Forwarded from Notes
▫️با چماق به جنگ اژدها رفتهایم
🔴 تعلل ما و جهش کرونا
✍ سیدمصطفی جمشیدی
✔️ میگویند جوامع توسعه یافته با «چالش در تئوری» و «آرامش در جامعه» شناخته میشوند و جوامع توسعه نیافته با «آرامش در تئوری» و «چالش در جامعه».
🔻در روزهایی که همه چیز رنگ و بوی کرونا گرفته در یک سو مسئولین با افتخار از وفور نعماتی همچون ماسک و الکل و اختراع ربات و داروی ضدکرونا خبر میدهند و در سوی دیگر و در سطح جامعه اقلام ساده بهداشتی حتی در مقام نوشداروی بعد از مرگ سهراب هم ظاهر نمیشوند.
🔻ماسک به زحمت هم یافت نمیشود و «اسپری خوشبو کننده هوا» به عنوان «اسپری ضدعفونی کننده قوی» در اختیار شهروندان قرار میگیرد. الکل صنعتی به جای الکل سفید در دسترس مردم قرار گرفته و تلفات مصرف آن به رقیبی برای کرونا تبدیل میشود. این اواخر هم ژل و محلول ضدعفونیکننده با قیمت نجومی در ویترین داروخانهها قرار گرفته تا بهداشت و سلامت هم به عنوان کالایی لاکچری خودنمایی کند و حیات و ممات هم طبقاتی گردد!
🔻به گواه آمار، جلسات مدیریت بحران به محل رسوخ این ویروس منحوس به جان شیرین خود مسئولین بدل شده و مصوبات پیشگیری از این «اپیدمی مرگبار» زیر سایه تعارفات زاید و مصلحتاندیشیهای بیمورد در صورتجلسات کاغذی دفن میشود تا تمهیدات لازم اندیشیده شود ولی اجرایی نشود!
🔻گوش مسئولین کماکان به فریاد نالهگون «شهرها را قرنطینه کنید» بدهکار نیست و میهمانانِ بدقدمِ شهرهایِ درگیر با کرونا، یکی پس از دیگری شهرهایمان را فتح میکنند. کارگران فصلیمان با «سوغاتی مرگ» از مرکز و شمال کشور به سوی وطن باز میگردند و مسئولین فقط به «توصیههای مهربانانه» اکتفا میکنند تا بدین ترتیب با مردم نامهربانی کرده باشند!
🔻معلوم نیست چرا ادارات، بانکها و نهادهای عمومی تعطیل نمیشوند؛ چرا تعطیلی بازار و اماکن تجاری ضمانت اجرایی لازم را ندارد؛ چرا قرنطینه شهرها با قدرت اجرایی نمیشود؛ چرا از تردد غیرضروری مسافرین با وسائط نقلیه شخصی و عمومی جلوگیری نمیشود؛ چرا جرات گرفتن تصمیمات بزرگ و حیاتی را نداریم؟ و دهها چرای دیگر...
📌 در این میان مردم هم کار خودشان را انجام میدهند. آنها به فکر خرید شب عید هستند، با سیر، پیاز و زنجفیل به جنگ با کرونا برخاستهاند و با آن جوک میسازند! آنها شوخی-شوخی در خانه نمیمانند و کرونا جدی-جدی میکُشد! ترکیب و تداوم «بحران در مدیریت بحران» و «ناآگاهی شهروندان غیرمسئول» نتیجهای جز شعلهورشدن زبانههای فاجعه کرونا را در پی نخواهد داشت؛ فاجعهای تمامعیار و پشیمانکننده!
@mostafajamshidi95
🔴 تعلل ما و جهش کرونا
✍ سیدمصطفی جمشیدی
✔️ میگویند جوامع توسعه یافته با «چالش در تئوری» و «آرامش در جامعه» شناخته میشوند و جوامع توسعه نیافته با «آرامش در تئوری» و «چالش در جامعه».
🔻در روزهایی که همه چیز رنگ و بوی کرونا گرفته در یک سو مسئولین با افتخار از وفور نعماتی همچون ماسک و الکل و اختراع ربات و داروی ضدکرونا خبر میدهند و در سوی دیگر و در سطح جامعه اقلام ساده بهداشتی حتی در مقام نوشداروی بعد از مرگ سهراب هم ظاهر نمیشوند.
🔻ماسک به زحمت هم یافت نمیشود و «اسپری خوشبو کننده هوا» به عنوان «اسپری ضدعفونی کننده قوی» در اختیار شهروندان قرار میگیرد. الکل صنعتی به جای الکل سفید در دسترس مردم قرار گرفته و تلفات مصرف آن به رقیبی برای کرونا تبدیل میشود. این اواخر هم ژل و محلول ضدعفونیکننده با قیمت نجومی در ویترین داروخانهها قرار گرفته تا بهداشت و سلامت هم به عنوان کالایی لاکچری خودنمایی کند و حیات و ممات هم طبقاتی گردد!
🔻به گواه آمار، جلسات مدیریت بحران به محل رسوخ این ویروس منحوس به جان شیرین خود مسئولین بدل شده و مصوبات پیشگیری از این «اپیدمی مرگبار» زیر سایه تعارفات زاید و مصلحتاندیشیهای بیمورد در صورتجلسات کاغذی دفن میشود تا تمهیدات لازم اندیشیده شود ولی اجرایی نشود!
🔻گوش مسئولین کماکان به فریاد نالهگون «شهرها را قرنطینه کنید» بدهکار نیست و میهمانانِ بدقدمِ شهرهایِ درگیر با کرونا، یکی پس از دیگری شهرهایمان را فتح میکنند. کارگران فصلیمان با «سوغاتی مرگ» از مرکز و شمال کشور به سوی وطن باز میگردند و مسئولین فقط به «توصیههای مهربانانه» اکتفا میکنند تا بدین ترتیب با مردم نامهربانی کرده باشند!
🔻معلوم نیست چرا ادارات، بانکها و نهادهای عمومی تعطیل نمیشوند؛ چرا تعطیلی بازار و اماکن تجاری ضمانت اجرایی لازم را ندارد؛ چرا قرنطینه شهرها با قدرت اجرایی نمیشود؛ چرا از تردد غیرضروری مسافرین با وسائط نقلیه شخصی و عمومی جلوگیری نمیشود؛ چرا جرات گرفتن تصمیمات بزرگ و حیاتی را نداریم؟ و دهها چرای دیگر...
📌 در این میان مردم هم کار خودشان را انجام میدهند. آنها به فکر خرید شب عید هستند، با سیر، پیاز و زنجفیل به جنگ با کرونا برخاستهاند و با آن جوک میسازند! آنها شوخی-شوخی در خانه نمیمانند و کرونا جدی-جدی میکُشد! ترکیب و تداوم «بحران در مدیریت بحران» و «ناآگاهی شهروندان غیرمسئول» نتیجهای جز شعلهورشدن زبانههای فاجعه کرونا را در پی نخواهد داشت؛ فاجعهای تمامعیار و پشیمانکننده!
@mostafajamshidi95
🏚 حق به ویلا
🖋محمد زینالی اُناری؛
🎆 همسایه ی طبقه ی بالای ما، یک تهران نشین است که آپارتمانی در اردبیل خریداری کرده و روزهای تعطیل خودش یا اقوامش می آیند و به همین خاطر هر از گاهی فردی ناآشنا و غریبه در پارکینگ ماشین پارک می کند. امروز صبح هم ماشین و فردی ناآشنا دیدم که خودروی خود را خیلی پرگاز از پارکینگ خارج می کرد. در چند هفته ی قبل نیز پیام بی شرمانه ی کسانی که به شمال میرفتند این بود که: «ما حق داریم که به ویلای خودمان برویم»، بلی این دارندگی و برازندگی حق شما است.
🎆 در چندین سال قبل همواره به موضوع ویلاها پرداخته و اعلام کرده ام که ساکنان شهرهای بزرگ و متمولین ایران مناطق محلی و حتی کوهستان ها را به اسم گردشگری تبدیل به جیگرکی های خود کرده و همه ی ده ها و محله ها را بی خاصیت نموده اند. مشکل از این جا است که نظام شهرسازی که با طرح های پوشالی و ضد انسانی خود چون مسکن مهر و شهرک های متعدد آپارتمانی، صرفا به بازار تولید خانه و فروش آن به غیرنیازمندان، بازار خود را گرم نموده اند. چنان که از سال 90 تا 95 که زمان بهره برداری این مسکن ها بود، نرخ اجاره نشینی بیش از 4درصد افزایش هم داشته است.
🎆 در نتیجه ما با اخلاق و حقوقی پیش رفته ایم که به جای حق خانه داشتن و حق داشتن امکانات، محله ها و شهرک های سالم و پایدار، با حق داشتن «ویلا» و آپارتمان اضافه برای غیرشهروندان مواجه بودیم، چرا که نظام مسکن فقط می خواهد بسازد و بفروشد و برای او مهم نیست که خانه را که می خرد و چه نوع از همسایگی در آن ها شکل می گیرد! البته «بازار» مسئولیت اخلاقی پایداری محله ها و اخلاق معاملات را ندارد، او مسئول سود خودش است، ولی مشکل این است که برای اجرای طرح های خود، دولت را تصاحب کرده و کارکردهای اخلاقی آن را ساقط نموده است.
🎆 خروجی تمام این طرح ها، در این ده پانزده سال اخیر، این بوده که زیر نظارت سست فرمانداری ها و شهرداری ها، حقوق شهروندان همان شهر را که کار می کنند و از چند ناحیه عوارض می دهند، رعایت نشده و زمین های این شهرها ضمن توسعه ی بی رویه ی ساخت و ساز و صدمه به محیط زیست، به هر کسی فروخته می شود تا گردش اقتصادی این املاک که عده ی خاصی از آن سودمندند، بچرخد و حتی اگر دولتی نخواهد به این موضوع دامن بزند، با آن به زبان تهدید و زور صحبت می کنند. راز این که اکثر شهرداران و فرمانداران، شوراها، نمایندگان و ... معمولا از مهندسان خاصه عمران و شهرسازی انتخاب می شوند، از ناحیه ی همین بازار بوده است.
🎆 این قصه سر دراز دارد، اما نکته ی فوق بی شرمی در این جا است که درشهرهایی که بسیاری از کارگران آن هنوز خانه ندارند مسئولیت دولت شکل دادن موازنه های اقتصادی برای حق داشتن زندگی سالم شهروندی برای کارگران و زحمت کشان آن منطقه است، این حق به صورت «حق داشتن ویلا» و به اسم گردشگری یا «توسعه شهری» در اختیار کسانی قرار می گیرد که در آن جا کار نمی کنند، اما میزان عوارض و مالیاتی که می دهند به اندازه ی ساکنان همان شهر است، به علاوه، در سختی ها و مرارت ها چون سرما و گرما در آن منطقه نیستند تا با مردم همیاری و بر مشکلات فائق آیند، اما در روزهای خوش و هوای دلنواز، میهمان ظرافت ها و لطائف آن جا هستند.
#کرونا
#ویلا
#حق_به_ویلا
@thing
🖋محمد زینالی اُناری؛
🎆 همسایه ی طبقه ی بالای ما، یک تهران نشین است که آپارتمانی در اردبیل خریداری کرده و روزهای تعطیل خودش یا اقوامش می آیند و به همین خاطر هر از گاهی فردی ناآشنا و غریبه در پارکینگ ماشین پارک می کند. امروز صبح هم ماشین و فردی ناآشنا دیدم که خودروی خود را خیلی پرگاز از پارکینگ خارج می کرد. در چند هفته ی قبل نیز پیام بی شرمانه ی کسانی که به شمال میرفتند این بود که: «ما حق داریم که به ویلای خودمان برویم»، بلی این دارندگی و برازندگی حق شما است.
🎆 در چندین سال قبل همواره به موضوع ویلاها پرداخته و اعلام کرده ام که ساکنان شهرهای بزرگ و متمولین ایران مناطق محلی و حتی کوهستان ها را به اسم گردشگری تبدیل به جیگرکی های خود کرده و همه ی ده ها و محله ها را بی خاصیت نموده اند. مشکل از این جا است که نظام شهرسازی که با طرح های پوشالی و ضد انسانی خود چون مسکن مهر و شهرک های متعدد آپارتمانی، صرفا به بازار تولید خانه و فروش آن به غیرنیازمندان، بازار خود را گرم نموده اند. چنان که از سال 90 تا 95 که زمان بهره برداری این مسکن ها بود، نرخ اجاره نشینی بیش از 4درصد افزایش هم داشته است.
🎆 در نتیجه ما با اخلاق و حقوقی پیش رفته ایم که به جای حق خانه داشتن و حق داشتن امکانات، محله ها و شهرک های سالم و پایدار، با حق داشتن «ویلا» و آپارتمان اضافه برای غیرشهروندان مواجه بودیم، چرا که نظام مسکن فقط می خواهد بسازد و بفروشد و برای او مهم نیست که خانه را که می خرد و چه نوع از همسایگی در آن ها شکل می گیرد! البته «بازار» مسئولیت اخلاقی پایداری محله ها و اخلاق معاملات را ندارد، او مسئول سود خودش است، ولی مشکل این است که برای اجرای طرح های خود، دولت را تصاحب کرده و کارکردهای اخلاقی آن را ساقط نموده است.
🎆 خروجی تمام این طرح ها، در این ده پانزده سال اخیر، این بوده که زیر نظارت سست فرمانداری ها و شهرداری ها، حقوق شهروندان همان شهر را که کار می کنند و از چند ناحیه عوارض می دهند، رعایت نشده و زمین های این شهرها ضمن توسعه ی بی رویه ی ساخت و ساز و صدمه به محیط زیست، به هر کسی فروخته می شود تا گردش اقتصادی این املاک که عده ی خاصی از آن سودمندند، بچرخد و حتی اگر دولتی نخواهد به این موضوع دامن بزند، با آن به زبان تهدید و زور صحبت می کنند. راز این که اکثر شهرداران و فرمانداران، شوراها، نمایندگان و ... معمولا از مهندسان خاصه عمران و شهرسازی انتخاب می شوند، از ناحیه ی همین بازار بوده است.
🎆 این قصه سر دراز دارد، اما نکته ی فوق بی شرمی در این جا است که درشهرهایی که بسیاری از کارگران آن هنوز خانه ندارند مسئولیت دولت شکل دادن موازنه های اقتصادی برای حق داشتن زندگی سالم شهروندی برای کارگران و زحمت کشان آن منطقه است، این حق به صورت «حق داشتن ویلا» و به اسم گردشگری یا «توسعه شهری» در اختیار کسانی قرار می گیرد که در آن جا کار نمی کنند، اما میزان عوارض و مالیاتی که می دهند به اندازه ی ساکنان همان شهر است، به علاوه، در سختی ها و مرارت ها چون سرما و گرما در آن منطقه نیستند تا با مردم همیاری و بر مشکلات فائق آیند، اما در روزهای خوش و هوای دلنواز، میهمان ظرافت ها و لطائف آن جا هستند.
#کرونا
#ویلا
#حق_به_ویلا
@thing
Forwarded from محمد باقر زینالی (mohamadbagher zeinali)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from محمد باقر زینالی (mohamadbagher zeinali)
"بهار نو" عنوان آلبومی است بر پایه ساخته های رضا محجوبی، استاد بی بدیل موسیقی ایران.
بخش پیش تولید مجموعه حاضر از سال 88 و ضبط آن از سال 92 آغاز شد. بعد از فراز و نشیب های مختلف در مراحل ضبط، از ابتدای سال 98 مراحل دریافت مجوز و انتشار اثر آغاز گشته و در انتهای پاییز، کار چاپ و تکثیر آن به اتمام رسید. منتظر شرایط مناسبی برای رونمایی و پخش آن بودم، ولی متاسفانه شرایط اجتماعی در ماه های اخیر باعث شد که در نهایت حتی جشن رونمایی این آلبوم که بنا بود در هشتم اسفند ماه سال جاری برگزار شود به خاطر شیوع بیماری کووید 19 لغو گشته و شرایط ارائهی مناسب اثر را دچار مشکل نماید.
موسیقی در طول زندگی بشر و در همه تمدن ها همیشه در غم و شادیها همراه انسان بوده و حذف آن به هر دلیلی ضربه سخت به پیکرهی جامعه و فرهنگ آن وارد کرده که گاها لطمات جبران ناپذیری به همراه داشته است. در این برهه از حیات اجتماعی ما نیز شرایط چنین است و حذف موسیقی جائز به نظر نمیرسد. امید است که جامعه با گوش دادن به موسیقی خوب، روحیه و انگیزه لازم برای بهتر بودن و بهتر زیستن را به دست آورده و پویایی خود را حفظ نماید.
پس به امید بهاری نو و سالی پر از اتفاق های خوب "بهار نو" را تقدیم حضور هنردوستان و شنوندگان عزیز مینمایم.
پدیدآورندگان اثر:
خواننده اثر: استاد مظفر شفیعی
تمبک: فرید خردمند
تار: محمد امین اکبرپور
کمانچه: امیرعلی تاجبخش
سنتور و عود: محمد باقر زینالی
جا دارد سپاس خود را از دوستان عزیزی که در تولید این اثر مرا همراهی کرده اند اعلام دارم:
محمدرضا شرایلی برای در اختیار گذاشتن برخی منابع صوتی
امیر مردانه برای راهنمایی در بخش چاپ و نشر
بهنام زهری سامیان برای گرافیک
مهدی احمدزاده برای نظارت بر چاپ
شهاب منا مدیر موسسه فرهنگی هنری آوای خنیاگر پارسی برای دریافت مجوز اثر.
این اثر هماکنون در تارنمای بیپ تونز به نشانی: https://beeptunes.com/album/560810751 قابل دریافت است.
نظر به شیوع بیماری کووید 19، پخش عمومی آلبوم فعلا میسر نمیباشد، عزیزانی که مایل به تهیه نسخه فیزیکی اثر هستند پیام داده یا با شماره 09128884794 تماس حاصل نمایند.
@mbzeinali
بخش پیش تولید مجموعه حاضر از سال 88 و ضبط آن از سال 92 آغاز شد. بعد از فراز و نشیب های مختلف در مراحل ضبط، از ابتدای سال 98 مراحل دریافت مجوز و انتشار اثر آغاز گشته و در انتهای پاییز، کار چاپ و تکثیر آن به اتمام رسید. منتظر شرایط مناسبی برای رونمایی و پخش آن بودم، ولی متاسفانه شرایط اجتماعی در ماه های اخیر باعث شد که در نهایت حتی جشن رونمایی این آلبوم که بنا بود در هشتم اسفند ماه سال جاری برگزار شود به خاطر شیوع بیماری کووید 19 لغو گشته و شرایط ارائهی مناسب اثر را دچار مشکل نماید.
موسیقی در طول زندگی بشر و در همه تمدن ها همیشه در غم و شادیها همراه انسان بوده و حذف آن به هر دلیلی ضربه سخت به پیکرهی جامعه و فرهنگ آن وارد کرده که گاها لطمات جبران ناپذیری به همراه داشته است. در این برهه از حیات اجتماعی ما نیز شرایط چنین است و حذف موسیقی جائز به نظر نمیرسد. امید است که جامعه با گوش دادن به موسیقی خوب، روحیه و انگیزه لازم برای بهتر بودن و بهتر زیستن را به دست آورده و پویایی خود را حفظ نماید.
پس به امید بهاری نو و سالی پر از اتفاق های خوب "بهار نو" را تقدیم حضور هنردوستان و شنوندگان عزیز مینمایم.
پدیدآورندگان اثر:
خواننده اثر: استاد مظفر شفیعی
تمبک: فرید خردمند
تار: محمد امین اکبرپور
کمانچه: امیرعلی تاجبخش
سنتور و عود: محمد باقر زینالی
جا دارد سپاس خود را از دوستان عزیزی که در تولید این اثر مرا همراهی کرده اند اعلام دارم:
محمدرضا شرایلی برای در اختیار گذاشتن برخی منابع صوتی
امیر مردانه برای راهنمایی در بخش چاپ و نشر
بهنام زهری سامیان برای گرافیک
مهدی احمدزاده برای نظارت بر چاپ
شهاب منا مدیر موسسه فرهنگی هنری آوای خنیاگر پارسی برای دریافت مجوز اثر.
این اثر هماکنون در تارنمای بیپ تونز به نشانی: https://beeptunes.com/album/560810751 قابل دریافت است.
نظر به شیوع بیماری کووید 19، پخش عمومی آلبوم فعلا میسر نمیباشد، عزیزانی که مایل به تهیه نسخه فیزیکی اثر هستند پیام داده یا با شماره 09128884794 تماس حاصل نمایند.
@mbzeinali
بیپ تونز
دانلود آلبوم بهار نو محمدباقر زینالی و مظفر شفیعی + کیفیت 128 و 320
دانلود آلبوم محمدباقر زینالی و مظفر شفیعی به نام بهار نو با کیفیت بالا (128 و 320) و mp3 با لینک مستقیم. به همراه متن ترانه ها و پخش آنلاین. دانلود تکی و یکجا
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from ابوالفضل بجانی | Abolfazl Bejani
گفتگو با محمد زینالی اناری، دانشجوی جامعهشناسی در باب؛
- جدال زیستشناسی و فوتبال
چرا مسی و رونالدو باید کرونا را درمان کنند؟
ساعت ۲۱ شب
دوشنبه ۴ فروردین ۱۳۹۹
تلویزیون مدیریت ورزش
آدرس اینستاگرام صفحه؛
https://instagram.com/sportmanagementtv?igshid=u1a1tc0uzcu2
─┅━━━┅─
✅ @bejani_ir
- جدال زیستشناسی و فوتبال
چرا مسی و رونالدو باید کرونا را درمان کنند؟
ساعت ۲۱ شب
دوشنبه ۴ فروردین ۱۳۹۹
تلویزیون مدیریت ورزش
آدرس اینستاگرام صفحه؛
https://instagram.com/sportmanagementtv?igshid=u1a1tc0uzcu2
─┅━━━┅─
✅ @bejani_ir
مطلب رسیده:
#کرونا
اینهمه ادم رفتن مسافرت؛ امروز مردم در پارک چیتگر ریختن قلیون بکشن اونهمه آدم میرن سفرهای مختلف. تو فامیلای خودمون من و خانومم نتونستیم کسی رو قانع کنیم بشینن خونه و عید دیدنی نرن! فقط ما خودمونو قرنطینه کردیم همه هم برای هم هشدار می فرستن.... برخورد مردم با فحش هست و میگن گور بابای کرونا من باید بگردم و حال کنم و ....، همه اینا یه نیمرخ روانی اجتماعی میدن:
۱.هشدارهایی که مردم برای هم توی شبکه های اجتماعی می فرستن نشون از بعد بالای هیجان خواهیه که ناشی از تماشای وحشته مثله دوران گلادیاتورها که تو قفس شیر می نداختن و مردم لذت میبردن
۲.بعد بالای تفکر عینی که نشون میده اجتماع در مرحله رشد اخلاقی عرفی و نوجوانی مونده و نتونسته اخلاق پس عرفی رو پیدا کنه
۳.خودمحوری و هویت بدست نیامده بعد دیگه ای که نشون میده رشد عصبی شناختی ناقص شکل گرفته
۴.سوگواری و ماتم زدگی ساختگی و دلسوزی هم برای قربانیان و همدیگه بعد دیگه ای از شخصیت نمایشی و عاطفه سطحی و ریشه دار نشده هست
ما روان درمانگر اجتماعی لازم داریم، صف اول این مبارزه مخصوص پزشکا نیست، رواندرمانگرای اجتماعی باید باشن
----------
نتیجه: بعد روانشناسی اجتماعی قضیه نادیده گرفته شده و وزارت بهداشت مسئله را به مقوله ی بهداشتی(عفونی) و با اصرار به مسئله ی اپیدمیولوژیک تقلیل داده است. امااین یک بحران اجتماعی است، که نیازمند تغییر ساختار اجتماعی است، اقتصاد، آموزش، فرماسیون های جامعه و آداب و رسوم باید برای مدتی چرخه های رسمی اش را تعطیل کنند و این لازمه ی ایجاد درک درونی مردم و همنوایی آنان با پیام های رسمی است.
@thing
#کرونا
اینهمه ادم رفتن مسافرت؛ امروز مردم در پارک چیتگر ریختن قلیون بکشن اونهمه آدم میرن سفرهای مختلف. تو فامیلای خودمون من و خانومم نتونستیم کسی رو قانع کنیم بشینن خونه و عید دیدنی نرن! فقط ما خودمونو قرنطینه کردیم همه هم برای هم هشدار می فرستن.... برخورد مردم با فحش هست و میگن گور بابای کرونا من باید بگردم و حال کنم و ....، همه اینا یه نیمرخ روانی اجتماعی میدن:
۱.هشدارهایی که مردم برای هم توی شبکه های اجتماعی می فرستن نشون از بعد بالای هیجان خواهیه که ناشی از تماشای وحشته مثله دوران گلادیاتورها که تو قفس شیر می نداختن و مردم لذت میبردن
۲.بعد بالای تفکر عینی که نشون میده اجتماع در مرحله رشد اخلاقی عرفی و نوجوانی مونده و نتونسته اخلاق پس عرفی رو پیدا کنه
۳.خودمحوری و هویت بدست نیامده بعد دیگه ای که نشون میده رشد عصبی شناختی ناقص شکل گرفته
۴.سوگواری و ماتم زدگی ساختگی و دلسوزی هم برای قربانیان و همدیگه بعد دیگه ای از شخصیت نمایشی و عاطفه سطحی و ریشه دار نشده هست
ما روان درمانگر اجتماعی لازم داریم، صف اول این مبارزه مخصوص پزشکا نیست، رواندرمانگرای اجتماعی باید باشن
----------
نتیجه: بعد روانشناسی اجتماعی قضیه نادیده گرفته شده و وزارت بهداشت مسئله را به مقوله ی بهداشتی(عفونی) و با اصرار به مسئله ی اپیدمیولوژیک تقلیل داده است. امااین یک بحران اجتماعی است، که نیازمند تغییر ساختار اجتماعی است، اقتصاد، آموزش، فرماسیون های جامعه و آداب و رسوم باید برای مدتی چرخه های رسمی اش را تعطیل کنند و این لازمه ی ایجاد درک درونی مردم و همنوایی آنان با پیام های رسمی است.
@thing
🏚 بهداشت به مثابه ی مسئله ی اجتماعی
🖋 محمد زینالی اُناری؛
(پیتر و بریجیت برگر: در جوامع جهان سومی آینده وجود ندارد.)
🎆 تا کنون در میان انواع و اقسام مسائل اجتماعی، سخنی از این که بهداشت به عنوان مسئله ی اجتماعی ذکر شود، نبوده است. ممکن است در میان بحث های داغ، سلامت روان در برابر خودکشی و سلامت جسم در برابر اعتیاد خود را نشان دهند، یعنی به جای سلامتی، آسیب ها را بیشتر مورد توجه قرار دهیم. اما ما نه به پدیده ی بهداشت روان و جسم، که با دو پدیده ی بحرانی چون خودکشی و اعتیاد مواجه بودیم و تماماً سعی می کردیم که این دو پدیده رخ ندهند، اگرچه همین ها هم در حد برنامه های سرسری درمانی از طریق قرص و توصیه صورت گرفته و چندان به علاج واقعه قبل از وقوع پایبند نبوده ایم.
🎆 جامعه ی ایرانی، در دیدن و طرح مسائل خود به شدت عینیت گرا و مشاهده گرا است، یعنی اگر مسئله ای بخش عظیمی از جامعه را تحت تأثیر قرار ندهد و از هر خانه ای شخصی آسیب نبیند، مردم آن را مسئله نمی دانند. حال آن که همین حد مسئله باوری هم به مدد مداخله های علوم جدید صورت می گیرد، والا ممکن بود مردم آن را تقدیر ازلی و بلای ناگهانی دانسته، خودکشی را از گناهکار دانستن فرد و اعتیاد را گردن دوستان ناباب و توطئه های اجانب بیندازند، چندان که در غالب فیلم ها و اخبار چنین مشاهده می کنیم.
🎆 همواره دردها و اضطرارها هستند که ما را به سوی درمان ها هدایت کرده اند و هیچ وقت به برساختن نظمی که دردی وجود نداشته باشد، فکر نکرده ایم. جامعه ای که در آن بهداشت کنترل، رعایت و « نهادینه » شود، آرمانشهری است که در آن دردی وجود نداشته باشد و رسیدن به این وضعیت، نیازمند اتخاذ روشی است که ما را روی غلطک مسیری متفاوت از آن چه تا کنون پیموده ایم، بیندازد. اما نخست باید بهداشت را یک مسئله ی اجتماعی بدانیم که مردم با سبک، تصورات و وضعیتی که زندگی می کنند، به آن راهنمون می شوند.
🎆 هم اینک، مسئله ی ما، مسئله ی بیماری و درمان آن است که در پدیده ی جدید «کرونا» هم آن را مشاهده کردیم. در مسئله ی مندی ما، بیماری به عنوان پدیده ای اضطراری در مرکز مشکلات لاینحل جامعه قرار دارد. جامعه ای که به آرمانشهر بهداشتی فکر می کند، بیماری های احتمالی آینده را از چندین سال قبل به صورت یک تصور ممکن، پیش بینی کرده و برای آن سناریوهای مختلف می نویسد تا با بهترین روش از آن پیشگیری کند. در چنین جامعه ای قطعا، نظام کاری، چارت انسانی و شکل ساختمان مراکز بهداشت، پیچیده، فنی تر و شیک تر از متناظر آن در بیمارستان و شکل درمانی خواهد بود.
🎆 در یک قرن پیش، مرگ و میر نوزادان به حدی بالا بود که اینک می توانیم آن را یک تراژدی بدانیم و درطول این یک صد سال، علاوه بر امکاناتی چون واکسن، اتفاقات بسیاری فراراه ما ایرانیان قرار گرفت که بیماری های بسیاری را به همراه نظام جهانی ریشه کن نمودیم. شاید اگر مواد شوینده و بسته بندی کالاهای روزمره نبودند، هم اینک کچلی، کَک و مسمومیت غذایی دست از سر ما بر نمی داشتند. به این صورت بسیاری از تحولات بهداشتی، به صورت ناگهانی و بر اساس پیشرفت های جهانی به ما ارث رسیده و چه بسا هنوز هم قدر بسیاری از این اتفاقات همچون بسته بندی و تولید انبوه کالاهای مصرفی را نمی دانیم. از این رو است که آن ورزیدگی لازم را در جهت آینده پردازی وضعیت بهداشتی جامعه نکرده ایم.
🎆 در چنین جامعه ای، و نه درمان و هزینه ی داروهای نجات بخش، بلکه «بهداشت» مسئله محوری روشنفکران عرصه ی سلامت و عادت واره های روزمره ی مردم خواهد بود. اگرچه نمی توان ضرورت درمان را ناچیز و کم اهمیت دانست، اما باید گفت که آن چه پراهمیت تر از درمان است، بهداشت است. لذا برای عمومی تر کردن مسئله ی بهداشت، نیازمند اتخاذ روش ذهنیت گرایی است که از طریق ادبیات، فیلم و سایر ابزارهای تصورگرایانه ی فرهنگی بیماری را نه در امکان های فعلی، بلکه در امکان هایی فراتر از حال و در آینده های دور دیده و آن را رصد کند. این در حالی است که ما «کرونا» را نه در دور دست که در زمان حاضر و در کشورهای همجوار دیده و احتمال وقوع آن را در ایران نمی دادیم تا این که فردا روزی نوبت ما شود/ چرا که می گوئیم چو فردا شود فکر فردا کنیم.
#بهداشت
#کرونا
#علم
@thing
🖋 محمد زینالی اُناری؛
(پیتر و بریجیت برگر: در جوامع جهان سومی آینده وجود ندارد.)
🎆 تا کنون در میان انواع و اقسام مسائل اجتماعی، سخنی از این که بهداشت به عنوان مسئله ی اجتماعی ذکر شود، نبوده است. ممکن است در میان بحث های داغ، سلامت روان در برابر خودکشی و سلامت جسم در برابر اعتیاد خود را نشان دهند، یعنی به جای سلامتی، آسیب ها را بیشتر مورد توجه قرار دهیم. اما ما نه به پدیده ی بهداشت روان و جسم، که با دو پدیده ی بحرانی چون خودکشی و اعتیاد مواجه بودیم و تماماً سعی می کردیم که این دو پدیده رخ ندهند، اگرچه همین ها هم در حد برنامه های سرسری درمانی از طریق قرص و توصیه صورت گرفته و چندان به علاج واقعه قبل از وقوع پایبند نبوده ایم.
🎆 جامعه ی ایرانی، در دیدن و طرح مسائل خود به شدت عینیت گرا و مشاهده گرا است، یعنی اگر مسئله ای بخش عظیمی از جامعه را تحت تأثیر قرار ندهد و از هر خانه ای شخصی آسیب نبیند، مردم آن را مسئله نمی دانند. حال آن که همین حد مسئله باوری هم به مدد مداخله های علوم جدید صورت می گیرد، والا ممکن بود مردم آن را تقدیر ازلی و بلای ناگهانی دانسته، خودکشی را از گناهکار دانستن فرد و اعتیاد را گردن دوستان ناباب و توطئه های اجانب بیندازند، چندان که در غالب فیلم ها و اخبار چنین مشاهده می کنیم.
🎆 همواره دردها و اضطرارها هستند که ما را به سوی درمان ها هدایت کرده اند و هیچ وقت به برساختن نظمی که دردی وجود نداشته باشد، فکر نکرده ایم. جامعه ای که در آن بهداشت کنترل، رعایت و « نهادینه » شود، آرمانشهری است که در آن دردی وجود نداشته باشد و رسیدن به این وضعیت، نیازمند اتخاذ روشی است که ما را روی غلطک مسیری متفاوت از آن چه تا کنون پیموده ایم، بیندازد. اما نخست باید بهداشت را یک مسئله ی اجتماعی بدانیم که مردم با سبک، تصورات و وضعیتی که زندگی می کنند، به آن راهنمون می شوند.
🎆 هم اینک، مسئله ی ما، مسئله ی بیماری و درمان آن است که در پدیده ی جدید «کرونا» هم آن را مشاهده کردیم. در مسئله ی مندی ما، بیماری به عنوان پدیده ای اضطراری در مرکز مشکلات لاینحل جامعه قرار دارد. جامعه ای که به آرمانشهر بهداشتی فکر می کند، بیماری های احتمالی آینده را از چندین سال قبل به صورت یک تصور ممکن، پیش بینی کرده و برای آن سناریوهای مختلف می نویسد تا با بهترین روش از آن پیشگیری کند. در چنین جامعه ای قطعا، نظام کاری، چارت انسانی و شکل ساختمان مراکز بهداشت، پیچیده، فنی تر و شیک تر از متناظر آن در بیمارستان و شکل درمانی خواهد بود.
🎆 در یک قرن پیش، مرگ و میر نوزادان به حدی بالا بود که اینک می توانیم آن را یک تراژدی بدانیم و درطول این یک صد سال، علاوه بر امکاناتی چون واکسن، اتفاقات بسیاری فراراه ما ایرانیان قرار گرفت که بیماری های بسیاری را به همراه نظام جهانی ریشه کن نمودیم. شاید اگر مواد شوینده و بسته بندی کالاهای روزمره نبودند، هم اینک کچلی، کَک و مسمومیت غذایی دست از سر ما بر نمی داشتند. به این صورت بسیاری از تحولات بهداشتی، به صورت ناگهانی و بر اساس پیشرفت های جهانی به ما ارث رسیده و چه بسا هنوز هم قدر بسیاری از این اتفاقات همچون بسته بندی و تولید انبوه کالاهای مصرفی را نمی دانیم. از این رو است که آن ورزیدگی لازم را در جهت آینده پردازی وضعیت بهداشتی جامعه نکرده ایم.
🎆 در چنین جامعه ای، و نه درمان و هزینه ی داروهای نجات بخش، بلکه «بهداشت» مسئله محوری روشنفکران عرصه ی سلامت و عادت واره های روزمره ی مردم خواهد بود. اگرچه نمی توان ضرورت درمان را ناچیز و کم اهمیت دانست، اما باید گفت که آن چه پراهمیت تر از درمان است، بهداشت است. لذا برای عمومی تر کردن مسئله ی بهداشت، نیازمند اتخاذ روش ذهنیت گرایی است که از طریق ادبیات، فیلم و سایر ابزارهای تصورگرایانه ی فرهنگی بیماری را نه در امکان های فعلی، بلکه در امکان هایی فراتر از حال و در آینده های دور دیده و آن را رصد کند. این در حالی است که ما «کرونا» را نه در دور دست که در زمان حاضر و در کشورهای همجوار دیده و احتمال وقوع آن را در ایران نمی دادیم تا این که فردا روزی نوبت ما شود/ چرا که می گوئیم چو فردا شود فکر فردا کنیم.
#بهداشت
#کرونا
#علم
@thing
بهداشت به مثابه ی مسئله اجتماعی: ضمیمه
🖋 محمد زینالی اُناری؛
🎆 بر اساس یاداشت پیش شاید لازم باشد شواهدی به عنوان مصادیق «جامعه ی غیر بهداشتی» برشمرد. توضیح این که بهداشت در دورانی مسئله ی ما بوده و نسبت به نوسازی و استانداردسازی شهرها و به خصوص معابر عمومی و آوردن امکانات بهداشتی ضروری مانند چاله توالت اقدام کرده ایم. اما با گذشت زمان و پیچیده شدن مسائل بهداشتی، ذهنیت ما در مسئله پردزای بهداشت، تغییر چندانی نکرده است. به برخی شواهد در این زمینه اشاره می کنم:
1- مدتی از مستراح هایی بازدید می کردم که سیمای آلوده ای داشته و به عنوان بخش آلوده ی خانه به شمار می رفت. همچنین دستشویی های بین راهی که دست بخش خصوصی بوده و به جای مالیات، به انتظار مشارکت ریالی مردم تولید شده است. وزارت بهداشت و «درمان» می توانست در این بخش، به ویژه دستشویی طبقات محروم از خانه های بهداشت گزارش بهتری به جامعه داده و نسبت به بهبود سرانه ی «توالت» اقدام شایسته ای از طریق خیرین صورت دهد. به گفته ی یکی از همکاران پزشکی، توالت در مسائل بهداشتی گوارش و مسائل بهداشتی زنان تأثیر داشته و می توان در شیوع سرطان ها آن را به عنوان آسیب دید.
2-فضای معماری شهری جامعه ی ما دهشتناک و غیربهداشتی (و به قول خانم دکتر توکلی چرنوبیلی) است. چشم اندازهای شهرهای ما مانند صخره هستند و تولید اضطراب می کنند. اگرچه ساختمان های آسمان خراش مانند غرب نداریم، اما تصویر نمای ساختمانی ما طوری است که می توان آن را به زندگی برهوتی میان صخره ها و جرثقیل ها دانست، شاید این ناشی از تراکم فروشی و فروختن خانه های متعدد به ایرانی ها باشد که ویلا و خانه های متعدد در شهرهای مختلف را جایگزین استفاده از اماکن عمومی مانند هتل کرده اند.
3- کرونا به همراه اپیدمی آبان ماه بر ما ثابت کرده که ما در این مورد بیشتر به خاطر وظیفه ی جهانی درگیر مواجهه آن هم مواجهه ی ناچاری با اپیدمی شدیم. همین بی میلی باعث شد که با تآخیری نسبتاً یک ماهه به این مسئله پای بگذاریم، علتش بر عکس همه ی تحلیلهای سطحی در توطئه پنداری نظام سیاسی قابل نیست، بلکه روزنامه نگاران و نظام تصورپرداز بهداشتی به این مسئله به صورت خوبی نپرداخته و جامعه را از پیش اقناع نکرده است.
4- کرونا همچنان ثابت کرد که ما رفتار اجتماعی شایسته ی اپیدمی و بیماری های واگیر جدید را نشناخته و در جامعه تبیین نکرده ایم. به گفته ی یکی از دانشجویان اپیدمیولوژی، ما در قرن 21 به مردم آموزش دست شستن صحیح می دهیم و چه بسا در زمانی هم آموزش مسواک زدن و (به خاطر کمبود آب که از ضروری ترین ملزومات بهداشت در عصر کمیابی آن است) آموزش استحمام بدهیم.
🎆 در بررسی مقالات و کتابهای نوشته شده در این خصوص، ضمن قلت اثر، کلید واژه ی سلامت در اکثر مقالات دال مرکزی بوده و ان را به موضوع درمان جسمی تقلیل داده است. مروری گذرا بر مقالات پرارجاع در گوگل، نشان می دهد بهداشت در افکار عمومی ارجاع مرکزی نبوده و بسیاری از دغدغه های آینده پردازانه ی جامعه جای خود را به جای ترسیم آینده ای پاک، با اضطرارات و مشکلات ناشی از بیماری فعلی درگیر کرده است. اما بهداشت از جنس آینده است و جامعه ای که با وضعیت اضطراری امروزی اش درگیر باشد، فرصت پردازش فکری و عملی به بهداشت را نخواهد داشت.
#بهداشت
#کرونا
#علم
@thing
🖋 محمد زینالی اُناری؛
🎆 بر اساس یاداشت پیش شاید لازم باشد شواهدی به عنوان مصادیق «جامعه ی غیر بهداشتی» برشمرد. توضیح این که بهداشت در دورانی مسئله ی ما بوده و نسبت به نوسازی و استانداردسازی شهرها و به خصوص معابر عمومی و آوردن امکانات بهداشتی ضروری مانند چاله توالت اقدام کرده ایم. اما با گذشت زمان و پیچیده شدن مسائل بهداشتی، ذهنیت ما در مسئله پردزای بهداشت، تغییر چندانی نکرده است. به برخی شواهد در این زمینه اشاره می کنم:
1- مدتی از مستراح هایی بازدید می کردم که سیمای آلوده ای داشته و به عنوان بخش آلوده ی خانه به شمار می رفت. همچنین دستشویی های بین راهی که دست بخش خصوصی بوده و به جای مالیات، به انتظار مشارکت ریالی مردم تولید شده است. وزارت بهداشت و «درمان» می توانست در این بخش، به ویژه دستشویی طبقات محروم از خانه های بهداشت گزارش بهتری به جامعه داده و نسبت به بهبود سرانه ی «توالت» اقدام شایسته ای از طریق خیرین صورت دهد. به گفته ی یکی از همکاران پزشکی، توالت در مسائل بهداشتی گوارش و مسائل بهداشتی زنان تأثیر داشته و می توان در شیوع سرطان ها آن را به عنوان آسیب دید.
2-فضای معماری شهری جامعه ی ما دهشتناک و غیربهداشتی (و به قول خانم دکتر توکلی چرنوبیلی) است. چشم اندازهای شهرهای ما مانند صخره هستند و تولید اضطراب می کنند. اگرچه ساختمان های آسمان خراش مانند غرب نداریم، اما تصویر نمای ساختمانی ما طوری است که می توان آن را به زندگی برهوتی میان صخره ها و جرثقیل ها دانست، شاید این ناشی از تراکم فروشی و فروختن خانه های متعدد به ایرانی ها باشد که ویلا و خانه های متعدد در شهرهای مختلف را جایگزین استفاده از اماکن عمومی مانند هتل کرده اند.
3- کرونا به همراه اپیدمی آبان ماه بر ما ثابت کرده که ما در این مورد بیشتر به خاطر وظیفه ی جهانی درگیر مواجهه آن هم مواجهه ی ناچاری با اپیدمی شدیم. همین بی میلی باعث شد که با تآخیری نسبتاً یک ماهه به این مسئله پای بگذاریم، علتش بر عکس همه ی تحلیلهای سطحی در توطئه پنداری نظام سیاسی قابل نیست، بلکه روزنامه نگاران و نظام تصورپرداز بهداشتی به این مسئله به صورت خوبی نپرداخته و جامعه را از پیش اقناع نکرده است.
4- کرونا همچنان ثابت کرد که ما رفتار اجتماعی شایسته ی اپیدمی و بیماری های واگیر جدید را نشناخته و در جامعه تبیین نکرده ایم. به گفته ی یکی از دانشجویان اپیدمیولوژی، ما در قرن 21 به مردم آموزش دست شستن صحیح می دهیم و چه بسا در زمانی هم آموزش مسواک زدن و (به خاطر کمبود آب که از ضروری ترین ملزومات بهداشت در عصر کمیابی آن است) آموزش استحمام بدهیم.
🎆 در بررسی مقالات و کتابهای نوشته شده در این خصوص، ضمن قلت اثر، کلید واژه ی سلامت در اکثر مقالات دال مرکزی بوده و ان را به موضوع درمان جسمی تقلیل داده است. مروری گذرا بر مقالات پرارجاع در گوگل، نشان می دهد بهداشت در افکار عمومی ارجاع مرکزی نبوده و بسیاری از دغدغه های آینده پردازانه ی جامعه جای خود را به جای ترسیم آینده ای پاک، با اضطرارات و مشکلات ناشی از بیماری فعلی درگیر کرده است. اما بهداشت از جنس آینده است و جامعه ای که با وضعیت اضطراری امروزی اش درگیر باشد، فرصت پردازش فکری و عملی به بهداشت را نخواهد داشت.
#بهداشت
#کرونا
#علم
@thing
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «🏚 بهداشت به مثابه ی مسئله ی اجتماعی 🖋 محمد زینالی اُناری؛ (پیتر و بریجیت برگر: در جوامع جهان سومی آینده وجود ندارد.) 🎆 تا کنون در میان انواع و اقسام مسائل اجتماعی، سخنی از این که بهداشت به عنوان مسئله ی اجتماعی ذکر شود، نبوده است. ممکن است در میان بحث…»
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «🏚 بهداشت به مثابه ی مسئله ی اجتماعی 🖋 محمد زینالی اُناری؛ (پیتر و بریجیت برگر: در جوامع جهان سومی آینده وجود ندارد.) 🎆 تا کنون در میان انواع و اقسام مسائل اجتماعی، سخنی از این که بهداشت به عنوان مسئله ی اجتماعی ذکر شود، نبوده است. ممکن است در میان بحث…»
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «استثمار سرزمین مادری محمد زینالی اناری در گذشته چوب و فلک و کابل و خودکار، وسیله ای بود برای خشونتی به نام تنبیه و به هنجار کردن کودکان برای یادگیری. یادگیری در مدرسه، از طریق تهدید از جهنمی به نام تنبیه و عقوبتی ابدی و شدیدی همچون فرار و کارگری شکل می گرفت.…»