برای گفت و گو درباره فرهنگ و زندگی به کانال "نکته" بپیوندید.
و برای مشارکت بهتر، دانش تان درباره فرهنگ و زندگی را به ما ارسال کنید.
thelegram.me/thing
و برای مشارکت بهتر، دانش تان درباره فرهنگ و زندگی را به ما ارسال کنید.
thelegram.me/thing
نکته: جامعه شناسی تجربه
برای گفت و گو درباره فرهنگ و زندگی به کانال "نکته" بپیوندید. و برای مشارکت بهتر، دانش تان درباره فرهنگ و زندگی را به ما ارسال کنید. thelegram.me/thing
زبان همدلی تکنیکی برای دموکراسی عاطفی
محمد زینالی اُناری
مولوی در شعر خود در مورد همدلی هند و ترک ناهمزبان و بیگانه شدن همزبانان در نهایت به یک استعاره دست می زند که آن را زبان همدلی" می نامد. اما زبان همدلی چیست؟ اگر زبان برای همدلی مناسب بود، که خود زبان بود و می توانست ابزاری برای بهتر شدن همدلی باشد.
هنر در ذوق ورزی خود، انسان ها را از راه زیبایی به سوی حقیقت یا معنا می کشاند و راهی برای نزدیک شدن مخاطب به تولیدکننده ی هنر می گشاید. زبان هنر، خود احساس شاعر و نقاش را به مخاطب هنر منتقل می کند و به این صورت می توان اشاره کرد که هر فرم و یا الگوی هنری می تواند زبانی برای انتقال احساس و ایجاد فرصت همدلی باشد.
یکی از معماران ایرانی ساختمانی در کشور چین طراحی نموده که علی رغم حجمی بودن این ساختمان و اهمیت فضاهای مورد استفاده آن که آن ایدئولوژی سوسیالیستی ساختمان پرتراکم و مکعبی را هم به یاد می آورد، از نمادهایی برای همدلی استفاده نموده است. ایده ی او در نمای ساختمان، این بوده که با ساختن سوراخهای متعدد در عین استفاده از الگوی هوازی، فرمی شبیه به خط بریل تولید کرده و کل ساختمان را شبیه کتابی کرده که نابینایان در دست دارند.
اولین موضوع مورد توجه در زبان همدلی، توجه روشنفکران و سازندگان زندگی به انسان هایی است که در ماجرای اصلی زندگی شاید نشانی از آن ها نباشد و به تدریج احساس کردن آن ها در جامعه رفته رفته می تواند جامعه را از احساس های یک دست در آورده و آدم هایی که در جامعه حتی راهی برای رفتن نیز ندارند را به میدان بیاورد.
http://sabalaneh.ir/note/49641
به کانال فرهنگ و زندگی بپیوندید
thelegram.me/thing
محمد زینالی اُناری
مولوی در شعر خود در مورد همدلی هند و ترک ناهمزبان و بیگانه شدن همزبانان در نهایت به یک استعاره دست می زند که آن را زبان همدلی" می نامد. اما زبان همدلی چیست؟ اگر زبان برای همدلی مناسب بود، که خود زبان بود و می توانست ابزاری برای بهتر شدن همدلی باشد.
هنر در ذوق ورزی خود، انسان ها را از راه زیبایی به سوی حقیقت یا معنا می کشاند و راهی برای نزدیک شدن مخاطب به تولیدکننده ی هنر می گشاید. زبان هنر، خود احساس شاعر و نقاش را به مخاطب هنر منتقل می کند و به این صورت می توان اشاره کرد که هر فرم و یا الگوی هنری می تواند زبانی برای انتقال احساس و ایجاد فرصت همدلی باشد.
یکی از معماران ایرانی ساختمانی در کشور چین طراحی نموده که علی رغم حجمی بودن این ساختمان و اهمیت فضاهای مورد استفاده آن که آن ایدئولوژی سوسیالیستی ساختمان پرتراکم و مکعبی را هم به یاد می آورد، از نمادهایی برای همدلی استفاده نموده است. ایده ی او در نمای ساختمان، این بوده که با ساختن سوراخهای متعدد در عین استفاده از الگوی هوازی، فرمی شبیه به خط بریل تولید کرده و کل ساختمان را شبیه کتابی کرده که نابینایان در دست دارند.
اولین موضوع مورد توجه در زبان همدلی، توجه روشنفکران و سازندگان زندگی به انسان هایی است که در ماجرای اصلی زندگی شاید نشانی از آن ها نباشد و به تدریج احساس کردن آن ها در جامعه رفته رفته می تواند جامعه را از احساس های یک دست در آورده و آدم هایی که در جامعه حتی راهی برای رفتن نیز ندارند را به میدان بیاورد.
http://sabalaneh.ir/note/49641
به کانال فرهنگ و زندگی بپیوندید
thelegram.me/thing
پایگاه خبری تحلیلی سبلانما
زبان همدلی، تکنیکی برای دموکراسی عاطفی
هنر در ذوق ورزی خود، انسان ها را از راه زیبایی به سوی حقیقت یا معنا می کشاند و راهی برای نزدیک شدن مخاطب به تولیدکننده ی هنر می گشاید.
آیا گذر از اقتصاد مبادله ای ممکن است؟
محمد زینالی اُناری
اقتصاد ما هم در گذشته ای نزدیک تر تابع فرهنگ بومی و روستانشین بود که در پنجاه سال اخیر عمدتاً به این شهر مهاجرت کرده اند و در غیاب فرهنگ تولیدی خود، فقط به شیوه ساده "مبادله" خود بسنده می کنند. لذا روابط شهری هم بازآفرینی مبادلههای جمعه بازار شده و به دلیل غلبه جمعیتی این گفتمان به عرف تبدیل شده است، اقتصادی که در آن "داشتن کالا" ارزش است و نه "کار در تمام فصول".
نمونه ی جدیدتر آن هم تبلیغات شرکتها برای کسب جوایز و بازآفرینی فرهنگ بخت آزمایی است که در نسل اول شهری زمان شاه هم وجود داشت و البته یکی از منهیات انقلاب فرهنگی قرن حاضر ما بود- الان خودنمایی می کند.
در گسترش طبقه خدماتی در رشد نسل دومی شهرنشینی ایران فرهنگ مبادله ای خاصی در مبادله های اقتصادی ایجاد شده و انگار نه انگار که طبقه خدماتی صنفی دارد و مردم هم نظری. بخشی از مکاسب جدید به اختیار خود و بدون کرسی مردمی هر گونه نرخ گذاری برای خدمات خود می کنند و روز به روز موجب افزایش هزینه خدمات شهری می شوند، گذشته از این که خدمات آن ها چقدر موثر بوده باشد.
در دهه ی اخیر، طبقه ی مالکیت ارضی و خدماتی، اصناف علمی پرهزینه مانند پزشکان و حقوق دانان، توزیع کنندگان رسمی و زیرزمینی بازار، یکی از عمده گروههای مسلط در شهر ما بودند و تحلیلگران بیشتر در دانشگاهها مشغول بیراهه رفتن به سوی کسب درآمد ناشی از مد شدن تحصیلات بدون آتیه بودند تا چانه زنی شهری.
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=17431
برای گفت و گو درباره فرهنگ و زندگی به کانال "نکته" بپیوندید.
thelegram.me/thing
محمد زینالی اُناری
اقتصاد ما هم در گذشته ای نزدیک تر تابع فرهنگ بومی و روستانشین بود که در پنجاه سال اخیر عمدتاً به این شهر مهاجرت کرده اند و در غیاب فرهنگ تولیدی خود، فقط به شیوه ساده "مبادله" خود بسنده می کنند. لذا روابط شهری هم بازآفرینی مبادلههای جمعه بازار شده و به دلیل غلبه جمعیتی این گفتمان به عرف تبدیل شده است، اقتصادی که در آن "داشتن کالا" ارزش است و نه "کار در تمام فصول".
نمونه ی جدیدتر آن هم تبلیغات شرکتها برای کسب جوایز و بازآفرینی فرهنگ بخت آزمایی است که در نسل اول شهری زمان شاه هم وجود داشت و البته یکی از منهیات انقلاب فرهنگی قرن حاضر ما بود- الان خودنمایی می کند.
در گسترش طبقه خدماتی در رشد نسل دومی شهرنشینی ایران فرهنگ مبادله ای خاصی در مبادله های اقتصادی ایجاد شده و انگار نه انگار که طبقه خدماتی صنفی دارد و مردم هم نظری. بخشی از مکاسب جدید به اختیار خود و بدون کرسی مردمی هر گونه نرخ گذاری برای خدمات خود می کنند و روز به روز موجب افزایش هزینه خدمات شهری می شوند، گذشته از این که خدمات آن ها چقدر موثر بوده باشد.
در دهه ی اخیر، طبقه ی مالکیت ارضی و خدماتی، اصناف علمی پرهزینه مانند پزشکان و حقوق دانان، توزیع کنندگان رسمی و زیرزمینی بازار، یکی از عمده گروههای مسلط در شهر ما بودند و تحلیلگران بیشتر در دانشگاهها مشغول بیراهه رفتن به سوی کسب درآمد ناشی از مد شدن تحصیلات بدون آتیه بودند تا چانه زنی شهری.
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=17431
برای گفت و گو درباره فرهنگ و زندگی به کانال "نکته" بپیوندید.
thelegram.me/thing
ardabil.isna.ir
آیا گذر از اقتصاد مبادلهای ممکن است؟
Iranian Students' News Agency is one of the major news agencies in Iran
زبان شناسی خانه
محمد زینالی اُناری
انسان از طریق وجود خود در جهان استقرار یافته و سکنی دارد. فلذا بدون وجود خود انسان، هیچ تعلقی برای وی نیست. او بدون "من" هیچ هویتی در جهان نداشته و طبیعتاً همه چیز از قبل وجود وی قابل ادراک است. لکن این من قبل از وجود انسان نامیسر بوده و در اثر تکامل انسان منِ او شکل گرفته و به او روح بخشیده است.
شاید بتوان زمانی را تصور کرد که انسان وجود داشته ولی دارای من نبوده است. او بدون این که با هنر، دین و حتی کاشتن گیاهان ارتباط داشته باشد، تنها به جهان ترسناک مخفی شدن از دست حیوانات قوی تر و زیستن در غارها و لانه ها بسنده کرده بود.
اما به علت شکل خاص زیستی اش، به تدریج توانست با به دست گرفتن ابزار، خود را توسعه داده و به گزاره های مربوط به هر یک از نیازهای خود که به تعبیری از جوهر او سرچشمه گرفته بوند، دست یابد. به این ترتیب "من" از محل درک و شعور و سیطره ی انسان بر زمین و زمان بوده و چنان که در ادامه گفته خواهد شد به تدریج شکل گرفته است.
تغییر یا بقای فضای زندگی انسان، ناشی از جدال و در نتیجه پیروزی یا شکست انسان در برابر پیچ و خم طبیعت بوده و به قدرت و قوت او در برابر آن بستگی داشته است. به یقین آن چه موجب تسلط انسان بر طبیعت بوده، هم در کوچ نشینی و هم در یکجا نشینی، ابزاری است که او را دارای قدرت انسانی نموده و بر کنترل اوضاع مسلط کرده است.
این ابزار است که زندگی انسان را ساخته و به او هوش و حواسی دقیق برای مصاف با طبیعت و همچنین ارتباط با همنوعان او می دهد. به این ترتیب است که به تدریج از ساخته شدن ابزارها و تقویت ذهن انسان، سکونت و استقرار او در فضاهایی همچون دهکده ها، روستا و شهرهای امروزی میسر شده است. در اثر به کار گیری گزاره های مختلف اعم از دین، هنر و کشاورزی است که انسان به آن "من"ی دست یافته که به تعبیر انسان شناس ها، من مدرن انسانی بوده و امکان ساختن جهانی به این شکل را فراهم نموده است.
بی جا نیست که باشلار، خانه را رویای انسان می داند، انسانی که پیش از داشتن خانه، آن مفهوم واقعی از من و رویا یا ناخودآگاه و به تعبیری متافیزیک لازم را نداشته است. "من" او است که هر لحظه خود را در شاخه ی درخت، زمان کوچ و یا در داخل خانه در حال کنترل چراگاه می بیند و این من است که به فرارها، سفرها و یا چرت زدن در خانه، معنی درزمانی مکان را می دهد و در واقع با پیدا کردن خانه ( و بعدها مکان مقدس) است که انسان از بی مکانی در می آید.
لینک متن کامل:
http://anthropology.ir/article/29538
برای گفت و گو درباره فرهنگ و زندگی به کانال "نکته" بپیوندید.
thelegram.me/thing
محمد زینالی اُناری
انسان از طریق وجود خود در جهان استقرار یافته و سکنی دارد. فلذا بدون وجود خود انسان، هیچ تعلقی برای وی نیست. او بدون "من" هیچ هویتی در جهان نداشته و طبیعتاً همه چیز از قبل وجود وی قابل ادراک است. لکن این من قبل از وجود انسان نامیسر بوده و در اثر تکامل انسان منِ او شکل گرفته و به او روح بخشیده است.
شاید بتوان زمانی را تصور کرد که انسان وجود داشته ولی دارای من نبوده است. او بدون این که با هنر، دین و حتی کاشتن گیاهان ارتباط داشته باشد، تنها به جهان ترسناک مخفی شدن از دست حیوانات قوی تر و زیستن در غارها و لانه ها بسنده کرده بود.
اما به علت شکل خاص زیستی اش، به تدریج توانست با به دست گرفتن ابزار، خود را توسعه داده و به گزاره های مربوط به هر یک از نیازهای خود که به تعبیری از جوهر او سرچشمه گرفته بوند، دست یابد. به این ترتیب "من" از محل درک و شعور و سیطره ی انسان بر زمین و زمان بوده و چنان که در ادامه گفته خواهد شد به تدریج شکل گرفته است.
تغییر یا بقای فضای زندگی انسان، ناشی از جدال و در نتیجه پیروزی یا شکست انسان در برابر پیچ و خم طبیعت بوده و به قدرت و قوت او در برابر آن بستگی داشته است. به یقین آن چه موجب تسلط انسان بر طبیعت بوده، هم در کوچ نشینی و هم در یکجا نشینی، ابزاری است که او را دارای قدرت انسانی نموده و بر کنترل اوضاع مسلط کرده است.
این ابزار است که زندگی انسان را ساخته و به او هوش و حواسی دقیق برای مصاف با طبیعت و همچنین ارتباط با همنوعان او می دهد. به این ترتیب است که به تدریج از ساخته شدن ابزارها و تقویت ذهن انسان، سکونت و استقرار او در فضاهایی همچون دهکده ها، روستا و شهرهای امروزی میسر شده است. در اثر به کار گیری گزاره های مختلف اعم از دین، هنر و کشاورزی است که انسان به آن "من"ی دست یافته که به تعبیر انسان شناس ها، من مدرن انسانی بوده و امکان ساختن جهانی به این شکل را فراهم نموده است.
بی جا نیست که باشلار، خانه را رویای انسان می داند، انسانی که پیش از داشتن خانه، آن مفهوم واقعی از من و رویا یا ناخودآگاه و به تعبیری متافیزیک لازم را نداشته است. "من" او است که هر لحظه خود را در شاخه ی درخت، زمان کوچ و یا در داخل خانه در حال کنترل چراگاه می بیند و این من است که به فرارها، سفرها و یا چرت زدن در خانه، معنی درزمانی مکان را می دهد و در واقع با پیدا کردن خانه ( و بعدها مکان مقدس) است که انسان از بی مکانی در می آید.
لینک متن کامل:
http://anthropology.ir/article/29538
برای گفت و گو درباره فرهنگ و زندگی به کانال "نکته" بپیوندید.
thelegram.me/thing