نکته‌هایی از دستور خطّ فارسی

صورت پیوستۀ فعل «بودن» (اوّل شخص مفرد و جمع = ام، ایم) در زمان حال

@theapll

نکته‌هایی از اصول و ضوابط واژه‌گزینی (۴)

وام‌گیری

وام‌گیری یعنی گرفتن یک واژه از زبان‌های بیگانه (معمولاً غربی) با همان مفهومی که در زبان مبدأ دارد.
وام‌گيری یکی از شيوه‌های گسترش واژگان زبان‌هاست. اگر وام‌گيری به‌صورت سنجیده و براساس هنجارهای روشنی باشد، نه‌تنها به زبان آسیب نمی‌رساند، بلکه غنای واژگانی آن را نیز افزایش می‌هد. فرهنگستان زبان و ادب فارسی وام‌گيری اصطلاحات زیر را مجاز می‌داند:
🔸واحدهای اندازه‌گيری
🔸درصورتی‌كه در برابر یک مفهوم نتوان در گنجينۀ واژگانی زبان فارسی واژۀ مناسبی یافت، می‌توان واژۀ بيگانه‌ای را به وام گرفت. چنین واژه‌ای باید دو ويژگی داشته باشد:
🔺در زبان مبدأ واژه‌ای ساده باشد و اگر هم ساده نيست، ساختار صرفی آن چنان باشد که بتوان فرایندهای واژه‌سازی فارسی را بر روی آن اعمال کرد.
🔺بیشتر کارشناسان به دلیل دیرینگی و گستردگی استفاده از آن‌ها برابرگزینی برای چنین واژه‌هایی را ضروری ندانند.
@theapll

آشنایی با زبان‌های ایرانی (۷)

زبان‌ها و گویش‌های ایرانی نو
زبان‌ها و گویش‌های ایرانی دستۀ غربی

گروه گویش‌های جنوب غربی
گویش‌های این گروه را می‌توان به چند شاخه تقسیم کرد:
۱ـ گویش‌های ناحیۀ فارس

۲ـ گویش‌های لُری

۳- سیوَندی (که به لحاظ زبان‌شناختی، به شاخۀ شمالی گویش‌های ایرانی غربی تعلق دارد).
* گویش‌های دزفولی و شوشتری نیز به همین گروه تعلق دارند.

* زبان فارسی، زبان رسمی کشور ایران، که اغلب سخنگویان بدان، در استان‌های مرکزی، جنوبی و شرقی کشور (در استان‌های تهران، اصفهان، یزد، فارس، کرمان و خراسان) ساکنند، به همین گروه تعلّق دارد. باید یادآور شد که زبان دری در افغانستان و تاجیکی در تاجیکستان، گونه‌هایی از زبان فارسی‌اند و همگی از اصلی مشترک سرچشمه گرفته‌اند.

برگرفته از: فرهنگ تطبیقی_موضوعی زبان و گویش‌های ایرانی نو، محمد حسن‌دوست، انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی، ۱۳۸۹، صص هفده و هیجده.
@theapll