آتش بر ما گلستان می شود
محمد زینالی اناری
این روزها، بر خلاف این که آرامش و سکوتی که مردم ایران در قبال گرانی ها و تحریک های دلال صفتان نسبت به دلار، طلا و پراید اتخاذ کرده اند، آموزنده باشد، آتش افروزان، سعی می کنند مردم را به هر قیمتی به سمت چالشها و تضادهای من درآوردی شان بکشانند. البته درست است که مردم از وضعیت موجود ایران اعم از گرانی ها، تضادهای گره خورده و شکاف های طبقاتی و برتری های ژنتیکی به ستوه آمده اند، اما راه کار خود را در عقلانیت، اتخاذ موضع سازنده برای رهایی می دانند نه افتادن به دام تضادهای ویرانگر و کینه ها.
در این بین، آتش افروزان، سعی می کنند خلاف عادت این روزها که جهان به دنبال صلح می رود، میان ایرانیان را، با همسایه ای که در سالهای اخیر توانسته اند برادری و رفاقت را تجربه کنند، به هم بزنند. واقعیت این بود که در سالهای جنگ ایران و عراق مردم ایران از این موضوع خوشحال نبودند که با هم کیشان و یکی از حوزه های فرهنگی تمدن ایرانی می جنگند. در نهایت، امروز با برکناری صدام، به حدی از امنیت همسایگی رسیده ایم که مطمئنیم کسی نمی تواند، ایرانیان را با دیگری که اصلا امکان ندارد، دیگران را با ایرانی به جنگ وادارد.
چندی پیش، کلیپی دیدم که به جایگاه یادبود شهدای عراق در جنگ با ایران پرداخته بود که به یادبود قتل های صدام تبدیل شده بود. کاری به نیت تهیه کننده ی این کلیپ ندارم، که اتفاقاً معنای مثبت هم داشت. پس از چندی ماجرای گردشگران عراقی و زن های صیغه ای مطرح شد که به نظر می رسد این موضوع نیز دروازه بانی شده و پس از برملا شدن این آتش افروزی ها، به جای این که ما را با عراقی ها به دعوا و اختلاف برساند، اتفاقا یادآور دوستی بازیافته ی "ما" هم می شود.
مسئول مستقیم ساماندهی بازار زنان صیغه ای یا زنان بدکاره، جامعه است و مسئله را نمی توان صرفاً به دولت تقلیل داد. در سالها پیش، در تحقیقاتم درباره ی یک مقصد گردشگری از محلی ها شنیدم که پنجشنبه و جمعه، زنان و مردان غریبه برای دم گرفتن به آن جا می آیند؛ به این صورت بازاری از روابط غیررسمی شکل می گیرد که ممکن است هر گردشگری را به خود جذب کند. لذا بهترست دوآتشه های ایرانی بکوشند با کارآفرینی و اشتغال پایدار برای زنان بیکار و مسئله دار وجدان خود را ارضا کنند نه عصبانی شدن و فرافکنی.
@thing
محمد زینالی اناری
این روزها، بر خلاف این که آرامش و سکوتی که مردم ایران در قبال گرانی ها و تحریک های دلال صفتان نسبت به دلار، طلا و پراید اتخاذ کرده اند، آموزنده باشد، آتش افروزان، سعی می کنند مردم را به هر قیمتی به سمت چالشها و تضادهای من درآوردی شان بکشانند. البته درست است که مردم از وضعیت موجود ایران اعم از گرانی ها، تضادهای گره خورده و شکاف های طبقاتی و برتری های ژنتیکی به ستوه آمده اند، اما راه کار خود را در عقلانیت، اتخاذ موضع سازنده برای رهایی می دانند نه افتادن به دام تضادهای ویرانگر و کینه ها.
در این بین، آتش افروزان، سعی می کنند خلاف عادت این روزها که جهان به دنبال صلح می رود، میان ایرانیان را، با همسایه ای که در سالهای اخیر توانسته اند برادری و رفاقت را تجربه کنند، به هم بزنند. واقعیت این بود که در سالهای جنگ ایران و عراق مردم ایران از این موضوع خوشحال نبودند که با هم کیشان و یکی از حوزه های فرهنگی تمدن ایرانی می جنگند. در نهایت، امروز با برکناری صدام، به حدی از امنیت همسایگی رسیده ایم که مطمئنیم کسی نمی تواند، ایرانیان را با دیگری که اصلا امکان ندارد، دیگران را با ایرانی به جنگ وادارد.
چندی پیش، کلیپی دیدم که به جایگاه یادبود شهدای عراق در جنگ با ایران پرداخته بود که به یادبود قتل های صدام تبدیل شده بود. کاری به نیت تهیه کننده ی این کلیپ ندارم، که اتفاقاً معنای مثبت هم داشت. پس از چندی ماجرای گردشگران عراقی و زن های صیغه ای مطرح شد که به نظر می رسد این موضوع نیز دروازه بانی شده و پس از برملا شدن این آتش افروزی ها، به جای این که ما را با عراقی ها به دعوا و اختلاف برساند، اتفاقا یادآور دوستی بازیافته ی "ما" هم می شود.
مسئول مستقیم ساماندهی بازار زنان صیغه ای یا زنان بدکاره، جامعه است و مسئله را نمی توان صرفاً به دولت تقلیل داد. در سالها پیش، در تحقیقاتم درباره ی یک مقصد گردشگری از محلی ها شنیدم که پنجشنبه و جمعه، زنان و مردان غریبه برای دم گرفتن به آن جا می آیند؛ به این صورت بازاری از روابط غیررسمی شکل می گیرد که ممکن است هر گردشگری را به خود جذب کند. لذا بهترست دوآتشه های ایرانی بکوشند با کارآفرینی و اشتغال پایدار برای زنان بیکار و مسئله دار وجدان خود را ارضا کنند نه عصبانی شدن و فرافکنی.
@thing
Forwarded from گِرا - گروه رسانهای ایران
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
⚡️"از وقتی واردات کالای چینی کاهش یافته، فروش بهتر شده است"
▫️نبود تجهیزات بهروز و دشواری تامین مواد اولیه از مشکلات تولیدکننده داخلی است.
👈گزارشی از سیامين نمايشگاه ملی صنایع دستی
@GeraaMedia
▫️نبود تجهیزات بهروز و دشواری تامین مواد اولیه از مشکلات تولیدکننده داخلی است.
👈گزارشی از سیامين نمايشگاه ملی صنایع دستی
@GeraaMedia
نخبه یا دوتابعیته
محمد زینالی اُناری
سالها پیش در این خصوص که نخبگان از ایران فرار می کنند تقریباً اجماعی وجود داشت. حتی رئیس جمهور قبل هم اصرار داشت که آن ها به ایران آمده و با کار و سرمایه گذاری به توسعه ایران کمک کنند. اما اخیرا، گفتمان متعارضی در این خصوص ایجاد شده است تا افرادی که به خاطر محدودیت های نظام دانش بنیان ایران به خارج از ایران رفته و فعالیت علمی و تخصصی می کنند، نتوانند به توسعه ی ایران بپردازند که البته این گفتمان متعارض به سلطه ی سرمایه داری جهانی کمک می کند.
مفهومی که توسط مخالفان حضور این افراد دقیقاً مقابل مفهوم نخبه یا به قول نویسنده اصولگرا نشاء قرار می گیرد، از واژه ی جدیدی استفاده می کند. آن ها مفاهیمی چون دوتابعیته و احیاناً جاسوس را برای این دسته از افراد انتخاب می کنند. اگرچه ممکن است وسواسانه و شکاکانه ( و گاه خناثانه) به افرادی که جهان وطن بوده و با سازمان های متعارض با ایران فعالیت می کنند جاسوس گفته شود، اما به افرادی هم که شور و قصد خدمت به ایران داشته و می توانند نهاد توسعه را از مشکلات و کوره راه های موجود برهانند، دوتابعیته می گویند.
در این واژه پردازهای ضد توسعه، قبلاً مفهوم آقازاده و ژن برتر وجود داشت و این مفهوم هم در نوع خود قابل نقد و بررسی بود، چرا که در جامعه ای که تضاد طبقاتی به مثابه ی اصلی خدانهاده پذیرش شده و فقر و زشتی به ارزش تبدیل شود، طبیعتاً توسعه و رفاه مفاهیمی طق و لق به نظر خواهد رسید. لذا ممکن است تنها گروهی که بتوانند خدمات صنعتی یا تشریفاتی خاصی به جامعه ارائه دهند، بهتر و بیشتر رشد کرده و از امکانات فراتر از متوسط جامعه بهره مند شوند. یکی از این امکانات هم امکان سفر و تحصیل در بهترین موقعیت های علمی جهان است.
همه ی این مفاهیم، اعم از جاسوس، دوتابعیته، آقازاده و ژن برتر، کافی است که بخشی از افرادی که در این سیستم فشل اقتصادی و تفاوت طبقاتی توانسته اند امکان فعالیت، تخصص یا مهارتی کم نظیر به دست بیاورند، از کشور خارج شوند. لذا جامعه ی ایرانی به شدت محتاج افرادی می شود که 1-یا ادعای فضل و دانش می کنند و در واقع هیچ ندارند، 2- یا افرادی که در بیشترین کیفیت، توانایی آن ها کمتر از حدی است که برای حل چالشهای جهانی ایران امروز بکوشند. از این رو لازم است در برابر آن مفهوم متعارضی از جهان وطنی که مانع فعالیت نخبگان جهانی ایران هستند، نقد و تفکر بیشتری به عمل آید.
@thing
محمد زینالی اُناری
سالها پیش در این خصوص که نخبگان از ایران فرار می کنند تقریباً اجماعی وجود داشت. حتی رئیس جمهور قبل هم اصرار داشت که آن ها به ایران آمده و با کار و سرمایه گذاری به توسعه ایران کمک کنند. اما اخیرا، گفتمان متعارضی در این خصوص ایجاد شده است تا افرادی که به خاطر محدودیت های نظام دانش بنیان ایران به خارج از ایران رفته و فعالیت علمی و تخصصی می کنند، نتوانند به توسعه ی ایران بپردازند که البته این گفتمان متعارض به سلطه ی سرمایه داری جهانی کمک می کند.
مفهومی که توسط مخالفان حضور این افراد دقیقاً مقابل مفهوم نخبه یا به قول نویسنده اصولگرا نشاء قرار می گیرد، از واژه ی جدیدی استفاده می کند. آن ها مفاهیمی چون دوتابعیته و احیاناً جاسوس را برای این دسته از افراد انتخاب می کنند. اگرچه ممکن است وسواسانه و شکاکانه ( و گاه خناثانه) به افرادی که جهان وطن بوده و با سازمان های متعارض با ایران فعالیت می کنند جاسوس گفته شود، اما به افرادی هم که شور و قصد خدمت به ایران داشته و می توانند نهاد توسعه را از مشکلات و کوره راه های موجود برهانند، دوتابعیته می گویند.
در این واژه پردازهای ضد توسعه، قبلاً مفهوم آقازاده و ژن برتر وجود داشت و این مفهوم هم در نوع خود قابل نقد و بررسی بود، چرا که در جامعه ای که تضاد طبقاتی به مثابه ی اصلی خدانهاده پذیرش شده و فقر و زشتی به ارزش تبدیل شود، طبیعتاً توسعه و رفاه مفاهیمی طق و لق به نظر خواهد رسید. لذا ممکن است تنها گروهی که بتوانند خدمات صنعتی یا تشریفاتی خاصی به جامعه ارائه دهند، بهتر و بیشتر رشد کرده و از امکانات فراتر از متوسط جامعه بهره مند شوند. یکی از این امکانات هم امکان سفر و تحصیل در بهترین موقعیت های علمی جهان است.
همه ی این مفاهیم، اعم از جاسوس، دوتابعیته، آقازاده و ژن برتر، کافی است که بخشی از افرادی که در این سیستم فشل اقتصادی و تفاوت طبقاتی توانسته اند امکان فعالیت، تخصص یا مهارتی کم نظیر به دست بیاورند، از کشور خارج شوند. لذا جامعه ی ایرانی به شدت محتاج افرادی می شود که 1-یا ادعای فضل و دانش می کنند و در واقع هیچ ندارند، 2- یا افرادی که در بیشترین کیفیت، توانایی آن ها کمتر از حدی است که برای حل چالشهای جهانی ایران امروز بکوشند. از این رو لازم است در برابر آن مفهوم متعارضی از جهان وطنی که مانع فعالیت نخبگان جهانی ایران هستند، نقد و تفکر بیشتری به عمل آید.
@thing
Forwarded from Radio Zamaneh
کودک کار: پیمانکار شهرداری گوشم را با تیغ برید
🔗 https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/410535&rhash=eec6b76cb50965
چشمان سیاه ترسخورده در قاب دوربین. به زحمت میتواند جملهای را کامل ادا کند. میگوید: گوشم را زد. کی زده؟ وانتی. وانتیِ کجا؟ وانتی [شهرداری] منطقه سه. چرا گوشت را زدند؟ با چی زدند؟ «تغ». با چی؟ تیغ. تیغ چی؟ چیزی که به سر میکشند. تیغی که باهاش سر و صورت را اصلاح میکنن؟ آره. کودک کار قربانی خشونت هنوز شناسایی نشده. معاون امور مناطق شهرداری منطقه سه تهران و کمیته اجتماعی شورای شهر تهران وعده پیگیری دادهاند.
🌎 https://www.radiozamaneh.com/410535
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
🔗 https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/410535&rhash=eec6b76cb50965
چشمان سیاه ترسخورده در قاب دوربین. به زحمت میتواند جملهای را کامل ادا کند. میگوید: گوشم را زد. کی زده؟ وانتی. وانتیِ کجا؟ وانتی [شهرداری] منطقه سه. چرا گوشت را زدند؟ با چی زدند؟ «تغ». با چی؟ تیغ. تیغ چی؟ چیزی که به سر میکشند. تیغی که باهاش سر و صورت را اصلاح میکنن؟ آره. کودک کار قربانی خشونت هنوز شناسایی نشده. معاون امور مناطق شهرداری منطقه سه تهران و کمیته اجتماعی شورای شهر تهران وعده پیگیری دادهاند.
🌎 https://www.radiozamaneh.com/410535
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
رادیو زمانه
کودک کار: پیمانکار شهرداری گوشم را با تیغ برید
ویدیویی که از یک کودک کار قربانی خشونت در شبکههای اجتماعی منتشر شده، شهرداری و شورای شهر تهران را به واکنش واداشت. این کودک هنوز شناسایی نشده.
Radio Zamaneh
کودک کار: پیمانکار شهرداری گوشم را با تیغ برید 🔗 https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/410535&rhash=eec6b76cb50965 چشمان سیاه ترسخورده در قاب دوربین. به زحمت میتواند جملهای را کامل ادا کند. میگوید: گوشم را زد. کی زده؟ وانتی. وانتیِ کجا؟…
پیمانکار ایرانی: محتکر و گوش بر
محمد زینالی اُناری؛
بالاخره معلوم نشد که گوش بر نامحترم پیمان کار ارگان رسمی شهری یا راننده وانت بوده است، یا کسی که باید نظام اجتماعی او را با واژه مجرم و تبهکار بنامد. امروز، خیلی رقت برانگیز و منزجر کننده است وقتی که - بنرهای اخلاقی با شعارهای صلح، دوستی، ختم نبوت و نویدهای جهانی خیابان های ایران را سرشار از واژه پردازهای اخلاقی کرده است، از سوی دیگر ایده پردازان آن هیچ نظم دیگری را به خاطر اتصاف آن به تناقض و مشکلات درونی پذیرش نکرده و پس از نفی، پرهیز و ایجاد چالش بسیار وارد نظامات بین المللی می شوند- چنین چیزی مشاهده شود: بریدن گوش فرزندی که به خاطر نداشتن والدین برازنده، به کار کردن می پردازد.
آن سیاه چرده ی مظلومی که تصویرش امروز در جلو چشم ایرانیان است، تاوان ارزش های اجتماعی و فرهنگی ای را می دهد که گوش بریدن را برای بزرگان به ابزار تنبیه و ترس فرزندان تبدیل کرده و برای برخی مردان بزرگ سال به یک قدرت تهدید کننده و هنجار برانگیز. ما در جامعه، به جای انسانِ سالم، انسان گوش بر و گوش بریده یا محتکر و گرسنه تربیت می کنیم. آیا این مسئله یا به خاطر مدل خاص نظام تربیتی ما صورت می گیرد، یا به خاطر عدم وجود و شفافیت این نظام تربیتی؟ یا احیاناً به خاطر ضعف دستورات اخلاقی مان یا ضعف ما به عنوان کاربران اصلی که مسئول قلمرو بخشیدن به دستورات اخلاقی مان هستیم؟
به نظر می رسد وجدان عمومی در ایران دچار مخاطره های بسیار است و جامعه(!) نمی تواند عامل انسانی مورد نظر خود را به صورتی که تعریف می کند (انسان کامل) بیافریند و در این موضوع، هم دچار کمال گرایی است، هم نوعی رفتار زورگویانه یا فشار ایدئولوژیک. در حالی که تربیت، بیشتر از طریق مناسک و در جریان بازی و رفتارهای انسانی صورت می گیرد و روی اصلی ایدئولوژی در برساختن انسان، به زعم قدرت زیاد، وجه انسانی نرم و آرام بخشی است. اما ایدئولوژی اخلاقی در ایران صورت سخت و سنگینی دارد و از یک سو تولید کننده ی انسان های به ظاهر مومنِ صبور و چه بسا دلال مسلک و ریاکار شبیه به حاجی محتکری که این روزها سر زبان ها است و در روی دیگر، برسازنده ی انسانی عصبانی که گوش بریدن و قلدری را پیشه کرده تا امورات خود را بگذراند.
در این فضا، جای چون و چرا و جستن علت و معلول نیست، چه بسا که این قلم هیچ وقت نخواسته یا نتوانسته به دنبال پیدا کردن علت ها رفته و بیشتر به دنبال شفاف سازی شکل گیری فرایندها و جستن زمینه ها است. از این رو، پیشنهاد می کند در جامعه(!) به این مسئله فکر شود که چرا اتفاق های مشمئز کننده و رقت برانگیز چون احتکار و بریدن گوش در جامعه ما می افتد؟ چرا بازتولید ایده های اخلاقی در جامعه ی ما محتکر و گوش بر -و متقابلا گرسنه و گوش بریده - می باشد؟ البته شناختن تحولات تاریخ و فضاهای انسانی ما، می تواند در فهم این مسائل کمک کند، اما باید به این نکته فکر کنیم که چرا اصلا این نوع کنشگر یا عامل از نقطه نظر واقعیت اجتماعی انسانی برای ما مسئله نشده است؟
@thing
محمد زینالی اُناری؛
بالاخره معلوم نشد که گوش بر نامحترم پیمان کار ارگان رسمی شهری یا راننده وانت بوده است، یا کسی که باید نظام اجتماعی او را با واژه مجرم و تبهکار بنامد. امروز، خیلی رقت برانگیز و منزجر کننده است وقتی که - بنرهای اخلاقی با شعارهای صلح، دوستی، ختم نبوت و نویدهای جهانی خیابان های ایران را سرشار از واژه پردازهای اخلاقی کرده است، از سوی دیگر ایده پردازان آن هیچ نظم دیگری را به خاطر اتصاف آن به تناقض و مشکلات درونی پذیرش نکرده و پس از نفی، پرهیز و ایجاد چالش بسیار وارد نظامات بین المللی می شوند- چنین چیزی مشاهده شود: بریدن گوش فرزندی که به خاطر نداشتن والدین برازنده، به کار کردن می پردازد.
آن سیاه چرده ی مظلومی که تصویرش امروز در جلو چشم ایرانیان است، تاوان ارزش های اجتماعی و فرهنگی ای را می دهد که گوش بریدن را برای بزرگان به ابزار تنبیه و ترس فرزندان تبدیل کرده و برای برخی مردان بزرگ سال به یک قدرت تهدید کننده و هنجار برانگیز. ما در جامعه، به جای انسانِ سالم، انسان گوش بر و گوش بریده یا محتکر و گرسنه تربیت می کنیم. آیا این مسئله یا به خاطر مدل خاص نظام تربیتی ما صورت می گیرد، یا به خاطر عدم وجود و شفافیت این نظام تربیتی؟ یا احیاناً به خاطر ضعف دستورات اخلاقی مان یا ضعف ما به عنوان کاربران اصلی که مسئول قلمرو بخشیدن به دستورات اخلاقی مان هستیم؟
به نظر می رسد وجدان عمومی در ایران دچار مخاطره های بسیار است و جامعه(!) نمی تواند عامل انسانی مورد نظر خود را به صورتی که تعریف می کند (انسان کامل) بیافریند و در این موضوع، هم دچار کمال گرایی است، هم نوعی رفتار زورگویانه یا فشار ایدئولوژیک. در حالی که تربیت، بیشتر از طریق مناسک و در جریان بازی و رفتارهای انسانی صورت می گیرد و روی اصلی ایدئولوژی در برساختن انسان، به زعم قدرت زیاد، وجه انسانی نرم و آرام بخشی است. اما ایدئولوژی اخلاقی در ایران صورت سخت و سنگینی دارد و از یک سو تولید کننده ی انسان های به ظاهر مومنِ صبور و چه بسا دلال مسلک و ریاکار شبیه به حاجی محتکری که این روزها سر زبان ها است و در روی دیگر، برسازنده ی انسانی عصبانی که گوش بریدن و قلدری را پیشه کرده تا امورات خود را بگذراند.
در این فضا، جای چون و چرا و جستن علت و معلول نیست، چه بسا که این قلم هیچ وقت نخواسته یا نتوانسته به دنبال پیدا کردن علت ها رفته و بیشتر به دنبال شفاف سازی شکل گیری فرایندها و جستن زمینه ها است. از این رو، پیشنهاد می کند در جامعه(!) به این مسئله فکر شود که چرا اتفاق های مشمئز کننده و رقت برانگیز چون احتکار و بریدن گوش در جامعه ما می افتد؟ چرا بازتولید ایده های اخلاقی در جامعه ی ما محتکر و گوش بر -و متقابلا گرسنه و گوش بریده - می باشد؟ البته شناختن تحولات تاریخ و فضاهای انسانی ما، می تواند در فهم این مسائل کمک کند، اما باید به این نکته فکر کنیم که چرا اصلا این نوع کنشگر یا عامل از نقطه نظر واقعیت اجتماعی انسانی برای ما مسئله نشده است؟
@thing
نکته: جامعه شناسی تجربه
پیمانکار ایرانی: محتکر و گوش بر محمد زینالی اُناری؛ بالاخره معلوم نشد که گوش بر نامحترم پیمان کار ارگان رسمی شهری یا راننده وانت بوده است، یا کسی که باید نظام اجتماعی او را با واژه مجرم و تبهکار بنامد. امروز، خیلی رقت برانگیز و منزجر کننده است وقتی که - بنرهای…
👈 علی رغم اظهارات شهردار محترم تهران و صحت نداشتن ماجرای گوش بر، که جای کاهش دلنگرانی است، موضوع این که الگوهای رفتاری ما بشدت کودکان را تحقیر و به مخاطره میکشد بجای خود باقی است، چندی پیش فایل صوتی از صدای دلخراش در گوشی ها بعنوان شخص گوش بر وجود داشت که هر کش به پسر من میرسید آن را باز میکرد و تبعاتی هم داشت.
------
https://www.mehrnews.com/news/4394838/بریدن-گوش-نوجوان-زباله-گرد-صحت-ندارد-کلیپ-منتشر-شده-ساختگی-بود
------
https://www.mehrnews.com/news/4394838/بریدن-گوش-نوجوان-زباله-گرد-صحت-ندارد-کلیپ-منتشر-شده-ساختگی-بود
خبرگزاری مهر | اخبار ایران و جهان | Mehr News Agency
افشانی در حاشیه جلسه هیات دولت: بریدن گوش نوجوان زباله گرد صحت ندارد/ کلیپ منتشر شده ساختگی بود
شهردار تهران درخصوص بریدن گوش نوجوان زباله گرد توسط ماموران شهرداری، اظهار داشت: این موضوع مطلقا صحت ندارد و کلیپ منتشر شده ساختگی بوده است.
Forwarded from علی موسی نژاد
🔹خود کشی در ایلام و پرسش های بی پاسخ
🔻به قلم علی موسی نژاد عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ایلام👇👇
http://www.faryad.ir/i/4707
@ilamrasaneh
🔻به قلم علی موسی نژاد عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ایلام👇👇
http://www.faryad.ir/i/4707
@ilamrasaneh
کنشگران اجتماعی قربانی اضطراب قدرت
محمد زینالی اُناری؛
کنشگران اجتماعی به مردم عادی نزدیک اند و درد آن ها را در دل می پروند. قصد دارند مردم را از موضوعات و مسائل مبتلابه روزمره آگاه کنند تا آنان بتوانند امورات زندگی شخصی خود را در روابط اجتماعی نهادی، اعم از همسر، همسایه و ... تقویت کنند. به همین خاطر، مردم آن ها را نزدیک به مسائل خود می دانند و می فهمند. به جای غیبت متخلفان بزرگی که دور از مردم و در ویلاهای لواسان و شمال زندگی کرده اند، غیبت آن ها را که روزانه در جامعه می بینند، به زودی حس خواهند کرد.
ژان بوردیار به محاکمات دوران کِنِدی در آمریکا اشاره کرده و توضیح می دهد که در آن زمان، وضعیت عرصه ی سیاسی چندان آلوده بود که کاری نمی شد برای آن انجام داد. اما برای این که مردم به سیاست اعتماد کنند، یک اتفاق کوچک را چنان محاکمه کردند که مردم تصور کنند اتفاق هایی این چنین واقعا برای سیستم سیاسی مهم است و فضا آن قدر تمیز و صاف است که اتفاقی کوچک مثل یک پرواز پشه در تنهایی شب زود مورد توجه قرار می گیرد. اما واقعیت چیز دیگری بود و بعداً تاریخ از شلوغی فسادهایی خبر داد که در آن دوران رخ داده بود.
در وضعی که به شدت آلوده است و هر روز خبر از اختلاسی بزرگ و دزدی های سازمان یافته می آید، ممکن است مردم قبول کنند که یک هرج و مرج اساسی رخ داده و سیستم قضایی قدرت پالایش وضع اقتصادی را ندارد. لذا برای این که مردم مرگ واقعیت را احساس نکنند و به قول کیرکگور، ناامید از زندگی و فقدان واقعیت نشوند، برای نجات دادن اخلاق به مانند امری که مربوط به واقعیت زندگی روزمره ی مردم است، باید کاری صورت گیرد. برای این کار، برخورد با مربیان آموزشی، وکلا و خبرنگاران می تواند مردم را در انضمامیت خود متوجه واقعیتی کند، واقعیتی به نام اخلاق و کنترل اجتماعی ای که احتمالا وجود داشته باشد.
اما حقه های تاریخی مانند سریال های تلویزیونی امکان تکرار ندارند. امروز گستره ی ارتباطات هم مانند دوران کندی نبوده و واقعیت های قلّابی به زودی لو می روند. مردم می دانند که برخوردهای کوچک، پِرت هستند و فقط گروهی آدم بی زیان و خوش قلب قربانی مصائب این اقدامات می شوند. امروز عرصه ی زندگی روزمره با انفجار واقعیت ها مواجه هستیم و هر گروهی سعی می کند برای خط دهی به مواضع جامعه ی ما واقعیت های متفاوتی خلق کند. گروهی به ناموس ایرانی ها و مسافران عراقی، گروه دیگر با نمایش کاذب بریده شدن گوش کودک و گروهی هم به از بین رفتن میراث فرهنگی و ... اشاره کرده، واقعیتی خلق می کنند که نظم ذهنی مردم را به سوی خود جلب کند. در این سو هم گروهی به موضوعات رادیکال و رصد اخبار جنگ اشاره می کنند و قدرت هم سعی می کند اخلاق را در جامعه با پانسمان های اَلَکی ذهن مردم کنترل کند.
اما باید به او گفت، نباید از تجربه های قبل از انقلاب تقلید نموده و مردم را با زندان و سندان به واقعیت قدرت آشنا کرد. بلکه واقعیت همان چیزی است که در انقلاب هم در پیام های امام خمینی رد و بدل می شد. واقعیت این بود که مردم با سواد شده و دوران خوف و رجا برای آنهایی که میتوانستند کتاب های مارکسیستی بخوانند و یا پیام های انقلابی امام خمینی را بنویسند، به سر رسیده بود. لذا اگر امروز قدرت از امثال کندی و حکومتهای شاهنشاهی در برساخت واقعیت های قلابی تقلید کند، کاری می کند که تاریخ مصرف آن گذشته است. سرانجام اجرای این کارهای تاریخ مصرف گذشته هم بهتر از سرنوشت قدرت های از دست رفته نخواهد شد.
https://t.me/thing/1264
@thing
محمد زینالی اُناری؛
کنشگران اجتماعی به مردم عادی نزدیک اند و درد آن ها را در دل می پروند. قصد دارند مردم را از موضوعات و مسائل مبتلابه روزمره آگاه کنند تا آنان بتوانند امورات زندگی شخصی خود را در روابط اجتماعی نهادی، اعم از همسر، همسایه و ... تقویت کنند. به همین خاطر، مردم آن ها را نزدیک به مسائل خود می دانند و می فهمند. به جای غیبت متخلفان بزرگی که دور از مردم و در ویلاهای لواسان و شمال زندگی کرده اند، غیبت آن ها را که روزانه در جامعه می بینند، به زودی حس خواهند کرد.
ژان بوردیار به محاکمات دوران کِنِدی در آمریکا اشاره کرده و توضیح می دهد که در آن زمان، وضعیت عرصه ی سیاسی چندان آلوده بود که کاری نمی شد برای آن انجام داد. اما برای این که مردم به سیاست اعتماد کنند، یک اتفاق کوچک را چنان محاکمه کردند که مردم تصور کنند اتفاق هایی این چنین واقعا برای سیستم سیاسی مهم است و فضا آن قدر تمیز و صاف است که اتفاقی کوچک مثل یک پرواز پشه در تنهایی شب زود مورد توجه قرار می گیرد. اما واقعیت چیز دیگری بود و بعداً تاریخ از شلوغی فسادهایی خبر داد که در آن دوران رخ داده بود.
در وضعی که به شدت آلوده است و هر روز خبر از اختلاسی بزرگ و دزدی های سازمان یافته می آید، ممکن است مردم قبول کنند که یک هرج و مرج اساسی رخ داده و سیستم قضایی قدرت پالایش وضع اقتصادی را ندارد. لذا برای این که مردم مرگ واقعیت را احساس نکنند و به قول کیرکگور، ناامید از زندگی و فقدان واقعیت نشوند، برای نجات دادن اخلاق به مانند امری که مربوط به واقعیت زندگی روزمره ی مردم است، باید کاری صورت گیرد. برای این کار، برخورد با مربیان آموزشی، وکلا و خبرنگاران می تواند مردم را در انضمامیت خود متوجه واقعیتی کند، واقعیتی به نام اخلاق و کنترل اجتماعی ای که احتمالا وجود داشته باشد.
اما حقه های تاریخی مانند سریال های تلویزیونی امکان تکرار ندارند. امروز گستره ی ارتباطات هم مانند دوران کندی نبوده و واقعیت های قلّابی به زودی لو می روند. مردم می دانند که برخوردهای کوچک، پِرت هستند و فقط گروهی آدم بی زیان و خوش قلب قربانی مصائب این اقدامات می شوند. امروز عرصه ی زندگی روزمره با انفجار واقعیت ها مواجه هستیم و هر گروهی سعی می کند برای خط دهی به مواضع جامعه ی ما واقعیت های متفاوتی خلق کند. گروهی به ناموس ایرانی ها و مسافران عراقی، گروه دیگر با نمایش کاذب بریده شدن گوش کودک و گروهی هم به از بین رفتن میراث فرهنگی و ... اشاره کرده، واقعیتی خلق می کنند که نظم ذهنی مردم را به سوی خود جلب کند. در این سو هم گروهی به موضوعات رادیکال و رصد اخبار جنگ اشاره می کنند و قدرت هم سعی می کند اخلاق را در جامعه با پانسمان های اَلَکی ذهن مردم کنترل کند.
اما باید به او گفت، نباید از تجربه های قبل از انقلاب تقلید نموده و مردم را با زندان و سندان به واقعیت قدرت آشنا کرد. بلکه واقعیت همان چیزی است که در انقلاب هم در پیام های امام خمینی رد و بدل می شد. واقعیت این بود که مردم با سواد شده و دوران خوف و رجا برای آنهایی که میتوانستند کتاب های مارکسیستی بخوانند و یا پیام های انقلابی امام خمینی را بنویسند، به سر رسیده بود. لذا اگر امروز قدرت از امثال کندی و حکومتهای شاهنشاهی در برساخت واقعیت های قلابی تقلید کند، کاری می کند که تاریخ مصرف آن گذشته است. سرانجام اجرای این کارهای تاریخ مصرف گذشته هم بهتر از سرنوشت قدرت های از دست رفته نخواهد شد.
https://t.me/thing/1264
@thing
فرهنگ غیرمسئولانه ایرانی ها علیه طبیعت
محمد زینالی اناری، روزان۲۵شهریور۱۳۹۷
http://roozannews.ir/news/17299/a
@thing
محمد زینالی اناری، روزان۲۵شهریور۱۳۹۷
http://roozannews.ir/news/17299/a
@thing
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (محمد زینالی)
اوج معرفت: درباره آواز محمدرضا شجریان
خبرآنلاین، فرهنگ > موسیقی - محمد زینالی*
آواز خواندن، کنشی است که با خود هزاران معنا از کنج و گوشۀ دل مردم برچیده و به خود آنان مینماید. خواندن، مهارتی است که دارای زیبایی شناسی خاص خود بوده، بیانی از زندگی جمعی میآفریند. ترانهها و تصنیفهای ایرانی، تعمیمی از نداها و زمزمههای گروهی مردم گوشه و کنار این سرزمین هستند. موسیقیای که بازنمای وجود، زندگی و احساس است، در نوع ایرانی آن، متکی بر گوشههای آوازی است که سرشار از احساسات ماندگار مردم بوده، به گستردگی جغرافیای فرهنگی ایران شکل گرفته است. آواز خواندن محمدرضا شجریان، باراندن خطی ممتد از صدا بود که از چیده شدن واژه های شعر بر گوشههای آوازی خلق میشد.
او از ادای خطوط صدا، تصانیفی خواند که از سوار شدن گوشههای هفت دستگاه بر موجهای زمان، کاروانی از پایداری، همبستگی و بیان می آفرید. بیان در آواز ایرانی، عبارت از شعری است که خود سرشار از قواعد ادبی بیان است. بیان، ادای گوشههایی که از جغرافیای تاریخی احساس مردم برگرفته شده، بر بستری از صدای سازهایی که سرشار از آوای طبیعتاند، میغلطد. موجهای صدای او، از احساسهای انباشته شده مردم و پروازهای نفس انسانی او بر خاسته، به بانگهایی انجامید که نمونههای بی نظیری از آواز ایرانی هستند. او از غوغای جهان ایرانی، غوغای جانی آفریده است.
خود شعر به عنوان پارههای بامعنای صدا، دارای معرفتی عمیق از زندگی و سخن ناب روزگار است. شعر، منطقی درونی دارد که از رهیافتش به معنای زندگی شکل می گیرد. آن چه احساس را در خواندن شعر می آفریند، معنایی است که توسط شاعر در جملاتی پر شده و مهمتر از آن، داشتن چشمانی بینا و قلبی شاعر است که آن معنای راستین را از شعر بگیرد. خواننده، یک شعر را با تمام احساس و معنای ناب آن، از شاعر گرفته و دوباره خلق می کند.
خواندن می تواند دارای اسلوبهای بیانی صدادهی و دمیدن بر نفس نیز باشد. این نوع کنش یا دیالوگ با مردم، مهارتی است از عمق درون که به استخراج احساس فردی خواننده از دنیای نیوشیده شده بر میخیزد. او در اوج خواندن، در حال شهود احساس از شعر و بیان آن است. خواننده ادراک کننده ای ناب از حسی است که میتوان آن را از رساترین صدای گویای شعر دریافت. او همین درک صحیح را با حسی که از آن خود ایران است به او بازپس می داد. اینک او، نجوای درونی ما است.
اما خواندن شعر، تصادفی و بازی بی هزینه با احساس نبوده و خواندن یا تولید آواز، موضوعیتی ناب از دریافت احساس از فضای اجتماعی میطلبد. هر خواندنی، موضوعیتی در زمانی میطلبد و هر شعری فرصتی برای رهایی احساس و خرق معنا پیش میگذارد. ساختن مجدد معنا، از تطبیق حسهای نهفته شده در شعرها با زندگی و روزگار برخاسته و برای او فرصت تفسیر یا سرودن معنا میداد. محمدرضا شجریان، انسان موقعیت شناسی بود که احساس را از زندگی مردم دریافت، و آن را با شعری ناب بیان میکرد. او شعر را در فضای خاصی از وجود و ادراک زمانه خوانده، با دریافت و بیان احساس روحی تازه در جان میدمید. یک خوانندۀ جاودانه، کسی است که شعر و شعور را نیوشده و آن را با غنی ترین احساس بیان کند.
از طرفی فردیت و عمر هنری خواننده نیز اهمیت زیادی در آفرینش احساس او دارد. تاریخ زندگی او، میتواند او را مانند قهرمانان قومی، مترجم احساس مردم یا چون آوازه ای گذری که محتاج نان است بنماید. تولید صنعتی موسیقی نیز، میتواند خواننده را همانند دوره گردی که سبک زندگی میفروشد، گذرا و بدون پیوند با تاریخ زندگی مردم سازد. اما تولید پیوستۀ معنا و تبدیل شدن به ذات زندگی مردم، مختص خواننده ای است که میتواند مرشد معنا و راهنمای احساس مردمش باشد. شجریان کسی است که فردیت خود، طبیعت صدا و هیجان خواندنش را از خیزش احساس مردم گرفته و با معرفتی از ذخیرۀ زبانی گیرای همان جماعت بیان کرد. او زندگی ایرانی را به آواز ترجمه کرده است.
روز وصل دوستداران یاد باد
یاد باد ان روزگاران یاد باد
http://www.khabaronline.ir/detail/561227/culture/music
@thing
خبرآنلاین، فرهنگ > موسیقی - محمد زینالی*
آواز خواندن، کنشی است که با خود هزاران معنا از کنج و گوشۀ دل مردم برچیده و به خود آنان مینماید. خواندن، مهارتی است که دارای زیبایی شناسی خاص خود بوده، بیانی از زندگی جمعی میآفریند. ترانهها و تصنیفهای ایرانی، تعمیمی از نداها و زمزمههای گروهی مردم گوشه و کنار این سرزمین هستند. موسیقیای که بازنمای وجود، زندگی و احساس است، در نوع ایرانی آن، متکی بر گوشههای آوازی است که سرشار از احساسات ماندگار مردم بوده، به گستردگی جغرافیای فرهنگی ایران شکل گرفته است. آواز خواندن محمدرضا شجریان، باراندن خطی ممتد از صدا بود که از چیده شدن واژه های شعر بر گوشههای آوازی خلق میشد.
او از ادای خطوط صدا، تصانیفی خواند که از سوار شدن گوشههای هفت دستگاه بر موجهای زمان، کاروانی از پایداری، همبستگی و بیان می آفرید. بیان در آواز ایرانی، عبارت از شعری است که خود سرشار از قواعد ادبی بیان است. بیان، ادای گوشههایی که از جغرافیای تاریخی احساس مردم برگرفته شده، بر بستری از صدای سازهایی که سرشار از آوای طبیعتاند، میغلطد. موجهای صدای او، از احساسهای انباشته شده مردم و پروازهای نفس انسانی او بر خاسته، به بانگهایی انجامید که نمونههای بی نظیری از آواز ایرانی هستند. او از غوغای جهان ایرانی، غوغای جانی آفریده است.
خود شعر به عنوان پارههای بامعنای صدا، دارای معرفتی عمیق از زندگی و سخن ناب روزگار است. شعر، منطقی درونی دارد که از رهیافتش به معنای زندگی شکل می گیرد. آن چه احساس را در خواندن شعر می آفریند، معنایی است که توسط شاعر در جملاتی پر شده و مهمتر از آن، داشتن چشمانی بینا و قلبی شاعر است که آن معنای راستین را از شعر بگیرد. خواننده، یک شعر را با تمام احساس و معنای ناب آن، از شاعر گرفته و دوباره خلق می کند.
خواندن می تواند دارای اسلوبهای بیانی صدادهی و دمیدن بر نفس نیز باشد. این نوع کنش یا دیالوگ با مردم، مهارتی است از عمق درون که به استخراج احساس فردی خواننده از دنیای نیوشیده شده بر میخیزد. او در اوج خواندن، در حال شهود احساس از شعر و بیان آن است. خواننده ادراک کننده ای ناب از حسی است که میتوان آن را از رساترین صدای گویای شعر دریافت. او همین درک صحیح را با حسی که از آن خود ایران است به او بازپس می داد. اینک او، نجوای درونی ما است.
اما خواندن شعر، تصادفی و بازی بی هزینه با احساس نبوده و خواندن یا تولید آواز، موضوعیتی ناب از دریافت احساس از فضای اجتماعی میطلبد. هر خواندنی، موضوعیتی در زمانی میطلبد و هر شعری فرصتی برای رهایی احساس و خرق معنا پیش میگذارد. ساختن مجدد معنا، از تطبیق حسهای نهفته شده در شعرها با زندگی و روزگار برخاسته و برای او فرصت تفسیر یا سرودن معنا میداد. محمدرضا شجریان، انسان موقعیت شناسی بود که احساس را از زندگی مردم دریافت، و آن را با شعری ناب بیان میکرد. او شعر را در فضای خاصی از وجود و ادراک زمانه خوانده، با دریافت و بیان احساس روحی تازه در جان میدمید. یک خوانندۀ جاودانه، کسی است که شعر و شعور را نیوشده و آن را با غنی ترین احساس بیان کند.
از طرفی فردیت و عمر هنری خواننده نیز اهمیت زیادی در آفرینش احساس او دارد. تاریخ زندگی او، میتواند او را مانند قهرمانان قومی، مترجم احساس مردم یا چون آوازه ای گذری که محتاج نان است بنماید. تولید صنعتی موسیقی نیز، میتواند خواننده را همانند دوره گردی که سبک زندگی میفروشد، گذرا و بدون پیوند با تاریخ زندگی مردم سازد. اما تولید پیوستۀ معنا و تبدیل شدن به ذات زندگی مردم، مختص خواننده ای است که میتواند مرشد معنا و راهنمای احساس مردمش باشد. شجریان کسی است که فردیت خود، طبیعت صدا و هیجان خواندنش را از خیزش احساس مردم گرفته و با معرفتی از ذخیرۀ زبانی گیرای همان جماعت بیان کرد. او زندگی ایرانی را به آواز ترجمه کرده است.
روز وصل دوستداران یاد باد
یاد باد ان روزگاران یاد باد
http://www.khabaronline.ir/detail/561227/culture/music
@thing
خبرآنلاین
اوج معرفت: درباره آواز محمدرضا شجریان
محمد زینالی*
Forwarded from سالومه
397983.pdf
319 KB
🗯 کنش عقلانی ملت ایران
🖊حسین بشیری گیوی
🔷شهروندان ایرانی پس از دهه 70 که به دهه اصلاحات معروف بود و پس از آنکه برخی از نخبگان راه رادیکالیسم سیاسی را در پیش گرفتند، کنشی نوین را از خود برجای گذاشتند. در دهه 80 به رادیکالیسم سیاسی چپ "نه" گفتند که همه شهروندان ایرانی در جریان کار هستند. با این پیشینه در این مجال می خواهم به بلندگوهای ناسازاگو به ملت ایران بگویم که عرض خود می بری و زحمت ما می داری.
🔷عده ای در بوغ و کرنا ملت ایران را با ملت ترکیه مقایسه می کنند و ملت ترکیه را می خواهند به عنوان الگو برای ما معرفی کنند. برخی نویسندگان مردم را به خاطر خرید وسایل مورد نیاز انسان های پست می دانند و این قبیل نویسندگان اندک بین پرگو بسیار هستند.
ملت ایران در حوزه سیاسی در اوایل دهه 90 و تا به امروز این کنش عقلانی را به وضوح نشان دادند و به رادیکالیسم سیاسی از نوع راست "نه" گفتند تا مسیر سیاسی ایران با عقلانیت پیموده شود.
🔷در حوزه اقتصادی اگر تا به امروز اقتصاد ایران به فروپاشی نانجامیده تنها و تنها دلیل آن کنش عقلانی ملت ایران است. نویسندگان اندک بین پرگو بدانند که در مقابل تحریم های خارجی و اختلاس گران داخلی و سکه و دلاردرمانی دولت ها تنها و تنها ملت ایران هستند که با کنش عقلانی و کنشگری در بازارهای مختلف اقتصادی هنوز اقتصاد ایران را نگذاشته اند به ورشکستگی کامل برسد. کنش ملت ایران در خرید سکه ، در خرید ماشین، در خرید دلار ، در خرید مایحتاج زندگی و... نشان از آینده نگری آنها دارد.
🔷هر ملتی که آینده نگر باشد قطعا مسیر توسعه را پیموده و جامعه مدنی را در جامعه نهادینه خواهد کرد. کنش نوین عقلانی-اقتصادی مردم ایران ستودنی است و این کنش نوین عقلانی مردم ایران نوید روزهای خوش در آینده را برای تحلیلگران به ارمغان می اورد.
کنش عقلانی-اقتصادی ملت ایران باعث شده که مشارکت عقلانی-اقتصادی شهروندان افزایش پیدا کند، در عین حال که با هم رقابت سالم می کنند به همدیگر مشاوره سازنده می دهند تا این گرداب بی سامان را سامان دهند.
🔷با اینکه ملت شریف ایران بی رحمانه ترین تحریم خارجی و تورم داخلی که اختلاس گران و دولت های دلار درمان و سکه درمان بر مردم وارد می کنند را تحمل می کنند ولی انسجام و همبستگی خود را از دست نداده اند و به عینه شاخص های انسجام و همبستگی اجتماعی را به نمایش می گذارند. در واقع مشارکت سازنده ، اعتماد بین شخصی در مشاوره و انسجام گروهی را به نمایش می گذارند. در هر روی کنش عقلانی-اقتصادی ملت ایران الگویی مناسب است که در آینده از این کنش عقلانی ملت ایران، تحلیلگران بسیار خواهند نوشت.
🔹🔹در مقابل این کنش عقلانی ملت ایران سر تعظیم فرود می اوریم بر این ملت شریف درود می فرستیم.
@azadikhojastehazadi
https://t.me/thing
🖊حسین بشیری گیوی
🔷شهروندان ایرانی پس از دهه 70 که به دهه اصلاحات معروف بود و پس از آنکه برخی از نخبگان راه رادیکالیسم سیاسی را در پیش گرفتند، کنشی نوین را از خود برجای گذاشتند. در دهه 80 به رادیکالیسم سیاسی چپ "نه" گفتند که همه شهروندان ایرانی در جریان کار هستند. با این پیشینه در این مجال می خواهم به بلندگوهای ناسازاگو به ملت ایران بگویم که عرض خود می بری و زحمت ما می داری.
🔷عده ای در بوغ و کرنا ملت ایران را با ملت ترکیه مقایسه می کنند و ملت ترکیه را می خواهند به عنوان الگو برای ما معرفی کنند. برخی نویسندگان مردم را به خاطر خرید وسایل مورد نیاز انسان های پست می دانند و این قبیل نویسندگان اندک بین پرگو بسیار هستند.
ملت ایران در حوزه سیاسی در اوایل دهه 90 و تا به امروز این کنش عقلانی را به وضوح نشان دادند و به رادیکالیسم سیاسی از نوع راست "نه" گفتند تا مسیر سیاسی ایران با عقلانیت پیموده شود.
🔷در حوزه اقتصادی اگر تا به امروز اقتصاد ایران به فروپاشی نانجامیده تنها و تنها دلیل آن کنش عقلانی ملت ایران است. نویسندگان اندک بین پرگو بدانند که در مقابل تحریم های خارجی و اختلاس گران داخلی و سکه و دلاردرمانی دولت ها تنها و تنها ملت ایران هستند که با کنش عقلانی و کنشگری در بازارهای مختلف اقتصادی هنوز اقتصاد ایران را نگذاشته اند به ورشکستگی کامل برسد. کنش ملت ایران در خرید سکه ، در خرید ماشین، در خرید دلار ، در خرید مایحتاج زندگی و... نشان از آینده نگری آنها دارد.
🔷هر ملتی که آینده نگر باشد قطعا مسیر توسعه را پیموده و جامعه مدنی را در جامعه نهادینه خواهد کرد. کنش نوین عقلانی-اقتصادی مردم ایران ستودنی است و این کنش نوین عقلانی مردم ایران نوید روزهای خوش در آینده را برای تحلیلگران به ارمغان می اورد.
کنش عقلانی-اقتصادی ملت ایران باعث شده که مشارکت عقلانی-اقتصادی شهروندان افزایش پیدا کند، در عین حال که با هم رقابت سالم می کنند به همدیگر مشاوره سازنده می دهند تا این گرداب بی سامان را سامان دهند.
🔷با اینکه ملت شریف ایران بی رحمانه ترین تحریم خارجی و تورم داخلی که اختلاس گران و دولت های دلار درمان و سکه درمان بر مردم وارد می کنند را تحمل می کنند ولی انسجام و همبستگی خود را از دست نداده اند و به عینه شاخص های انسجام و همبستگی اجتماعی را به نمایش می گذارند. در واقع مشارکت سازنده ، اعتماد بین شخصی در مشاوره و انسجام گروهی را به نمایش می گذارند. در هر روی کنش عقلانی-اقتصادی ملت ایران الگویی مناسب است که در آینده از این کنش عقلانی ملت ایران، تحلیلگران بسیار خواهند نوشت.
🔹🔹در مقابل این کنش عقلانی ملت ایران سر تعظیم فرود می اوریم بر این ملت شریف درود می فرستیم.
@azadikhojastehazadi
https://t.me/thing
Telegram
نکته: جامعه شناسی تجربه
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling