This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from ابوالفضل بجانی | Abolfazl Bejani
آیا ورزش هم الکترونیکی میشود؟!
امشب، چهارشنبه ۱۷ اردیبهشت، ساعت ۲۲
در صفحه اینستاگرام abolfazlbejani
زبان گفتگو؛ ترکی آذربایجانی
─┅━━━┅─
✅ @bejani_ir
امشب، چهارشنبه ۱۷ اردیبهشت، ساعت ۲۲
در صفحه اینستاگرام abolfazlbejani
زبان گفتگو؛ ترکی آذربایجانی
─┅━━━┅─
✅ @bejani_ir
🖇کرونا و پایان شهرنشینی
🖌 محمد زینالی اُناری؛
🧿 قرن بیست و یک، بدون مقدمه وارد دوره ی دیگری از زندگی شده است: «جامعه ی اطلاعاتی». ما ایرانی ها در ابتدای قرن بیستم از یک جامعه ی ایلی و روستانشین، وارد دوره ی شهرنشینی و حاکمیت ناسیونالیسم های مدرن شدیم و هنوز چالش های زیادی با دوره ی مذکور داریم. در عین حال با ورود قرن جدید، با تغییر بزرگ دیگری مواجه شده ایم که مناسبات فضا و قدرت اجتماعی با انفجار اطلاعات دیجیتال در حال دگرگونی و تحول است.
🧿 اگرچه در ابتدا زیرساخت های شهرنشینی ما اعم از بانک و بلدیه چندان که باید مهیا نبود و با همکاری کشورهای پیشرفته حتی تا مرحله ی اکتشاف نفت و نوشتن تاریخ باستانی پیش رفتیم، اینک نوبت زیرساخت های تازه تری شده که نیازمند طراحی و تقویت آن در تمام نقاط سرزمین پلنگ و زعفران هستیم.
🧿 مراحل گذار از جامعه ی شهرنشین به جامعه ی اطلاعاتی میتوانست به تدریج و با طی کردن کشمکش های فراوانی که هنوز با عالم دیجیتال و شبکه های اجتماعی مشکل دارد، طی شود، اما حادثه ی دیگری رخ داد. «کرونا» مانند عقابی قصد دارد ما را از دوره ی حاکمیت شهرنشینی به سمت دوره ی جامعه ی اطلاعاتی پیش ببرد که در آن انسانها به جای تردد در خیابانهای شلوغ و پر از خودرو و کامیون، از طریق موبایل هایی که سرورهای پرسرعت پشتیبانی میشوند با هم ارتباط میجویند.
🧿 با این حال، هنوز بسترهای اقتصادی و فرهنگی مربوط به جامعه ی اطلاعاتی در ایران به طور کامل فراهم نیست و مدارس و دانشگاه های مجازی تا دوردست های همه ی کشور به طور کامل دسترسی نداشته و نیازها به طور کامل مرتفع نمی شوند. از سویی، برای فراهم آوردن چنین بستری، نیازمند کارآفرینان و اندیشمندانی است که بتوانند مقتضیات اخلاقی دوره ی جامعه ی اطلاعاتی را به عنوان آرمان شهر زندگی ایرانی ترسیم کنند.
🧿 کرونا موجب شده است که خلأ چنین کارآفرینان و متفکرانی در جامعه ی ایرانی که اینک دست خوش اضطراب و هراس ناشی از تداوم سبک زندگی شهرمحور پیشین و سرایت بیشتر بیماری است، محسوس باشد. با این حال، به نظر میرسد وابستگی مالی ما به جامعه ی شهرنشین و اقتصاد خاص آن که با شکاف شدید بالای شهر و پایین شهر نیز همراه بود، مانعی بزرگ بر سر راه چنین دگرگونی یا «جابجایی» فضایی شود. اما به نظر می رسد تداوم کرونا بتواند موجب خلاقیت کار آفرینان و متفکران شده و وضعیت فعلی اتکای اقتصادی به خیابان های شلوغ و گران قیمت را به سمت خلق شهرهای دیجیتال عادلانه تر پیش برد.
@thing
🖌 محمد زینالی اُناری؛
🧿 قرن بیست و یک، بدون مقدمه وارد دوره ی دیگری از زندگی شده است: «جامعه ی اطلاعاتی». ما ایرانی ها در ابتدای قرن بیستم از یک جامعه ی ایلی و روستانشین، وارد دوره ی شهرنشینی و حاکمیت ناسیونالیسم های مدرن شدیم و هنوز چالش های زیادی با دوره ی مذکور داریم. در عین حال با ورود قرن جدید، با تغییر بزرگ دیگری مواجه شده ایم که مناسبات فضا و قدرت اجتماعی با انفجار اطلاعات دیجیتال در حال دگرگونی و تحول است.
🧿 اگرچه در ابتدا زیرساخت های شهرنشینی ما اعم از بانک و بلدیه چندان که باید مهیا نبود و با همکاری کشورهای پیشرفته حتی تا مرحله ی اکتشاف نفت و نوشتن تاریخ باستانی پیش رفتیم، اینک نوبت زیرساخت های تازه تری شده که نیازمند طراحی و تقویت آن در تمام نقاط سرزمین پلنگ و زعفران هستیم.
🧿 مراحل گذار از جامعه ی شهرنشین به جامعه ی اطلاعاتی میتوانست به تدریج و با طی کردن کشمکش های فراوانی که هنوز با عالم دیجیتال و شبکه های اجتماعی مشکل دارد، طی شود، اما حادثه ی دیگری رخ داد. «کرونا» مانند عقابی قصد دارد ما را از دوره ی حاکمیت شهرنشینی به سمت دوره ی جامعه ی اطلاعاتی پیش ببرد که در آن انسانها به جای تردد در خیابانهای شلوغ و پر از خودرو و کامیون، از طریق موبایل هایی که سرورهای پرسرعت پشتیبانی میشوند با هم ارتباط میجویند.
🧿 با این حال، هنوز بسترهای اقتصادی و فرهنگی مربوط به جامعه ی اطلاعاتی در ایران به طور کامل فراهم نیست و مدارس و دانشگاه های مجازی تا دوردست های همه ی کشور به طور کامل دسترسی نداشته و نیازها به طور کامل مرتفع نمی شوند. از سویی، برای فراهم آوردن چنین بستری، نیازمند کارآفرینان و اندیشمندانی است که بتوانند مقتضیات اخلاقی دوره ی جامعه ی اطلاعاتی را به عنوان آرمان شهر زندگی ایرانی ترسیم کنند.
🧿 کرونا موجب شده است که خلأ چنین کارآفرینان و متفکرانی در جامعه ی ایرانی که اینک دست خوش اضطراب و هراس ناشی از تداوم سبک زندگی شهرمحور پیشین و سرایت بیشتر بیماری است، محسوس باشد. با این حال، به نظر میرسد وابستگی مالی ما به جامعه ی شهرنشین و اقتصاد خاص آن که با شکاف شدید بالای شهر و پایین شهر نیز همراه بود، مانعی بزرگ بر سر راه چنین دگرگونی یا «جابجایی» فضایی شود. اما به نظر می رسد تداوم کرونا بتواند موجب خلاقیت کار آفرینان و متفکران شده و وضعیت فعلی اتکای اقتصادی به خیابان های شلوغ و گران قیمت را به سمت خلق شهرهای دیجیتال عادلانه تر پیش برد.
@thing
Forwarded from انجمن جامعه شناسی ایران
🔸روایتی از کنش جامعه شناسانه دکتر قانعی راد
✍سیدحسین سراج زاده
24 خرداد دومین سالروز درگذشت دوست عزیز و فرزانه دکتر محمدامین قانعی راد رئیس سابق انجمن جامعهشناسی ایران است. او صدای رسای دفاع از جامعه بود و این روزها جای خالی او بیش از هر زمان دیگری احساس میشود. دریغ و درد که در هنگامی که به شکوفایی و پختگی رسیده بود و انتظار میرفت علوم اجتماعی و جامعهشناسی ایران از آثار وجودیاش بیش از پیش بهرمند شود، از میان ما رفت.
قانعی راد از نسلی بود که در نیمه دوم دهه 50 شمسی و در هنگامی که نسل جوان آن روزگار در سر سودای رهایی جامعه از بند استبداد، بیعدالتی، تبعیض و وابستگی داشت، رشته جامعهشناسی را برای تحصیل برگزیدند تا برای تحقق آن آرمانهای رهاییبخش، علم تغییر و تحول جامعه را بیاموزند. بنابراین جامعهشناسی برای او یک انتخاب برای ایفای یک مسئولیت اجتماعی و پاسخ دادن به دغدغههای روشنفکرانه بود. او از همان زمان دانشجویی جامعهشناسی را نه چون رشتهای برای رسیدن به شغل بلکه به عنوان شیوهای از زندگی برگزید و تا پایان عمر پر بار خویش بر همان رأی و منش باقی ماند، تعهد روشنفکرانه را با رویکردهای علمی آمیخت و همواره در دفاع از جامعه تمام قد آماده بود.
از اواخر دهه 70 که جامعهشناسی حرفه او شده بود و در جایگاه یک عضو هیأت علمی فعالیت میکرد، بازهم آن مسئولیت اجتماعی و دغدغههای روشنفکرانه برایش در اولویت بود. به همین دلیل، هیچگاه به عنوان یک دانشگاهی و آکادمیسین خود را در خلوت اتاق کار دانشگاهیاش محصور نکرد و به همین علت فعالیت در انجمن جامعهشناسی ایران به عنوان یک انجمن علمی مردم نهاد و فعال در حوزه عمومی برایش اولویت ویژهای داشت. این اولویت برای او در حدی بود که استادان و دانشجویانی را که پیوند و ارتباط فعالی با انجمن نداشتند، جامعهشناسان جدی به حساب نمیآورد و بارها به صراحت میگفت؛ مگر می شود کسی نقش و مسئولیت علمی خو را جدی بگیرد، ولی از حصار بوروکراسی دانشگاهی بیرون نیاید و از طریق انجمن علمیاش با اجتماع علمی و حوزه عمومی ارتباط نداشته باشد؟
به نظر او دانشگاهیانی که به انجمنهای علمی، به مثابه حوزه عمومی کنشگری علمی، اهمیت نمیدهند، گویی اثرگذاری اجتماعی علم برایشان بیاهمیت است و نقش اجتماعی خود را جدی نگرفتهاند.
باز هم این دغدغههای روشنفکرانه و توجه به مسئولیت اجتماعی جامعهشناسی برای بهبود زندگی مردم و سویههای رهایی بخش جامعهشناسی بود که قانعی راد را به سوی «جامعهشناسی مردم مدار»
(Public Sociology)
یا «جامعه شناسی حوزه عمومی» (معادل فارسی که خود او به کار می برد)، کشاند.
«جامعهشناسی مردم مدار» مفهومی بود که با انتشار مقالهای با همین نام از مایکل بورووی، در مجله جامعهشناسی ایران (بهار 1387) و بعداً با حضور او در ایران در پاییز 1389 و ایراد دو سخنرانی درباره آن، در بین جامعهشناسان ایرانی مطرح شد و به کار رفت. این نوع جامعهشناسی به روایت بورووی، یکی از جلوههای علاقه جامعهشناسان به ایفای نقش رهایی بخش در تعامل و هم کنشی با جنبشهای اجتماعی و کنشگران حوزه عمومی و جامعه مدنی است. قانعی راد جوان که در اواخر دهه 50 با این دغدغهها به سراغ جامعهشناسی آمده بود، در میانسالی هم با همان دغدغه به حرفه جامعهشناسی مشغول بود. در نتیجه، ایده و مفهوم جامعهشناسی مردم مدار را بسیار جذاب و کاربردی یافت و کوشید آن را در درون جامعهشناسی ایران نهادینه کند. ایجاد گروه جامعهشناسی مردم مدار در انجمن جامعهشناسی ایران، پیوند دادن جامعهشناسی با جنبشهای اجتماعی و جامعه مدنی، حضور فعال در رسانههای جمعی و فضای مجازی، و گذاردن نام «جامعهشناسی حوزه عمومی» بر کانالش، موید این.
لازم است بر این نکته تاکید کنم که قانعی راد مفهوم جامعهشناسی حوزه عمومی را آنگونه که متناسب با شرایط جامعه ایران بود به کار میبرد. این مفهوم برای او چتری بود که رویکردهای او را در انتخاب جامعهشناسی به عنوان شیوهای از زندگی و حرفه بیان میکرد. او مفهوم جامعهشناسی مردم مدار را فقط برای ارتباط با گروههای بیصدای جامعه به کار نمیبرد، بلکه معتقد بود بینش جامعهشناسی اختصاص به متخصصان این حرفه ندارد و اعضای جامعه هم برای فهم زندگی خود و نیروهایی که روی زندگی آنان اثر دارند، به آن نیاز دارند. از این رو، مفهوم جامعهشناسی حوزه عمومی را به معنای ترویج بینش جامعهشناسی برای همگان به کار می برد. جا دارد بر وجهی از دیدگاه او که مغفول مانده است، انگشت بگذارم.
ادامه یادداشت را روی وب سایت انجمن جامعه شناسی ایران بخوانید.
https://bit.ly/3fmR1E9
@iran_sociology
#انجمن_جامعه_شناسی_ایران
#محمد_امین_قانعی_راد
✍سیدحسین سراج زاده
24 خرداد دومین سالروز درگذشت دوست عزیز و فرزانه دکتر محمدامین قانعی راد رئیس سابق انجمن جامعهشناسی ایران است. او صدای رسای دفاع از جامعه بود و این روزها جای خالی او بیش از هر زمان دیگری احساس میشود. دریغ و درد که در هنگامی که به شکوفایی و پختگی رسیده بود و انتظار میرفت علوم اجتماعی و جامعهشناسی ایران از آثار وجودیاش بیش از پیش بهرمند شود، از میان ما رفت.
قانعی راد از نسلی بود که در نیمه دوم دهه 50 شمسی و در هنگامی که نسل جوان آن روزگار در سر سودای رهایی جامعه از بند استبداد، بیعدالتی، تبعیض و وابستگی داشت، رشته جامعهشناسی را برای تحصیل برگزیدند تا برای تحقق آن آرمانهای رهاییبخش، علم تغییر و تحول جامعه را بیاموزند. بنابراین جامعهشناسی برای او یک انتخاب برای ایفای یک مسئولیت اجتماعی و پاسخ دادن به دغدغههای روشنفکرانه بود. او از همان زمان دانشجویی جامعهشناسی را نه چون رشتهای برای رسیدن به شغل بلکه به عنوان شیوهای از زندگی برگزید و تا پایان عمر پر بار خویش بر همان رأی و منش باقی ماند، تعهد روشنفکرانه را با رویکردهای علمی آمیخت و همواره در دفاع از جامعه تمام قد آماده بود.
از اواخر دهه 70 که جامعهشناسی حرفه او شده بود و در جایگاه یک عضو هیأت علمی فعالیت میکرد، بازهم آن مسئولیت اجتماعی و دغدغههای روشنفکرانه برایش در اولویت بود. به همین دلیل، هیچگاه به عنوان یک دانشگاهی و آکادمیسین خود را در خلوت اتاق کار دانشگاهیاش محصور نکرد و به همین علت فعالیت در انجمن جامعهشناسی ایران به عنوان یک انجمن علمی مردم نهاد و فعال در حوزه عمومی برایش اولویت ویژهای داشت. این اولویت برای او در حدی بود که استادان و دانشجویانی را که پیوند و ارتباط فعالی با انجمن نداشتند، جامعهشناسان جدی به حساب نمیآورد و بارها به صراحت میگفت؛ مگر می شود کسی نقش و مسئولیت علمی خو را جدی بگیرد، ولی از حصار بوروکراسی دانشگاهی بیرون نیاید و از طریق انجمن علمیاش با اجتماع علمی و حوزه عمومی ارتباط نداشته باشد؟
به نظر او دانشگاهیانی که به انجمنهای علمی، به مثابه حوزه عمومی کنشگری علمی، اهمیت نمیدهند، گویی اثرگذاری اجتماعی علم برایشان بیاهمیت است و نقش اجتماعی خود را جدی نگرفتهاند.
باز هم این دغدغههای روشنفکرانه و توجه به مسئولیت اجتماعی جامعهشناسی برای بهبود زندگی مردم و سویههای رهایی بخش جامعهشناسی بود که قانعی راد را به سوی «جامعهشناسی مردم مدار»
(Public Sociology)
یا «جامعه شناسی حوزه عمومی» (معادل فارسی که خود او به کار می برد)، کشاند.
«جامعهشناسی مردم مدار» مفهومی بود که با انتشار مقالهای با همین نام از مایکل بورووی، در مجله جامعهشناسی ایران (بهار 1387) و بعداً با حضور او در ایران در پاییز 1389 و ایراد دو سخنرانی درباره آن، در بین جامعهشناسان ایرانی مطرح شد و به کار رفت. این نوع جامعهشناسی به روایت بورووی، یکی از جلوههای علاقه جامعهشناسان به ایفای نقش رهایی بخش در تعامل و هم کنشی با جنبشهای اجتماعی و کنشگران حوزه عمومی و جامعه مدنی است. قانعی راد جوان که در اواخر دهه 50 با این دغدغهها به سراغ جامعهشناسی آمده بود، در میانسالی هم با همان دغدغه به حرفه جامعهشناسی مشغول بود. در نتیجه، ایده و مفهوم جامعهشناسی مردم مدار را بسیار جذاب و کاربردی یافت و کوشید آن را در درون جامعهشناسی ایران نهادینه کند. ایجاد گروه جامعهشناسی مردم مدار در انجمن جامعهشناسی ایران، پیوند دادن جامعهشناسی با جنبشهای اجتماعی و جامعه مدنی، حضور فعال در رسانههای جمعی و فضای مجازی، و گذاردن نام «جامعهشناسی حوزه عمومی» بر کانالش، موید این.
لازم است بر این نکته تاکید کنم که قانعی راد مفهوم جامعهشناسی حوزه عمومی را آنگونه که متناسب با شرایط جامعه ایران بود به کار میبرد. این مفهوم برای او چتری بود که رویکردهای او را در انتخاب جامعهشناسی به عنوان شیوهای از زندگی و حرفه بیان میکرد. او مفهوم جامعهشناسی مردم مدار را فقط برای ارتباط با گروههای بیصدای جامعه به کار نمیبرد، بلکه معتقد بود بینش جامعهشناسی اختصاص به متخصصان این حرفه ندارد و اعضای جامعه هم برای فهم زندگی خود و نیروهایی که روی زندگی آنان اثر دارند، به آن نیاز دارند. از این رو، مفهوم جامعهشناسی حوزه عمومی را به معنای ترویج بینش جامعهشناسی برای همگان به کار می برد. جا دارد بر وجهی از دیدگاه او که مغفول مانده است، انگشت بگذارم.
ادامه یادداشت را روی وب سایت انجمن جامعه شناسی ایران بخوانید.
https://bit.ly/3fmR1E9
@iran_sociology
#انجمن_جامعه_شناسی_ایران
#محمد_امین_قانعی_راد
isa.org.ir
انجمن جامعه شناسی ایران - روایتی از کنش جامعهشناسانه دکتر قانعی راد
Forwarded from موسسه مردم نهادعصر پژوهش سبلان اردبیل
✅موسسه مطالعات عصر پژوهش باهمکاری معاونت فرهنگی و امورجوانان اداره کل ورزش وجوانان برگزار میکند
◀️ کارگاه توانمندسازی تسهیل گری اجتماعی
🔰دوشنبه ۲۶ خرداد /ساعت ۱۶
🔹شرکت برای عموم آزاد و بارعایت پروتکل های بهداشتی است
🔸به شرکت کنندگان گواهی حضور اعطاء خواهد شد
🈯️آدرس:بعداز میدان توحید/ساختمان شاهد دانشگاه آزاد اسلامی/خانه جوانان
👇👇👇
@Asre_pazhohesh
◀️ کارگاه توانمندسازی تسهیل گری اجتماعی
🔰دوشنبه ۲۶ خرداد /ساعت ۱۶
🔹شرکت برای عموم آزاد و بارعایت پروتکل های بهداشتی است
🔸به شرکت کنندگان گواهی حضور اعطاء خواهد شد
🈯️آدرس:بعداز میدان توحید/ساختمان شاهد دانشگاه آزاد اسلامی/خانه جوانان
👇👇👇
@Asre_pazhohesh
Forwarded from جامعه شناسی سیاسی (Hossein Bashiri Guivi)
مالکیت خصوصی و رابطه آن با قتل دختران
دکترحسین بشیری گیوی
#جامعه_شناس
✅یکی از مهمترین مفاهیم بنیادی که #کارل_مارکس از بنیانگذاران جامعه شناسی به چالش کشید و دنیای سرمایه داری را کیش و مات کرد همان #مالکیت_خصوصی بود. مارکس برای اولین بار ثابت کرد که مالکیت خصوصی و ارزش افزوده از مکانیسم های نظام سرمایه داری است و با این دو مکانیسم کارگران الینه شده و نهایت استثمار می شوند.
✅در جامعه شناسی خانواده هم #پدرسالار در نظام پاتریمونیالی همه اعضای خانواده خصوصا زن و دختران را تا ابد در مالکیت خصوصی قلمرو خود تلقی می کند. در گذشته پسر به عنوان نماد اقتصاد و دفاع و امنیت خانواده و ایل و تبار محسوب می شد ولی دختر به عنوان ضعیفه که این نوع تفسیر باعث زنده به گور کردن دختران در زمان تولد می شد.
✅در اجتماع کنونی ایران دختران را در کودکی و نوجوانی زنده به گور می کنند.
✅اگر دختر بر خلاف سنت متعصب پدرسالار عمل کند، اگر دختر دوست داشتن را احساس کند، اگر دختر دست به انتخاب بزند، اگر دختر از شبکه های مجازی استفاده کند ، اگر دختر بیش از پدر متعصب بفهمد لاجرم به دست پدرسالار زنده به گور می شود.
✅دیروز در تالش امروز در کرمان ، البته این موارد از صدها مواردی است که رسانه ای می شود به این موارد خودکشی دختران ، خودسوزی دختران ، دختران فراری و ... را اضافه کنید.
✅در هر روی اجتماع ایران باید این مسئله مهم و اساسی را درک کند که پدر هیچ مالکیت خصوصی بر دختران و زنان ندارد بلکه دختران و فرزندان امانتی الهی در دست آنها هستند تا اینکه تشکیل خانواده داده یا به وسیله استقلال مالی از والدین جدا زندگی کنند.
✅احساس مالکیت که در اذهان پدران پدرسالار شکل گرفته باید از هم بپاشد و این کار شگرف را می توان با فرهنگ سازی و با کمک رسانه ها و سازمان های مردم نهاد سامان داد.
@azadikhojastehazadi
دکترحسین بشیری گیوی
#جامعه_شناس
✅یکی از مهمترین مفاهیم بنیادی که #کارل_مارکس از بنیانگذاران جامعه شناسی به چالش کشید و دنیای سرمایه داری را کیش و مات کرد همان #مالکیت_خصوصی بود. مارکس برای اولین بار ثابت کرد که مالکیت خصوصی و ارزش افزوده از مکانیسم های نظام سرمایه داری است و با این دو مکانیسم کارگران الینه شده و نهایت استثمار می شوند.
✅در جامعه شناسی خانواده هم #پدرسالار در نظام پاتریمونیالی همه اعضای خانواده خصوصا زن و دختران را تا ابد در مالکیت خصوصی قلمرو خود تلقی می کند. در گذشته پسر به عنوان نماد اقتصاد و دفاع و امنیت خانواده و ایل و تبار محسوب می شد ولی دختر به عنوان ضعیفه که این نوع تفسیر باعث زنده به گور کردن دختران در زمان تولد می شد.
✅در اجتماع کنونی ایران دختران را در کودکی و نوجوانی زنده به گور می کنند.
✅اگر دختر بر خلاف سنت متعصب پدرسالار عمل کند، اگر دختر دوست داشتن را احساس کند، اگر دختر دست به انتخاب بزند، اگر دختر از شبکه های مجازی استفاده کند ، اگر دختر بیش از پدر متعصب بفهمد لاجرم به دست پدرسالار زنده به گور می شود.
✅دیروز در تالش امروز در کرمان ، البته این موارد از صدها مواردی است که رسانه ای می شود به این موارد خودکشی دختران ، خودسوزی دختران ، دختران فراری و ... را اضافه کنید.
✅در هر روی اجتماع ایران باید این مسئله مهم و اساسی را درک کند که پدر هیچ مالکیت خصوصی بر دختران و زنان ندارد بلکه دختران و فرزندان امانتی الهی در دست آنها هستند تا اینکه تشکیل خانواده داده یا به وسیله استقلال مالی از والدین جدا زندگی کنند.
✅احساس مالکیت که در اذهان پدران پدرسالار شکل گرفته باید از هم بپاشد و این کار شگرف را می توان با فرهنگ سازی و با کمک رسانه ها و سازمان های مردم نهاد سامان داد.
@azadikhojastehazadi
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «علی شریعتی و خیابان های شریعتی محمد زینالی اُناری یکی از نام های آشنا به گوش مردم و به ویژه به گوش رانندگان تاکسی، شریعتی است. هر از چندگاهی مردم به آن ها خطاب میکنند دکتر علی شریعتی، شریعتی، دکتر شریعتی و گاه بعد از آن از واژه های دیگری چون دربست، مستقیم،…»
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «مرگ مناسکی قهرمان یاداشت درباره بی تفاوتی جامعه نسبت به درگذشت معنادار عباس کیارستمی http://www.khabaronline.ir/detail/597787/weblog/zeynali @thing»
آیا در جامعه ایران میتوان انتظار امید اجتماعی داشت؟
مدیر نشست: بیدا میرحسینی
میهمان: حسین حجت پناه و محمد زینالی اُناری
صفحه ی انجمن جامعه شناسی ایران دفتر قزوین
http://www.instagram.com/sociology_qazvin/
@thing
مدیر نشست: بیدا میرحسینی
میهمان: حسین حجت پناه و محمد زینالی اُناری
صفحه ی انجمن جامعه شناسی ایران دفتر قزوین
http://www.instagram.com/sociology_qazvin/
@thing
Forwarded from علوم اجتماعی،مسائل روز
4_6028073452764661138.pdf
237.3 KB
👆 #پیماننامه_حقوق_کودک
🔴اهمیت امضاء تک تک همه ما درپای بیانیه۲۵ انجمن علمی، درخواست اجرای بی قید وشرط همه مواد "پیمان نامه حقوق کودک" ...
🙏لطفا برای دوستان و گروهها بفرستید
✅توجه:امضای بیانیه مشروط به پرداخت وجهی ازطرف شما نیست.
📌لینک امضای اینترنتی 👇
https://www.karzar.net/rights-of-children
@siamakzandrazavi
👥علوم اجتماعی،مسائلروز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏾 @SOCIAL_SCIENCE
🔴اهمیت امضاء تک تک همه ما درپای بیانیه۲۵ انجمن علمی، درخواست اجرای بی قید وشرط همه مواد "پیمان نامه حقوق کودک" ...
🙏لطفا برای دوستان و گروهها بفرستید
✅توجه:امضای بیانیه مشروط به پرداخت وجهی ازطرف شما نیست.
📌لینک امضای اینترنتی 👇
https://www.karzar.net/rights-of-children
@siamakzandrazavi
👥علوم اجتماعی،مسائلروز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏾 @SOCIAL_SCIENCE
Forwarded from مجله میدان فرهنگ
◻️ مجله رسانه فرهنگ
👤مدیر مسئول: هادی خانیکی
👤سردبیر: یوسف پاکدامن
📰 پرونده این شماره: معلم مدرسه غیردولتی
👤 دبیر ویژه: محمد قربانیان
✍️با آرا و دیدگاه هایی از:
نعمت الله فاضلی، شروین وکیلی، رشیداحمدرش، محمد قربانیان،محمد زینالی اناری، آرش کتابفروش بدری، محمود بهتاش، فواد حبیبی و محمدرضا نیک نژاد
✴️ کانال مجله رسانه فرهنگ:
📝 @ResaneFarhang
👤مدیر مسئول: هادی خانیکی
👤سردبیر: یوسف پاکدامن
📰 پرونده این شماره: معلم مدرسه غیردولتی
👤 دبیر ویژه: محمد قربانیان
✍️با آرا و دیدگاه هایی از:
نعمت الله فاضلی، شروین وکیلی، رشیداحمدرش، محمد قربانیان،محمد زینالی اناری، آرش کتابفروش بدری، محمود بهتاش، فواد حبیبی و محمدرضا نیک نژاد
✴️ کانال مجله رسانه فرهنگ:
📝 @ResaneFarhang
سندروم #ویرگول
محمد زینالی اُناری
در هفته ی اخیر، به علت بروز حادثه ی ناشی از حکم قضایی وارده بر سه جوان که متهم به دست داشتن در جرائمی بیش از اعتراض هستند، واکنش های بسیاری برانگیخته شد. شدت واکنش زیاد بود، زمان آن نیز به سرعت اتفاق افتاد، دقیقا مثل دو بازی مقابل که دو تیم والیبال در دو ضربه پشت سر هم از همدیگر امتیاز می گیرند. بسیاری از مردم با جریان واکنش همدل شدند و تا به کنون بخش زیادی از اعضای فضای مجازی به آن واکنش نشان داده اند و نوشته اند که دوست ندارند اعدام شود، حتی برخی از هنرمندانی که طرفدار ایدئولوژی بودند نیز به التماس و طلب بخشش افتادند.
گفتمان این گروه این بود که جوان بودند، مشکل نان داشتند و اعتراض کردند و اگر اشتباهاتی داشتند ذینفعان افکار عمومی طلب بخشش می کنند. اگر در کنار این بخش ایدئولوژیک که قاطی معترضان و مخالفان گفتمان جمهوری اسلامی هستند، وزرای خارجه و روسای جمهور کشورهای دیگر را هم بگذاریم، باز هم نمی توانیم ماجرای واکنش به اعدام را سیاسی تلقی کنیم. واکنش به اعدام سه جوان را نمی توان بیش از واکنشی انسان دوستانه تصور کرد، هر چند ممکن است برخی نیت سیاسی داشته باشند، اما همه ی انگیزه های آنان ذیل احترام اجتماعی مسلط در گفتمان این واکنش قرار می گیرد.
به این معنی که حتی طرفداران نظام، حتی خود قاضی، چون به عنوان یک انسان قوه ی همدلی دارد، صدای مردم را می شنود و ممکن است اگربا دلش باشد و نه با عقل حاکم بر رویه ی قضایی باشد که هنوز به طور شفاف به افکار عمومی ارائه نشده است، قطعاً دوست ندارند سه نفر از جوانان ایرانی حتی رنج و آزار ببینند. بلکه این نظام قضا است که در ذهن قاضی ها تصمیم می گیرد نه احساسات شخصی شان. تنها یک جانی می تواند مرگ دیگران را خوش بپندارد و قاضی فقط به خاطر منطق قضایی این حکم را می دهد.
اما برخی از اعضای جامعه دچار ویرگول پریشی هستند و در زمانی که دقیقا تمام مردم، ذینفعان جامعه و حتی هنرمندان ایدئولوژیک مانند پرویز پرستویی و شهاب حسینی هم به جمع اهل مدارا پیوسته اند، جلوی سیل مطالبات مردمی ایستادند. از سویی مردم طلب بخشش می کنند و می گویند لازم به اعدام نیست، اما این هنرمندان مدام به جابجا کردن محل ویرگول می کنند و با سنگدلی تمام برابر افکار عمومی قد علم می کنند. داستان از این قرار بود که پیک ویرگول را به نفع بخشش جابجا می کند و دو هنرپیشه ی محترم نه مدافع حقوق و دادگاه اند، که تلاش به عوض کردن معنایی دارند که در ذهن مردم است.
@thing
محمد زینالی اُناری
در هفته ی اخیر، به علت بروز حادثه ی ناشی از حکم قضایی وارده بر سه جوان که متهم به دست داشتن در جرائمی بیش از اعتراض هستند، واکنش های بسیاری برانگیخته شد. شدت واکنش زیاد بود، زمان آن نیز به سرعت اتفاق افتاد، دقیقا مثل دو بازی مقابل که دو تیم والیبال در دو ضربه پشت سر هم از همدیگر امتیاز می گیرند. بسیاری از مردم با جریان واکنش همدل شدند و تا به کنون بخش زیادی از اعضای فضای مجازی به آن واکنش نشان داده اند و نوشته اند که دوست ندارند اعدام شود، حتی برخی از هنرمندانی که طرفدار ایدئولوژی بودند نیز به التماس و طلب بخشش افتادند.
گفتمان این گروه این بود که جوان بودند، مشکل نان داشتند و اعتراض کردند و اگر اشتباهاتی داشتند ذینفعان افکار عمومی طلب بخشش می کنند. اگر در کنار این بخش ایدئولوژیک که قاطی معترضان و مخالفان گفتمان جمهوری اسلامی هستند، وزرای خارجه و روسای جمهور کشورهای دیگر را هم بگذاریم، باز هم نمی توانیم ماجرای واکنش به اعدام را سیاسی تلقی کنیم. واکنش به اعدام سه جوان را نمی توان بیش از واکنشی انسان دوستانه تصور کرد، هر چند ممکن است برخی نیت سیاسی داشته باشند، اما همه ی انگیزه های آنان ذیل احترام اجتماعی مسلط در گفتمان این واکنش قرار می گیرد.
به این معنی که حتی طرفداران نظام، حتی خود قاضی، چون به عنوان یک انسان قوه ی همدلی دارد، صدای مردم را می شنود و ممکن است اگربا دلش باشد و نه با عقل حاکم بر رویه ی قضایی باشد که هنوز به طور شفاف به افکار عمومی ارائه نشده است، قطعاً دوست ندارند سه نفر از جوانان ایرانی حتی رنج و آزار ببینند. بلکه این نظام قضا است که در ذهن قاضی ها تصمیم می گیرد نه احساسات شخصی شان. تنها یک جانی می تواند مرگ دیگران را خوش بپندارد و قاضی فقط به خاطر منطق قضایی این حکم را می دهد.
اما برخی از اعضای جامعه دچار ویرگول پریشی هستند و در زمانی که دقیقا تمام مردم، ذینفعان جامعه و حتی هنرمندان ایدئولوژیک مانند پرویز پرستویی و شهاب حسینی هم به جمع اهل مدارا پیوسته اند، جلوی سیل مطالبات مردمی ایستادند. از سویی مردم طلب بخشش می کنند و می گویند لازم به اعدام نیست، اما این هنرمندان مدام به جابجا کردن محل ویرگول می کنند و با سنگدلی تمام برابر افکار عمومی قد علم می کنند. داستان از این قرار بود که پیک ویرگول را به نفع بخشش جابجا می کند و دو هنرپیشه ی محترم نه مدافع حقوق و دادگاه اند، که تلاش به عوض کردن معنایی دارند که در ذهن مردم است.
@thing
Forwarded from خانه کتاب علوم انسانی و اجتماعی (mirhoseini_utbook)
در دوران ما فرهنگ شکلی جادویی به خود گرفته است و از فرهنگ عامه تا فرهنگ کارفرما و فرهنگ جنگ و فرهنگ دینی از این مقوله صحبت میشود. این مفاهیم در روابط اجتماعی و علوم انسانی وارد شده و دامنۀ گفتمان فرهنگ را رقم زدهاند. بدین صورت که قلمرویی از این مفهوم شکل گرفته است که در آن فرهنگ از چشمانداز واقعیت اجتماعی فراسوی اقتصاد و سیاست دیده میشود. از اینرو تعجبآور نیست که علم فرهنگ به تدریج جزئی لاینفک از جغرافیای آکادمی شده، در بسیاری از دانشگاههای جهان به این علم میپردازند و این رشتۀ جدید را در مقام یک رشتۀ دانشگاهی محقق کردهاند.
نویسنده در این کتاب بر اساس سه مفهوم پیشرفت، قانون و تجربه به منزلۀ سه حلقه اتصال در سیر تاریخی شکلگیری علم فرهنگ کوشیده است وابستگی چنین دانشی را از سویی با علم تجربی و از دیگرسو با دین، اسطوره و شعر نمایان کند.
در این کتاب به بنیانهای علم فرهنگ پرداخته میشود و مسائلی به طور مبسوط در کتاب بررسی میشود. در این روند، اگر چه تحول و چگونگی تکوین این علم در جهان فکری ـ فلسفی غرب تشریح شده است، اما نویسنده این را از منظر یک ایرانی نوشته است. بدین ترتیب که سعی شده حلقههایی را که از لحاظ فکری در فضای اندیشۀ غربی طی شده است تا جایی که ممکن است بیابد و آنها را توضیح دهد. از اینرو برای یافتن این حلقه ناچار بوده مطالب را طی دو نوبت درسگفتار بیان کند و با پرسشهای دانشجویان به طور جدیتر روبرو شود و بکوشد آنها را در این کتاب تشریح کند. در نتیجه این کتاب حاصل تلاش فکری دانشجویانی که در این درسگفتارها شرکت داشتند نیز هست. با توجه به اندیشۀ راهنما، فصل اول کتاب به سه مقولۀ مهم شکلگیری علوم جدید یعنی پیشرفت، قانون و تجربۀ آزمایش اختصاص داده شده است. نویسنده کوشیده که این سه مؤلفه را در تکوین تاریخی آن تشریح کند. در فصل دوم، شکلگیری علوم طبیعی را که متکی به فیزیک و ریاضی است و تحولات آن نزد مهمترین متفکران این دوران ترسیم شده است. در فصل سوم، به مهمترین چالش با علوم طبیعی که همان توجه به تاریخ است و زمینۀ فلسفۀ تاریخ را فراهم میکند پرداخته شده است؛ از اینرو در این فصل بهناگزیر تحولات تاریخنویسی از یونان پی گرفته شده تا بتوان ویکو را بهمثابه بنیانگذار علم تاریخ در بستر تاریخی فهم کرد. آنگاه در فصل چهارم فلسفۀ تاریخ، که با مؤلفۀ خرد تکوین پیدا میکند بررسی میشود و اینکه چگونه با کوششهای کانت، فیشته و هگل خرد در تاریخ واقعیت گرفت و تحقق یافت. فصل پنجم با توجه همهجانبهتر به علم فرهنگ در سنجش با علوم طبیعی و فلسفۀ تاریخ متکی به خرد پرداخته شده است و در پی پاسخ به این پرسش بوده است که چگونه با گوته و آنگاه با مکتب بازل، نیچه، بورکهارت و دیلتای چالش جدی با علوم طبیعی و فلسفۀ تاریخ هگل به سرانجام جدی رسید. در فصل ششم، سه مفهوم جدی در علم فرهنگ یعنی حافظه، تخیل و خاطره که در شکلگیری علم فرهنگ اهمیت جدی دارند، به طور مشخص تشریح شده است. در فصل هفتم به منطق علم فرهنگ پرداخته شده و اینکه چگونه منطق شاعرانه پایۀ درک علم فرهنگ میشود.
فهرست مطالب کتاب:
پیشگفتار
فصل اول: مؤلفههای علوم در دوران جدید
فصل دوم: شکلگیری علوم طبیعی در دوران جدید
فصل سوم: کانت بنیانگذار متافیزیک نو در علوم جدید
فصل چهارم: ظهور علم فرهنگ در چالش با علوم طبیعی
فصل پنجم: شکلگیری فلسفۀ تاریخ در بستر خرد
فصل ششم: تخیل، حافظه، یادآوری و رؤیا
فصل هفتم: منطق علم فرهنگ
پسگفتار
♦️ سفارش دهید :
🔹سفارش در تلگرام به آیدی👇
@mirhoseini_utbook
🔸سفارش در پیج اینستاگرام دایرکت👇
@khane_ketab_utbook
02161117952
09384439577
🔖ارسال کتاب به سراسر کشور
نویسنده در این کتاب بر اساس سه مفهوم پیشرفت، قانون و تجربه به منزلۀ سه حلقه اتصال در سیر تاریخی شکلگیری علم فرهنگ کوشیده است وابستگی چنین دانشی را از سویی با علم تجربی و از دیگرسو با دین، اسطوره و شعر نمایان کند.
در این کتاب به بنیانهای علم فرهنگ پرداخته میشود و مسائلی به طور مبسوط در کتاب بررسی میشود. در این روند، اگر چه تحول و چگونگی تکوین این علم در جهان فکری ـ فلسفی غرب تشریح شده است، اما نویسنده این را از منظر یک ایرانی نوشته است. بدین ترتیب که سعی شده حلقههایی را که از لحاظ فکری در فضای اندیشۀ غربی طی شده است تا جایی که ممکن است بیابد و آنها را توضیح دهد. از اینرو برای یافتن این حلقه ناچار بوده مطالب را طی دو نوبت درسگفتار بیان کند و با پرسشهای دانشجویان به طور جدیتر روبرو شود و بکوشد آنها را در این کتاب تشریح کند. در نتیجه این کتاب حاصل تلاش فکری دانشجویانی که در این درسگفتارها شرکت داشتند نیز هست. با توجه به اندیشۀ راهنما، فصل اول کتاب به سه مقولۀ مهم شکلگیری علوم جدید یعنی پیشرفت، قانون و تجربۀ آزمایش اختصاص داده شده است. نویسنده کوشیده که این سه مؤلفه را در تکوین تاریخی آن تشریح کند. در فصل دوم، شکلگیری علوم طبیعی را که متکی به فیزیک و ریاضی است و تحولات آن نزد مهمترین متفکران این دوران ترسیم شده است. در فصل سوم، به مهمترین چالش با علوم طبیعی که همان توجه به تاریخ است و زمینۀ فلسفۀ تاریخ را فراهم میکند پرداخته شده است؛ از اینرو در این فصل بهناگزیر تحولات تاریخنویسی از یونان پی گرفته شده تا بتوان ویکو را بهمثابه بنیانگذار علم تاریخ در بستر تاریخی فهم کرد. آنگاه در فصل چهارم فلسفۀ تاریخ، که با مؤلفۀ خرد تکوین پیدا میکند بررسی میشود و اینکه چگونه با کوششهای کانت، فیشته و هگل خرد در تاریخ واقعیت گرفت و تحقق یافت. فصل پنجم با توجه همهجانبهتر به علم فرهنگ در سنجش با علوم طبیعی و فلسفۀ تاریخ متکی به خرد پرداخته شده است و در پی پاسخ به این پرسش بوده است که چگونه با گوته و آنگاه با مکتب بازل، نیچه، بورکهارت و دیلتای چالش جدی با علوم طبیعی و فلسفۀ تاریخ هگل به سرانجام جدی رسید. در فصل ششم، سه مفهوم جدی در علم فرهنگ یعنی حافظه، تخیل و خاطره که در شکلگیری علم فرهنگ اهمیت جدی دارند، به طور مشخص تشریح شده است. در فصل هفتم به منطق علم فرهنگ پرداخته شده و اینکه چگونه منطق شاعرانه پایۀ درک علم فرهنگ میشود.
فهرست مطالب کتاب:
پیشگفتار
فصل اول: مؤلفههای علوم در دوران جدید
فصل دوم: شکلگیری علوم طبیعی در دوران جدید
فصل سوم: کانت بنیانگذار متافیزیک نو در علوم جدید
فصل چهارم: ظهور علم فرهنگ در چالش با علوم طبیعی
فصل پنجم: شکلگیری فلسفۀ تاریخ در بستر خرد
فصل ششم: تخیل، حافظه، یادآوری و رؤیا
فصل هفتم: منطق علم فرهنگ
پسگفتار
♦️ سفارش دهید :
🔹سفارش در تلگرام به آیدی👇
@mirhoseini_utbook
🔸سفارش در پیج اینستاگرام دایرکت👇
@khane_ketab_utbook
02161117952
09384439577
🔖ارسال کتاب به سراسر کشور