نکته: جامعه شناسی تجربه
764 subscribers
449 photos
32 videos
78 files
438 links
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience

not for selling
Download Telegram
زبان روز جامعه ی ایرانی زبان دانشگاه است
محمد زینالی اُناری

عرصه عمومی و سخن گفتن درباره زندگی و دستاوردهای جدید آن یکی از وظائف اصلی دانشگاه است و واپس‌گرایی از جانب دانشگاهیان پسندیده نبوده و فضای روشنفکری را یک راست تقدیم سیاسیون و فعالان علمی آماتور مي‌كند. متأسفانه امروزه دانشگاه به طور کلی از فضای سیاسی، اجتماع و حتی اقتصادی جامعه غایب بوده و اعضای آن در جریان گفت و گویی که می تواند بیانگر خواسته‌ها و توانایی های این فضا باشد، غیرفعالند.

نظام اجتماعی نباید هزینه رایگان برای حضور در دانشگاه بدهد و اگر قرار باشد قشری که روشنفکران علمی جامعه را تشکیل می دهند، از این وظیفه گردن تابیده، از ترس سوالهای چند خرده سیاستمدار در اتاق دانشگاهی خود پنهان شوند، شایسته داشتن امتیازات مادی و فرهنگی دانشگاه نیستند؛ چراکه در حال حاضر، دانشگاه مأمن و مأوای فرهنگ و پیشرفت جامعه بوده و قصور از ورود متعهدانه به فضای عمومی جامعه که همان کار سفره آرایی نهاد اجتماعی است، رها کردن سنگرهای دفاع از زندگی و آرمان‌هایی است که دانشگاه و علم بر پای آن نهاده شده‌اند.

از اين رو، باید هیئت رئیسه‌های دانشگاه‌ها حضور اساتید و فعالان دانشگاهی را در عرصه های عمومی رصد کرده و از رویکرد تقلیل گرایانه حضور دانشگاه در جامعه به بخش روابط عمومی و کار و جامعه پرهیز كرده و دیپلماسی عمومی دانشگاه را در جامعه رونق دهند. زبان روز جامعه ایرانی، زبان دانشگاه است که امروزه همه اعضای جامعه آن را بلدند و اگر دانشگاه خود در جامعه ای که همه اعضایش به نوعی برآمده از آن هستند، سخن نگوید، جامعه اسیر دیدگاه‌های سنتی در اداره سیاسی و اقتصادی کشور بوده و این حضور ناملموس دانشگاه در روند جامعه موجب می‌شود توانمندیهای فارغ‌التحصیلان آن نیز به کار گرفته نشود.

http://www.khabaronline.ir/detail/445987

برای گفت و گو درباره فرهنگ و زندگی به کانال "نکته" بپیوندید.
thelegram.me/thing
تولد طبقه متوسط: پیروزی ملت بر مردم
محمد زینالی اُناری

"مردم" واژه ای است که در خطابه های اصولگراهای رقیب امید مورد استفاده قرار می گرفت، و اصرار به از جنس مردم بودن و برای آنان کار کردن مورد اشارۀشان بود. "مردم"، در جریان انتخبات به استعاره ای تبدیل می شوند که مدام به رخ کشیده شده، یاد می شوند و با تهییج در مقابله با دولت و آرای سیاسی آن قرار می گیرند. از نظر این گروه ها، مردم اصالت دارند و به دلیل فقدان بار سیاسی واژه مردم، آنها صاف و صادق، حامی کسانی هستند که ورای سیاست جاری، فقط به مخالفت با منشأ مشکلات که طبیعتا امپریالیسم معرفی شده و حتی کسانی که با آن تعاملات دیپلماتیک داشتند، می پردازند.
به این صورت، شهروندان هرچقدر "تنها" بوده و فاقد پیوندهای عرضی باشند، به صورت تک تک در امتداد شعارها قرار گرفته، مجبور به منطق این شعارها می شوند. از این رو این گروه ها در طول ایام تبلیغات، برای افزایش بیشتر حمایت مردم سعی می کردند با شگردهایی چون ترس از دیگری و بی اعتمادی در جامعه، ابعاد عرضی روابط مردم را سست و مشابه روابط بزرگ-کوچکیِ خرده فرهنگ های قومی به تأسیس پیوندهای طولی در امتداد قدرت تکیه کنند. واژه مردم در صحنه پردازی سیاسی آنان، توده گرا و بدون پیوندهای بین اعضای جامعه صورت بندی می شود.
اما گروه دوم، نه به خاطر بار صرفاً سیاسی، بلکه به خاطر شکل گرفتن بافت مدنی شهری، در جریان روابط عرضی ای قرار می گرفتند که با وجود شرایط جدید زندگی، بالاجبار باید شکل می گرفت. "ملت" از قواعد عقلانی موجود در روابط متقابل میان اعضای جامعه، به صورت همسایگان شهری شکل می گیرد. ویژگی کنش سیاسی آن ها این است که افرادی را، نه از جهت قهرمانهای ضد استعماری بودن، که از جهت تابع عقلانیت اجتماعی بودنشان، به نمایندگی انتخاب می کنند. در جریان انتخابات دهم مجلس این تکیه گاههای معنایی "مردم" و "ملت" در برابر هم قرار گرفته بود.
در حالی که کاندیداهای لیست امید متوجه ارزشهای مدنی بودند، رقبایشان بر جنبه های حماسی، احساسی و شورانگیز مردم تأکید می کردند. این دو گروه از سیاستمداران سعی کردند با خطابه ها و دلالت بخشیدن به هواداران شان آن ها را به معنا کردن خود در زیر شبکۀ این گروه ها وا دارند. به مرور چنین کشمکشی در میان خطابه ها و دیالوگ های شهری اوج گرفت تا این که در روز رأی گیری خود را نشان دهد. به این صورت فرصتی دوگانه برای معنا کردن اعضای جامعه از خود و مشارکت سیاسی شان به وجود آمد.
در جریان رو به مشارکت مردم در ایام جلب توجه آنان برای مشارکت در انتخابات، از یک طرف قهرمان بازی های ضد استعماری شروع شده بود که به خلق حماسه هایی که در آن "مردم" به صورت روابط طولی در پشت قهرمانان و یا پیش مرگ او قرار گیرند، می پرداخت. اما در این حین با دیالوگ "امید" با بافت مدنی جامعه "ملت" جان می گرفتند که با آنان سخن از پارلمانهای شهری، مشورت و حتی تأسیس سالن های گفتگوی شهر بر زبان ها می رفت.
این حرف ها، دیگر جنس "مردمی" نداشتند و بلکه "ملی" بودند و از ارزشهای شهرنشینی، تخصص گرایی و خودآگاهی طبقه متوسط در شناخت اولویت های سیاست نشأت می گرفت. ویژگی این دوره این بود که حتی در حاشیۀ شهر نیز گذر از نمادهای حماسی به عقلانیت و تعقل در تاریخ به وضوح دیده می شد.
در جریان این انتخابات، با حضور گسترده ی مردم در حمایت از تیم امید، گستره ی وسیعی از طبقه متوسط در جامعه مدنی عمدۀ شهرهای ایران متولد شد که احتمالا تحت تأثیر انتخابات و فرصت کنش عقلانی مردم در آن می باشد. اما آیا می توان این کنش عقلانی را در میدان سیاست در طول زمان تداوم بخشید تا دیگربار اسیر اغوای جامعۀ توده ای نشوند؟

برای گفت و گو درباره فرهنگ و زندگی به کانال "نکته" بپیوندید.
thelegram.me/thing
چگونه می توان از خطر پوپولیسم جلوگیری کرد ؟
🌱مهران صولتی

"انتخابات 7 اسفند و پیروزی لیست امید ، نمادی از پیروزی" ملت" بر " مردم" بود. این عبارت را چند روز پیش یکی از دوستان پژوهشگر نوشت.به باور ایشان " مردم " کلیدواژه ای است که پیش از هر چیز از آن مقابله با استکبار و نوعی توده گرایی مستفاد می شود در حالی که "ملت" نماینده حضور طبقه متوسط و ویژگی هایی از قبیل شهرنشینی و تحصیل می باشد.در انتها هم دوست ما نوید روزهای بهتری را داده بود که در آن شاهد پیروزی افزون تر " ملت" بر " مردم" ( بخوانید حامیان خاتمی بر احمدی نژاد ) باشیم.داستان مواجهه " مردم" و " ملت" در جمهوری اسلامی تاریخی به درازای انقلاب دارد. از دولت متکی بر "ملت" بازرگان تا دولت مبتنی بر " مردم" موسوی ، از دولت متکی بر " ملت " هاشمی ، خاتمی و روحانی تا دولت مبتنی بر " مردم" احمدی نژاد ، می توان شاهد این مواجهه تاریخی بود.اکنون هم با فراگیر شدن شایعاتی مبنی بر احتمال ورود احمدی نژاد به عرصه انتخابات گروهی به طور مکرر خطر قدرت گرفتن مجدد پوپولیسم را به یادمان می آورند.اما پرسش اصلی یادداشت حاضر این است ؛ آیا نمی توان به سنتز یا تلفیقی میان " ملت" و " مردم" دست یافت که بتواند ما از خطر گاه و بیگاه پوپولیسم نجات بخشد؟سال گذشته سعید حجاریان در مصاحبه ای پرسید که چگونه می توان جوانان را با دموکراسی آشتی داد ؟ پاسخ این بود که اگر جوانان دموکراسی را به معنای انتخاب آزادانه سبک زندگی خود تعریف کنند می توان به گسترش آرمان دموکراسی خواهی در میان جوانان امید بست.حال پرسش بنیادی عبارت از این است ؛ چگونه می توان اقشار آسیب پذیر را با دموکراسی آشتی داد تا گاه و بیگاه خبر آمدن پوپولیسم لرزه بر انداممان نیندازد ؟ چگونه می توان طبقات پایین جامعه را با مطالبات مدرن طبقه متوسط آشنا کرد تا به یک باره سیر تداوم توسعه دموکراتیک در ایران دچار انقطاع نشود ؟ و اینکه چه تدابیری باید به کار بست تا پس از 16 سال حکومت ورزی دوران سازندگی و اصلاحات ، دوباره همچون سال 84 به نقطه صفر بازنگردیم ؟ به نظر می رسد راه حل در ارائه خوانشی از اصلاحات است که دموکراسی را پادزهری برای فقر ، فساد و تبعیض معرفی کند. با توجه به حساسیت جامعه ایران به مفاسد اقتصادی می توان به تبیینی دست یافت که کاهش شدید بهره وری ، اتلاف منابع و در نهایت گسترش فقر را با افزایش فساد سیستمی گره زده و چاره آن را در افزایش نظارت مردمی ، تحکیم دموکراسی و انجام اصلاحات سیاسی جستجو کند.همچنین با توجه به وجود احساس" بی قدرتی مزمن" در جامعه ایران ، باید به ارائه خوانشی پرداخت که دموکراسی را نه فقط منحصر به کنش مقطعی رای دادن در انتخابات ، بلکه به عنوان فرآیندی مستمر و در جهت گسترش مشارکت جویی و مطالبه گری از پایین ترین سطوح یعنی محلات تا بالاترین سطوح تصمیم سازی های حکومتی تعریف کند. پوپولیسم محصول "بی قدرتی" مردم و احساس نیاز به ظهور یک ناجی برای رفع عطش " مردم" به قدرت نمایی است و از همین رو باید راهی معقول برای رفع این نیاز پیدا کرد.به نظر می رسد چنین راه حلی معقول تر از رسمیت بخشیدن و پررنگ تر کردن شکاف تاریخی میان " ملت" و " مردم " و عوارض پیش بینی ناپذیر آن باشد. عوارضی که می توان آن را در تداوم شکاف بزرگ تر " سنت" و " مدرنیته " در ایران طی یک صد سال گذشته ارزیابی کرد.

برای گفت و گو درباره فرهنگ و زندگی به کانال "نکته" بپیوندید.

thelegtam.me/thing
حقوق نجومی نشانه یک بیماری سیستمی بود

محمد زینالی، کارشناس ارشد علوم اجتماعی

یک اتفاق، فقط خودش نیست و عوامل ساختاری زیادی موجب می شود که به وقوع بپیوندد. آن چیزی که باعث شده امروز یک نوع دمل چرکین از پول در حقوق برخی کارکنان خلق شود، محصول فرایندی است که سالها و در پی کنش و واکنش های سازمانی به وقوع پیوسته است. در حال حاضر "پول" دغدغۀ بسیاری از سازمان­های ما شده است. گذشته نیز شاهد است که در پی تکنوکراسی فزاینده، آلمان هیتلری به وجود آمد که نتوانست فشار بیش از اندازۀ برخی عقایدش را تحمل کند و شد آن چه نشد.

پول و دمل شدن اقتدار مالی در دست عده ای از کارکنان یک سیستم، نشانه­ای خطرناک از وجود بیماری در سیستمها بود که باید ضمن قدردانی از این عارضۀ مالی که چشم موافق و مخالف را خیره کرد، برای درمان بیماریهای نهادینه شده در بافت سیستمی اداره کشور چاره اندیشی شود. حتماً باید دقت شود که وسعت خرابی و چالش بیش از یک تضاد طبقاتی یا آپاندیس پولی بوده و می توان با بررسی­های دقیقتر دیگر جوانب قضیه را هم دید. همین می تواند ما را متوجه کند که چرا با تغییر روسای جمهور، تغییرات زیادی را شاهد نمی شویم.

به وقوع نپیوستن شایسته سالاری می تواند یکی از معضلات اصلی تحول اداری ما محسوب شود، چرا خود همزاد با دگرگونی نهادین در کشور بوده و در روند عملیاتی شدن خود با منافع سازمان یافتۀ کارکنان و ساختارهای شهری درگیر می­شود. چالشهای شایسته سالاری، چالش کشور در همۀ ابعاد آن باشد، چرا که وجود کارکنان دولتی قلب حرکت زندگی شهروندی بوده و همین مسئله می تواند به شکل گرفتن یا نگرفتن بخش خصوصی و سایر ساختارهای کارآمد شهری هم تأثیر داشته باشد.

شایسته سالاری، اصل نخستین دگرگونی نهادی در مدیریت دانش ایرانی و دگرگونی سازمانهای تخصصی بود، چرا که بعد از مدیران، نوبت فعالیت کارشناسی بود که باید بیش از پیش علمی و تخصصی می شد. عمیق تر شدن مشکلات کشور ناشی از این است که یا کارهای کارشناسی بها ندارند یا نمی توانند به آن صورت که باید، دستآوردهای علمی روز را در قواعد کاری لحاظ کنند. با چالشهایی که در مورد تغییر تعرفه، کمپین افزایش حقوق کارکنان و متعاقب آن لو دادن حقوقهای مازاد دیده می شود، معلوم است که تخصص گرایی و فعالیت علمی، ارزش بنیادین سازمانی نبوده و همه دنبال چیز دیگری هستند.

یکی از عواقب بت واره شدن پول در سیستمهای سازمانی، این است که بسیاری از سازمان های امروزی به بهره مندی مالی از زمینه فعالیت شان فکر میکنند و این ذاتاً مخاطره آمیز است. همزاد بودن سرمایه های اقتصادی و فرهنگی، دعوای قدیمی معیشت و فرهنگ است که می تواند در آن واحد سازمانی را یا به فقر و افلاس کشد و یا به یک موتور ماتریالیستی خطرناک تبدیل کند. برای رخ ندادن چنین معضلی نیاز به حضور تحلیلگران سیستم، تحلیلها و بررسیهای منتقدانه­ای است تا همچنان که آرزوی دیرین کشور است، توسعه ی سازمان ها به همراه توسعه ی فرهنگی صورت گیرد.

سوسیالیسم سالها با عرفی شدن پول مبارزه کرد و اینک میبینیم آن چیزی که آن ها در بت وارگی می دیدند، اینک در سازمانهای امروزی ما متبلور است. اگرچه مبارزه با شی وارگی، ضرورت مبارزه با وجود مادی پول را ندارد و این سازمان است که باید بداند جای ارزش اساسی و فعالیت های آن را باید عوض کرده و قلب خود را از پول به تخصص منتقل کند. اگر سازمانها در زمینه­های مختلف به تخصص و رونق بهره مندی از دستاورهای دانشگاهی رو کنند، هم هزینه های به عمل آمده پژوهشها احیا می شوند، هم دگرگونیهای نهادی در سایر ساختارهای جامعه خواهد توانست رنگی به رخسار خود ببیند.

لازم به ذکر است پیامدهای رشد و شکوفایی این قلب جامعه می تواند به رونق به وقوع پیوستن تغییرات خود خواسته و مثبت در حوزه هایی چون کتابخوانی، اشتغال و نشاط اجتماعی نیز کمک کند. به این صورت حتی فشار امیال در جامعه از مال اندوزی به دانش اندوزی تغییر پیدا می کند و لازم نیست این همه شعار در مورد مصرف گرایی هم بدهیم. پس باید از این اتفاق به جای ناراحتی ممنون هم باشیم که امروز به وقوع پیوست تا بیماری قلبی و بت شدن پول در سیستم اجتماعی را بتوانیم درمان کنیم.

 
برای گفت و گو درباره فرهنگ و زندگی به کانال "نکته" بپیوندید.

thelegtam.me/thing
حاشیه نشینی فرهنگی در شهر دیجیتال

محمد زینالی اُناری، کارشناس ارشد علوم اجتماعی - امید اردبیل- شماره ۷۱

در قرن جاری ما روند تحولی را در نظام آموزشی شاهد بودیم که موجب شد سرمایه انسانی رشد و توسعه پیدا کند. اما به زعم این رشد و توسعه، بسیاری ازمردم نتوانستند در این سرمایه جدید سهیم باشند. گروه هایی که نتوانستند زبان و ادبیات نوشتاری را یاد بگیرند، موفق نشدند در نظام مهارتی جدید عضو شده و در سازمان اجتماعی فعالیت کنند. به تدریج موجب شد شدت فقری در حاشیه نشینان شهری و حاشیه نشینان فرهنگی وقوع داده و به دلیل کثرت آن ها، گاه این حاشیه نشینی، مانع روند توسعه انسانی شد. آن چیزی که از این حاشیه نشینی فرهنگی به سیستم جدید اجتماعی به ارث رسید، اسیبهایی بود که نظام عقلایی ارتباطی که متکی بر علم و مهارت بود، دچار مشکلات غیرعقلایی چون رشوه، زیر میزی، پارتی بازی، خرید منزلت و سفارش پایان نامه شود و نظم اجتماعی جدید به صورتی پوشالی شکل بگیرد.

این ها در حالی بود که زاغه نشینی، فرهنگ فقر و جرم در ناحیه هایی که اسکان غیر رسمی داشتند، بیداد می کرد. اما نسل جدید تجربه ی تازه تری از نوشتار را به دست می آورد. تجربه ی نوشتار مدرن و دیجیتالی فراتر از نوشتار، تجربه ای است که نسلهای جدیدتر، امکان کارآمدی بر آن را داشته و می توانند با آن همچون ابزاری که وسیلۀ کار، سودآوری و جامعه سازی است، به ساختن فرهنگ و تمدنی نوین دست بزنند. نسل جدید موظف است با این زبان تازه آشنا شود اما ناتوانی در دریافت این زبان تازه، شاید دردسرهای زیادی به همراه داشته باشد. بی سواد جدید کسی است که قدرت فهم دیجیتال را نداشته و با کسانی که می توانند از کامپیوتر و ابزارهای دیجیتال استفاده می کنند تفاوت می یابد.

از الآن باید دانست که دنیای جدید، دنیای سرمایه های دیجیتال بوده و هر کس نتواند از آن بهره ای بگیرد، نمی تواند فردی فعال، موفق و سرآمد باشد و به تدریج بی سوادی دیجیتال به تولید حاشیه نشینی تازه ای منجر خواهد شد. ویژگی نظام جدید فرهنگی این است که در آن افرادی مانند بیل گیتس و زاکربرگ می توانند به ثروت دست بایند، در حالی که ما شاید نتوانیم اتوماسیون ساده ای را مورد استفاده قرار دهیم! شاید به دلیل عدم توانایی در درک سواد نوشتار و دیجیتال، افرادی نتوانند در فرهنگ جدید ادغام شوند و البته شاید سعی بر تسلط گفتمان خود داشته باشند.

با تجربه ای که به خاطر ازدحام بی سوادی و تخریب ذات سوادآموزی با کارهایی چون سلطه روابط شخصی بر ضوابط و تدارک منزلت علمی بر روی دست مان است امکان اعمال خشونت علیه سواد جدید، همچون فلسفه تاریخ، در خصوص دنیای دیجیتال در حال تکرار است. امروز که نهادهای ضد فرهنگی و آسیب زا مانند قاچاق، نشئگی، تضاد طبقاتی و ... در فرهنگ شهروندی شکل گرفته و با رواج فاصله های ادراکی جدیدتر، آسیبهای اجتماعی پیچیده تری مانند خرده فرهنگ های مجرمانه ای چون هک، مدل و ... ایجاد خواهد شد که از عوارض به کج کارکرد کشاندن این فضا می باشد.

گروه هایی که نتوانسته اند با رسیدن به منزلت فرهنگی متناسب، از چنین ابزارهایی ارتباطی استفاده کنند، طبقه ی فرودست فرهنگی ای هستند که در این شبکه ها به مانند طبقه مسلطی ابزار را به دست گرفته اند تا جایی که امروزه ورود به شبکه های اجتماعی و کار با اینترنت می تواند ناهنجاری محض تلقی گردد؛ حال این فقط یکی از خرده فرهنگ های دنیای دیجیتال است که در حال وقوع می باشد. چه بسا به خاطر فاصله ای که بی سوادها، باسوادنماها، بی سوادنماها، ... و باسوادها در خیابانهای جدید شهرهای الکترونیکی شان خواهند داشت، شاید در آینده ای نه چندان دور نهادهای ضدفرهنگی جدید و آسیبهایی اجتماعی تازه تری داشته باشیم که هیچ مأموری نتواند آن ها را جمع و جور کند.
 
برای گفت و گو درباره فرهنگ و زندگی به کانال "نکته" بپیوندید.

thelegtam.me/thing
Forwarded from گیل خبر
یادداشتی تحلیلی از نرجس محمددوست
برنامه ششم تدبیری برای حضور مدنی زنان و امیدی برای احقاق حقوق
http://gilkhabar.ir/files/2016/07/%D9%86%D8%B1%D8%AC%D8%B3-%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF%D8%AF%D9%88%D8%B3%D8%AA-800x600.jpg

لینک خبر:
http://gilkhabar.ir/193866

✅همراه باشید با بروزترین پایگاه اطلاع رسانی استان گیلان
به کانال خبری ما بپیوندید
https://telegram.me/joinchat/BNOeXDv9Fc32HScVG60fSA
شرق زدگی
محمد زینالی اُناری

شرق و تاریخ آن در ایران یک مفهوم دیرین دارد و آن این که مردم ایران و فلسفه شان خود را جانب شرق و اندیشه شان را ...
http://kelidemelli.com/fa/news/5508/شرق-زدگی
#زنان درجه دار و مردان افسر
محمد زینالی اُناری

نمی دونم چرا در زبان رسمی خطاب که میشه به مردان جناب می گن و به زنان سرکار. در باره ریشه ادبی
این دو اصطلاح آشنایی خاصی ندام. اما از آن جا که سالیان سال است در مکتب نظام و سیستم پادگان اصطلاح می شوند، این دو عنوان ندا استفاده می شوند، بدون داشتن انس ادبی و روانی، از سیستم پادگان به ادبیات مدرن و اداری ما نفوذ کرده

نمیشه برای هر چییز کمپین و راه پیمایی مجازی راه انداخت ولی میشه در موردش آگاه شد و دیگران را آگاه کرد. از این دو اصطلاح استفاده نکنیم و به زبان شناس ها و مجریان ادبیات میشه درخواست داد اصطلاح های زیبای ادبیات فارسی و حتی سایر زبان ها رو برای ندا استفاده کنند.

برای گفت و گو درباره فرهنگ و زندگی به کانال "نکته" بپیوندید.

thelegtam.me/thing
#هفته بهزیستی فقط مبارک
#کیفیت زندگی

#نتایج تحقیق سنجش میزان رضایت از کیفیت زندگی در شهر جدید بینالود نشان داده است که میزان کیفیت زندگی در سطح بسیار پایینی است. رابطه معنادار میان متغیرهای: سن، مدت اقامت، جنس، تأهل، اشتغال با متغیر کیفیت زندگی وجود دارد. ولی رابطه معنادار میان میزان تحصیلات و کیفیت زندگی وجود ندارد.
منبع: زیاری، پیله ور واحمدی؛ مجله آمایش جغرافیایی فضا، دوره 5، شماره 16
#این نشان می دهد که ملاک شهرهای جدید تأسیس شده در ایران علم و تحصیلات نیست و طول مدت اقامت و داشتن شغل، ان هم از هر جنسی می تواند زندگی را ارتقاء بخشد. یعنی رشد آموزش و توسعه دانشگاه ها و این همه فارغ التحصیل معنایی نداشته است و اشتغال دانش بنیان وجود ندارد.

کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing

دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
#توسعه و اخلاق

#در جامعه ای که در حال بهره کشی از جوان ها و فقرا از بیکاری شان در ان جی اوها و بازارها است، توسعه و تولید ثروت یک توهم است. اخلاق و خیر جمعی مقدمه ی پرداختن به توسعه است.

#اگر آرمانهای ما برای اینده و ساختن خیر عمومی باشد راه مان به سوی توسعه است و اگر فکرمان در
رسیدن به گذشته و پروراندن فردیتمان باشد، مقصدمان جای دیگری است.

#برای پرداختن به توسعه باید از مفاهیم قومی، محلی و حتی ناسیونالیستی هم بالا برویم، فکر توسعه، امروز فکری جهانی است هم در مورد بیمها و هم در مورد فرصتهایش.


کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing

دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
#بیکاران فصلی
آسیب دیدگان مهم اعتیاد
محمد زینالی اُناری

باید بتوانیم برای جوانان و به ویژه آن هایی که به صورت مردمی عادی کار می کنند سبک یا نشان (برند) طراحی کنیم. در حالی که می بینیم در زندگی شهری امروزی، ارزش کارگر بسیار پایین است به خصوص این که بسیاری از کارگران ما کار فصلی انجام می دهند بخشی از این کارگران فصلی هستند که اوقات بیکاری زیادتری دارند و گاه احساس ناکامی دارند و استعداد بالقوه ای برای مصرف مواد مخدر به شمار می روند.

کارگرانی که به علت تأخیر در انجام کارهای عمرانی و نبود بازار کارگری ساختمانی و گچ کاری مجبور به مهاجرت به تهران و زندگی بی نام و نشان در آن می شوند که چنین زیستنی ابعاد پنهانی زیادی هم دارد. این افراد در جریان زندگی روزمره و واقعیت شهر نشینی و صدر اخبار شهر جای ندارند، آن ها هیچ جای مهمی نیستند. همین پدیده است که موجب بی توجهی به صنعت هم می شود. مردم دوست دارند بروند و در بازار به صورت انفرادی فعالیت کنند تا این که به کارگری و مشقات آن تسلیم شوند.


کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing

دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
شیء و مالیخولیا: رویارویی ایرانیان با فناوری های جدید
محمد زینالی اُناری

مقدمه

در جامعه ایرانی، پدیده ها و اتفاقات جدید همیشه چالشی به راه انداخته اند. ما نتوانسته ایم برای پدیده های جدید آغوشی باز داشته باشیم و هر پدیده ای به وجود می آید، مدتها مورد نزاع و دردسر واقع می گردد تا این که پس از سالیان سال به یک شیء عادی تبدیل شود. در قرن اخیر پدیده های زیادی نوبت به نوبت پیش روی ما قرار گرفتند و به جای آن که آن ها را بسازیم و یا فاعلانه استفاده کنیم، مدت ها مانند یویو و برده دست مایۀ دستوراتی عجیب قرار داده ایم.

به راستی چرا با ابزارهایی که می توانند به خوبی و سودمندانه مورد استفاده قرار گیرند، ارتباط برقرار نمی کنیم و از آن ها به عنوان اشیاء بی معنا و به طوری استفاده می کنیم که شایستۀ آن نیستند. آیا واقعاً اشیاء هم می توانند از خود بیگانه شوند یا این که این بی معنایی از روح فرهنگی ما بر می خیزد؟ انسان رویکرد فاعلانه­ای در ساختن اشیاء داشته و برای توسعۀ زندگی خود آن ها را ساخته است، اما میبینیم اشیاء مانند هیولایی پیرامون ما را گرفته و در خود غرق می کنند. این مقاله یک بررسی در چگونگی پدید آمدن این رویکرد هیولاباوری اشیاء مدرن یا بیماری مالیخولیای اشیاء ایرانیان دارد.

تبارشناسی مدرنیته
انسان وقتی توانست بر محیط خود سیطره یابد، توانست به ...
ادامه مطلب در مجله تخصصی انجمن انسان شناسی و فرهنگ، لینک مطلب:
http://anthropology.ir/article/31415


کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing

دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
 حقوق نجومی نشانه یک بیماری سیستمی بود.

به گزارش ایسنا منطقه اردبیل، محمد زینالی، کارشناس ارشد علوم اجتماعی در یاداشت خودآورده اس، یک اتفاق، فقط خودش نیست و عوامل ساختاری زیادی موجب می شود که به وقوع بپیوندد. چیزی که باعث شده امروز یک نوع دمل چرکین از پول در حقوق برخی کارکنان خلق شود، محصول فرایندی است که سالها و در پی کنش و واکنش‌های سازمانی به وقوع پیوسته است. در حال حاضر "پول" دغدغۀ بسیاری از سازمان‌های ما شده است. گذشته نیز شاهد است که در پی تکنوکراسی فزاینده، آلمان هیتلری به وجود آمد که نتوانست فشار بیش از اندازۀ برخی عقایدش را تحمل کند و شد آن چه نشد.

پول و دمل شدن اقتدار مالی در دست عده ای از کارکنان یک سیستم، نشانه‌ای خطرناک از وجود بیماری در سیستمها بود که باید ضمن قدردانی از این عارضۀ مالی که چشم موافق و مخالف را خیره کرد، برای درمان بیماریهای نهادینه شده در بافت سیستمی اداره کشور چاره اندیشی شود. حتماً باید دقت شود که وسعت خرابی و چالش بیش از یک تضاد طبقاتی یا آپاندیس پولی بوده و می توان با بررسی‌های دقیقتر دیگر جوانب قضیه را هم دید. همین می تواند ما را متوجه کند که چرا با تغییر روسای جمهور، تغییرات زیادی را شاهد نمی شویم.

به وقوع نپیوستن شایسته سالاری می تواند یکی از معضلات اصلی تحول اداری ما محسوب شود، چرا خود همزاد با دگرگونی نهادین در کشور بوده و در روند عملیاتی شدن خود با منافع سازمان یافتۀ کارکنان و ساختارهای شهری درگیر می­شود. چالشهای شایسته سالاری، چالش کشور در همۀ ابعاد آن باشد، چرا که وجود کارکنان دولتی قلب حرکت زندگی شهروندی بوده و همین مسئله می تواند به شکل گرفتن یا نگرفتن بخش خصوصی و سایر ساختارهای کارآمد شهری هم تأثیر داشته باشد.

شایسته سالاری، اصل نخستین دگرگونی نهادی در مدیریت دانش ایرانی و دگرگونی سازمانهای تخصصی بود، چرا که بعد از مدیران، نوبت فعالیت کارشناسی بود که باید بیش از پیش علمی و تخصصی می شد. عمیق تر شدن مشکلات کشور ناشی از این است که یا کارهای کارشناسی بها ندارند یا نمی توانند به آن صورت که باید، دستآوردهای علمی روز را در قواعد کاری لحاظ کنند. با چالشهایی که در مورد تغییر تعرفه، کمپین افزایش حقوق کارکنان و متعاقب آن لو دادن حقوقهای مازاد دیده می شود، معلوم است که تخصص گرایی و فعالیت علمی، ارزش بنیادین سازمانی نبوده و همه دنبال چیز دیگری هستند.

یکی از عواقب بت واره شدن پول در سیستمهای سازمانی، این است که بسیاری از سازمان‌های امروزی به بهره مندی مالی از زمینه فعالیت شان فکر میکنند و این ذاتاً مخاطره آمیز است. همزاد بودن سرمایه های اقتصادی و فرهنگی، دعوای قدیمی معیشت و فرهنگ است که می تواند در آن واحد سازمانی را یا به فقر و افلاس کشد و یا به یک موتور ماتریالیستی خطرناک تبدیل کند. برای رخ ندادن چنین معضلی نیاز به حضور تحلیلگران سیستم، تحلیلها و بررسیهای منتقدانه‌ای است تا همچنان که آرزوی دیرین کشور است، توسعه ی سازمان ها به همراه توسعه ی فرهنگی صورت گیرد.

سوسیالیسم سالها با عرفی شدن پول مبارزه کرد و اینک میبینیم آن چیزی که آن ها در بت وارگی می دیدند، اینک در سازمانهای امروزی ما متبلور است. اگرچه مبارزه با شی وارگی، ضرورت مبارزه با وجود مادی پول را ندارد و این سازمان است که باید بداند جای ارزش اساسی و فعالیت های آن را باید عوض کرده و قلب خود را از پول به تخصص منتقل کند. اگر سازمانها در زمینه‌های مختلف به تخصص و رونق بهره مندی از دستاورهای دانشگاهی رو کنند، هم هزینه‌های به عمل آمده پژوهشها احیا می شوند، هم دگرگونیهای نهادی در سایر ساختارهای جامعه خواهد توانست رنگی به رخسار خود ببیند.

لازم به ذکر است پیامدهای رشد و شکوفایی این قلب جامعه می تواند به رونق به وقوع پیوستن تغییرات خود خواسته و مثبت در حوزه هایی چون کتابخوانی، اشتغال و نشاط اجتماعی نیز کمک کند. به این صورت حتی فشار امیال در جامعه از مال اندوزی به دانش اندوزی تغییر پیدا می کند و لازم نیست این همه شعار در مورد مصرف گرایی هم بدهیم. پس باید از این اتفاق به جای ناراحتی ممنون هم باشیم که امروز به وقوع پیوست تا بیماری قلبی و بت شدن پول در سیستم اجتماعی را بتوانیم درمان کنیم.

http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=18171

کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing

دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
عرياني طبقات بلاي جان جامعه

حسین بشیری گیوی

بعد از سال 84 دو اتفاق مهم در عرصه طبقاتي اتفاق افتاد و جامعه هنوز با اين دو مفهوم کنار نيامده است و اين دو مفهوم افکار عمومي را جريحه دار کرده و حوزه عمومي شهروندان را با مخاطرات اساسي روبرو کرده است. اولين مورد اختلاس هاي کلان در دولت مهرورز بود که برخي از افراد يک شبه ميلياردر شدند و دومين مورد نظام دلالي است که با وجود تحريم ها و انحصارگرايي در نظام صادرات و واردات نظام دلالي گسترش پيدا کرد. با تغيير طبقه، نظام اقتصادي را به هم زدند.

خانه هاي بالاي 500 متر در شهرها افزايش پيدا کرد باطبع آن وسايل مبلمان منزل از 20 ميليون تومان تا 200 ميليون تومان در فروشگاه ها نمايان شدند. البته اين موارد موضوع مدنظر نيست. مهمترين مسئله اي که با تغيير آرايش طبقاتي در ايران بوجود آمد وجود ماشين هاي با مبلغ 500 ميليون تا 2ميليارد توماني در فضاي شهرهاست. بايد يادآور شوم که ما مخالف وجود چنين ماشين ها در خيابان نيستيم با چنين ماشين هايي ما مي توانيم از سنت به مدرنيته عبور کنيم ولي با توجه به اين که نظام حقوقي ما نتوانسته پا به پاي نظام اختلاس و نظام دلالي پيشرفت داشته باشد و قوانين ما هنوز به روز نشده مردم و شهروندان با مشکلات عديده اي روبرو شدند.

پرايدي را در نظر بگيريد با قيمت 20 ميليون تومان و مبلغ يک ميليون تومان بيمه:
اگر او با يک پورشه يک ميلياردي تصادف کند و فقط آينه بغل پورشه را بشکند که مبلغش 20 ميليون تومان يعني برابر با مبلغ پرايد است، نظام بيمه تا سقف 5ميليون تومان خسارت مي دهد. طبق نظر کارشناسان راهنمايي و رانندگي راننده پرايد بدبخت مقصر است و بايد خسارت جناب پورشه را بپردازد. به خاطر يک آينه بايد پرايد را تقديم جناب پورشه کرد تا به زندان، کلانتري و محاکم قضايي کشيده نشد.

البته با دو عامل اختلاس و نظام دلالي انحصاري که در دولت مهروز قوت گرفت اين گونه موارد افزايش پيدا کرد. حال سخن ما با قانونگذاران، مجريان و حتي قوه قضائيه است. کي و چه موقع قوانين ما به روز مي شود تا رانندگان ما در خيابان ها آرامش داشته باشند. دردسرهاي نظام راهنمايي و رانندگي بخش کوچکي از بلاهاي عرياني نظام طبقات در ايران است.

کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing

دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
👆👆👆👆👆👆👆
تو رو خدا ببینین چه خبره تو مملکت
این سه تا برادرهای من هستند و عکس دوران کودکیشونه
رحیم، عبدالله و یونس زینالی
#راز نسخه‌های بدخط پزشکان

محمد زینالی اُناری - پژوهشگر فرهنگ عامه

مردم در جریان زندگی روزمره با زبان‌های تخصصی رشته‌های متعددی مواجه می‌شوند که بدون تعامل با آن هر لحظه بیم بی اعتمادی مردم به این زبان‌ها می‌رود. لذا تخصص‌های مختلف مردم را از طریق کاتالوگ و تبلیغات به صورت زبانی عمومی و ساده با تخصص خود آشنا می‌کنند تا با معرفی خدمات خود، اعتماد مردم را کسب کنند.

یکی از فرصتهای زبان‌های عمومی نسخه‌های پزشکی هستند که سالیان سال است برای جلوگیری از فهم معنای واژه ها، واژه‌هایی که بیشتر دلالت بر اسم داروها است، به طور بدخطی نوشته می‌شوند. به لطف اینترنت امروز بخشی از این نسخه‌ها سائیده می‌شود و مردم این زبان‌ها را به تدریج می‌فهمند. اما چرا این نسخه‌ها بدخط است؟

علوم پزشکی در ایران طی سالیان گذشته کمترین تولید و ترویج دانش را در بخش آموزش زندگی روزمره مردم و بیشترین کسب درآمد را از ارائه خدمات تخصصی داشته است تا جایی که انبوه پزشکان در بخشهای مختلف درمانی، دارویی و آزمایشگاهی فعالیت می‌کنند.

قوانینی که در زبان و سازمانهای درمانی شکل می‌گیرد، بیشتر به شکل اعمال قدرت بر بدن مردم از طریق مخفی شدن در پشت خطوط بد صورت گرفته، خدمات به مردم عادی همواره در بسته‌های زبانی مبهم و رمزی ارائه می‌گردد. خدمات بالینی پزشکان علیرغم نام با مسمایی که دارد، بیشتر به شکل تجویز دارو صورت می‌گیرد تا آموزش مهارت‌های زندگی روزمره و حفظ سلامتی.

عاملان این رشته، به جای این که به توصیه‌های بالینی پایدار بپردازند، افراد را همواره عامی و عادی نگه داشته و به صورت مصرف کنندگان بازار تجارت دارویی در می‌آورند. به جای افزایش آگاهی بهداشتی و مراقبت از بدن، مردم ایران به گرم کننده بازار مواد غذایی آلوده و مصرف کننده داروهای رفع سموم غذایی تبدیل شده اند؛ آنها تحت این دور و تسلسل به اجرای تعاملات مرسوم با پزشکان و خوردن داروهای تجویزی شان اعتیاد پیدا کرده اند.

تعاملاتی که در طول سالها، با کمترین سخن و کمترین مبادله اطلاعات صورت گرفته، نمی‌توان به آن خدمات بالینی اطلاق نمود. خدماتی که به نام بالین، طبابت و آرامش جان، سالهای سال با اشعار و اسطوره‌های عاطفی به صورت آغوشی گرم توصیف شده اند، در حالی که این سیستم در عمل به جای این که به ارائه خدمات عاطفی و اطلاعاتی بپردازد، همچون یک بازاریاب برای داروها عمل می‌کند.

نسخه یک پزشک به صورت دستوری جادویی، انسان‌ها را به صورت آدمکی اسیر قواعد بی چون و چرای تجارت دارویی در می‌آورد تا در این وانفسای مواد غذایی، روز به روز بدن‌های مردم ضعیف تر و ویران تر شوند. زبان رمزی یا زرگری همچون عارفان، دسته‌های محلی و گروه‌های قدیمی، مانع نفوذ افراد به این وادی محرمانه و درک قوانین پوچ و روزمره آنان شده است.

در بیشتر موارد تأمین کننده هزینه‌ها و ولخرجی‌ها و زندگی پرطمطراقی است که این دسته در ازای خدمات خود به سرمایه داری دارو، با منزلت ظاهرسازانه‌‌ای از آن بهره می‌برند. دارو چه به صورت زیرزمینی چه به صورت رسمی و از طریق نهادهایی رسمی، به مردم فروخته شده و عاملین از مزایایی کلان بهره مند می‌شوند؛ از این نظر فروش زیرزمینی دارو با وضعی که از طریق خلق قوانین رسمی به این داروها اعتبار می‌بخشند، فرقی نمی‌کند.

اعتیاد دارویی از طریق تجویز پزشکان راحت تر صورت می‌گیرد ولی در عوض باید با اختصاص پورسانتهای خوب، آنها را به قالب فرشته‌های رمزآلود و رمزپرداز و به صورت ژست‌های شیک تبدیل کند. خلق نمادهایی این چنین، بیش از این که به شخصیت پزشکان محترم مرتبط باشد، به سنتی مربوط است که برای جلوگیری از فهم دیگر مردم از واژه‌های انگلیسی دارویی صورت گرفته است. به تدریج برای پنهان ماندن چنین اعمالی از دید مردمی که قرار است رفته رفته آن را فرا گیرند این مغلق نویسی و خط خوردگی زبان عمومی پزشکان و داروسازان برای تعامل ارتباطی را به رمزهایی تبدیل ساخته است.

مردم رفته رفته به صورت افرادی نادان و تحمیق شده برای تجارت دارویی در می‌آیند و سیستم بهداشت و درمان با این زبان رمزی سالها است مانع فهم عمومی از دستورات دارویی تکراری است که هر از گاهی به صورت نام‌های جدید در می‌آید. در ضمن دارو‌ها به تدریج وسیله‌‌ای می‌شوند برای مرهم گذاشتن موقتی به ضعف و سستی زندگی مردم و به تأخیر انداختن این واقعیت که استاندارد تغذیه در میان اقشار پایینتر جامعه به شدت پایین است. ... اختلال در سیستم پزشکی در نگرش مرسوم به درمان ایجاد شده که پشت قواعد رمزی نسخه‌ها و آزمایشهایی مخفی شده است.

متن کامل: سلامت نیوز
http://www.salamatnews.com/news/170984/%D8%B1%D8%A7%D8%B2-%D9%86%D8%B3%D8%AE%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D8%AF%D8%AE%D8%B7-%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9%D8%A7%D9%86

کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing

دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای ان
تشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
#بهزیستی یا کیفیت زندگی

محمد زینالی اُناری

شاید مفهوم کیفیت زندگی، مانند ضریب جینی و مشارکت عمومی که بیشتر مفاهیمی اقتصادی و سیاسی هستند و به ویژه در زمان انتخابات و التهاب های سیاسی پرکاربرد می شوند، مشهور و معروف نباشد. کیفیت زندگی، شاخصی برای سنجش رضایتمندی و مطلوبیت زندگی، البته با توجه بر توسعۀ علمی موجود است.

در ایران این مطلوبیت، در پیچ و خم توجهات و سیاستگذاریهای عمومی گم شده و در حالی که ما داعیه های جهانی، قطب منطقه بودن و رشد سرسام آور مقالات بین المللی پرارجاع هستیم، هنوز کیفیت زندگی تهران در طبقه بندی دویست و پانزده شهر بزرگ جهان، صد و هفتاد و ششمین یعنی همچون تعدادی از شهرهای فقیر آفریقایی و آسیایی است.

طبیعی هم هست، چون سیاستمداران ما به چیزی مانند احیای عظمت ایران، قدرت برتر بودن و افزایش توان نظامی می اندیشند و توجهی به ارتقاء ارزشهای کالبدی شهروندی ندارند، حتی شهرداری هم شهر را به تصویری از کینه و نفرت تبدیل کرده که اصلاً این مغایر با سرزندگی شهری است.

اگر از سایر فعالیتهای فرهنگی همچون طرحهای پاییدن و ترساندن مردم از بدپوشی و جریمه های سنگینی که تحت عنوان "راهنمایی" صورت می‌گیرد بگذریم، امروز فشار روی افزایش کمی ازدواج و زاد و ولد است و نه تربیت و پرورش فیزیکی و فرهنگی که یکی مرد جنگی به از صد هزار! برنامه های عمومی تربیت بدنی به پیاده روی همگانی و تماشای مهیج ورزشکاران اندک تبدیل شده و اصلا شاخصی برای ارتقاء کیفیت زندگی و توزیع گسترده تربیت شهروندی صورت نمی‌گیرد.

وقتی هنوز مفهوم کیفیت زندگی مورد توجه نهادهای رفاهی ما قرار نمیگرفت، حتی مفهوم خود زندگی نیز دگرگون شد و اینک همۀ ما زودتر از آن که آمارهای رسمی دست به کار شوند، آدم‌های زیاد چهل ساله مجرد را دور و برمان می‌بینیم. بله! دیگر چهل سالگی آن طور که ناهید طباطبایی در رمانی به همین نام نوشته بود، نیست. سازمان بهزیستی انگار برای برآورده کردن آرزوهای پیگو، به حداقل‌های قشرهای ضعیف و یا تأمین دلیل طلاقهایی که مثل دیگ در زندگی‌های بی کیفیت شهری می‌جوشند، می اندیشد. یا این که دنبال راهی برای کاهش طلاق و آینده پردازی برای فرزندان زندگی های از هم گسیخته و مجوز دادن به مراکز توزیع قرص و شربت برای معتادان میباشد.

به طور کلی هیچ مفهومی که به زندگی ارتباط داشته باشد، در این جا مشهور نیست، چه رسد به کیفیت زندگی. همه چیز دلالت بر پول، ساخت و ساز، بیسامانی معیشتی طبقات پایین و مصرف گرایی طبقات بالا متوجه است. هنوز تأمین اجتماعی درگیر بیمه و درمان است و نتوانسته بر مفاهیم گسترده تر شهرنشینی توسعه یابد و حتی در این وانفساهای بیکاری، امروز از آن سخت‌گیری بیمه کردن کارگران گذشته و در بازار و صنعت از اقشار ضعیف بهره کشی می‌شود. اینجا، فلاسفه ای چون کانت و نیچه هم که بیشتر بر مفهوم زندگی متوجه بودند، در حد روشنفکری مانده اند و خوانش وجودی آنها قبل از خوانش معرفت شناختی، به سختی ممکن است.

با این حال اسناد ملی اشاره به این دارند که قرار است در بیست سال آینده کیفیت زندگی بالا برود، یعنی اگر طبقات متوسط و پایین شهری به خاطر رشد سرسام آور سرطان، آلودگی محیط زیست، کینه و نفرت، عدم حمایت اقتصادی و ... منقرض نشوند، شاید برایشان فرجی حاصل شود. البته در صورتی که کاربران رفاه اجتماعی به جای استفاده از کمپین برای افزایش حقوق، به ارتقاء توانمندی، به ویژه در نظارت بر بخش خصوصی بیندیشند.

آن موقع شاخص‌های شهروندی جهان تا بیست سال آینده مفاهیم دقیقتری از زندگی را مورد توجه قرار دهند و آن موقع برای گشتن در هفت شهر عشق، در کوچه ها به دنبال "اشیاء گم شده" خواهیم گشت!

محمد زینالی:
http://www.khatebartar.com/news/667317/به-زیستی-یا-کیفیت-زندگی

کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing

دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
علل هراس پزشکان از همراه بیمار

محمد زینالی اُناری

هر قصه ای را می توان دوبار نوشت و دوبار خواند همان طور که قصه ی مرگ یک پزشک که درس خواندن و تجربه کردنش با هزینه ی خودش و جامعه بسیار بالا بوده و یکی از سرمایه های انسانی و نیروی ماهر کشور محسوب می شد. هیچ فرقی ندارد با این که یک دانشمند هسته ای توسط ترور افراد ناشناس کشته می شود یا متخصصی در رشته ی دیگر به دلیل مسائل ناشناخته ی جامعه کشته می شود. در هر حال سرمایه ای از دست می رود و پر کردن جای آن آن قدر سخت است که گفت با رفتن او یک شهر از این مهارت خالی شد و در عین حال یک خانواده از همراهی اش. به جز این قصه ی زندگی، قصه ی مرگ نیز هست و هر انسانی قصه ی مرگی دارد که یکی حاصل تجربه ی خودش است و دیگری حاصل برداشت مردم. هیچ کس درد یک بیمار سرطانی را نمی فهمد حتی آن پزشکی که با روش پدیدارشناسی می خواهد تجربه ی او را بفهمد، در نهایت مشتی حرف را دسته بندی می کند و به آن می گوید فهم ذات درد.
قصه این گونه است؛ اتفاقی می افتد و ماجراهای تکراری زندگی، انسانی را به سوی تجربه ای ناآزموده می کشد و هیچ کسی نمی داند که آن قصه چه بوده است و در فضای عمومی و رسانه ای کشور به خاطر احترام به ساحت انسان ها شاید این اقدام دادستان اردبیل ستودنی باشد که نگذارد پرده از راز زندگی انسانی که زن و فرزندی دارد، برداشته شود. هیچ کس هم جای کس دیگری نیست که بداند آن شخص چرا و به چه علتی اعمالی مرتکب شده و به سرایی می رود که پیغام کارد آشپزخانه را دریافت کند. از این حادثه ها همیشه هست و حتی قرآن هم اشاره کرده است که هیچ واقعیتی را نمی شود کاذب تلقی کرد و آن چه هست در ذات همان واقعیت هست. در عین حال بر اساس ناخودآگاه اجتماعی مردمی از این سو و بر اساس برداشت ها و دلتنگی های آنها قصه ای دیگر نوشته می شود و آن قصه نه بر اساس واقعیت که بر اساس پندارهای این مردان خدا صورت بندی شده است.

آری آن قصه، قصه ی ترس و اضطراب گروهی است که مشغول کار خود هستند و در جامعه ای اسیرند که مردم آن بیمار می شوند و به قصد نجات از مرگ و بیماری به سوی آن ها می آیند و چه بسا از این دامن به زندگی باز می گردند و سلامت می جویند و خدا را و بنده ی خدا را شاکر و ممنون بوده، گل و شیرینی پخش می کنند. اما قرص ها و آمپول ها همیشه خوب عمل نمی کنند چرا که دستورات و تجویزها در زمانه ی کنونی دیگر تاب بیماریهای جدید و پرفشار را نداشته و مقاومت بیماری ها بیشتر شده است. آری دست های پزشکان این روزها نمک ندارد و مردم و رسانه ها از آنان بد می گویند و این صدا آن قدر رسا شده است که دیگر گوش هر پزشکی را آلوده ی خود می کند. مرگ بیماران آن قدر برای مردم سخت و زیانبار شده که حتی برای آن دست به تهدید پزشک می زنند و یا به سوی او حمله ور می شوند و با این حال قسم و تعهد پزشکان هیچگاه باعث نمی شود این قبیل هراس ها و اضطراب ها مانع ریسک آنان برای نجات جان یک فرد شود.

هیچ انسانی مرگ انسان دیگر را نمی خواهد و هیچ پزشکی نیست که بخواهد به صورت عمدی موجب مرگ بیمارش شود چرا که حتی اگر تجاری هم فکر کند، نجات بیماران بزرگترین تبلیغ برای حاذق بودن وی می باشد. اما این از خشونت همراهانشان نیست که در برابر فقدان بیمار خود دست به یورش به انسان دیگر زده و عرق جبین وی را قدرناشناسی کند. آن چه این روزها مهم است، این است که این هراس به صورتی تبیین شده در جامعه ریشه کرده و کار تا به جایی می رسد که فورا در برابر یک حادثه ی اجتماعی گفتمانی ایجاد می شود از این هراس شغلی و کل کشور را در بر می گیرد تا جایی که مثل اعتراضات نهضت های محیط زیست، کار به سیاست های خیابانی می کشد. آری این قصه نه صرفا از درون خادمان مردم بله از جوانبی است که در جامعه ایجاد شده و بخشی از مردم را از بخشی دیگر می رماند.
افول کیفیت بهداشت چه در امر تغذیه و چه در امر درمان و از جانب واردات روغن و دارو و چه از ناحیه ی فشارهای روانی که به علت فقر اقتصادی مردم در سالهای گذشته در جامعه ایجاد شده، موجب شده که چگالی بیماری بالا رفته و مقاومت بدن ها در برابر بیماری ها کاسته شود تا جایی که سنین سکته و سرطان و بیماری هایی چون قند و چربی بسیار پایین آمده و تنها چند سال اخیر شاهد هستیم که صرفا از درمان دارویی بیماران در بخش دولتی حمایت می شود و نه بیمه ها آن سان که باید چاق هستند تا وقتی اسم تکمیل می آید واقعا تکمیل حمایت کنند و نه بخشهای مشاوره روانی و ... مشمول این قبیل حمایت ها می شوند. در عین حال مردمی درهم ریخته و اسیر درمان که امکان پرداخت هزینه های معمولی زندگی را هم ندارند، بعد از تماشای یک سریال آرامش بخش، شاهد افزایش سرسام آور حق النفت ها و حق الدرمان های بخش پزشکی شدند و هر روز خبر از پدیده ای به نام "کارانه" می شنوند که در واقع پورسانت مدیریتی است که این ملت در هیچ بخش دیگری مثل کارخانه ها و شهرداری ها که