ذكر مصيبت حضرة سيدالشهداء عليه السلام توسط آقای محمد فرازنده قبل از درس توحيد صدوق

#شرح_توحید_صدوق
جلسه٦۸
@Hmilani

ذكر مصيبت حضرة سيدالشهداء عليه السلام توسط آقای محمد فرازنده قبل از درس توحيد صدوق

#شرح_توحید_صدوق
جلسه٦۹
@Hmilani

ذكر مصيبت حضرة سيدالشهداء عليه السلام توسط آقای محمد فرازنده قبل از درس توحيد صدوق

#شرح_توحید_صدوق
جلسه۷۰
@Hmilani

#شرح_توحید_صدوق
جلسه۷۱
@Hmilani

🅾ادامه جلسات تهران
◀زمان: پنجشنبه‌ها ساعت۱۹:۳۰
◀مکان: تهران- اتوبان شيخ فضل الله - بلوار تيمورى- اول كوى باغ (درويشوند) پلاك ٤١/٢
آدرس از ايستگاه مترو دانشگاه شريف: بلوار تيمورى به سمت اتوبان شيخ فضل الله آخرين كوچه دست چپ نرسيده به اتوبان شيخ فضل الله- اول كوى باغ (درويشوند) پلاك ٤١/٢
◀‌امکان حضور بانوان نیز مهیا می‌باشد.
@Hmilani

⬆جلسه امشب تهران برقرار می‌باشد ان شاءالله.

[نقد مکتب تفکیک]
🅾 دروس نقد کتاب ابواب الهدی میرزا مهدی اصفهانی
استاد میلانی
@Hmilani
صوت جلسه اول:⬇

[نقد مکتب تفکیک]
🅾 دروس نقد کتاب ابواب الهدی میرزا مهدی اصفهانی
استاد میلانی
#نقد_ابواب_الهدی ۱
@Hmilani

[نقد مکتب تفکیک]
🅾 دروس نقد کتاب ابواب الهدی میرزا مهدی اصفهانی
استاد میلانی
#نقد_ابواب_الهدی ۲
@Hmilani

🅾تحریف قرآن

قول به تحریف قرآن ملازمه خاصی با اخباری یا اصولی بودن ندارد؛ چنانکه شیخ حر عاملی در رد تحریف قرآن رساله‌ای دارد[نک: فنخا، ج۹، ص۳۹۱] و میرزا مهدی اصفهانی در اثبات تحریف آن[نسخه محفوظه در کتابخانه وزیری یزد].
@ehya_nosakh

#نقد_مکتب_تفکیک
نشست دفتر تبلیغات

◀در اردیبهشت سال۱۳۸۴ گفتگویی با حضور آقایان سیدان، پارسانیا، غلامرضا فیاضی و محمد تقی سبحانی درباره موضوع "عقل و وحی از منظر فلسفه و مکتب تفکیک" توسط دفتر تبلیغات برگزار شد؛ که اخیرا فایل متنی جلسه در کانال استاد سبحانی منتشر شده است. [البته با توجه به تاریخ درج شده در بنر موجود در پشت سر اساتید تاریخ انجام این نشست گویا سال ۱۳۸۴بوده است نه ۱۳۸۳]
◀در بخشی از جلسه نیز آقایان ایزد پناه، میلانی و غرویان، ناظر به سخنان جلسه اشکالاتی داشتند که بیان کردند.
ما قسمتی را که مربوط به سخنان آقای میلانی است تقدیم می‌کنیم.

@Hmilani

#نقد_مکتب_تفکیک
🅾نگاهی به سخنان آقای محمد تقی سبحانی درباره میرزا مهدی اصفهانی در نشریه حریم امام که در آبان۱۳۹۷ منتشر شده است. [صفحه۶الی۹]
ما از دو منظر به سخنان آقای سبحانی ورود می‌کنیم؛
۱. تناقضاتی که در کلام ایشان موجود است
۲. معرفی نادرست از میرزا مهدی اصفهانی
----------------------------------
◀استاد سبحانی می‌نویسند:
"در گذشته تاریخ تشیع، دو جریان در درون اندیشه شیعه وجود داشت؛ یکی جریان محدثان و دیگری جریان متکلمان. جریان محدثان بر میراث وحیانی تکیه می‌کردند اما کار اجتهادی عمیق و گسترده روی این میراث انجام نمی‌دادند".
◀از آقای سبحانی می‌پرسیم این تقسیم بندی را بر چه اساسی انجام داده‌اید، مصداق این محدثان که حدیث نقل می‌کنند و کار اجتهادی عمیق نمی‌کنند کیست؟ شیخ صدوق؟! شیخ مفید؟! شیخ طوسی؟! علامه مجلسی؟!
ایشان قسم دوم این تقسیم را که در مقابل این محدثان هستند اینگونه معرفی می‌کنند:
"از سوی دیگر، متکلمان که دستگاه معرفتی ارائه می‌دادند، هر چند از قرآن و سنت استفاده می‌کردند اما چندان کار اجتهادی مستقل بر این میراث وحیانی انجام نمی‌دادند".
◀گوییم: این متکلمان چه کسانی هستند که دستگاه معرفتی ارائه می‌دهند اما کار اجتهادی مستقل بر میراث وحیانی انجام نمی‌دهند؟ شیخ صدوق؟! شیخ مفید؟! شیخ طوسی؟! علامه مجلسی؟!
آقای سبحانی پس از دو دسته کردن بی‌مبنای اندیشه تشیع، سخن از میرزا مهدی اصفهانی می‌گویند که "در عین حال که بر منابع وحیانی تکیه می‌کند به اجتهاد در این منابع می‌پردازد".
◀از آقای سبحانی می‌پرسیم:
آیا اکنون در واقع سه دسته در درون شیعه داریم، ۱. محدثان، که کار اجتهادی عمیقی نمی‌کردند. ۲. متکلمان، که دستگاه معرفتی ارائه می‌دادند اما توجه‌شان به وحی و سنت کم بود. ۳. میرزا مهدی اصفهانی، که هم به وحی و سنت توجه داشت و هم نگاه اجتهادی؟
◀سؤال دوممان از آقای سبحانی این است:
آیا میرزا تنها فرد موجود در این قسم سوم است یا بزرگانی از شیعه هم داخل در آن هستند؟ اگر پاسخ دهید نه بزرگان دیگری از شیعه هم مانند شیخ کلینی، صدوق و مجلسی داخل در آن هستند، می‌گوییم پس به چه دلیل در ابتدا تقسیم را دو قسم کردید؟!
--------------------------
بخش دوم:
آقای سبحانی می‌فرمایند میرزا خودش را از تبار محدثان و متکلمان نام می‌برد.
◀گوییم: اولا آنکه میرزا چنین کاری نکرده است، بلکه منهج میرزا تجهیل و تحقیر متکلمان و بلکه تحقیر عقل و تعقل است و بارها شواهدش را در کانال ارائه داده‌ایم.
ثانیا بر فرض که میرزا چنین کاری کرده است، طبق تقسیم بندی حضرتعالی کار اشتباهی کرده است؛ چون محدثان کسانی هستند که کار عمیق اجتهادی بر روی وحی و سنت نمی‌کردند و متکلمان هم کسانی بودند که نظام معرفتی ارائه می‌دادند ولی کار عمیقی بر روی وحی و سنت نمی‌کردند.
@tafkik

✨نشریه «حریم امام»؛ ویژه نامه مؤسس مکتب معارفی خراسان

🎤گفتگوهایی با اساتید: احمد مهدوی دامغانی، اسماعیل غروی، علی فلسفی، محمد تقی سبحانی، حسین طالبیان شریف، روح الله عربشاهی

📱کانال اطلاع رسانی دکتر سبحانی: t.me/mtsobhni

⬆پاسخ به مطالب آقای سبحانی در نشریه حریم امام درباره میرزا مهدی اصفهانی
@tafkik

#مظلومیت_کلام
◀آقای محمد تقی سبحانی می‌فرمایند میرزا مهدی اصفهانی مبتکر روش اجتهادی در حوزه عقاید دینی بود.

گوییم: استاد سبحانی، حضرتعالی از مدیران و اساتید بزرگ انجمن کلام حوزه هستید، این متکلمین امامیه [شیخ طوسی، علامه حلی، فاضل مقداد، علامه مجلسی و...] در طول این قرن‌ها چه می‌کردند که میرزا مهدی از راه رسید و مبتکر روش اجتهادی در عقاید دینی شد؟! آیا بزرگان شیعه در طول ۱۲۰۰سالی که گذشت مشغول تقلید از همدیگر بودند تا اینکه میرزا آمد و مبتکر روش اجتهادی در حوزه عقاید شد؟!
[در پست قبل هم نشان دادیم که آقای سبحانی چگونه به متکلمان ظلم می‌کنند و ایشان را کسانی معرفی می‌کنند که نظام معرفتی ارائه می‌دهند ولی کار عمیق اجتهادی روی وحی و سنت انجام نمی‌دهند!]
این هم از مظلومیت کلام است که کسانی از بزرگان انجمن کلام حوزه هستند که دیدشان به متکلمین این است.
◀در انتها از استاد سبحانی می‌خواهیم به جای این سخنان و قربانی کردن متکلمان به پای میرزا مهدی، یک مسأله از مسائل اعتقادی را مطرح کنند و بیان آن مسأله را از زبان میرزا مهدی اصفهانی و متکلمین شیعه نشان دهند تا ببینیم این سخنان به شعار می‌ماند یا زیبنده میرزاست.
@tafkik

میرزا مهدی اصفهانی و ادراک خداوند

اعجاز القرآن از جمله رسائل میرزا مهدی اصفهانی است که در آن، عقاید خود را به زبانی عجیب و غریب و نامأنوس نگاشته و با امضای محمّد المهدیّ به پایان برده است.
در بخشی از این رساله می‌نویسد:
«... تسبیحات و تکبیرات و تقدیسات شریعه‌ی مقدّسه، عین وظیفه‌ی عبد است ... اگر کوچک شده مشغول تکبیر و تهلیل و تمجید و تقدیس و تسبیح گشته، تعظیم نماید؛ به خاک مذلت افتاده، سجده کند، قائم به وظیفه شده، مقرّب گردد. این وظیفه‌ی عقلیه، همان نماز، عمود دین است که الصّلاة قربان کلّ تقیّ. و به ادامه‌ی این نوع وظیفه‌ی عقلیه در مدارج معرفت عروج کرده؛ به مقام رؤیت رب العزّة به ربّ العزّة _نه به حقیقت مظلمه‌ی مجعوله‌ی خود و نه به ابصار اوهام و عقول و نه به ابصار ارواح و قلوب_ فائز گشته، سیر در دریای بی‌نهایت معرفت نموده که الصّلاة معراج المومن؛ تجلّی حقّ تعالی را در کلام خود معاینه کرده ...» (مصباح الهدی به ضمیمه اعجاز القرآن، ص۲۱۳، تصحیح حسن جمشیدی، قم، بوستان کتاب، ۱۳۸۷)

بنابراین به اعتقاد او انسان با عبادت و خاکساری در برابر خداوند، به آن‌جا می‌رسد که خدا را می‌بیند؛ امّا نه با حقیقت خود؛ بلکه خدا را با خودِ خدا می‌یابد! به راستی این مدّعا چه فرقی با سخن اهل عرفان دارد که در همین رساله به آنان تاخته است؟!
می‌پرسیم: بیننده و شناسنده در این جا کیست؛ بنده یا خدا؟
اگر بیننده و مُدرِک، بنده است، پس این که نه به حقیقتِ و وجود و روح و عقل و قلب خویش، خدا را می‌بیند، سخنی است بی‌معنا و متناقض! و البتّه محال است بنده‌ی محدودِ متجزّی، خدای بی‌حدّ و کیف و جزء و امتداد و مثل و عدد را ادراک کند و این امتناع عقلی با لفّاظی و تناقض‌گویی حلّ نمی‌شود!
و اگر بیننده خدا است و بنده در این مسیر، عینِ خدا می‌شود که صیرورت و فرگشتِ حادث به قدیم، بی‌معنا، نامعقول و متناقض است.
و اگر بیننده، خدا است و خدا هم غیرِ بنده و مبایِنِ او است، این بینش و ادراک ذاتی خدا نسبت به خود، چه ربطی به بنده و عبادت و سیر او در مراتب معرفت دارد؟!

@zecra

◀️مثلث شوم فلسفه و عرفان و تفکیک

قسمتی از بیانات حجه الاسلام تقوی، از مدرسین خارج حوزه قم و صاحب موسوعه بحار الانوار في علوم القرآن، نزد آیت الله العظمی صافی گلپایگانی
👇👇
https://t.me/osoolabvab/55