Forwarded from شهر فرهنگی
بی تفاوتی اجتماعی
یاداشتی از حسین بشیری گیوی
http://shahrefarhangi.ir/بی-تفاوتی-اجتماعی/
https://t.me/shahrefarhangi_ir/107
@shahrefarhangi_ir
یاداشتی از حسین بشیری گیوی
http://shahrefarhangi.ir/بی-تفاوتی-اجتماعی/
https://t.me/shahrefarhangi_ir/107
@shahrefarhangi_ir
Forwarded from یادداشت
اولویت کباب بر کتاب!
وقتی به حجم افزوده شده ی کباب فروشی ها در شهر نگاه می کنم، به این فکر می کنم که ما چقدر فکر می کنیم و چقدر می خوریم!
(1)ما کارگرهای اداری حق انتخاب حرفه نداریم و علی رغم قوانین پرطمطراق، وظیفه ی ما در تشخیص مدیران است. به همین خاطر بدون این که انتخاب کنم، با اجبار رئیس چند سالی را در کتاب فروشی نهادی که در آن مشغول بودم، کار کرده ام. اگرچه سعی کردم در این کار تمام توانایی خود را به کار گیرم، اما تلاش هایی که هیچ کمک ارزنده ای به حفظ و ارتقای تنها کتابفروشی بزرگ دانشگاه محقق اردبیلی نکرد.
به دوستم گفتم: «فلانی! اینجا را می خواهند ببندند اما مرا تحت فشار گذاشته اند که نامه ی آن را بنویسم، چک های خرید را به موقع صادر نمی کنند، اما می گویند اونجا ضرر می ده، مانده ام که چه کنم». گفت: «بگذار ضرر بدهد، اما همین یک تابلو را هم از این شهر و این دانشگاه دریغ نکن، حتی این تابلوی کتابفروشی هم برای این شهر تکیده ارزش دارد». و من سعی کردم ابزار بسته شدن آن نشوم تا روزی که عدم همکاری ها بالاگرفت و جابه جا شدم.
دو سه سال طول نکشید که به جای تغییر در شیوه ی مدیریت آن، نخست تابلوی آبی اش را به رنگ زرد در آوردند تا بالاخره موجبات بسته شدنش فراهم شد. اما تابلوی کبابی ها و شیرینی فروش ها عوض نمی شود که هیچ، با همان تابلو، سعی می کنند نمایندگی های دیگری هم بزنند.
(2)هم اکنون در شهر اردبیل دو کتابفروشی شاخص و قدیمی وجود دارد و دو کبابی نه چندان قدیمی که می توان آن ها را مقایسه کرد: کتابفروشی بهروز و کتابفروشی شریعتی و کباب فروشی مختار و کباب فروشی قربان. در این سالها، کباب فروشی ها روز به روز تعداد طبقاتش بالا رفته، مشتریانش زیاد می شود، تا جایی که هر کس را می شناسید می توانید آن جا ببینید، اما کتابفروشی شریعتی و بهروز در همان زیربنای اول شان مانده اند.
اگر یک پیمایش اجتماعی در مورد ارزش های مردم استان اردبیل صورت گیرد، مشاهده می کنند که اغلب مردم شهر با حالت رمانتیکی کبابفروشی قربان (یا سایر کباب فروشی ها) را می شناسند و تقریبا همه ی مردم وقتی اسم کتابفروشی می آید، تخس خواهند شد.
(3) داروین انگلیسی پسر پزشکی بود که با حمایت و سرمایه پدر، رفت الهیات خواند و برای شناختن دنیا، به تحقیقات فراوان زیست شناختی پرداخت. این طرز فکر کشوری است که سالها بر جهان سروری کرده است. اما تفکر جهان سومی این است که وقتی قشری پول را پیدا می کند، در دور باطل آن گرفتار می شود. تازه دیگر اقشار هم فرزندان خود را به خواندن رشته های پردرآمدی چون پزشکی و مهندسی تشویق می کنند.
جای دوری نروید، آمریکا و استعمار، عشق به رشته های پردرآمد و ذوق به خوردنی است که جای عشق به فهمیدن و شوق به خواندن را گرفته است. ما در استعمار پول و خوردن مانده ایم. تا وقتی که به جای اندیشیدن و خواندن دنبال پول و خوردن هستیم، نه تحولی صورت خواهد گرفت، نه اتفاق خاص دیگری رخ خواهد داد، روز به روز وضعیت معیشت ما سخت تر و تعداد فقیران مان بیشتر خواهد شد. تا وقتی که نسلی از ما به دنیا بیایند که به فکر خواندن و دانستن باشند نه پول و خوردن.
@ardabilnote
وقتی به حجم افزوده شده ی کباب فروشی ها در شهر نگاه می کنم، به این فکر می کنم که ما چقدر فکر می کنیم و چقدر می خوریم!
(1)ما کارگرهای اداری حق انتخاب حرفه نداریم و علی رغم قوانین پرطمطراق، وظیفه ی ما در تشخیص مدیران است. به همین خاطر بدون این که انتخاب کنم، با اجبار رئیس چند سالی را در کتاب فروشی نهادی که در آن مشغول بودم، کار کرده ام. اگرچه سعی کردم در این کار تمام توانایی خود را به کار گیرم، اما تلاش هایی که هیچ کمک ارزنده ای به حفظ و ارتقای تنها کتابفروشی بزرگ دانشگاه محقق اردبیلی نکرد.
به دوستم گفتم: «فلانی! اینجا را می خواهند ببندند اما مرا تحت فشار گذاشته اند که نامه ی آن را بنویسم، چک های خرید را به موقع صادر نمی کنند، اما می گویند اونجا ضرر می ده، مانده ام که چه کنم». گفت: «بگذار ضرر بدهد، اما همین یک تابلو را هم از این شهر و این دانشگاه دریغ نکن، حتی این تابلوی کتابفروشی هم برای این شهر تکیده ارزش دارد». و من سعی کردم ابزار بسته شدن آن نشوم تا روزی که عدم همکاری ها بالاگرفت و جابه جا شدم.
دو سه سال طول نکشید که به جای تغییر در شیوه ی مدیریت آن، نخست تابلوی آبی اش را به رنگ زرد در آوردند تا بالاخره موجبات بسته شدنش فراهم شد. اما تابلوی کبابی ها و شیرینی فروش ها عوض نمی شود که هیچ، با همان تابلو، سعی می کنند نمایندگی های دیگری هم بزنند.
(2)هم اکنون در شهر اردبیل دو کتابفروشی شاخص و قدیمی وجود دارد و دو کبابی نه چندان قدیمی که می توان آن ها را مقایسه کرد: کتابفروشی بهروز و کتابفروشی شریعتی و کباب فروشی مختار و کباب فروشی قربان. در این سالها، کباب فروشی ها روز به روز تعداد طبقاتش بالا رفته، مشتریانش زیاد می شود، تا جایی که هر کس را می شناسید می توانید آن جا ببینید، اما کتابفروشی شریعتی و بهروز در همان زیربنای اول شان مانده اند.
اگر یک پیمایش اجتماعی در مورد ارزش های مردم استان اردبیل صورت گیرد، مشاهده می کنند که اغلب مردم شهر با حالت رمانتیکی کبابفروشی قربان (یا سایر کباب فروشی ها) را می شناسند و تقریبا همه ی مردم وقتی اسم کتابفروشی می آید، تخس خواهند شد.
(3) داروین انگلیسی پسر پزشکی بود که با حمایت و سرمایه پدر، رفت الهیات خواند و برای شناختن دنیا، به تحقیقات فراوان زیست شناختی پرداخت. این طرز فکر کشوری است که سالها بر جهان سروری کرده است. اما تفکر جهان سومی این است که وقتی قشری پول را پیدا می کند، در دور باطل آن گرفتار می شود. تازه دیگر اقشار هم فرزندان خود را به خواندن رشته های پردرآمدی چون پزشکی و مهندسی تشویق می کنند.
جای دوری نروید، آمریکا و استعمار، عشق به رشته های پردرآمد و ذوق به خوردنی است که جای عشق به فهمیدن و شوق به خواندن را گرفته است. ما در استعمار پول و خوردن مانده ایم. تا وقتی که به جای اندیشیدن و خواندن دنبال پول و خوردن هستیم، نه تحولی صورت خواهد گرفت، نه اتفاق خاص دیگری رخ خواهد داد، روز به روز وضعیت معیشت ما سخت تر و تعداد فقیران مان بیشتر خواهد شد. تا وقتی که نسلی از ما به دنیا بیایند که به فکر خواندن و دانستن باشند نه پول و خوردن.
@ardabilnote
روابط انسانی زیرپای مال ها
محمد زینالی اُناری
پرونده: مال ها سلطان شهرها، روزنامه ایران، 17مرداد1397
@thing
محمد زینالی اُناری
پرونده: مال ها سلطان شهرها، روزنامه ایران، 17مرداد1397
@thing
نکته: جامعه شناسی تجربه
روابط انسانی زیرپای مال ها محمد زینالی اُناری پرونده: مال ها سلطان شهرها، روزنامه ایران، 17مرداد1397 @thing
البته بحث در خصوص مال ها مبسوط تر بود، با توجه به این که یاداشت بنده به صورت تلفنی تقدیم روزنامه شده، در خصوص آن تلخیص صورت گرفته است، لذا بحث در مورد شکل حیات و ارتباط آن با محله، ارتباط شیئی و ادراکی انسان با مکان و ... بعدا توضیح خواهم داد.
👇
👇
Forwarded from جامعه شناسی حوزه عمومی
📢 سه رويداد در يك روز:
همزمان با زادروز 《امین جامعه شناسی ایران》
استاد محمد امین قانعی راد
🌸🌼🌸🌼🌸🌼
📢 باحضور اساتید جامعه شناسی، فرهیختگان، دانشجویان و خانواده محترم قانعى راد برگزار مى شود:
📣 پرده اول:
🎨 رونمايى از تابلوی نقاشی 《پرتره استاد قانعى راد》
اثر سينا ربيعى
📣 پرده دوم:
📚 رونمايى از كتاب《سوم شخص مفرد》
روایتی از همراهی با زنده یاد دکتر قانعی راد در فرآیند ساخت فیلم
📣 پرده سوم:
🎥 رونمايى از مستند《محمدِامین》
اثر عليرضا سليمانى
زمان:چهارشنبه۲۴مرداد/ساعت ۱۸:۳۰
مکان:تالار ایوان شمس
(بالاترازمیدان فاطمی،خیابان شهیدگمنام، ابتدای بزرگراه کردستان)
@MAminGhaneirad
#جامعه_شناسی_حوزه_عمومی
#محمد_امین_قانعی_راد
#دکتر_قانعی_راد
همزمان با زادروز 《امین جامعه شناسی ایران》
استاد محمد امین قانعی راد
🌸🌼🌸🌼🌸🌼
📢 باحضور اساتید جامعه شناسی، فرهیختگان، دانشجویان و خانواده محترم قانعى راد برگزار مى شود:
📣 پرده اول:
🎨 رونمايى از تابلوی نقاشی 《پرتره استاد قانعى راد》
اثر سينا ربيعى
📣 پرده دوم:
📚 رونمايى از كتاب《سوم شخص مفرد》
روایتی از همراهی با زنده یاد دکتر قانعی راد در فرآیند ساخت فیلم
📣 پرده سوم:
🎥 رونمايى از مستند《محمدِامین》
اثر عليرضا سليمانى
زمان:چهارشنبه۲۴مرداد/ساعت ۱۸:۳۰
مکان:تالار ایوان شمس
(بالاترازمیدان فاطمی،خیابان شهیدگمنام، ابتدای بزرگراه کردستان)
@MAminGhaneirad
#جامعه_شناسی_حوزه_عمومی
#محمد_امین_قانعی_راد
#دکتر_قانعی_راد
Forwarded from شهر فرهنگی
Forwarded from جامعه شناسی حوزه عمومی
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «مستند محمد امین http://shahrefarhangi.ir/مستند-محمد-امین/ @shahrefarhangi_ir»
دانشگاه مشروط
محمد زینالی اُناری
روزی نیست که خبری پشت سر خبر دیگر کمر مردم ایران را خم نکند، امروز خبری منتشر شد که دانشگاه اساتیدی را استخدام کرده است که معدل 12 داشته اند و واقعا این دانشگاه ظاهرا بیدی نیست که به این بادها بلرزد. یعنی باد سهمگینی که به صورت ورود طوفان زرد، که چیزی مثل مجله های زرد است، به دانشگاه آن را تکان نمی دهد. اما معمولاً طوفان زرد، موجب شکست تیم های مطرح بوده، ولی چرا دانشگاه از این تیم خطرناک به خود نمی لرزد؟
واقعاً چرا دانشگاه یکّه نمی خورد و به خود نمی آید؟ آیا این اتفاق برایش تازگی ندارد؟ یا این که روحی در آن نمانده که در این قضیه دچار عذاب وجدان شود؟
در گذشته که در دانشگاه بودم، دانشجویانی که معدل زیردوازده می آوردند، نمره ی مشروط برای شان تلقی می شد، حال وقتی سطح نمره ی استاد دوازده باشد، دانشجو چه نمره ای می تواند بگیرد؟ یا این که فرض کنیم، همین استاد، نمرات را با نمودار به بیست ببرد و دوازده دانشگاه ایرانی بیست تلقی شود. در این حالت می توان گفت، دانشگاه در بهترین حالت که نمرات نزدیک بیست مانند نوزده، هجده و ... را می دهد، این نمرات با نسبت گرفتن با دوازده، نمره ای زیر دوازده بوده و مشروط تلقی می شوند.
اما فرق معامله این است که در این حالت، این دانشجو نیست که نمره ی مشروطی می گیرد، او ظاهرا هژده نوزده گرفته، ولی طبق قوانین نسبی حرکت در فیزیک، اگرچه حرکت او نسبت به استاد او را مشروط نمی کند، اما این حرکت واقعی دانشگاه در دنیای علم و دانش است که او را مشروط می کند و اگر بهتر گفته شود، این دانشجو نیست که از دانشگاه مشروط می شود، بلکه این دانشگاه است که دانشجو را در دنیای علم مشروط می کند.
در چنین حالتی، درس خواندن در این دانشگاه، توأم با مشروط شدن دانشجو، آن هم نه از نظر تحصیلی و کسب نمره که امروزه در جامعه اهمیتی ندارد، بلکه از نقطه نظر تحصیل علم و یادگیری، مشروط است. اما به شما مژده بدهم که این اتفاق جدیدی نیست، دانشگاه ایرانی مدت ها است که مشروط شده ولی به روی خودش نمی آورد. زوایای این مشروطگی را می توان در پایان نامه های تقلبی، بی تفاوتی اجتماعی دانشگاه نسبت به جامعه و از بین رفتن شأن و شوکت رشته هایی مثل آمار، حقوق و ... مشاهده کرد.
@thing
محمد زینالی اُناری
روزی نیست که خبری پشت سر خبر دیگر کمر مردم ایران را خم نکند، امروز خبری منتشر شد که دانشگاه اساتیدی را استخدام کرده است که معدل 12 داشته اند و واقعا این دانشگاه ظاهرا بیدی نیست که به این بادها بلرزد. یعنی باد سهمگینی که به صورت ورود طوفان زرد، که چیزی مثل مجله های زرد است، به دانشگاه آن را تکان نمی دهد. اما معمولاً طوفان زرد، موجب شکست تیم های مطرح بوده، ولی چرا دانشگاه از این تیم خطرناک به خود نمی لرزد؟
واقعاً چرا دانشگاه یکّه نمی خورد و به خود نمی آید؟ آیا این اتفاق برایش تازگی ندارد؟ یا این که روحی در آن نمانده که در این قضیه دچار عذاب وجدان شود؟
در گذشته که در دانشگاه بودم، دانشجویانی که معدل زیردوازده می آوردند، نمره ی مشروط برای شان تلقی می شد، حال وقتی سطح نمره ی استاد دوازده باشد، دانشجو چه نمره ای می تواند بگیرد؟ یا این که فرض کنیم، همین استاد، نمرات را با نمودار به بیست ببرد و دوازده دانشگاه ایرانی بیست تلقی شود. در این حالت می توان گفت، دانشگاه در بهترین حالت که نمرات نزدیک بیست مانند نوزده، هجده و ... را می دهد، این نمرات با نسبت گرفتن با دوازده، نمره ای زیر دوازده بوده و مشروط تلقی می شوند.
اما فرق معامله این است که در این حالت، این دانشجو نیست که نمره ی مشروطی می گیرد، او ظاهرا هژده نوزده گرفته، ولی طبق قوانین نسبی حرکت در فیزیک، اگرچه حرکت او نسبت به استاد او را مشروط نمی کند، اما این حرکت واقعی دانشگاه در دنیای علم و دانش است که او را مشروط می کند و اگر بهتر گفته شود، این دانشجو نیست که از دانشگاه مشروط می شود، بلکه این دانشگاه است که دانشجو را در دنیای علم مشروط می کند.
در چنین حالتی، درس خواندن در این دانشگاه، توأم با مشروط شدن دانشجو، آن هم نه از نظر تحصیلی و کسب نمره که امروزه در جامعه اهمیتی ندارد، بلکه از نقطه نظر تحصیل علم و یادگیری، مشروط است. اما به شما مژده بدهم که این اتفاق جدیدی نیست، دانشگاه ایرانی مدت ها است که مشروط شده ولی به روی خودش نمی آورد. زوایای این مشروطگی را می توان در پایان نامه های تقلبی، بی تفاوتی اجتماعی دانشگاه نسبت به جامعه و از بین رفتن شأن و شوکت رشته هایی مثل آمار، حقوق و ... مشاهده کرد.
@thing
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «دانشگاه مشروط محمد زینالی اُناری روزی نیست که خبری پشت سر خبر دیگر کمر مردم ایران را خم نکند، امروز خبری منتشر شد که دانشگاه اساتیدی را استخدام کرده است که معدل 12 داشته اند و واقعا این دانشگاه ظاهرا بیدی نیست که به این بادها بلرزد. یعنی باد سهمگینی که به…»
Forwarded from شهر فرهنگی
سرمایه ی فرهنگی همان قصه است
محمد زینالی اُناری
اغلب در مورد سرمایه فرهنگی، به صورت غلو آمیز و کلی صحبت می شود، آن را در اشیاء عتیقه، انسان های مهم و رشته های آکادمیک خلاصه می کنند. اما باید به آن به دید شفاف تری نگاه کنیم و ببینیم سرمایه ی فرهنگی واقعاً چیست؟ آیا آن را باید در عتیقه و خانه های سنتی ملاحظه کرد؟آیا باید آن را در مدارک دانشگاهی و شخصیت های عصا قورت داده ی دانشگاه تصویر کرد؟ اما هر نماد، دانش و خانه ای هم که باشد، اگر قصه ای نداشته باشد، سرمایه ی فرهنگی نیست؛ اما چرا قصه؟
والتر بنیامین، به اهمیت قصه های پدربزرگ اشاره می کند و در هنر هم دنبال قصه ای است که هر کالای هنری در مورد خود دارد. او به از کار افتادن روح کالا در جریان از دست دادن داستانی که داشت انتقاد کرده و صنعت جدید را به تکثیر مکانیکی و تکراری بودن داستان کالاهای انبوه متهم می کند. در واقع، از نظر او، هر کالایی یا هر نماد و نشانه ای، باید بتواند قصه ی متفاوت خود را داشته باشد.
هاناآرنت نیز به داستان می پردازد و هر انسانی را در میان داستانی تصور کرده، او را دارای نقشمندی خاصی در این داستان می داند. او در ماجرای داستان اخلاقی آیشمان، از انسان خلاقیتی می خواهد که او را به انسان های دیگر وصل کند و بتواند داستان خود را در جریان انسانیت خود بر سازد. به نظر او، هر انسان یک روایت دارد و اگرچه این روایت در خلأ شکل نمی گیرد، اما هر انسان هم در میان انتخابات بسیار بایستی حق خود را ادا کند.
حال برگردیم به سرمایه ی فرهنگی و قصه هایی که انسان ها می سازند و آن را در نمادها و نشانه ها، داستان ها و حتی خانه ها عیان می کنند. طبق تحلیل های پیتربرگر و بریجیت برگر، سرمایه ی فرهنگی، چیزی جز مجموعه ای از حاملان آگاهی یا مجموعه ای از دانش هایی که فرصت خلاقیت به ما می دهد نیست. سرمایه ی فرهنگی، گنجینه ی خلاقیت ما است، آن هم خلاقیت انسان در هر اتفاقی که با آن مواجه است، یعنی در هر نقشی که در جامعه بازی می کند.
اما خلاقیت ها، دقیقا در متن داستان و روایتی که هر قهرمان داستان شکل میدهد، دیده می شوند. خلاقیت، کار اصلی ای است که قهرمان آن را در رویارویی با حوادث انجام می دهد، حوادثی که او را با دیو، حادثه و خطر مواجه می کند. «انسان» از متن قصه هایی که قهرمان ها دارند، می تواند گنجینه ای از خلاقیت ها را فرا گیرد. به همین جهت باید گفت که داستان هایی که فاقد قهرمان و فاقد حادثه های جدید هستند، تکراری به نظر می رسند، هر قدر هم در آن ها بلاغت و عواطف دیده شود. از این رو، سرمایه ی فرهنگی، مجموعه ای از قصه هایی است که ما در آن ها مجموعه هایی از خلاقیت، قهرمانی و به ویژه انسانیت و اخلاق را یاد می گیریم.
ادامه👇👇
www.shahrefarhangi.ir/سرمایه-فرهنگی-همان-قصه-است/
@shahrefarhangi_ir
@thing
محمد زینالی اُناری
اغلب در مورد سرمایه فرهنگی، به صورت غلو آمیز و کلی صحبت می شود، آن را در اشیاء عتیقه، انسان های مهم و رشته های آکادمیک خلاصه می کنند. اما باید به آن به دید شفاف تری نگاه کنیم و ببینیم سرمایه ی فرهنگی واقعاً چیست؟ آیا آن را باید در عتیقه و خانه های سنتی ملاحظه کرد؟آیا باید آن را در مدارک دانشگاهی و شخصیت های عصا قورت داده ی دانشگاه تصویر کرد؟ اما هر نماد، دانش و خانه ای هم که باشد، اگر قصه ای نداشته باشد، سرمایه ی فرهنگی نیست؛ اما چرا قصه؟
والتر بنیامین، به اهمیت قصه های پدربزرگ اشاره می کند و در هنر هم دنبال قصه ای است که هر کالای هنری در مورد خود دارد. او به از کار افتادن روح کالا در جریان از دست دادن داستانی که داشت انتقاد کرده و صنعت جدید را به تکثیر مکانیکی و تکراری بودن داستان کالاهای انبوه متهم می کند. در واقع، از نظر او، هر کالایی یا هر نماد و نشانه ای، باید بتواند قصه ی متفاوت خود را داشته باشد.
هاناآرنت نیز به داستان می پردازد و هر انسانی را در میان داستانی تصور کرده، او را دارای نقشمندی خاصی در این داستان می داند. او در ماجرای داستان اخلاقی آیشمان، از انسان خلاقیتی می خواهد که او را به انسان های دیگر وصل کند و بتواند داستان خود را در جریان انسانیت خود بر سازد. به نظر او، هر انسان یک روایت دارد و اگرچه این روایت در خلأ شکل نمی گیرد، اما هر انسان هم در میان انتخابات بسیار بایستی حق خود را ادا کند.
حال برگردیم به سرمایه ی فرهنگی و قصه هایی که انسان ها می سازند و آن را در نمادها و نشانه ها، داستان ها و حتی خانه ها عیان می کنند. طبق تحلیل های پیتربرگر و بریجیت برگر، سرمایه ی فرهنگی، چیزی جز مجموعه ای از حاملان آگاهی یا مجموعه ای از دانش هایی که فرصت خلاقیت به ما می دهد نیست. سرمایه ی فرهنگی، گنجینه ی خلاقیت ما است، آن هم خلاقیت انسان در هر اتفاقی که با آن مواجه است، یعنی در هر نقشی که در جامعه بازی می کند.
اما خلاقیت ها، دقیقا در متن داستان و روایتی که هر قهرمان داستان شکل میدهد، دیده می شوند. خلاقیت، کار اصلی ای است که قهرمان آن را در رویارویی با حوادث انجام می دهد، حوادثی که او را با دیو، حادثه و خطر مواجه می کند. «انسان» از متن قصه هایی که قهرمان ها دارند، می تواند گنجینه ای از خلاقیت ها را فرا گیرد. به همین جهت باید گفت که داستان هایی که فاقد قهرمان و فاقد حادثه های جدید هستند، تکراری به نظر می رسند، هر قدر هم در آن ها بلاغت و عواطف دیده شود. از این رو، سرمایه ی فرهنگی، مجموعه ای از قصه هایی است که ما در آن ها مجموعه هایی از خلاقیت، قهرمانی و به ویژه انسانیت و اخلاق را یاد می گیریم.
ادامه👇👇
www.shahrefarhangi.ir/سرمایه-فرهنگی-همان-قصه-است/
@shahrefarhangi_ir
@thing
Forwarded from عباس وریج کاظمی
عباس کاظمی
@varijkazemi
در نقد عوام زده شدن انتقاد
یک شهربور نود و هفت
بازار انتقاد داغ است و حوزه خصوصی حکومتمردان و شخصیتها نیز زیر نگاه انتقادی رفته است. حساسیت مردم را برای زیر ذره بین قرار دادن دولتی ها و مدیران حکومتی و فرزندانشان درک می کنم، با مردم همدلم که فساد به شدت گسترش یافته و رانت خواری به نهایت رسیده است، اما جریان و جنبشی که در شبکه های اجتماعی این روزها شکل گرفته است جریانی مبتذل است که بی شباهت به جریانی که در برهه انقلاب ۵۷ از جریان فساد شکل گرفته نیست. اصف ببات در سیاست خیابانی تصرف هتلها،آپارتمانها و خانه های ویلایی توسط فرودستان شهری را به خوبی نشان داد که بنظر من پیامد عمومی شدن نگاه حسادت بار عامه نسبت به افراد بیشتر برخوردار است. پس از انقلاب هنگامی که گردو غبارها و تسویه حسابهای شخصی تمام شد روشن شد که چقدر حباب توهم، بدبینی و کوته فکری از دزد خطاب کردن بسیاری، افراد بی گناه را از کشور فراری داد یا از آنها سلب مالکیت کرد. اینک،جریان شکل گرفته است که اگرچه از مدیران دولتی و حکومتی شروع شد اما در نهایت به خودمان و همسایگان ما ختم خواهد شد، تخم کینه آمیخته به حسادت است که در کشور می روید و فتنه نفرت آمیخته با خشونت است که درو خواهد شد. این همان جنبشی است که همه را متهم به فساد می کند در حالی که از خود فرد اتهام زننده سلب مسوولیت می کند.
یکی از ابن جریانهای انحرافی نقد معطوف به مدیران حکومتی این است که چرا فرزندانشان خارج از کشور تحصیل می کنند. پاسخ روشن است امروزه بسیاری از خانواده های معمولی طبقه متوسط نیز یکی از فرزندانشان در خارج از کشور تحصیل می کنند. این چه جریان مضحکی است که راه افتادست و مردم را به دنبال خود می کشاند. بیایید اگر قرار است نقد کنیم جریانی از نقد را راه بیندازیم که خودمان را از دایره نقد خارج نکنیم. آنچه من امروز در جامعه می بینم و آنچه که برسرمان آمده است نه محصول عمل صرف این اقازاده یا ان اقاست بلکه محصول عمل همه ماست. ما همه در این آتش فساد مقصریم، جامعه فساد به کنشگر نیاز دارد و ما کنشگران و عاملان جامعه فسادیم. یادمان نرود همیشه آنطرف کسی که رشوه می گیرد، مدح و تملق می شود، و... مردمی هستند که چنین رابطه ای را شکل می دهند.
@varijkazemi
پس پشت نقد جریانی که این روزها راه افتاده است این نیست که عملی عیراخلاقی در حال وقوع است، نقد جنبش به اصطلاح چیزباختگان این است که چرا خودشان از این بازی بهره ای نبرده اند..
غیراخلاقی ترین کار آن است که غیراخلاقی ترینها، موعظه گر اخلاقی ترین چیزها شوند. بیایید صادق باشیم،ما همان مردمی هستیم که نه به دولت بلکه به کل جامعه بدبینیم، ما فکر نمی کنیم که دولت صرفا دزد است بلکه تصور می کنیم همه مشغول چپاول هستند و از این ناراحتیم که ما به اصطلاح چیزباختگان بی بهره از مواهب و مواجب چرا سهمی نداریم.
من اینگونه تصویر سازی از جامعه را دوست ندارم، اینکه یکطرف بهرمندان از فساد و طرف دیگر چیزباختگان قرار دارند و اینکه یکطرف حکومت تماما بد و انسو مردم تماما خوب وجود دارند، به لحاظ جامعه شناسی نمی توانم چنین دوگانه انگاری را بپذیرم. بنطرم هرکس سهمی از مواهب این فساد را برده است اما مساله از اینجا شروع می شود که این تقسیم منافع ' عادلانه و شفاف نبوده است.
دوستان! امروز در جامعه فحش دادن به حکومت مد شده است و بد گفتن از وضع خراب اخلاق در جامعه روند غالب شده است، امروز اگر کسی جریان عمومی نقد را مورد سوال قرار دهد به محافظه کاری متهم می شود یا اگر فردی عمل عمومی و اعتراضی مردم را مورد پرسش قرار دهد ترسو یا حکومتی، فرض می شود، اما یک جامعه شناس یا یک روشنفکر نباید به دام جریان اعتراضی عوام زده و سطحی بیفتد، باید مراقب عوام زدگی در اصلاح اجتماعی بود، نباید اشتباهاتی که پدرانمان در انقلاب ۵۷ کردند را مجدد مرتکب شویم.
عباس کاظمی
اموزگار مطالعات فرهنگی
۹۷/۰۶/۰۱
@varijkazemi
@varijkazemi
در نقد عوام زده شدن انتقاد
یک شهربور نود و هفت
بازار انتقاد داغ است و حوزه خصوصی حکومتمردان و شخصیتها نیز زیر نگاه انتقادی رفته است. حساسیت مردم را برای زیر ذره بین قرار دادن دولتی ها و مدیران حکومتی و فرزندانشان درک می کنم، با مردم همدلم که فساد به شدت گسترش یافته و رانت خواری به نهایت رسیده است، اما جریان و جنبشی که در شبکه های اجتماعی این روزها شکل گرفته است جریانی مبتذل است که بی شباهت به جریانی که در برهه انقلاب ۵۷ از جریان فساد شکل گرفته نیست. اصف ببات در سیاست خیابانی تصرف هتلها،آپارتمانها و خانه های ویلایی توسط فرودستان شهری را به خوبی نشان داد که بنظر من پیامد عمومی شدن نگاه حسادت بار عامه نسبت به افراد بیشتر برخوردار است. پس از انقلاب هنگامی که گردو غبارها و تسویه حسابهای شخصی تمام شد روشن شد که چقدر حباب توهم، بدبینی و کوته فکری از دزد خطاب کردن بسیاری، افراد بی گناه را از کشور فراری داد یا از آنها سلب مالکیت کرد. اینک،جریان شکل گرفته است که اگرچه از مدیران دولتی و حکومتی شروع شد اما در نهایت به خودمان و همسایگان ما ختم خواهد شد، تخم کینه آمیخته به حسادت است که در کشور می روید و فتنه نفرت آمیخته با خشونت است که درو خواهد شد. این همان جنبشی است که همه را متهم به فساد می کند در حالی که از خود فرد اتهام زننده سلب مسوولیت می کند.
یکی از ابن جریانهای انحرافی نقد معطوف به مدیران حکومتی این است که چرا فرزندانشان خارج از کشور تحصیل می کنند. پاسخ روشن است امروزه بسیاری از خانواده های معمولی طبقه متوسط نیز یکی از فرزندانشان در خارج از کشور تحصیل می کنند. این چه جریان مضحکی است که راه افتادست و مردم را به دنبال خود می کشاند. بیایید اگر قرار است نقد کنیم جریانی از نقد را راه بیندازیم که خودمان را از دایره نقد خارج نکنیم. آنچه من امروز در جامعه می بینم و آنچه که برسرمان آمده است نه محصول عمل صرف این اقازاده یا ان اقاست بلکه محصول عمل همه ماست. ما همه در این آتش فساد مقصریم، جامعه فساد به کنشگر نیاز دارد و ما کنشگران و عاملان جامعه فسادیم. یادمان نرود همیشه آنطرف کسی که رشوه می گیرد، مدح و تملق می شود، و... مردمی هستند که چنین رابطه ای را شکل می دهند.
@varijkazemi
پس پشت نقد جریانی که این روزها راه افتاده است این نیست که عملی عیراخلاقی در حال وقوع است، نقد جنبش به اصطلاح چیزباختگان این است که چرا خودشان از این بازی بهره ای نبرده اند..
غیراخلاقی ترین کار آن است که غیراخلاقی ترینها، موعظه گر اخلاقی ترین چیزها شوند. بیایید صادق باشیم،ما همان مردمی هستیم که نه به دولت بلکه به کل جامعه بدبینیم، ما فکر نمی کنیم که دولت صرفا دزد است بلکه تصور می کنیم همه مشغول چپاول هستند و از این ناراحتیم که ما به اصطلاح چیزباختگان بی بهره از مواهب و مواجب چرا سهمی نداریم.
من اینگونه تصویر سازی از جامعه را دوست ندارم، اینکه یکطرف بهرمندان از فساد و طرف دیگر چیزباختگان قرار دارند و اینکه یکطرف حکومت تماما بد و انسو مردم تماما خوب وجود دارند، به لحاظ جامعه شناسی نمی توانم چنین دوگانه انگاری را بپذیرم. بنطرم هرکس سهمی از مواهب این فساد را برده است اما مساله از اینجا شروع می شود که این تقسیم منافع ' عادلانه و شفاف نبوده است.
دوستان! امروز در جامعه فحش دادن به حکومت مد شده است و بد گفتن از وضع خراب اخلاق در جامعه روند غالب شده است، امروز اگر کسی جریان عمومی نقد را مورد سوال قرار دهد به محافظه کاری متهم می شود یا اگر فردی عمل عمومی و اعتراضی مردم را مورد پرسش قرار دهد ترسو یا حکومتی، فرض می شود، اما یک جامعه شناس یا یک روشنفکر نباید به دام جریان اعتراضی عوام زده و سطحی بیفتد، باید مراقب عوام زدگی در اصلاح اجتماعی بود، نباید اشتباهاتی که پدرانمان در انقلاب ۵۷ کردند را مجدد مرتکب شویم.
عباس کاظمی
اموزگار مطالعات فرهنگی
۹۷/۰۶/۰۱
@varijkazemi
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «خدا یا خرما محمد زینالی اُناری شبکه ی یک تلویزیونی ایران، در اخبار ساعت 14 امروز هفتم تیر 1397، گزارش خبری در مورد کنکور پخش کرد که در آن از شور و اشتیاق جوانان ایرانی برای موفقیت در کنکور سخن به میان آمده بود. در این تصویر، که اصلاً قصد انتقاد از صدا و سیما…»