نکته: جامعه شناسی تجربه
764 subscribers
449 photos
32 videos
78 files
438 links
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience

not for selling
Download Telegram
سیاست و بدن
محمد زینالی اناری

بدن، در امر معنا و خلق معنا دخالت مستقیم دارد و این را ما ایرانی ها هم از قدیم گفته ایم که امر سالم در بدن سالم. اما در تفاوتهای جدید که شکل گرفته، این موضوع به سالم و ناقص بسنده نمی کند و باید گفت که بدن در تولید معنا دخالت دارد و آن بیشتر بسته به گفتمان بدن است تا سلامتی بدن. طبیعی است که بدن ناسالم، گفتمان بیمار هم خواهد داشت. البته در این جا سخن این است که هر نوع رفتاری که بدن دارد، در تولید نوع خاصی از ادبیات و شیوهای تفکر موثر خواهد بود؛ اما این موضوع چگونه اتفاق می افتد؟

بدن، محل نمایش شیوه تفکر است. زبان بدن، به طور محسوسی ناشی از شخصیت، تفکر و احساسات نهادینه شده افراد می باشد. الگوهای هر عملی، به تدریج در نوع تعاملات افراد موثر واقع می گردد و به تدریج افراد، فرضا اگر ورزشکار باشند، غیورتر و در موقع صحبت شجاع ترند و حتی در زمان تصمیم گیری نیز ابتنا به بن مایه های فکری خود می کنند. در واقع مقولات فکر در هر فردی، بر اساس تجارب ان ها تولید می شوند و این مقولات فکر، شکل دهنده ی مخزن اساسی فکر فرد هستند. اما تفکر جا افتاده چه تأثیری در سیاست که همان تولید معنا است، دارد؟

یک قاضی بیشتر تجربه و منزلت خود را مدیون کرسی های محاکمه و اطاعت محکومین است یا یک وکیل معمول تجاربی در خصوص برائت و دفاع از موکلین داشته است. لذا بعید نیست اگر این دو گروه دم از قانون و سخت گیری ها آن نزنند. یکداستان نویس می تواند متکی بر تحقیق درباره زندگی مردم و چه بسا درام هایی که نوشته فرار نخبگان را مانند یک داستان، با روئیدن ساقه ها و غیب شدنش و سر از جای دیگر در آوردن آن توصیف کند. به این صورت، سبک های تفکر در تولید معنا موثرند و همین موضوع هم خود را در مسئله بدن نشان می دهد.

به همین ترتیب یک نظامی بیشتر به شیوه های دید زدن و استراتژی پردازی در زمینه های نظمی و جنگی می پردازد و به همین خاطر مخزن فکر او، بر اساس شیوه های رزم آورانه و تهاجمی یا گاه تدافعی است. در این موضوع اخیر، دلالت های زدن به طور صریح خود را نشان خواهد دارد. عموم افراد در موقع فعالیت کاری و علمی، متکی بر بدن هستند و اغلب از آن فراتر می روند، اما ورزشکار و نظامی بر اساس مقولات فاهمه و حتی انطباعات (مفاهیم جا افتاده ی ذهنی) خود سخن می گویند، که طبیعتا تجارب قبلی شان در این امر موثر خواهد بود.

به همین خاطر سال ها است که در ادبیات سیاسی ایران موضوعی چون برخورد تمدن ها یا گفتگوی تمدن ها از سوی استراتژیست های جنگی به جنگ نرم ترجمه می شود یا مذاکره های سیاسی جای خود را به شیوه ادبیات تهاجمی و تدافعی می دهد. در این جا، همان طور که بدن بیمار می تواند زبانی یأس آلود و هراس مرگ را در فرد خلق کند، بدن شجاع هم البته زبانی جسورانه و رزم آورانه را تولید می کند که البته شجاعت هم در جای خود مایه فخر مردمان هر سرزمینی است. اما طبیعی است که این زبان اگر جای عرصه سیاست را بگیرد، احتمال دارد برخوردهای زبانی تنش هایی مرگ بار بیافریند.

به همین خاطر است که در سرزمینی چون سوریه، که به نمایندگی از اغلب کشورهای خاورمیانه میراث سال ها تفکر بنیادگرایی شده و خشونت موجود در تفکرهای رادیکال را از هر دو طرف به منصه ظهور بیاورد. بعید نیست در زبانی که در آن تربیت با فعل زدن صورت بگیرد ( به یاد بیاورید ضرب زیدٌ عمراً، ضربا ... مثال صرف افعال در آموزش عربی می باشد) از آن روش های آلوده به جنگ خلق می شود. یا این که وقتی در جامعه ما قمه زدن هنوز هم یکی از فراغت های معنوی برخی از مردم باشد، این چه تأثیری در شیوه تفکر مردم و خدای نکرده عصبانیت های آن ها بگذارد.

از تجربه های بدن تان به خصوص وقتی دنبال برنامه ریزی برای جمعی از مردم هستید، غافل نشوید.

@thing
Forwarded from Faramarz Payvar
Banan-Marufi-Rahi-Homayun
@faramarzpayvar
🔺🔺🔺
💢دستگاه همایون.
🔹آواز:استاد بنان.
▫️پیانو:جواد معروفی.
🔹غزل:رهی معیری.
▫️همراه خود نسیم صبا می برد مرا.
▫️Banan-Marufi-Rahi-Homayun
----
🔻کانال استاد "فرامرزپایور"🔻
▶️ @faramarzpayvar ◀️
استاندارد و تفاوت؛ محمد زینالی اناری
روزنامه اعتماد، ۳۰فروردین۱۳۹۶

@thing
Forwarded from یادداشت
اتحادیه جنوب شهر
نشریه زمان اردبیل، شماره۷

@ardabilnote
جمهوری احساس
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه

رئیس جمهور، وکیل مجلس و شورا، همه و همه انتخاب و اعتماد مردم هستند. یعنی علاوه بر عنصر عقلانی و منفعت جویانه ای که رای دهندگان نسبت به منافع خود می جویند، عنصر احساسی نیز در آن وجود دارد و آن یکی از با اهمیت ترین عناصر احساس است، اعتماد! آری مردم رای اعتماد به کسی می دهند که با سخنانش توافق کنند. در نتیجه، احساس مردم یک سوی قرارداد است و عقل کاندیدا، سوی دیگر. در واقع در این رابطه عقلانی، مردم تنها رابطه احساسی دارند، چون در انتهای عقلانیت شان هم یک پدیده احساسی میانجی گری می کند و آن اعتماد است.

لذا بازار رقبا این است که علاوه بر خلق فرصت های عقلانیت به رای دهندگان، خلق فرصت های اعتماد هم بکنند و چه بسا در فرصت های اعتماد رقبایشان هم رخنه کنند. به همین ترتیب بسیاری از تبلیغات روی احساسات مردم و آن احساس مهم، یعنی اعتماد حساب باز می کنند. اعتماد به این قرارداد، عین اعتماد یه چک یا حساب نسیه ای است که در بازار وجود دارد. یعنی اگر کسی بیاید و بگوید که رابطه ام را با جهان تعمیق می دهم و ارتباطات دوستانه با جهان خلق می کنم، ضمن این که توافق ما با او مهم است، باید ببینیم چقدر میشود روی حرف او حساب باز کرد.

طبیعی است ما به کل جهان رای نمی دهیم و تنها به تنش زدایی ای رای می دهیم که کاندیدا قول آن را داده است و اگرچه بعدا دنیا در برابر ما بدعهدی نمود، یا تبلیغاتی شنیدیم که بدعهدی دیگران را به ما گوشزد می کنند، دیگر نباید ناامید و ناراحت شویم، بلکه این توافق ما بود که چنین رفتاری را عقلانیت بپنداریم. یا این که اگر کسی شعار انقلابی داد و گفت من موازنه های دنیا را به هم خواهم ریخت و ضعفا را با توزیع عادلانه اسکناس ثروتمند خواهم کرد و ما به او اعتماد کردیم، باید نتیجه را در رضایت خود نجوئیم، چرا که امکان دارد محاسبات او اشتباه بوده و هیچ گاه ضعفا با تزریق اسکناس ثروتمند نشده اند و اتفاقا فاکتورهای فرهنگی مهم تر هم هستند.

اما در هر دو فرد، ما اعتماد می کنیم و تبلیغات چی هایی که اعتماد ما را به آن سخن عقلانی جلب می کنند، اهمیت دارند. چرا که در اثر تبلیغات و سخنرانی های پشت سر هم ما بیش از آن که به آینده نگری بپردازیم، روی سخنانی که قبولش داریم، حساب راستی و درستگویی میکنیم. اما چه بسا این اعتماد به این خاطر باشد که در اثر بدبینی نتوانسته ایم به دیگران اعتماد کنیم و تنها به کسی رای داده ایم که به او کمتر بدبین بودیم. در هر حال، احساس در انتخاب کاندیدا مهم است و اهمیت آن هم نه صرفا در جنبه های عاطفی آن، که اتفاقا در عقلانی ترین وجه آن به کار می رود.

این روزها همه مشغول این هستند که به چند مثقال عقل، هزاران تُن احساس(اعتماد) پیوند بزنند؛ یا این که چند تُن عقلانیت را با ذره ای بدبینی برای مان بی معنا کنند.

@thing
Forwarded from كليدملی 😷
@kelidemelli
حادمارکسیسم و کارکردهای انتخاباتی شعارهای ضد اشرافیگری
یادداشتی از محمدزینالی اُناری پژوهشگر فرهنگ عامه
http://kelidemelli.com/fa/news/8098
صدا 90.3gpp
4.3 MB
درباره برنامه های زیست محیطی گروه های هنری

@thing
پیروزی روحانی به سبب محبوبیت علی دایی
محمد زینالی اُناری

پنج شش سال پیش، روزی در محل کارم سرپا ایستاده بودم؛ اونجا محیطی انتشاراتی بود و من کتاب می فروختم. مسافری رسیده بود و آدرس می پرسید، چون آن زمان آدرس درست و حسابی در فضای شهری وجود نداشت. بعد از آن گفت سوال دیگری هم دارم، همان زمان بود که مردم به شدت پوسترهای علی دایی رو در محل کار نصب کرده بودند، الان هم این پوسترها هستند. گفتم بفرمائید.

گفتند: شما دو قهرمان دارید که یکی در المپیک قهرمان شده و موفقیت بزرگی رو به دست آورده و دیگری هم قهرمانی است موفق ولی نه به اندازه المپیک، یعنی حسین رضازاده و علی دایی. اما مردم کمتر پوستر رضازاده رو زده ان ولی همه جا سرشار از پوستر علی دایی هست، یعنی علی دایی این قدر محبوبه ولی رضازاده نه؟

پاسخ دادم چرا رضازاده هم در این شهر محبوبه ولی جاشون رو تقسیم کرده اند، رضازاده رو تلویزیون نشون میده و علی دایی رومردم... در واقع آن موقع آقای رضازاده به شدت از سوی تلویزیون محلی و ملی نشان داده می شد که در سزای موفقیتش کارمند اداره ورزش هم شده بود و صرفا در مناسبات رسمی هم اغلب حضور داشت. اما علی دایی به سبک خاص خودش انتقاد می کرد و از سیستم فوتبال که معمولا با وی در چالش بود انتقاد می کرد.

تلویزیون و شیشه های دکان ها در ایران دو زاویه مخالف هم را تجربه کرده اند. هر کسی در پیش سردبیران تلویزیون ایران محبوب است، کمتر در ویترین های مردمی شهر به بار می نشیند و هر شخص مهمی که محبوب آن ها نشد، مردم عزتش را نگه می دارند. در واقع این یک رفتار فرهنگی است که یا رسانه تلویزیونی ایران اغلب راهی خلاف دل مردم را می پیماید، یا این که کلا اثر آن در فرهنگ عمومی منفی است.

در نتیجه، این موضوع در انتخابات هم به شیوه ای اساسی تأثیرگذار خواهد بود و هر قدر مصاحبه های تخیلی از مردم بگیرند که در این دوران دولت پاسخگو و تحت فشار بماند، مردم عزتش را نگه می دارند و هر قدر هم دیگران را انقلابی و درست و حسابی نشان دهند، احتمالا مجددا در گزینش مردم تأثیرگذار باشد، یعنی رسانه ملی در حال حاضر به صورت تصاعدی برای کسانی که پشتش هستند ضرر می دهد. یعنی اگر سیب زمینی و میوه شب عید و آرد و حبوبات و مخلفاتی چون ضریب دو شدن درآمد ایران نباشد، قطعا آرا دو طرف حدود ۴ به یک خواهد بود.

@thing
فراتر از وسوسه،
محمد زینالی اناری؛ روزنامه اعتماد، ۷اردیبهشت۹۶

http://www.etemadnewspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=695&PageNO=16

@thing
جنبش های اودیپی: پدر و مادر، بالاخره ما متهمیم یا نه؟ (صفحه¬ی اول)
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه

یکی از نمودهای جنبش های اودیپی که در سلسله مقالات قبل در این کانال به برخی از آن ها اشاره شده است، وجود دیالوگ های ارتباطی میان والدین و فرزندان است، تا جایی که این دیالوگ ها هر روز بیشتر و بیشتر شده و به یک صف ارایی گسترده در سپهر عمومی هم تبدیل می شود. گذار به عمومیت این بحث در هر خانواده ای از اقلیم کوچک خانه به سپهر اجتماعی وجود دارد تا جایی که به صورت گفتمان های خرده فرهنگی هم در می آید. به راستی چرا میان والدین و فرزندان تفاوت های اساسی و گاه اختلافاتی وجود دارد؟

این اختلاف در پیش از انقلاب هم وجود داشت و تقابلی در میان پدر و مادر با فرزندانی وجود داشت که به دانشگاه رفته و درس خوانده بودند. آن چه شریعتی در مورد آن بحث می کند نیز قیاس بین منطق دینداری والدین و فرزندان تحصیل کرده است. شاید کتاب شریعتی بر اساس تحلیل شهودمدارانه¬ی نسلی از جوانان حدود پنجاه سال قبل بود که در میان منطق ساده والدین و منطق مدرن آنان بوده است. اما چه اتفاقی می افتد که والدین ایرانی هر بار پس از یک مهاجرت روستایی به شهری این چنین تضادهایی را رو می کنند؟ آیا باید هر بار مهاجرت چنین پدیده ای را شاهد باشد؟

لوی براول، در مطالعه¬ی انسان شناسانه¬¬ی خود از مناطق بومی و منطق موجود در میان مردم آن روزگار چنین متوجه شده که نوعی ذهنیت پیش منطقی و مبتنی بر عواطف و احساسات در میان این بومیان وجود داشته و شکل های پیش رفته¬ی آن نیز به صورت نوعی اندیشه ی عرفانی ظهور و بروز می یابد. این نوع تفکر شاید انطباعات یا ساختمان های ثانوی ناشی از ادراک های احساسی انسان های اولیه از محیط پیرامون بوده باشد. انسان اولیه در اثر تداوم احساس های خود دست به ساختن به یک سری داستان های تمثیلی از اتفاقات قبل می کند و ما بعد زندگی او بر اساس این داستان ها صورت می گیرد. در نتیجه در این داستان ها، شخصیت های موفقی وجود دارند که توانسته اند بر عوامل ترسناک غلبه کنند و از طوفان حوادث بگذرند.

این نوع اندیشه، در امثال و حکم محلی ما بیشتر وجود دارند و اغلب والدین با تکیه بر این امثال و حکم فرزندان خود را نصیحت می کنند. مبادا مثل فلانی باشی که ... و مبادا مثل آن دیگری باشی که ...، بیشتر به صورت تمثیل های موفقیت یا اسطوره های محلی قدرت و غلبه بر حوادث است و والدین شهرنشین مهاجر چه بسا ترس آن را دارند که فرزندانشان جزئی از بسیار قهرمانانی باشند که در این مثل ها شکست خورده اند. انسان شهرنشین امروزی، بیشتر شبیه قهرمانان داستان های قدیمی نیست و طالب این است که در گوشه ای از شهر بخزد و به همراه خانواده اش روزگاری ساده و با قناعت بگذراند.

اما جوانان جدید، نه مبتنی بر این داستان که بیشتر با خواندن درس و یاد گرفتن استدلال، استقرا، اثبات و نفی قضایای ریاضی بار می آیند. آن ها از منطق تمثیلی به سوی منطق استدلالی ان هم مبتنی بر ریاضیات می روند. جایی که همه ی عددها بر حسب مقدار شان با هم برابرند و هیچ یکی بزرگ تر از یک دیگر نیست. آموزش دموکراسی با ریاضیاتی صورت می گیرد که اغلب فرزندان در دنیای اعداد و ارقام یاد می گیرند. اما والدین، هنوز منطق والدینی مراقبت از بچه ها بر اساس روحیه احساسی و نگران خود را دارند. نه آن چنان عشایری و تابع قدرت طبیعی اند و نه آن چنان شهری که به قوانین شهروندی شهر اعتبار کنند و بچه ها را به سپهر شهر بسپارند.

در نتیجه والدین سعی می کنند به شیوه ی گروه های خویشاوندی پیش از مهاجرت، فرزندان را هدایت کنند و نگذارند در دام شخصیت های تمثیلی بیفتند، غافل از این که فرزندان نه به دام می افتند که در منطق جدید شهروندی ادغام شده و به شکل دادن به فردیت خود اقدام می کنند. از این رو دو نوع اقتدار شکل می گیرد، والدین اقتدار خویشاوندی را به مثابه عرصه¬¬ی قبیله ای نگه می دارند و سعی می کنند بر فرایند شخصیت و رفتارهای فردی نظارت داشته باشند و فرزندان به دنبال کسب عرصه¬ی خصوصی ای هستند که شهر برایشان طراحی کرده است.

@thing
جنبش های اودیپی: پدر و مادر، بالاخره ما متهمیم یا نه؟ (صفحه¬ی دوم)
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه

در این عرصه های دو گانه خانوادگی با اقتدار (معمولا) پدر و خصوصی با اقتدار خود فرد، دو نوع رفتار قابل تصور است. رفتار مطیع گونه فرزندان در اختیار پدر و رفتار آزاد فرزندان با راهنمایی و حمایت والدین. اما چون برداشت های والدین و فرزندان غالبا متعارض است، تضادی در خصوص نوع مدیریت فردیت رخ می دهد. در شیوه نگرش والدین، فردیت وجود ندارد و والدین باید در جریان همه چیز قرار گرفته باشند تا مبادا فرزندان خلاف اخلاق و سیاستی که آنان از امثال و حکم فرا گرفته اند رفتار نکنند. اما فرزندان خود می گویند که ما درس اخلاق و حتی سیاست را بلد هستیم و باید بتوانیم شخصیت و عرصه های زندگی خود را خود مدیریت کنیم. تنها راه کاهش تضاد اساسی، حمایتی است که گاهی برخی والدین شهری پیشرو با اعتمادی که به فرزندان دارند در جامعه جا انداخته اند.

منطق های پیشامهاجرت و شهروندی بیشتر مبتنی بر سبک های زندگی روستایی، عشایری و دوره گردی است که در ایران رایج است. امثال و حکم آنان بیشتر بر سیاست های رمه گردانی و زندگی طبیعی حکمفرما است. اما منطق فرزندان الب از دانشگاه و صندلی های برابر آن بر می خیزد و به زندگی و رویای فرزندان شکل می دهد. اغلب فرزندان با خواندن رمان شخصیت ها و فردیت های متنوعی که در جهان جا افتاده اند را فرا می گیرند، اما والدین با احساسات خود بر این عرصه نظارت می کنند. سپس دو نوع احساس میل به آزادی و ارتباط با جهان در کنار ترس و مخفی شدن در خانه در فرزندان شکل می گیرد. این دو احساس متعارض میل و ترس در صورتی که از دوران پیش از نوجوانی شروع شود، می تواند اسیبهای اساسی به روان فرزندان بزند.

در نتیجه¬ی دو نوع نگرش که رابطه ی والدین و فرزندان محل تضاد و تعارض آن است، اختلافات اساسی میان این دو گروه رخ می دهد که چه بسا در نوع نگرش دینی و حتی نگرش اقتصادی هم عارض شود. اما موضوع اساسی که این میان است، دو نوع نحوه¬ی استدلال و استقرار در جهان پیش روی شهری است که مبتنی بر نگرش پیش منطقی و احساسی والدین به تبع تجربه های زندگی متفاوت آنان رخ می دهد. تجربه هایی که در طبیعت و در دامن مخاطرات جوی رخ داده و به داستان های حکمی تبدیل شده است و تجربه هایی که در صندلی های آموزش یا کوچه و خیابان های امن و قانونی شهر رخ داده و در دوره معاصر برای مردم حقوق فردی و خصوصی در نظر گرفته است.


اما فشار اغلب والدین در حفظ قلمروی اندیشه¬ی خودشان و اصرار بر نگه داشتن زیست جهان و احساسات و عواطف خودشان، موجب می شود گاه تضادها به صورت روابطی بین الاذهانی میان نوجوانان شکل گیرد و آن ها را در صفی پیوسته در میان هم کلاسی ها در برابر والدین قرار دهد. از همین رویه، شکل گرفتن خرده فرهنگ های شهری شروع می شود و به تدریج قلمرو اقتدار خصوصی موجب شکل گرفتن فرهنگی از تعارض با والدین در جامعه می شود. در چنین فضایی از باور به فردیت و استراتژی های برساخته از قدرت زندگی شهری بود که در پنجاه سال گذشته هم چنین نوشته می شد: « راه ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺸﺎن دادي ، ﭘﻴﺸﻨﻬﺎدﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ داﺷﺘﻲ ، ﺷﻜﻞ زﻧـﺪﮔﻲ و ارزش ﻫﺎي اﺧﻼﻗﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ اراﺋﻪ ﻛﺮدي اﻳﻦ اﺳﺖ: ﻧﺮو ، ﻧﻜﻦ، ﻧﺒﻴﻦ، ﻧﮕﻮ، ﻧﻔﻬﻢ، احساس نکن، ﻧﻨﻮﻳﺲ ، ﻧﺨﻮان ، ﻧﻪ ، ﻧﻪ ، ﻧﻪ ... (پدر، مادر ما متهمیم) »

@thing
گفتگو یا جنگ سرنیزه؟
محمد زینالی اُناری

بسیاری از شما شاید در مواجهه با افرادی قرار گرفته باشید که با شما گفت و گو می کنند و گفت و گو کردن با ایشان برای شما سخت می شود. وقتی گفت و گو می کنید، مبتلا به این می شوید که طرف مقابل اجازۀ اکران بحث را به شما نمی دهد و دقیقاً در موقع استقرا یا کبرای استدلال، سخن دیگری را به میان می آورد. یا این که در هنگام استدلال یکی از مفروضات شما را غیر معتبر حساب کرده و بحث شما را به سوی اثبات یا دفع از فرضیه می برد.

دیالوگ، دیالکتیک و گفت و گوی سازنده، از طریق شنیدن استدلالات و سپس با داوری دربارۀ آن یا به چالش کشاندن آن صورت می گیرد. سقراط افلاطون، تعاریف و معنای رایج مفاهیم را با بحث کردن به چالش می کشاند و نقصان یا نادرست بودن آن را بیان می کرد. به صورت دیگری، گفت و گوها می توانند به صورت آزاد صورت گیرند تا مخاطب پس از شنیدن سخن تمامی گویندگان، از میان کلیت این سخنان یکی را برگزیند.

اما امروزه برخی هستند که ضد گفت و گو بوده، سعی شان بر این است که گفت و گو به انجام نرسد چرا که آنان خود استدلالی ندارند و راه اصلی خود را از شکستن استدلال دیگران انتخاب می کنند. بر خلاف این که این شیوه تدافعی فهمیده شود، از رویکردهای صوری گفت و گو استفاده می کنند. یعنی این نوع شکستن گفت وگو توسط ایشان، شبیه گفت و گو می نماید، اما در واقع این گفت و گو نبوده و هدف اصلی اش خسته کردن و اثبات ناتوانی گوینده است.

به جای این که اهل استدلال جدلی و دیالکتیک باشند، اهل نبرد هستند. این شیوه به جای گفت و گوی سالم به جنگ سرنیزه شبیه است. در جنگ سرنیزه، هدف این نیست که طرف مجاب شود یا رای خود را اثبات کند، هدف این است که طرف خسته شده و اعلام باخت کند و دیگر جرأت این کار را نداشته باشد. البته خدای نکرده در یک جنگ واقعی، احتمالا هدف به مراتب مخاطره جویانه تر هم می باشد.

در این نوع ارتباط کلامی، وقتی شما سخنی می گوئید، امکان دارد در همان ابتدا نفی شود، شبیه این که به سرعت توسط مخاطب ( یا بهتر گفته شود حریف)، به اصل اولیۀ بحث شما حمله می شود. فرض اول شما هم حتی فرصت امکان نمی یابد. آن گاه باید برای اثبات امکان فرض اولیه تلاش کنید. در این حالت با شخصی بحث می کنید که حمله را برای گفت و گو انتخاب کرده است. در این حالت گفت و گوی نفس گیری را خواهید داشت و هیچ گاه احتمال صغری و کبری نخواهید داشت.

احتمال دارد طرف مقابل پس از بیان یکی از بهترین استدلال های شما، قبل از به سرانجام رسیدن بحث را عوض کند. در این موقع مخاطب تان مانند جنگجویی است که به سرعت محل خود را نیم متر به چپ و راست عوض می کند. او ممکن است در یک موضع نقصی را به یکی از جملات شما وارد کند و به محض شروع شما برای بیان آن، اشکال دیگری وارد کند. کار شما شبیه دفاع از دو ضربه متوالی از چپ و راست است، شما بیشتر با یک جنگ جوی سرنیزه سر بحث باز کرده اید تا با یک فرد معتقد به گفت و گو.

برخی که دیگر معتقدند بهترین دفاع حمله است، آن ها اجازۀ هیچ بحثی به شما نخواهند داد و پیش از آن که شما سخنی بگوئید، معتقدند که شما ناراست می گوئید، او قول خواهد داد که به شما ثابت کند درست نمی گوئید و این را شما خواهید فهمید، شبیه همۀ کری خوانی های جنگی. ممکن است او مانند جنگجویانی که دستی بر نیروی ذهن دارند، شما را اغوا کند و حواس تان را به این سو و آن سو پرت کند و مدام اطراف را نگاه کند. شاید او در خاتمه به شما بگوید که استدلال درستی نداشتید، اما شما ناتوان نیستید و فقط فرصت استدلال را پیدا نمی کنید.

این ها در صورتی است که شما پیش روی یک قهرمان جنگی علاقمند به جنگ سرنیزه بایستید، یک جنگجوی ناشی هم ممکن است سعی کند با شیوه های نابخردانه و ناجوانمردانه شما را تسلیم کند. او بدون رعایت اصول جنگی، از شیوه های نابجایی چون غفلت زده کردن استفاده می کند یا این که همین فوت و فن حمله را به درستی انجام ندهد، نظیر این که موقع گفت و گو مورد از شما سوالهایی شود که به قدری نامفهوم باشد که اصلا امکان پاسخ هم نداشته باشید، ولی انتظار دارد رابطه اش با شما جدی گرفته شود.

این روزها شاید با بسیاری از افراد گفت و گو کنید که حرف عوض می کنند، اشکالات نابجا می گیرند و فرصت استدلال به شما نمی دهند، یا این که حواس درست و حسابی به سخنان شما نمی دهند. شما باید بدانید که با کسی گفت و گو می کنید که هیچ تمرینی برای گفت و گو نداشته و بیشتر تمرینات رزمی انجام داده است. این بیشتر شبیه دعواهای کسانی است که در گذشته بر کوی و گذر با هم داشتند و یک اختلاط ساده در میان آن ها به زودی به دعوای حسابی تبدیل می شد. مراقب خودتان باشید.

@thing
اقتدا به احمدی نژاد
محمد زینالی اُناری

حدود چهارپنج سال پیش یکی از مسئولینی که با ایشان کار می کردیم، که اخلاق تند و بی ملاحظه ای هم داشتند، جا به جا شد و رفت. من که با اخلاق ایشان می ساختم و کمتر در مورد ایشان اظهار نظر می کردم چون آن روزها چند کتاب روانشناسی خوانده بودم. اما همۀ دوستان و همکارانم که پیش از ایشان مدام از اخلاق ویرانگر بالا دستی نقد می کردند ماندند با هنجارهایی که او در موسسه ایجاد کرده بود. آن موقع دیدم ایشان رفته اند اما روحی که بر سیستم و روابط اقتدار و حتی گفتگوهای آن حاکم کرده اند، باقی مانده است و همه باز هم در حال گله از همدیگر هستند. به یکی از دوستان گفتم که فلانی رفته ولی در همۀ ما یک فلانی درون باقی گذاشته است و باید او هم برود، در غیر این صورت او نرفته است.

امروز بار دیگر چنین پدیده ای را به وضوح دیدم. اگرچه حدود دو ماه است روش و منش محمود احمدی نژاد را از کسانی که قصد داشتند اقدامات منتقدانه علیه وضع موجود نشان دهند، دوباره می دیدم. اقتدا به احمدی نژاد در مشی سیاسی و شیوه مونولوگ کسانی که معتقد بودند با او نسبتی ندارند و حتی از او نقد هم دارند، چیزی است که از هنجاری شدن روحیه احمدی نژاد در جامعه نشان می دهد. البته من بیشتر معتقدم آن چیزی که در احمدی نژاد هم بود، خودش نبود بلکه این هنجارهایی بودند که در جامعه و فرهنگ بیانی ایران و طبیعتا بخشی از مردم وجود داشت. وگرنه هیچ کس اخلاقی را رسماً تأسیس نمی کند، مگر این که جرأت پیاده کردن آن را در یک صحنۀ انسانی داشته باشد.

در هر حال، این هنجارهای منتقدانه و آن هم با ناشیگری و غیرحرفه ای امروز هم دیده شد و برچسب زنی، عدم اعتبارسنجی گفتار و عدم فایدۀ آن در مناظره - که یک رابطه گفتگویی برای خلق یا کشف حقیقت در سیاست است و می تواند روی رفتار دولت های بعدی تأثیر موثر داشته باشد- انجام گرفت. دکتر قالیباف که یک مدیر نسبتا موفق در سپهر بروکراسی ایران قلمداد می شود و در مورد دلبستگی و علاقمندی او به خدمت و سیاست همه واقف هستند، قدرت بیان بسیار ضعیفتری از آن چه که در مورد منش و شخصیت ایشان انتظار می رفت به اجرا گذاشت. بدیهی است این نشان از تکنیک های تقلیدی و غلطی می دهد که ایشان استفاده می کنند.

باری آن چه در نقدهای دو ماه اخیر، بحث های موجود و کلیدواژه های سیاسی از سوی منتقدان دولت موجود دیده می شود، نشان از این است که آن ها از یک مهندس که خود هیچ گونه نمایش موفقی از نقد، دیالوگ و مناظره ارائه نداده است، تقلید کرده و چه بسا موجب هنجاری شدن بیشتر این روحیه هم بشوند و معلوم نیست وقتی نقد می کردند از چه چیزی نقد می کردند. اما آن چه که در سال 1392 اتفاق افتد، نشان داد که این هنجار از بین رفته و اشخاصی که از این شیوه استفاده می کنند، چه بسا از فسیلهای این هنجار نابود شده استفاده کرده و نخواهند توانست روی موج فرهنگی جامعه سوار شوند. آن ها مثل یک باستان شناس هستند که در حال قدم زدن در موزه ای تاریخی از حرکات و گفتار بوده و هیچ گاه نخواهند توانست آن چیزی را که در رویا دارند در جهان واقعی تحقق بخشند.

همۀ این نکته ها به کنار، باید بگویم که مناظره یک روش فلسفی است و متاسفانه با این اقدام افرادی که به مناظره، استدلال، کشف حقیقت و مهم تر از آن عشق به حقیقت آشنا نیستند، نقد و اعتراض انسانی در ایران روز به روز غیر عقلانی تر معرفی می شود. نقد، یک اقدام عقلایی در راستای بقای زندگی انسان و بازگشایی حقیقت است و اگر چنین شود، نقد به جامعه به صورت گفتاری منفی و پرخاشگرانه معرفی می شود که در نتیجۀ آن بسته تر شدن فضای سیاسی دور از انتظار نیست. طبیعی است کسانی که خود این گونه نقد کنند، به سرعت نسبت به هر نوع نقدی واکنش منفی داشته باشند. لذا باید فکری برای معرفی و ارزشگذاری به نقد واقعی و جداسازی آن از شیوه های هجوآلود نمود.

@thing
به زودی نمایشگاه بین المللی کتاب که رویدادی همه ساله است، برای قدم های پیاده و نگاه های آشنای ایرانی ها به سیل عظیمی از طرح های جلد که به صف کشیده شده اند، به راه می افتد.

من این رویداد عظیم و مبارک را به همه ایرانیان که در لابه لای تبریک های بسیار جشن تولد و مناسبتهای تقویمی هستند و به انتخاب های هزینه در بازارها و خیابان های پر از برند و مانکن عادت کرده اند، تبریک می گویم.

@thing
قالیباف، بنز الگانس و شکاف طبقاتی
محمد زینالی اُناری

همه به یاد داریم که سمندها چه زمانی به سیستم پلیس وارد شدند، وقتی که همه به اشراف زده شدن پلیس با بنزهای الگانس اعتراض کردند. پلیس پیش از آن، بنز الگانس را وارد سیستم خود نموده بود تا به ظاهر بتواند بهترین تعقیب و گریزها را داشته باشند. در همان دوران که یک فیلم اکشن خارجی تعقیب و گریز پرشیا و بی ام و را نشان می داد، یعنی وقتی که صنعتگران داخلی سعی می کردند یک سر و سامانی به خودروسازی بدهند و با خودروسازان خارجی همکاری می کردند، پلیس از ماشینهایی استفاده می کرد که نماد واردات گران ترین خودروها به ایران بود.

نمادهای طبقه مرفه قبل از این که خود را مشروع جلوه بدهد، امکان عرفی شدن در شرایط پس از یک انقلاب مستضعف پرور را نداشت و پلیس در آن دوران یعنی در زمانی که "معترض امروزی بر علیه طبقه مرفه" فرماندهی آن را به دست گرفته بود کمر مردم ایران را در زیر طبقات مرفه خم کرد. چه بسا این اقدام را بتوانیم از روی بی توجهی به شکاف طبقاتی در زمان قرارداد الگانس بدانیم، اما طبیعی است که این بی توجهی پای سخنان امروز چهاردرصد به نوود و شش درصد را هم می گیرد. جنبشهای یک به نود و نه آمریکا حدود سی سال پیش توسط کسانی مفهوم سازی شده بود که سالها این موضوع را شرح داده بودند و بر علیه نخبگان قدرت آمریکایی کتابهای متعدد نوشته بودند.

اما ایران یک استثنا است، در ایران افراد ممکن است خود تشدید کننده ی شکاف طبقاتی باشند و نمادهای مشروع ساز سلطه لذتهای طبقه مرفه را مشروعیت ببخشند و سالها بعد دقیقا اقدامی برعکس کارهای پیشین خود انجام بدهند. این عمل طوری است که نه کتابی درباره آن نوشته اند، نه سالها مبارزه کرده اند. فرصت طلبها زمانی که واردات برایشان فرصت ایجاد کند، به واردات می پردازند و زمانی که بخواهند از راه جنبش وارد گود شوند، جنبش راه می اندازند.

به قول آن فرد، ایران اقیانوسی است با عمق یک وجب و چون مردم آن روزنامه نمی خوانند و وارد کننده الگانس زود از یادشان می رود، چه بسا همان فرد علیه صاحبان امروزی الگانس اعتراض کند. الگانسها دوره واردات ماشینهای آیرودینامیک را در ایران آغاز کردند. چیزی که برای طبقات مرفه امکانات خوبی برای تشخص و تفکیک از طبقه متوسط محسوب می شد و پیش از آن شاید از جانب مردم عکس العمل می دیدند، اما قالیباف با اداری کردن این خودروها این عکس العملها را از بین برد. همواره آدم یاد خوارج می افتد که اول علی(ع) را مجبور به حکمیت کردند و سپس گناه خود را به گردن او انداخته، با او به ستیز برخاستند.
https://t.me/thing/608

@thing
انتخابات ایران: رویارویی میان دو گفتار مردم و ملت

آنچه اینک می توان به این مقاله افزود، این است که در این کارزار ما با تقابل حماسه و ایدئولوژی مواجه هستیم.

حماسه به معنای بازنمایی های سنت و غیرت در نترسیدن مردم ایران از جنگ و هواداری سازمان یافته ( جمع گرایی ) یا عشق محرومین به رهبران آن به تعبیر نیچه ای آن
و ایدئولوژی بمعنای مدرن آن با تاکیدات بنتامی در حق داشتن زندگی معمولی، رعایت احترام به خصوص به سبک زندگی زنانو ارتقای کیفیت زندگی به خصوص در تامین بهداشت و آموزش طبقات پایین.

البته رادیکالیسم های متنوعی که علیه رویکرد رایج حماسه سالاری در ایران ( یا همان محافظه کاری سنتی) شکل گرفته اند، به بروز ایدئولوژی مدرن باور یا اعتنا نداشته و تمایل دارند خود را در تقابل با حماسه تعریف و تقویت کنند.

- پیشتر نوشته ام که وجه حماسه سالاری در ایران را نمی شود ایدئولوژی خواند ولی اغلب منتقدان نظام جمهوری اسلامی، وجود مدرن آن را کاذب دانسته و البته به این نظام ماهیت ایدئولوژیک قائلند. به هر حال از تعابیر معناهای متعدد استخراج می شود، تاکید من بر این بوده که حماسه سالاری ( با ابعاد عاطفی، اعتقادی و مریدپرواری) را نمی توان ایدئولوژی ( که چشم انداز و منطق راهبردی خاصی برای تحقق امر زمینی دارد) دانست.

https://anthropologyandculture.com/%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%AA-%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%A7%D8%B1%D9%88%DB%8C/


@thinh
باعرضه و ماهر، روزنامه اعتماد۱۳اردیبهشت ۱۳۹۶
محمد زینالی اناری
@thing