌نظیر آن در تشویق جامعه به گزارش‌دهی آسیب‌های اجتماعی نهفته است.

با این حال، این برنامه به‌طور جدی از نبود اختیارات قانونی برای مددکاران اجتماعی، ضعف هماهنگی بین‌نهادی و کمبود مزمن بودجه که منجر به کمبود شدید نیروی انسانی و زیرساخت‌های فیزیکی می‌شود، آسیب دیده است. در این گزارش، این تصور رایج که افزایش آمارهای آسیب‌هایی مانند کودک‌آزاری و همسرآزاری به معنای عدم موفقیت برنامه است، مورد واکاوی قرار می‌گیرد. در مقابل، استدلال می‌شود که این آمارها، معیار مستقیمی از موفقیت برنامه در جلب اعتماد عمومی و “شکستن سکوت” پیرامون خشونت‌های پنهان در جامعه هستند. ریشه‌ آسیب‌های برنامه نه در طراحی بنیادین آن، بلکه در موانع قانونی، مالی و نهادی است که از تحقق کامل اهداف بلندپروازانه‌اش جلوگیری می‌کنند. در بخش پایانی، توصیه‌های راهبردی برای رفع این چالش‌ها، از جمله اصلاحات قانونی، بازنگری در اولویت‌بندی بودجه و تقویت همکاری‌های بین‌نهادی ارائه شده است.

مقدمه: زمینه‌سازی خدمات اورژانس اجتماعی در ایران

این بخش، چارچوب نظری و عملیاتی گزارش را با ارائه یک نمای کلی و دقیق از تاریخچه، فلسفه بنیادین و ساختار برنامه اورژانس اجتماعی ۱۲۳ فراهم می‌کند. درک این اصول، برای تحلیل جامع عملکرد و چالش‌های برنامه، ضروری است.

مشروح مطلب در رسانه مددکاری اجتماعی ایرانیان

https://iraniansocialworkers.ir/?p=21961

@socialwork

اورژانس اجتماعی سازمان بهزیستی: نقشی کلیدی در کاهش آسیب‌ها و ارتقاء تاب‌آوری جامعه

چکیده ای از مطلب:

اورژانس اجتماعی و ارتقاء تاب‌آوری جامعه

تاب‌آوری به معنای توانایی جامعه و افراد در بازگشت به حالت اولیه پس از تجربه بحران‌ها و حتی قوی‌تر شدن از آن‌هاست. اورژانس اجتماعی با اقدامات زیر به تقویت این تاب‌آوری کمک می‌کند:

ارائه خدمات روان‌شناختی: در شرایط بحرانی مانند بلایای طبیعی، حوادث بزرگ یا شیوع بیماری‌ها، تیم‌های اورژانس اجتماعی با حضور در محل، به افراد آسیب‌دیده کمک می‌کنند تا با شوک اولیه مقابله کرده و از اختلالات استرس پس از سانحه (PTSD) جلوگیری کنند.
تقویت شبکه‌های حمایتی: با ارجاع افراد به مراکز حمایتی دیگر مانند خانه‌های امن، مراکز نگهداری و سازمان‌های مردم‌نهاد، به افراد کمک می‌کند تا شبکه امداد اجتماعی خود را گسترش دهند. این شبکه‌ها، ستون فقرات تاب‌آوری اجتماعی هستند.
آموزش و آگاه‌سازی: اورژانس اجتماعی با برگزاری کارگاه‌ها و کمپین‌های آموزشی، مردم را در مورد حقوق خود، علائم خطر و نحوه کمک‌رسانی به افراد آسیب‌پذیر آگاه می‌کند. این آگاه‌سازی، حس مسئولیت‌پذیری اجتماعی را تقویت کرده و جامعه را در برابر آسیب‌ها مقاوم‌تر می‌سازد.
مشارکت مردمی: خط ۱۲۳ و سایر خدمات اورژانس اجتماعی، ابزاری برای مشارکت مردمی در کاهش آسیب‌ها است. این امکان، به شهروندان اجازه می‌دهد که به جای تماشاچی بودن، به عنوان یک عامل فعال در کمک به هم‌نوعان خود نقش ایفا کنند.

این اقدامات، به جامعه کمک می‌کند تا به جای تسلیم شدن در برابر مشکلات، با قدرت و همبستگی با آن‌ها مقابله کند.

ارزیابی عملکرد و میزان دستیابی به اهداف اولیه

در ارزیابی عملکرد اورژانس اجتماعی، باید به موفقیت‌ها و چالش‌های موجود توجه کرد.

مشروح مطلب در مددکار نیوز

https://www.madadkarnews.ir/?p=25745

@socialwork

تاب آوری و امداد اجتماعی

چکیده ای از مطلب:

امداد اجتماعی: ستون فقرات تاب آوری جامعه

امداد اجتماعی شامل هرگونه حمایتی است که از سوی دیگران دریافت می‌شود و به افراد کمک می‌کند تا از بحران‌ها عبور کنند. این حمایت می‌تواند به اشکال مختلفی بروز کند:

حمایت عاطفی: درک، همدلی و گوش دادن به نگرانی‌ها. این حمایت به افراد احساس تنهایی نمی‌دهد و به آن‌ها اطمینان می‌دهد که در این مسیر تنها نیستند.
حمایت ابزاری: کمک‌های ملموس مانند تأمین غذا، سرپناه، کمک مالی یا ارائه خدمات پزشکی.
حمایت اطلاعاتی: ارائه اطلاعات و راهنمایی‌های مفید برای حل مشکلات یا تصمیم‌گیری‌های درست.
حمایت هویتی: تأیید و تقویت حس تعلق به یک گروه، جامعه یا فرهنگ خاص که در مواقع بحران بسیار ارزشمند است.

در سطح جامعه، امداد اجتماعی می‌تواند به شکل همبستگی محلی، سازمان‌های غیردولتی (NGO)، گروه‌های داوطلب و برنامه‌های حمایتی دولتی ظهور کند. هرچه این شبکه‌ها مستحکم‌تر باشند، توانایی جامعه برای جذب شوک‌ها و بازیابی سریع‌تر پس از بحران‌ها بیشتر خواهد بود.

همبستگی تاب آوری و امداد اجتماعی

ارتباط میان تاب آوری و امداد اجتماعی یک رابطه دو طرفه است. امداد اجتماعی، بستر لازم برای تقویت تاب آوری فردی را فراهم می‌کند.

وقتی فردی می‌داند که در زمان نیاز، دیگران از او حمایت خواهند کرد، احساس امنیت و اعتماد به نفس بیشتری پیدا می‌کند که خود به تقویت تاب آوری او منجر می‌شود.

در مقابل، افراد تاب آور نیز به نوبه خود، به اعضای فعال و تأثیرگذار در شبکه‌های امداد اجتماعی تبدیل می‌شوند. آن‌ها با تجربه و دانش خود می‌توانند به دیگران یاری رسانند و به این ترتیب، چرخه مثبتی از حمایت و تقویت را در جامعه ایجاد می‌کنند.

برای مثال، پس از یک زلزله ویرانگر، افرادی که از نظر روانی و عاطفی تاب آورتر هستند، می‌توانند به سازماندهی کمک‌های اولیه، دلداری دادن به آسیب دیدگان و احیای روحیه جامعه کمک کنند.

این اقدامات نه تنها به بازیابی جامعه کمک می‌کند، بلکه حس هدفمندی و ارتباط در آن‌ها را نیز تقویت می‌نماید.

چگونه تاب آوری و امداد اجتماعی را تقویت کنیم؟

مشروح مطلب در رسانه تاب آوری ایران

https://resiliencemedia.ir/?p=100823

@socialwork

تغییر از درون: نقش رسانه در تحولات صنفی مددکاری اجتماعی ایران

چکیده ای از مطلب:

حرفه‌ مددکاری اجتماعی در ایران، با وجود قدمت و اهمیت فراوان، در مسیر تحولات صنفی خود با چالش‌های متعددی روبرو بوده است. در این میان، نقش رسانه‌های تخصصی نه تنها در اطلاع‌رسانی، بلکه در شکل‌دهی به افکار عمومی و ایجاد بستری برای تغییرات راهبردی، نقشی انکارناپذیر است.

وبسایت مددکاری اجتماعی ایرانیان (iraniansocialworkers.ir) با سابقه درخشان خود در تسهیل مشارکت پرشور در مجمع عمومی سال ۱۳۹۶ انجمن مددکاران اجتماعی ایران، نشان داد که یک رسانه تخصصی چگونه می‌تواند catalyzer (کاتالیزور) تحولات بزرگ باشد.

اکنون، این پرسش مطرح است که آیا این رسانه می‌تواند بار دیگر و با تاکتیک‌های نوین، شرایط را برای یک دگرگونی ماهیتی در حوزه صنفی مددکاری اجتماعی فراهم آورد؟

از واهمه تا بیداری: قدرت رسانه در مواجهه با محافظه‌کاری

تجربه مجمع عمومی سال ۱۳۹۶ انجمن مددکاران اجتماعی ایران، نمونه‌ای برجسته از قدرت رسانه در پویاسازی جامعه صنفی بود. در آن دوره، وبسایت مددکاری اجتماعی ایرانیان با طراحی یک فضای رسانه‌ای خاص، توانست شور و اشتیاق را به بطن جامعه مددکاران تزریق کند.

این موفقیت، ناشی از درک عمیق از ماهیت عملیات رسانه‌ای روانشناختی بود که بر خلاف باور عمومی، لزوماً به معنای دستکاری یا فریب نیست، بلکه به معنای ایجاد انگیزه، شفاف‌سازی و هدایت افکار به سمت یک هدف مشترک است.

این رویکرد، نهاد صنفی را به چالش کشید و باعث شد تا به خود آید. این تجربه به خوبی نشان داد که آگاهی جمعی و مشارکت فعال، نیرویی قدرتمند برای پیشبرد اهداف صنفی است. همانطور که خاطره آن مجمع مهم همچنان برای اعضای هیئت مدیره فعلی و قبلی انجمن مددکاران اجتماعی ایران ماندگار مانده، باید در نظر داشت که این قابلیت رسانه‌ای همچنان وجود دارد.

هر زمان که نیاز به تحول اساسی احساس شود، وبسایت مددکاری اجتماعی ایرانیان با اَشکال و تاکتیک‌های جدید آماده است تا مجدداً شرایط را برای تغییرات راهبردی فراهم کند. این بار، نتایج ممکن است متفاوت از گذشته باشد و مسیر جدیدی برای آینده صنف رقم زده شود.

تاکتیک‌های رسانه‌ای برای دگرگونی صنفی

برای ایجاد تغییرات راهبردی و ماهیتی، یک رسانه تخصصی باید فراتر از اطلاع‌رسانی عمل کند. در اینجا به چند تاکتیک مهم رسانه‌ای اشاره می‌شود که می‌تواند به پویاسازی یک جامعه صنفی کمک کند:

برگزاری میزگردهای آنلاین و مناظرات مجازی: به جای انتشار صرف مقالات، رسانه می‌تواند با دعوت از صاحب‌نظران، اعضای هیئت مدیره فعلی و منتقدان، مناظرات آنلاین برگزار کند. این تاکتیک، به صورت مستقیم چالش‌ها را به نمایش می‌گذارد و به جامعه صنفی فرصت می‌دهد تا از نزدیک با رویکردها و برنامه‌ها آشنا شوند. این کار، فضای رقابتی و مطالبه‌گری را تقویت می‌کند و جلوی محافظه‌کاری را می‌گیرد.
پویش‌های «گفت‌وگو با اعضا» و «صدای مددکاران»: ایجاد بستری برای انتشار مستقیم دیدگاه‌ها، انتقادات و پیشنهادات مددکاران از سراسر کشور. این تاکتیک به مددکاران این احساس را می‌دهد که صدایشان شنیده می‌شود و آن‌ها را به مشارکت فعال ترغیب می‌کند. این نوع محتوا، یک پایگاه اطلاعاتی زنده از نیازها و انتظارات اعضا را فراهم می‌آورد که می‌تواند مبنای تغییرات ماهیتی قرار گیرد.
انتشار گزارش‌های تحلیلی و مقایسه‌ای: رسانه می‌تواند با تهیه گزارش‌های عمیق، عملکرد انجمن‌های صنفی در کشورهای دیگر را با عملکرد داخلی مقایسه کند. این مقایسه‌ها، نقاط ضعف و قوت را به صورت مستند و علمی نشان می‌دهد و فشار اجتماعی برای بهبود و تغییر را افزایش می‌دهد.
عملیات روانی با محوریت «نیاز به تغییر»: این تاکتیک بر پایه‌های علمی و روان‌شناختی استوار است. رسانه با انتشار مطالب منظم و هدفمند، این ایده را در ذهن مخاطب تکرار می‌کند که وضعیت فعلی ناکافی است و تغییر یک ضرورت است، نه یک انتخاب. این عملیات، با استفاده از شواهد مستند، نظرسنجی‌ها و تحلیل‌های عمیق، مقاومت در برابر تغییر را به تدریج کاهش می‌دهد.
برندسازی مجدد (Rebranding) برای آینده: یک رسانه می‌تواند به صورت استراتژیک، مفاهیم کلیدی مانند «انقلاب صنفی»، «انجمن پویا» و «مددکاران آینده‌ساز» را برندسازی کند. این کار، به جای تمرکز بر مشکلات گذشته، بر چشم‌انداز آینده و اهداف مشترک تمرکز می‌کند و یک بنیان ایدئولوژیک برای تغییرات فراهم می‌آورد.

مشروح مطلب در مددکاری اجتماعی ایرانیان

https://iraniansocialworkers.ir/?p=21982

@socialwork

نقش وبسایت مددکاری اجتماعی ایرانیان در توسعه آموزش و تاب‌آوری اجتماعی

مقدمه: از یک رسانه تخصصی تا مرجع ملی

وبسایت مددکاری اجتماعی ایرانیان به نشانی iraniansocialworkers.ir، از سال ۱۳۹۰ فعالیت خود را به عنوان یک پایگاه مستقل و غیردولتی در حوزه مددکاری اجتماعی آغاز کرده است.۱ این رسانه در طول سال‌ها توانسته است از یک پلتفرم ساده به یک مرجع معتبر و تخصصی در این حوزه تبدیل شود. رسالت اصلی آن، توانمندسازی جامعه مددکاران اجتماعی، به ویژه نسل جوان و دانش‌آموخته، از طریق انتشار اطلاعات، مقالات تحلیلی، و گزارش‌های تخصصی بوده است.۳ در قلب فعالیت‌های این وبسایت، تمرکز ویژه‌ای بر طراحی و ارائه طرح‌های آموزشی (اتودهای آموزشی) و پروپوزال‌های تخصصی برای کودکان و نوجوانان دیده می‌شود که به گفته بنیان‌گذاران، ده‌ها طرح از این دست به نهادهای مختلف آموزشی ارائه شده و مورد بهره‌برداری قرار گرفته است.

این گزارش تحلیلی، با هدف تبیین این ادعا و بررسی سازوکارهای پشت پرده موفقیت وبسایت، به واکاوی هویت رسانه‌ای، استراتژی‌های محتوایی و شبکه‌سازی، و نقش محوری بنیان‌گذار آن، دکتر جواد طلسچی یکتا، می‌پردازد. پرسش محوری این است که چگونه یک رسانه تخصصی غیردولتی، با تکیه بر تولید محتوا و شبکه‌سازی، توانسته به چنین جایگاه مرجعیتی دست یابد و پروژه‌های آموزشی کاربردی را به نهادهای رسمی ارائه و تأثیرگذار باشد؟ تحلیل‌ها نشان می‌دهند که موفقیت این پلتفرم، حاصل یک استراتژی هوشمندانه است که در آن، تولید محتوای تخصصی، برگزاری کارگاه‌های آموزشی، و ایجاد یک جامعه فعال، به صورت سیستمی عمل کرده و پروپوزال‌های کاربردی را از دل خود برآمده است.

سیر تحول و هویت رسانه‌ای وبسایت
هویت مستقل و مردمی: زیربنای سرمایه اجتماعی

مهم‌ترین وجه تمایز وبسایت مددکاری اجتماعی ایرانیان، هویت مستقل و غیردولتی آن است.۱ این استقلال، صرفاً یک ویژگی هویتی نیست، بلکه یک استراتژی هوشمندانه برای ایجاد سرمایه اجتماعی پایدار محسوب می‌شود. در اکوسیستم رسانه‌ای که اغلب با وابستگی‌های سیاسی یا سازمانی شناخته می‌شود، این استقلال به وبسایت امکان می‌دهد تا به عنوان یک صدای بی‌طرف و قابل اعتماد در میان متخصصان و عموم جامعه عمل کند.۴ این امر، توانایی آن را برای تحلیل و نقد بی‌پرده مسائل اجتماعی افزایش می‌دهد، که در نهایت به جلب اعتماد عمیق جامعه مددکاران منجر می‌شود. این اعتماد، وبسایت را قادر به تشکیل شبکه‌ای گسترده از متخصصین و علاقه‌مندان کرده است.

فرآیند تحول از یک رسانه غیررسمی به یک مرجع مورد تأیید، با همین سرمایه اجتماعی آغاز می‌شود. هنگامی که یک پلتفرم، محتوایی اصیل و منعکس‌کننده دغدغه‌های واقعی جامعه را تولید می‌کند، به تدریج به عنوان یک منبع معتبر و دارای نفوذ شناخته می‌شود. این نفوذ، اعتبار لازم را برای همکاری با نهادهای رسمی فراهم می‌کند، به گونه‌ای که این نهادها برای بهره‌برداری از پروپوزال‌ها و طرح‌های ارائه شده توسط چنین مرجعی، تمایل بیشتری از خود نشان می‌دهند. بنابراین، استقلال وبسایت، نه تنها به تولید محتوای ارزشمند کمک می‌کند، بلکه به عنوان یک نیروی پیشران برای تأثیرگذاری در فضای حرفه‌ای و نهادی عمل می‌نماید.

مشروح مقاله در مددکاری اجتماعی ایرانیان

https://iraniansocialworkers.ir/?p=22009

@socialwork

“Iranian Social Workers” Website: A Beacon for the Social Work Community in Iran

The Iranian Social Workers website stands as the most important social work media outlet in Iran and is recognized globally. Social workers worldwide who have any questions about social work in Iran turn to this platform.

At a time when no one in the field of social work in Iran was considering media, and in fact, some mocked online activities and gave no importance to media, Dr. Javad Talaschi Yekta was busy creating essential and fundamental infrastructure for social work in both Persian and English on the web. He established the best and most important internet bases, and today, the Iranian Social Workers media outlet is known as a reputable brand among various institutions and organizations in the field of social work in Iran.

Click on the link below to read the full article

https://en.iraniansocialworkers.ir/?p=2529

@socialwork

مددکاران اجتماعی ایران، آغاز تغییر از درون

نویسنده: جواد طلسچی یکتا – مددکار اجتماعی

مددکاری اجتماعی، نه تنها یک شغل، بلکه یک رسالت است. رسالتی که بر پایه‌ی تغییر و توانمندسازی بنا شده است.

مددکاران اجتماعی به دنبال ایجاد تغییرات مثبت در زندگی افراد، خانواده‌ها و جوامع هستند. آنها برای احیای حقوق محرومان، کاهش نابرابری‌ها و ساختن جامعه‌ای عادلانه‌تر تلاش می‌کنند. اما آیا این مسیر پرچالش، نیاز به بازبینی و تحول از درون ندارد؟

نقدهای مطرح‌شده از سوی بسیاری از متخصصان این حوزه، نشان می‌دهد که جامعه‌ی مددکاری اجتماعی در ایران با چالش‌های ساختاری و مدیریتی مواجه است.

چالش‌هایی که شاید بیش از هر چیز، نیاز به یک تحول درونی و عمیق را برجسته می‌سازد.

فریز شدن در زمان و نیاز به پویایی

یکی از مهم‌ترین انتقادها، عدم پویایی و ایستایی در ساختارهای صنفی و تشکلی است. اگر یک سازمان یا انجمن صنفی، برای بیش از یک دهه بدون تغییرات مدیریتی محسوس به حیات خود ادامه دهد، این به معنی از دست رفتن فرصت‌های طلایی برای تزریق ایده‌های نو، انرژی تازه و رویکردهای نوین است.

این وضعیت، جامعه‌ی متخصصین را به انفعال می‌کشاند و مانع از ورود نسل‌های جدید و افکار نوآورانه به بدنه‌ی اصلی تصمیم‌گیری می‌شود.

مددکاری اجتماعی، علمی زنده و پویاست که با تغییرات اجتماعی و فرهنگی همراه است. انجمن صنفی‌ای که نتواند خود را با این تحولات همگام سازد و از پتانسیل گسترده‌ی جامعه‌ی دانشگاهی و حرفه‌ای بهره بگیرد، به تدریج از رسالت اصلی خود دور می‌شود.

قدرت مطالبه‌گری و مشارکت همگانی

شاید این تصور وجود داشته باشد که یک سازمان نظام یا یک تشکل نیمه‌دولتی، قدرت بیشتری برای مطالبه‌گری دارد. اما تاریخ جنبش‌های اجتماعی و صنفی نشان می‌دهد که قدرت واقعی در هم‌افزایی، مشارکت حداکثری و برآمدن از دل جامعه‌ی متخصصین است.

یک انجمن صنفی ملی و کاملاً غیردولتی که با رأی و مشارکت همه‌ی اعضا شکل گرفته باشد، مشروعیت و قدرت مانور بیشتری برای پیگیری مطالبات برحق صنفی و اجتماعی دارد.

چنین تشکلی، با صدای بلندتر و متحدتری می‌تواند از حقوق اعضا و جامعه‌ی هدف خود دفاع کند.

چرا وقتی بسیاری از انتخابات صنفی و انجمن‌ها به سمت برگزاری الکترونیکی و شفاف پیش می‌روند، هنوز برخی تشکل‌ها از روش‌های سنتی و محدود استفاده می‌کنند؟

برگزاری انتخابات به شیوه‌ای بسته و غیرمشارکتی، نه تنها فرصت مشارکت حداکثری را از بین می‌برد، بلکه به تضعیف اعتماد عمومی و شکاف میان بدنه و هیأت مدیره منجر می‌شود. یک انتخابات شفاف و الکترونیکی، راهی برای ورود خون تازه و ایده‌های جدید است.

تغییر از خود، تغییر در جهان

مددکاری اجتماعی بر یک اصل کلیدی استوار است: تغییر. مددکاران اجتماعی به مردم می‌آموزند که می‌توانند سرنوشت خود را تغییر دهند. اما چگونه می‌توان از یک جامعه‌ی متخصصین انتظار داشت که تغییر را در جامعه ایجاد کند، در حالی که نتوانسته است تغییر را در ساختار صنفی خود رقم بزند؟

این یک تناقض بنیادین است. اگر مددکاران اجتماعی نتوانند بر موانع درونی خود غلبه کنند، نمی‌توانند رهبران تغییر برای دیگران باشند. اولین گام برای ایجاد هر تغییری در جهان، پذیرش و آغاز تغییر از خود است.

جامعه‌ی مددکاری اجتماعی ایران، برای احیای نقش واقعی خود، نیاز دارد تا از درون به تحول برسد. این تحول، در گرو مشارکت بیشتر، شفافیت بالاتر و انتخاب مدیرانی است که نماینده‌ی واقعی و برآمده از دل همه‌ی مددکاران اجتماعی باشند.

تنها با چنین رویکردی است که مددکاری اجتماعی در ایران می‌تواند به یک نیروی قدرتمند و تاثیرگذار در جامعه تبدیل شود و رسالت اصلی خود را به درستی به انجام رساند.

انتشاریافته در پایگاه خبری مددکار نیوز

پایگاه خبری مددکار نیوز، صدایی برای همه”

از دل سوگ تا عرق و جوش و خروش رسانه مددکاری اجتماعی

پایگاه خبری مددکار نیوز، رسانه‌ای که از سال ۱۳۸۹ و با نام «مجله اینترنتی مددکاری اجتماعی و سپاس» فعالیت خود را آغاز کرد و در سال ۱۴۰۲ با دریافت مجوز رسمی از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، هویت جدیدی یافت، چیزی بیش از یک رسانه صرف است؛ این پایگاه، ثمره عشقی بی‌پایان به حرفه مددکاری اجتماعی و نتیجه یک مسیر پرفراز و نشیب است.

این رسانه که از روز اول فعالیت خود به عنوان همیار وبسایت رسمی مددکاران اجتماعی ایرانیان قدم در این راه گذاشت، همواره آغوش خود را برای همکاری‌های داوطلبانه مددکاران اجتماعی کشور گشوده است. پایگاه خبری مددکار نیوز، سکویی است که بر پایه خودیاری و اراده خالصانه ساخته شده و هرگز از تلاش برای یاری‌رسانی به جامعه مددکاری ایران دریغ نکرده است.

در گفت‌وگویی صمیمانه، دکتر جواد طلسچی یکتا، سردبیر این پایگاه، به گوشه‌ای از این مسیر پرعشق و پردرد اشاره می‌کند. او با بیان مثالی تکان‌دهنده از پوشش خبری اولین کنگره بین‌المللی مددکاری اجتماعی ایران در سال ۱۳۹۶، عمق این علاقه را به تصویر می‌کشد. در شرایطی که تنها چند روز از فوت مادرش می‌گذشت و در سوگی عظیم به سر می‌برد، عشق به حرفه و تعهد به رسانه، مانع از انفعال او شد. او با یادآوری آن لحظات می‌گوید:

“یادم هست که بر سر مزار مادرم پوشش رسانه‌ای کنگره را به صورت داوطلبانه و کاملاً خودیار انجام دادم… خودم نسبت به عرق و جوش و خروش درونم واماندم و حتی خودم را سرزنش کردم… که چرا علیرغم همه بی‌مهری‌ها و دردهای به جامانده از دشمنی‌ها، باز چنین تحرک داوطلبانه‌ای باید داشته باشم.”

این حکایت، تنها یک نمونه کوچک از علاقه بی‌نهایت و جوش و خروشی است که سال‌ها پشتوانه این رسانه بوده است. علاقه‌ای که فراتر از هرگونه درد و مصیبت حرفه‌ای، از یک خواست قلبی و دغدغه درونی سرچشمه می‌گیرد.

سردبیر مددکار نیوز تأکید می‌کند که با وجود فرصت‌های بسیار بهتر در سایر حوزه‌ها، او به طور آگاهانه به عرصه مددکاری اجتماعی بازگشت؛ حوزه‌ای که به گفته خودش “حتی افتخار صنف ملی خودمان هم نشدیم و همواره از ما بیزار بودند و هستند.”

دردی که او از آن سخن می‌گوید، حاصل سال‌ها تلاش بی‌دریغ در مسیر عشق به مددکاری اجتماعی، بدون آگاهی از برخی واقعیت‌های تلخ و بی‌مهری‌ها بوده است. اما اکنون، با آگاهی کامل از این واقعیت‌ها، مسیر او روشن‌تر از همیشه است.

دکتر طلسچی یکتا با ابراز خوشحالی از حضور خود در بخش غیردولتی و عدم عضویت در انجمن مددکاران اجتماعی ایران، می‌گوید که این موقعیت به او اجازه می‌دهد تا تلاش‌هایش را فارغ از هرگونه شائبه کسب قدرت و از “پشت صحنه برای درون صحنه” رقم بزند.

او با قاطعیت و اراده‌ای راسخ بیان می‌کند: “یقین دارم تا زنده هستم… برای اهدافم تلاش خواهم کرد و یقین بدانید موفق خواهم شد، چون تا امروز هر آنچه را که هدفگذاری کردم آنقدر اراده داشتم که بدان رسیدم.”

پایگاه خبری مددکار نیوز، نه تنها یک رسانه، بلکه یک جنبش است؛ جنبشی که با عشق، اراده و پشتکار یک فرد، از دل سوگ و مصیبت، جوانه زد و اکنون به رسانه‌ای برای همه مددکاران اجتماعی ایران تبدیل شده است. این پایگاه، یادآور این است که حتی در سخت‌ترین شرایط و با وجود بی‌مهری‌ها، عشق به حرفه و تعهد به هدف، می‌تواند نیروی محرکه‌ای باشد که به پیروزی و موفقیت منجر می‌شود.

تهیه و تدوین: مرسده حقیقی

انتشاریافته در پایگاه خبری مددکار نیوز

رسانه تاب‌آوری ایران؛ نخستین پایگاه تخصصی تاب‌آوری اجتماعی و روانی در کشور

در دنیای پر از چالش‌های امروز، تاب‌آوری به عنوان یکی از مهم‌ترین مهارت‌های فردی و اجتماعی، بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است. تاب‌آوری، توانایی سازگاری مثبت با شرایط دشوار و بازیابی از بحران‌هاست.

در ایران، مرجعیت این حوزه با نام «رسانه تاب‌آوری ایران» گره خورده است؛ نخستین پورتال تخصصی که با مدیریت و مالکیت معنوی دکتر جواد طلسچی یکتا، به رصد و ترویج مفاهیم علمی و عملی تاب‌آوری می‌پردازد.

این پایگاه نه تنها یک منبع اطلاعاتی، بلکه یک جنبش برای ارتقای سلامت روانی و اجتماعی در جامعه ایران است.

رسانه تاب‌آوری ایران: یک مرجع جامع

وب‌سایت resiliencemedia.ir به عنوان نخستین رسانه تخصصی در حوزه تاب‌آوری اجتماعی و روانی، بستری جامع برای متخصصان، دانشجویان و عموم مردم فراهم کرده است. این پورتال با ارائه محتوای غنی و متنوع، از مقالات علمی و پژوهشی گرفته تا یادداشت‌ها و اخبار، به نیازهای مختلف مخاطبان پاسخ می‌دهد.

هدف اصلی این رسانه، یکپارچه‌سازی دانش متخصصان حوزه روانشناسی و جامعه‌شناسی در کشور و ایجاد یک پایگاه مشترک برای تبادل نظر و تجربه‌هاست.

محورهای کلیدی محتوا

محتوای وب‌سایت resiliencemedia.ir در ابعاد مختلف تاب‌آوری متمرکز است که به برخی از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان اشاره کرد:

تاب‌آوری اجتماعی و ملی: این بخش به بررسی راهکارهای تاب‌آورسازی جامعه در برابر بحران‌های مختلف می‌پردازد؛ از جمله حملات فرهنگی، تحریم‌های اقتصادی و بلایای طبیعی. هدف، افزایش توان جامعه برای مقاومت و بازیابی پس از شوک‌هاست.
تاب‌آوری سازمانی: تمرکز بر ارتقای تاب‌آوری در سازمان‌ها، کسب‌وکارها و نهادها برای حفظ پایداری و عملکرد در شرایط بحرانی.
نقش رسانه در تاب‌آوری: وب‌سایت به طور ویژه به نقش رسانه‌ها در ترویج تاب‌آوری روانی و اجتماعی، به‌ویژه در زمان‌های بحرانی، می‌پردازد و راهکارهای عملی برای این منظور ارائه می‌دهد.
آموزش و توانمندسازی: این رسانه، محتوای آموزشی ارزشمندی برای گروه‌های سنی و اجتماعی مختلف، از جمله کودکان، سالمندان، بیماران، مددکاران اجتماعی و روزنامه‌نگاران منتشر می‌کند. این آموزش‌ها به آن‌ها کمک می‌کند تا در مواجهه با مشکلات، از تاب‌آوری خود بهره ببرند.

مشروح مطلب در رسانه تاب آوری ایران

https://resiliencemedia.ir/?p=100837

@socialwork

تمرکز بر رسالت یا انحراف به حاشیه؟ عواقب تمامیت‌خواهی در رسانه‌های تخصصی

در فضای پررقابت رسانه‌ای امروز، به‌ویژه در حوزه‌های تخصصی مانند «تاب‌آوری»، موفقیت و ماندگاری در گرو یک اصل بنیادین است: تمرکز بر رسالت اصلی و تولید محتوای ارزشمند.

برخی فعالان رسانه‌ای به‌جای پرداختن به محتوای تخصصی و تقویت ساختار داخلی خود، مسیر انحرافی را در پیش می‌گیرند و انرژی خود را صرف تحلیل عملکرد رقبا و پرداختن به حواشی می‌کنند.

این رویکرد نه تنها بی‌نتیجه است، بلکه نشانه‌ای از یک آسیب عمیق‌تر است که می‌تواند به افول و فراموشی یک رسانه منجر شود.

هزینه گزاف انحراف از مسیر اصلی

فعالیت رسانه‌ای، به‌ویژه در حوزه «فرهنگ‌سازی» تاب‌آوری، مستلزم یک نقشه راه مشخص و تعهد به آن است.

هنگامی که یک رسانه به‌جای توسعه آموزش‌ها، برگزاری دوره‌های تخصصی و تولید محتوای ناب، وقت و منابع خود را صرف هجمه و نقد دیگران می‌کند، در حقیقت مهم‌ترین دارایی خود یعنی “توجه” را هدر می‌دهد.

این رویکرد، که اغلب ریشه در نوعی تمامیت‌خواهی و ترس از رقابت سالم دارد، به‌جای رونق و رشد، تنها به از دست دادن جایگاه و از بین رفتن تمرکز بر امور تخصصی می‌انجامد.

این انحراف به حاشیه، همان عوارض و تبعات تمامیت‌خواهی است که در نهایت گریبان فرد یا مجموعه را می‌گیرد. نتیجه این کار، نشستن در خاموشی و دور شدن از رسالت اصلی است؛ در حالی که مخاطبین هوشمند، به دنبال محتوای معتبر و مسیر مشخص هستند.

فریب القاب و عناوین فاقد ساختار

یکی از بارزترین نشانه‌های تلاشی بی‌ثمر برای جبران ناکامی در محتوا، خلق القاب فریبنده است.

در این شرایط، شاهد هستیم که برخی مجموعه‌ها یا افراد، بدون هیچ‌گونه ساختار رسمی، سازمانی یا برنامه عملیاتی مشخص، برای خود عناوینی همچون «عضو ارشد»، «فرهنگ‌یار» یا «مشاور عالی» دست و پا می‌کنند و در ادامه، خود را به شکلی اغراق‌آمیز مورد تمجید قرار می‌دهند.اما مخاطبان امروزی بسیار آگاه‌تر از آن هستند که با این بزرگ‌نمایی‌های فریبکارانه متقاعد شوند. آن‌ها به خوبی می‌دانند که اعتبار یک رسانه در محتوای آن نهفته است، نه در تعداد القاب و عناوین خودساخته.

مخاطبان به دنبال نتایج عملی، برنامه‌های مشخص و محتوای قابل اعتماد هستند و به سادگی متوجه می‌شوند که این اقدامات تنها تلاشی برای پنهان کردن خلاءهای محتوایی و تحریف‌گری واقعیت است.

راه درست، یک رسالت روشن است

در مقابل این رویکرد، رسانه‌هایی مانند رسانه تاب‌آوری ایران (resiliencemedia.ir) وجود دارند که با یک رسالت و دستور کار مشخص، تنها بر مسیر خود تمرکز می‌کنند.

برای این نوع رسانه‌ها، اثبات خود به دیگران اهمیتی ندارد، چرا که ارزش و اعتبار آن‌ها از طریق کیفیت محتوا، ثبات در عملکرد و وفاداری به مخاطب حاصل شده است.

این پایگاه‌ها به خوبی درک کرده‌اند که قدرت و تأثیرگذاری واقعی در پایش مداوم تحولات علمی و عملی، و ارائه دانش معتبر به مخاطبانشان است، نه در نقد دیگران یا ساختن القاب توخالی.

مشروح مطلب در رسانه تاب آوری ایران

https://resiliencemedia.ir/?p=100848

@socialwork

تاب‌آوری: یک موضوع تخصصی در دریای رسانه‌های مددکاری اجتماعی ایرانیان

مجموعه رسانه‌های مددکاری اجتماعی ایرانیان، با گستره فعالیت‌های وسیع خود، همواره در تلاش است تا تمامی ابعاد حیاتی و تخصصی حوزه مددکاری اجتماعی را پوشش دهد.

این رسانه‌ها، از جمله مددکار نیوز و وب‌سایت اصلی مددکاری اجتماعی ایرانیان، با تمرکز بر رسالت اصلی خود، یعنی پرداختن به مسائل و چالش‌های مددکاری اجتماعی در ایران، نقش مهمی در آگاهی‌بخشی و ترویج دانش در این زمینه ایفا می‌کنند. با این حال، در میان این فعالیت‌های گسترده، یک موضوع خاص جایگاه ویژه‌ای یافته است: تاب‌آوری.

اگرچه تاب‌آوری به خودی خود یک مفهوم بسیار مهم و مرتبط با مددکاری اجتماعی است، اما مجموعه رسانه‌های مددکاری اجتماعی ایرانیان تصمیم گرفته است که به این موضوع به صورت مجزا و کاملاً تخصصی بپردازد.

این رویکرد هوشمندانه، با هدف جلوگیری از پراکندگی محتوا و افزایش کیفیت تولید، به شکلی سازماندهی شده است که تاب‌آوری به عنوان یکی از چندین موضوع اصلی این مجموعه، به طور کامل به یک رسانه مستقل اختصاص یابد.

رسانه تاب‌آوری ایران (resiliencemedia.ir): یک پورتال تخصصی

با این تصمیم، رسانه تاب‌آوری ایران به نشانی resiliencemedia.ir متولد شد. این پورتال، به عنوان اولین و تنها رسانه تخصصی در زمینه تاب‌آوری اجتماعی در کشور، تمام تمرکز خود را بر روی این مفهوم کلیدی قرار داده است.

با این رویکرد، رسانه تاب‌آوری ایران می‌تواند با دقت و عمق بیشتری به آخرین یافته‌های علمی، اخبار، و برنامه‌های مرتبط با تاب‌آوری در ایران و جهان بپردازد.

این پلتفرم، با رصد مستمر اطلاعات، محتوای تخصصی و بدون حاشیه‌پردازی را در اختیار مخاطبین خود قرار می‌دهد و به این ترتیب، به ترویج فرهنگ تاب‌آوری در جامعه کمک می‌کند.

افزایش تمرکز و کارایی در سایر رسانه‌ها

اختصاص یک رسانه مجزا به تاب‌آوری، مزیت‌های قابل توجهی را برای سایر رسانه‌های این مجموعه، به ویژه مددکار نیوز و مددکاری اجتماعی ایرانیان، به همراه داشته است.

با واگذاری کامل موضوع تاب‌آوری به پورتال تخصصی آن، این دو رسانه می‌توانند با فراغ بال و تمرکز بیشتری به رسالت اصلی خود، یعنی پوشش جامع مسائل مددکاری اجتماعی، از جمله سیاست‌گذاری‌های اجتماعی، حقوق مددجویان، مداخلات اجتماعی، و سایر حوزه‌های مرتبط، بپردازند.

این تمرکززدایی، به افزایش کیفیت و عمق محتوای تولیدی در هر دو پلتفرم کمک می‌کند و مخاطبین می‌توانند محتوای مورد نظر خود را با دسترسی آسان‌تر و در پلتفرم تخصصی مربوطه پیدا کنند.

در نهایت، این تصمیم هوشمندانه نشان می‌دهد که مجموعه رسانه‌های مددکاری اجتماعی ایرانیان، با برنامه‌ریزی دقیق، به دنبال ایجاد یک اکوسیستم رسانه‌ای منسجم و تخصصی است که هر بخش از آن، با تمرکز بر روی یک موضوع خاص، به بهترین شکل ممکن به وظیفه خود عمل کند.

تاب‌آوری در این مجموعه، یک موضوع مهم است، اما تنها یکی از چندین موضوع کلیدی است که با رویکردی هدفمند، به پورتال اختصاصی خود منتقل شده است تا سایر بخش‌ها نیز بتوانند به رسالت راستین خود بپردازند.

مشروح مطلب در پایگاه خبری مددکار نیوز

https://www.madadkarnews.ir/?p=25773

@socialwork

الکترونیکی شدن انتخابات در انجمن‌ها و اصناف مختلف ایران

الکترونیکی شدن انتخابات در انجمن‌ها و اصناف مختلف ایران، یک تحول فناورانه مهم است که با سرعت روبه‌رشدی در حال گسترش است. این فرایند با هدف افزایش کارایی، شفافیت و مشارکت در نهادهای صنفی، تحولاتی را در نحوه مدیریت و تصمیم‌گیری این سازمان‌ها ایجاد کرده است. در ادامه، به بررسی ابعاد مختلف این موضوع می‌پردازیم.

رشد و تحولات

الکترونیکی شدن انتخابات صنفی در ایران، روندی تدریجی اما رو به رشد داشته است. سامانه هایی مانند «ساران» و «ال‌انتخاب» با همکاری اتاق اصناف و وزارت صمت، زیرساخت‌های لازم برای برگزاری انتخابات آنلاین را فراهم کرده‌اند. برای مثال، در استان تهران، ۷۴ انتخابات هیئت مدیره اتحادیه‌های صنفی به صورت الکترونیکی برگزار شده است.

این تحول، به خصوص در اتحادیه‌های نوپا و مرتبط با کسب‌وکارهای دیجیتال مانند اتحادیه کسب‌وکارهای مجازی، رشد چشمگیری داشته است. برگزاری انتخابات به صورت الکترونیکی در این اتحادیه‌ها، به دلیل ماهیت آنلاین اعضای آن‌ها، منطقی‌تر و کارآمدتر بوده است. این فرآیند، تحولات مهمی را در حوزه‌های صنفی مختلف ایجاد کرده:

کاهش هزینه‌ها و زمان: دیگر نیازی به اجاره سالن، چاپ تعرفه و استخدام نیروی انسانی برای شمارش آرا نیست.
دسترسی آسان: اعضا می‌توانند از هر مکان و در هر زمانی رأی خود را ثبت کنند که این امر به ویژه برای اعضای دور از مرکز یا پرمشغله بسیار مهم است.
شفافیت بیشتر: نتایج بلافاصله پس از اتمام رأی‌گیری به صورت خودکار و دقیق اعلام می‌شود که این امر احتمال تقلب و دستکاری آرا را کاهش می‌دهد.

محاسن انتخابات الکترونیکی

افزایش مشارکت: با حذف موانع فیزیکی و زمانی، اعضای بیشتری در انتخابات شرکت می‌کنند. این افزایش مشارکت، مشروعیت و قدرت تصمیم‌گیری نهادهای صنفی را بالا می‌برد.
سرعت و دقت: شمارش آرا به صورت آنی و بدون خطای انسانی انجام می‌شود و نتایج به سرعت در دسترس قرار می‌گیرد.
کاهش هزینه‌ها: حذف هزینه‌های مربوط به مکان، نیروی انسانی و مواد مصرفی (کاغذ و… )، به کاهش چشمگیر هزینه‌های برگزاری انتخابات منجر می‌شود.
امنیت و اعتبار: سیستم‌های رأی‌گیری الکترونیکی می‌توانند با استفاده از رمزنگاری و فناوری‌هایی مانند بلاک‌چین، امنیت و محرمانگی آرا را به بالاترین سطح برسانند.

معایب و چالش‌ها

با وجود مزایای متعدد، انتخابات الکترونیکی چالش‌هایی نیز به همراه دارد:

زیرساخت فنی: برخی از اتحادیه‌ها و اعضا ممکن است به زیرساخت اینترنتی مناسب یا تجهیزات لازم دسترسی نداشته باشند.
امنیت سایبری: هر سیستم الکترونیکی در معرض حملات سایبری و هک قرار دارد. تأمین امنیت کامل در برابر این تهدیدات، نیازمند سرمایه‌گذاری و دانش فنی بالاست.
شکاف دیجیتال: ممکن است برخی از اعضای مسن‌تر یا سنتی‌تر، دانش و مهارت کافی برای استفاده از سیستم‌های آنلاین را نداشته باشند که این امر می‌تواند منجر به کاهش مشارکت این گروه شود.
فقدان تعامل رو در رو: در انتخابات حضوری، اعضا فرصت دارند تا کاندیداها را از نزدیک ملاقات کرده و با آن‌ها صحبت کنند. در انتخابات آنلاین این تعامل وجود ندارد که ممکن است به کاهش آگاهی رأی‌دهندگان منجر شود.

نتیجه‌گیری

الکترونیکی شدن انتخابات انجمن‌ها و اصناف در ایران، گامی مهم به سوی دولت الکترونیک و مدیریت هوشمند در نهادهای صنفی است. این فرآیند با افزایش کارایی، شفافیت و مشارکت، می‌تواند به پویایی بیشتر این نهادها کمک کند. با این حال، غلبه بر چالش‌هایی مانند امنیت سایبری و شکاف دیجیتال نیازمند برنامه‌ریزی دقیق و سرمایه‌گذاری مناسب است تا مزایای این تحول به حداکثر برسد.

انتشاریافته در پایگاه خبری مددکار نیوز

@socialwork

بحران پنهان در خط مقدم: فقدان بیمه بازنشستگی مدیران بخش خصوصی حوزه اجتماعی

در پیچیدگی‌های جامعه مدرن، مددکاری اجتماعی به عنوان یکی از ستون‌های اصلی حمایتی، نقش حیاتی ایفا می‌کند. این خدمات، اغلب توسط مراکز و موسسات خصوصی و غیردولتی ارائه می‌شوند که تحت نظارت سازمان‌های دولتی مانند سازمان بهزیستی فعالیت می‌کنند. در حالی که تلاش‌ها برای ساماندهی به وضعیت شغلی و رفاهی کارکنان این مراکز ادامه دارد، یک نقطه ضعف پنهان و فراموش‌شده وجود دارد: آینده بازنشستگی مدیران این مراکز خصوصی. این موضوع، یک بحران خاموش است که در صورت عدم توجه، در سال‌های آینده به یک معضل بزرگ اجتماعی تبدیل خواهد شد.

تضاد قانونی و واقعیت میدانی

قوانین سازمان تأمین اجتماعی، مدیران مراکز خصوصی را به عنوان کارفرما تعریف می‌کند. این تعریف، آن‌ها را از قرار گرفتن در فهرست بیمه‌شدگان مجموعه خود منع می‌کند. در نتیجه، یک مدیر مرکز خصوصی، مانند کلینیک مددکاری اجتماعی یا مرکز مثبت زندگی، نمی‌تواند به سادگی از مزایای بیمه تأمین اجتماعی که برای کارکنان خود فراهم می‌کند، بهره‌مند شود.

این تضاد قانونی، مدیران را در موقعیتی دشوار قرار می‌دهد: یا باید خود را تحت بیمه خویش‌فرما قرار دهند که اغلب با مشکلات مالی و عدم پوشش کامل مزایا همراه است، یا به دلیل اولویت‌بندی هزینه‌ها و مشکلات مالی، به کلی از پرداخت حق بیمه خود غفلت کنند.

این وضعیت، آینده‌ای نامشخص و نگران‌کننده برای این افراد رقم می‌زند. آن‌ها پس از سال‌ها خدمت و تلاش برای بهبود وضعیت افراد آسیب‌پذیر جامعه، خود به بخشی از گروهی تبدیل می‌شوند که فاقد امنیت مالی در دوران بازنشستگی هستند.

سکوت متولیان و بی‌تفاوتی سازمان بهزیستی

بخش خصوصی حوزه اجتماعی، بدون حمایت‌های مالی و ساختاری کافی، اغلب در تلاش برای بقا و ارائه خدمات حداقلی است. در چنین شرایطی، مسئله‌ای حیاتی مانند بیمه بازنشستگی مدیران، به فراموشی سپرده می‌شود.

آنچه این وضعیت را بحرانی‌تر می‌کند، بی‌تفاوتی نهادهای متولی، به ویژه سازمان بهزیستی است. این سازمان، در حالی که بر وضعیت بیمه و حقوق و دستمزد کارکنان مراکز خصوصی نظارت دارد، به طور شگفت‌آوری نسبت به وضعیت بیمه بازنشستگی مدیران خود بی‌توجه است.

آیا سازمان بهزیستی به عنوان نهاد ناظر، هیچ‌گاه به این مسئله نیندیشیده است که هزاران مدیری که سال‌ها برای جامعه هدف این سازمان زحمت کشیده‌اند، در دوران کهولت سن و از کارافتادگی، چه سرنوشتی خواهند داشت؟

آیا این سازمان، پس از دهه‌ها خدمت یک مدیر خصوصی، او را به عنوان فردی ازکارافتاده جذب گروه‌های هدف خود خواهد کرد؟ این تناقض، یک علامت سوال بزرگ در مقابل مسئولیت اجتماعی و اخلاقی سازمان بهزیستی قرار می‌دهد

بیمه کارکنان در مقابل بیمه مدیران: یک تبعیض آشکار

این پرسش، به طور جدی مطرح می‌شود که چرا بیمه بازنشستگی کارکنان در مراکز خصوصی همواره مورد توجه و تأکید سازمان بهزیستی قرار گرفته، اما بیمه مدیران، که بنیان و ستون اصلی این مراکز هستند، نادیده انگاشته می‌شود؟

این وضعیت، نوعی تبعیض آشکار است که مدیران را در موقعیتی نامساعد قرار می‌دهد. آن‌ها نه تنها باید دغدغه‌های مدیریتی، مالی و نیروی انسانی را مدیریت کنند، بلکه در نهایت باید با واقعیت تلخ فقدان امنیت مالی در دوران بازنشستگی نیز روبرو شوند.

این امر نشان می‌دهد که رویکرد سازمان بهزیستی نسبت به بخش خصوصی ناقص است. یک رویکرد جامع باید شامل حمایت از تمامی اجزای یک سیستم، از جمله مدیران آن، باشد. نادیده گرفتن این بخش، در نهایت به تضعیف کل سیستم خدمات اجتماعی منجر خواهد شد.بحران پنهان در خط مقدم: فقدان بیمه بازنشستگی مدیران بخش خصوصی حوزه اجتماعی

در پیچیدگی‌های جامعه مدرن، مددکاری اجتماعی به عنوان یکی از ستون‌های اصلی حمایتی، نقش حیاتی ایفا می‌کند. این خدمات، اغلب توسط مراکز و موسسات خصوصی و غیردولتی ارائه می‌شوند که تحت نظارت سازمان‌های دولتی مانند سازمان بهزیستی فعالیت می‌کنند. در حالی که تلاش‌ها برای ساماندهی به وضعیت شغلی و رفاهی کارکنان این مراکز ادامه دارد، یک نقطه ضعف پنهان و فراموش‌شده وجود دارد: آینده بازنشستگی مدیران این مراکز خصوصی. این موضوع، یک بحران خاموش است که در صورت عدم توجه، در سال‌های آینده به یک معضل بزرگ اجتماعی تبدیل خواهد شد.

تضاد قانونی و واقعیت میدانی

قوانین سازمان تأمین اجتماعی، مدیران مراکز خصوصی را به عنوان کارفرما تعریف می‌کند. این تعریف، آن‌ها را از قرار گرفتن در فهرست بیمه‌شدگان مجموعه خود منع می‌کند. در نتیجه، یک مدیر مرکز خصوصی، مانند کلینیک مددکاری اجتماعی یا مرکز مثبت زندگی، نمی‌تواند به سادگی از مزایای بیمه تأمین اجتماعی که برای کارکنان خود فراهم می‌کند، بهره‌مند شود.

این تضاد قانونی، مدیران را در موقعیتی دشوار قرار می‌دهد: یا باید خود را تحت بیمه خویش‌فرما قرار دهند که اغلب با مشکلات مالی و عدم پوشش کامل مزایا همراه است، یا به دلیل اولویت‌بندی هزینه‌ها و مشکلات مالی، به کلی از پرداخت حق بیمه خود غفلت کنند.

این وضعیت، آینده‌ای نامشخص و نگران‌کننده برای این افراد رقم می‌زند. آن‌ها پس از سال‌ها خدمت و تلاش برای بهبود وضعیت افراد آسیب‌پذیر جامعه، خود به بخشی از گروهی تبدیل می‌شوند که فاقد امنیت مالی در دوران بازنشستگی هستند.
سکوت متولیان و بی‌تفاوتی سازمان بهزیستی

بخش خصوصی حوزه اجتماعی، بدون حمایت‌های مالی و ساختاری کافی، اغلب در تلاش برای بقا و ارائه خدمات حداقلی است. در چنین شرایطی، مسئله‌ای حیاتی مانند بیمه بازنشستگی مدیران، به فراموشی سپرده می‌شود.

آنچه این وضعیت را بحرانی‌تر می‌کند، بی‌تفاوتی نهادهای متولی، به ویژه سازمان بهزیستی است. این سازمان، در حالی که بر وضعیت بیمه و حقوق و دستمزد کارکنان مراکز خصوصی نظارت دارد، به طور شگفت‌آوری نسبت به وضعیت بیمه بازنشستگی مدیران خود بی‌توجه است.

آیا سازمان بهزیستی به عنوان نهاد ناظر، هیچ‌گاه به این مسئله نیندیشیده است که هزاران مدیری که سال‌ها برای جامعه هدف این سازمان زحمت کشیده‌اند، در دوران کهولت سن و از کارافتادگی، چه سرنوشتی خواهند داشت؟

آیا این سازمان، پس از دهه‌ها خدمت یک مدیر خصوصی، او را به عنوان فردی ازکارافتاده جذب گروه‌های هدف خود خواهد کرد؟ این تناقض، یک علامت سوال بزرگ در مقابل مسئولیت اجتماعی و اخلاقی سازمان بهزیستی قرار می‌دهد.

بیمه کارکنان در مقابل بیمه مدیران: یک تبعیض آشکار

این پرسش، به طور جدی مطرح می‌شود که چرا بیمه بازنشستگی کارکنان در مراکز خصوصی همواره مورد توجه و تأکید سازمان بهزیستی قرار گرفته، اما بیمه مدیران، که بنیان و ستون اصلی این مراکز هستند، نادیده انگاشته می‌شود؟

این وضعیت، نوعی تبعیض آشکار است که مدیران را در موقعیتی نامساعد قرار می‌دهد. آن‌ها نه تنها باید دغدغه‌های مدیریتی، مالی و نیروی انسانی را مدیریت کنند، بلکه در نهایت باید با واقعیت تلخ فقدان امنیت مالی در دوران بازنشستگی نیز روبرو شوند.

این امر نشان می‌دهد که رویکرد سازمان بهزیستی نسبت به بخش خصوصی ناقص است. یک رویکرد جامع باید شامل حمایت از تمامی اجزای یک سیستم، از جمله مدیران آن، باشد. نادیده گرفتن این بخش، در نهایت به تضعیف کل سیستم خدمات اجتماعی منجر خواهد شد.

مشروح مطلب در پایگاه خبری مددکار نیوز

https://www.madadkarnews.ir/?p=25785

@socialwork

مشاوره مددکاری اجتماعی یا مشاوره روان‌شناختی: یک چالش هویتی و عملکردی در ایران

در حوزه سلامت روان و خدمات اجتماعی، مرزهای بین رشته‌ها گاهی اوقات نامشخص و سیال می‌شوند. در حالی که در بسیاری از نقاط جهان، نقش‌های تخصصی مددکاران اجتماعی و روان‌شناسان به وضوح تعریف شده است، در ایران این مرزبندی‌ها اغلب مخدوش است.

این ابهام، به ویژه در زمینه مشاوره‌های اجتماعی، منجر به وضعیتی شده که در آن “همه موارد برعکس هستند”؛ یعنی روان‌شناسان در خط مقدم مسائلی قرار می‌گیرند که در تعریف جهانی، حوزه اصلی فعالیت مددکاران اجتماعی است. این مقاله به بررسی این تفاوت رویکرد در ایران و مقایسه آن با نگاه بین‌المللی می‌پردازد.

تعاریف جهانی و مرزهای تخصصی

برای درک بهتر این چالش، لازم است ابتدا به تعاریف جهانی و استانداردهای بین‌المللی این دو رشته بپردازیم:

مددکاری اجتماعی (Social Work): مددکاران اجتماعی، متخصصان حوزه‌های اجتماعی و رفاهی هستند که رویکردی جامع و سیستمی به مشکلات دارند. تمرکز اصلی آن‌ها بر تعامل فرد با محیط اجتماعی‌اش است. آن‌ها به شناسایی و رفع موانع اجتماعی، اقتصادی و ساختاری می‌پردازند که بر زندگی افراد و خانواده‌ها تأثیر می‌گذارند.

حوزه‌های کاری مددکاران اجتماعی بسیار گسترده است و شامل موارد زیر می‌شود:

مسائل و چالش‌های خانواده: مشاوره در زمینه تعارضات خانوادگی، مهارت‌های فرزندپروری، خشونت خانگی.
مسائل کودک و نوجوان: حمایت از کودکان در معرض خطر، سوءرفتار با کودکان، مشکلات رفتاری و تحصیلی ناشی از عوامل اجتماعی.
پیشگیری از طلاق و تبعات آن: ارائه مشاوره‌های قبل و بعد از طلاق، حمایت از کودکان طلاق.
پیشگیری و کاهش آسیب اعتیاد: مداخلات اجتماعی، حمایت از خانواده‌های افراد درگیر اعتیاد.
جرائم کودک و نوجوان و جوانان: مددکاری در مراکز اصلاح و تربیت، حمایت از خانواده بزهکاران.
فقر و نابرابری اجتماعی: ارجاع به منابع، حمایت از گروه‌های محروم.
مداخلات در بحران‌های اجتماعی: مانند بلایای طبیعی، مهاجرت و پناهندگی.

مددکار اجتماعی، نقش پل ارتباطی بین فرد و منابع اجتماعی را ایفا می‌کند و هدفش توانمندسازی افراد برای غلبه بر مشکلات و بهبود کیفیت زندگی در بستر جامعه است. مداخله آن‌ها در وهله اول بر عوامل محیطی و اجتماعی تمرکز دارد.

روان‌شناسی (Psychology): روان‌شناسان بر فرآیندهای ذهنی و رفتاری فرد تمرکز دارند. تخصص آن‌ها شامل تشخیص و درمان اختلالات روانی، بررسی الگوهای فکری، احساسات، و رفتارهایی است که ریشه در ساختارهای شناختی و هیجانی فرد دارند.

حوزه‌های کاری روان‌شناسان شامل:

تشخیص و درمان اختلالات روانی: افسردگی، اضطراب، اختلالات شخصیت و غیره.
مشاوره فردی: کمک به افراد برای حل مشکلات شخصی، بهبود سلامت روان، و توسعه فردی.
روان‌درمانی: استفاده از تکنیک‌های تخصصی برای تغییر الگوهای ناسازگار فکری و رفتاری.
مشاوره تحصیلی و شغلی: بر اساس ویژگی‌های شخصیتی و توانایی‌های فردی.

در رویکرد جهانی، تا زمانی که ریشه‌های روان‌شناختی عمیق در یک مشکل اجتماعی کشف نشود (مثلاً یک اختلال خلقی جدی که منجر به مشکلات خانوادگی شده)، روان‌شناس وارد عمل نمی‌شود. مددکار اجتماعی، اولین نقطه تماس برای مشکلات با ریشه اجتماعی است.

وضعیت معکوس در ایران: چرا و چگونه؟

در ایران، این تقسیم‌بندی تخصصی به شدت به هم ریخته است. در بسیاری از موارد، روان‌شناسان به عنوان خط مقدم در مسائلی مانند مشکلات خانوادگی، پیشگیری از طلاق و حتی مسائل اعتیاد، ورود می‌کنند. در حالی که مددکاران اجتماعی، به حاشیه رانده شده و کمتر مورد توجه قرار می‌گیرند. دلایل این واژگونی را می‌توان در عوامل مختلفی جستجو کرد:

مشروح مطلب در پایگاه خبری مددکار نیوز

https://www.madadkarnews.ir/?p=25797

@socialwork

جامعه مددکاری اجتماعی ایران: خلأ یک پایگاه واحد و جامع

در هر حرفه‌ای، وجود یک نهاد یا پایگاه رسمی و جامع برای گردآوری متخصصان و ارائه خدمات حمایتی و صنفی، یک ضرورت انکارناپذیر است.

این نهادها به عنوان مرجع اصلی، به حل مشکلات، ارتقاء دانش و مهارت‌ها، و تقویت هویت حرفه‌ای کمک می‌کنند. اما متأسفانه، همانطور که اشاره کردید، جامعه مددکاری اجتماعی ایران با وجود اهمیت و گستردگی آن، از چنین نهاد و پایگاه واحدی محروم است. این خلأ، منجر به بروز چالش‌های متعددی برای مددکاران اجتماعی در بخش‌های مختلف دولتی، خصوصی، و غیرانتفاعی شده است.

نیاز به یک خانه مشترک

مددکاری اجتماعی در ایران، با چالش‌های حقوقی، شغلی، و اجتماعی بسیاری مواجه است.

یک مددکار اجتماعی شاغل در بخش دولتی ممکن است با مشکلات ساختاری و اداری دست و پنجه نرم کند، در حالی که یک مددکار در بخش خصوصی با مسائل مربوط به تعرفه‌ها و امنیت شغلی روبرو باشد.

در این میان، یک مرجع رسمی و جامع می‌تواند به عنوان مأمن و خانه تمامی مددکاران، بدون در نظر گرفتن تفاوت‌های شغلی و سازمانی، عمل کند. چنین نهادی می‌تواند بستری فراهم آورد تا:

صدای مددکاران اجتماعی شنیده شود: یک پایگاه واحد، امکان طرح آزادانه مشکلات و دغدغه‌های شغلی و حرفه‌ای را برای همه مددکاران فراهم می‌کند. این امر به شناسایی و اولویت‌بندی چالش‌ها و ارائه راه‌حل‌های مؤثر کمک می‌کند.
مشکلات صنفی حل و فصل شود: مددکاران می‌توانند مشکلات خود را در حوزه‌هایی مانند امنیت شغلی، دستمزد، و حقوق حرفه‌ای، با مرجعی مطمئن در میان بگذارند و از حمایت قانونی و صنفی برخوردار شوند.
گفتگو و تبادل تجربه صورت گیرد: ایجاد فضایی برای گفتگو و تبادل تجربیات میان مددکاران از نقاط مختلف کشور و با گرایش‌های متفاوت، به ارتقاء دانش و مهارت‌های حرفه‌ای آنان می‌انجامد.
هویت حرفه‌ای تقویت شود: یک سازمان واحد و قدرتمند، می‌تواند به معرفی و شناساندن جایگاه مددکاری اجتماعی در جامعه و تأکید بر نقش حیاتی آن در حل مشکلات اجتماعی بپردازد.

مسئولیت جمعی و لزوم اقدام فوری

سال‌هاست که رسانه‌هایی مانند رسانه مددکاری اجتماعی ایرانیان و پایگاه خبری مددکار نیوز بر لزوم ایجاد چنین پایگاهی تأکید کرده‌اند. اما این مهم، نیازمند یک همت جمعی است.

مسئولیت ایجاد این نهاد تنها بر عهده چند فرد یا رسانه نیست، بلکه جامعه مددکاری اجتماعی در کلیت خود باید به این موضوع ورود کند.

اساتید دانشگاهی، مدیران بخش‌های خصوصی، و مددکاران اجتماعی شاغل در سازمان‌های دولتی و غیردولتی، همگی باید این نیاز مبرم را جدی بگیرند و با همکاری یکدیگر، برای تأسیس یک نهاد مستقل و جامع اقدام نمایند.

چنین نهادی باید به گونه‌ای طراحی شود که بتواند نماینده واقعی تمامی مددکاران اجتماعی از هر گوشه ایران، از هر استان و روستا، باشد.

نتیجه‌گیری

ایجاد یک مرجع رسمی و جامع برای جامعه مددکاری اجتماعی ایران، نه تنها یک نیاز صنفی، بلکه یک ضرورت اجتماعی است. این پایگاه می‌تواند به عنوان ستون فقرات حرفه مددکاری اجتماعی عمل کند و به مددکاران در مواجهه با چالش‌ها قدرت بیشتری ببخشد.

مشروح مطلب در مددکاری اجتماعی ایرانیان

https://iraniansocialworkers.ir/?p=22032

@socialwork

فریاد بی‌صدای حامیان؛ ضرورت تأسیس نهادی برای مددکاران اجتماعی ایران

مددکاری اجتماعی، حرفه‌ای مقدس و حیاتی است که بنیان آن بر حمایت از آسیب‌پذیرترین اقشار جامعه و تلاش برای بهبود کیفیت زندگی انسان‌ها استوار است.
مددکاران اجتماعی، سربازان خط مقدمی هستند که در دل مشکلات و چالش‌های اجتماعی، دست یاری به سوی نیازمندان دراز می‌کنند. اما در این مسیر پرفراز و نشیب، خود این حامیان نیز ممکن است در گرداب فرسودگی شغلی، احساس تنهایی و بی‌پناهی گرفتار شوند.
صحبت‌های یک مددکار اجتماعی که خود را قربانی می‌داند، تلنگری جدی است که نشان می‌دهد جامعه مددکاری ایران، بیش از هر زمان دیگری به یک مأمن و پناهگاه نیاز دارد.

مددکاران، قربانیان خاموش یک حرفه
مددکاران اجتماعی هر روز با طیف وسیعی از معضلات روانی، اجتماعی و اقتصادی درگیر هستند؛ از اعتیاد و فقر گرفته تا خشونت خانگی و بیماری‌های روانی.
این حجم از مواجهه مستقیم با رنج و درد انسانی، می‌تواند بار سنگینی بر دوش روان آنها بگذارد. در حالی که وظیفه اصلی آنها ارائه حمایت و راهکار است، اما در بسیاری از موارد، خودشان به حمایت نیاز دارند.
فقدان حمایت روانی: مددکاران برای مقابله با استرس‌های ناشی از کار، نیاز به حمایت‌های روانشناختی و مشاوره حرفه‌ای دارند. اما در حال حاضر، چنین سازوکاری به صورت نظام‌مند وجود ندارد.
احساس تنهایی و انزوا: مددکاران اغلب در محیط‌های پرتنش و پرفشار کار می‌کنند و فرصت کمی برای به اشتراک گذاشتن تجربیات و مشکلات خود با همکاران یا یک مرجع بی‌طرف دارند. این انزوا، احساس بی‌پناهی و قربانی بودن را تشدید می‌کند.
کمبود منابع و زیرساخت‌ها: بسیاری از مددکاران با کمبود منابع مالی و انسانی روبرو هستند که این امر فشار کاری آنها را دوچندان می‌کند و از اثربخشی کارشان می‌کاهد.
مأمن و مرهم: لزوم تأسیس نهادی حمایتی
مددکاران اجتماعی ایران، به نهادی مستقل و قدرتمند نیاز دارند که بتواند نقش مأمن و مرهم را برای آنها ایفا کند.
این نهاد باید فراتر از یک سازمان اداری، یک خانه و پناهگاه برای تمامی مددکاران باشد. وظایف کلیدی این نهاد می‌تواند شامل موارد زیر باشد:
ارائه خدمات روانشناختی و مشاوره: فراهم کردن دسترسی آسان و محرمانه به مشاوران و روانشناسانی که در زمینه مددکاری اجتماعی تخصص دارند، یکی از مهم‌ترین نیازها است. این امر به مددکاران کمک می‌کند تا با استرس‌های شغلی خود به درستی مقابله کنند و از فرسودگی شغلی پیشگیری شود.
ایجاد شبکه‌های حمایتی: این نهاد می‌تواند با برگزاری کارگاه‌ها، جلسات هم‌اندیشی و گروه‌های حمایتی، فضایی را ایجاد کند تا مددکاران بتوانند تجربیات خود را به اشتراک بگذارند و از یکدیگر حمایت کنند.
آموزش و توانمندسازی: ارائه آموزش‌های مستمر و تخصصی در زمینه‌های مختلف، مانند مهارت‌های مدیریت استرس، تکنیک‌های جدید مددکاری و دانش حقوقی، به آنها کمک می‌کند تا با آمادگی بیشتری با چالش‌ها روبرو شوند.
حمایت از حقوق صنفی: این نهاد باید مدافع حقوق شغلی، مالی و اجتماعی مددکاران باشد و برای بهبود شرایط کاری آنها تلاش کند. این امر شامل پیگیری مسائل مربوط به دستمزد، امنیت شغلی و جایگاه حرفه‌ای مددکاران است.

مشروح مطلب در پایگاه خبری مددکار نیوز

https://www.madadkarnews.ir/?p=25837

@socialwork

ضرورت یکپارچه‌سازی نظارت بر مراکز غیردولتی تحت پوشش سازمان‌های حمایتی

در دنیای امروز که مسائل اجتماعی پیچیده‌تر و گسترده‌تر شده‌اند، همکاری بین نهادهای دولتی و غیردولتی نقش حیاتی در ارائه خدمات مؤثر به اقشار آسیب‌پذیر ایفا می‌کند.

سازمان‌های حمایتی، به عنوان متولی اصلی حمایت از این اقشار، بخشی از وظایف خود را از طریق مراکز غیردولتی وابسته به خود به انجام می‌رسانند.

این مراکز، بازوان توانمند سازمان‌ها در ارائه خدمات مستقیم به جامعه هدف هستند و وجودشان برای تکمیل زنجیره حمایتی ضروری است.

با این حال، سال‌هاست که شاهد بروز چالش‌هایی در این رابطه هستیم که عمدتاً ناشی از رویکردهای سلیقه‌ای و ناکارآمد در سیستم نظارت است.

چالش‌های موجود در سیستم نظارتی

یکی از بزرگترین مشکلات در این حوزه، فقدان یک پروتکل نظارتی واحد و جامع است. این امر باعث می‌شود هر اداره و حتی هر کارشناس، با درک و سلیقه شخصی خود به ارزیابی و نظارت بر عملکرد این مراکز بپردازد.

این نوع نظارت، که بیشتر به یک بازرسی سلیقه‌ای و نه یک ارزیابی سیستمی شبیه است، زمینه‌ساز بروز تنش و قطع ارتباط می‌شود.

در حالی که یک سازمان حمایتی بزرگ، مراکزش را دوست می‌دارد و دغدغه آنها را دارد، ممکن است یک کارشناس ناظر با رویکردی غیرحرفه‌ای و برخورد نادرست، موجب دلسردی و حتی تعطیلی یک مرکز فعال و کارآمد شود.

تصور کنید مرکزی که می‌تواند به تعداد زیادی از خانواده‌های تحت پوشش یک نهاد کمک کند، به دلیل یک سوءتفاهم یا برخورد نادرست، ناچار به تعطیلی می‌شود.

این اتفاق نه تنها به آن مرکز و کارکنانش آسیب می‌رساند، بلکه به طور مستقیم به خانواده‌های نیازمند نیز ضربه می‌زند.

در چنین شرایطی، مدیران مراکز غیردولتی به جای تمرکز بر ارائه خدمات بهتر، مجبورند انرژی خود را صرف دفاع از خود در برابر برخوردهای سلیقه‌ای و غیرمنطقی کنند.

هدف اصلی، یعنی ارائه خدمت و ارتقاء کرامت انسانی، در این میان تحت‌الشعاع قرار می‌گیرد.

مشروح مطلب در پایگاه خبری مددکار نیوز

https://www.madadkarnews.ir/?p=25843

@socialwork