‍ .
🎭در حافظه صحنه | قسمت دوم
به بهانه‌ی نمایش «منظومه‌ی پیامبر بدی‌ها»

«سیدمحمد مساوات» از نمایشنامه‌نویسان و کارگردانان شناخته‌شده تئاتر معاصر ایران است که با نگاهی متفاوت به روایت، طراحی صحنه و شیوه‌های اجرایی، آثار متعددی را روی صحنه برده است. او متولد سال ۱۳۶۲ و دانش‌آموخته رشته نقاشی است و فعالیت هنری خود را ابتدا از هنرهای تجسمی آغاز کرد و سپس به نویسندگی و کارگردانی تئاتر روی آورد.
مساوات که بنیان‌گذار گروه تئاتر «رادیکال ۱۴» است، در طول سال‌های فعالیت خود، تجربه‌های متنوعی از نمایش‌های واقع‌گرایانه تا آثار تجربی و فرم‌گرا را پشت سر گذاشته و موفق به دریافت جوایز متعددی در زمینه نویسندگی و کارگردانی شده است.
یکی از ویژگی‌های مهم آثار او، توجه ویژه به تصویر، طراحی صحنه و تجربه شیوه‌های تازه در روایت داستان است؛ به‌گونه‌ای که در برخی اجراها، زبان، حرکت و روابط شخصیت‌ها از ساختارهای متعارف فاصله می‌گیرند.
مرور آثار او نشان می‌دهد که محمد مساوات در مسیر کارگردانی خود، از روایت‌های واقع‌گرایانه و خانوادگی به سمت تجربه‌های متفاوت در ساختار نمایش، زبان و طراحی صحنه حرکت کرده است.
او در آثارش تنها به روایت یک داستان بسنده نمی‌کند، بلکه با تغییر شیوه بیان، استفاده از عناصر بصری و خلق موقعیت‌های غیرمتعارف، تلاش می‌کند تجربه تازه‌ای از مواجهه مخاطب با تئاتر ایجاد کند.
از فضای آشنای یک خانه در «قصه ظهر جمعه» تا جهان نامتعارف «بی‌پدر»، تجربه‌های تصویری «این یک پیپ نیست» و «بیگانه در خانه» و فضای متفاوت «شکوفه‌های گیلاس»، آنچه در مسیر کارگردانی مساوات اهمیت دارد، جست‌وجوی شیوه‌های تازه برای روایت و اجرای نمایش است.
اکنون این هنرمند با تازه‌ترین اثر خود، «منظومه پیامبر بدی‌ها»، بار دیگر به صحنه بازگشته است؛ نمایشی که سرودن متن، کارگردانی و طراحی صحنه آن را بر عهده دارد و این بار در کنار «نگار جواهریان» به ایفای نقش نیز می‌پردازد. این نمایش در سالن شماره یک مجموعه تئاتر لبخند روی صحنه رفته و ادامه‌ای بر تجربه‌های متفاوت او در خلق جهان‌های نمایشی است.
از «قصه ظهر جمعه» تا «منظومه پیامبر بدی‌ها»، مسیر هنری محمد مساوات را می‌توان مسیری از جست‌وجو و تجربه‌گرایی دانست؛ کارگردانی که در هر اثر، با استفاده از امکانات زبان، تصویر و حرکت، به دنبال شیوه‌ای متفاوت برای روایت است و اکنون با حضور هم‌زمان در جایگاه نویسنده، کارگردان و بازیگر، فصل تازه‌ای از فعالیت هنری خود را رقم زده است.

‍ 🎭صحنه به سبک او
به بهانه‌ی نمایش «هیس طوری»

از چهره‌های جوان و خلاق تئاتر که در زمینه نویسندگی، کارگردانی و بازیگری فعال بوده و شیوه‌ای منحصر دارد، «علیرضا نجف» است. این هنرمند جوان ابتدا چند اثر از نوشته‌های دیگران را کارگردانی کرد و حالا مدتی‌ست که خود نیز دست به قلم شده و متن های خود را کارگردانی می‌کند. «زنبورهای کارگر» از نوشته‌های علیرضا نجف تازگی بر صحنه تئاتر لبخند آمد که برای چندمین دوره، اجرا می‌شد. این نمایش سبکی تجربه گرا و خلاقانه و مبتنی بر فرم داشت که تلاش می‌کرد به مفاهیم زندگی و روانشناختی به شکل کلاژ بدون خط روایی سرراست بپردازد و تماشاگر را در یک تجربه متفاوت، سهیم کند. از دیگر آثار کارگردانی «علیرضا نجف» نمایش‌های «دفاع از دیوانگی» و «دندان خواب سفر مرگ» بوده‌اند.
او همچنین در نمایش‌های «بایگانی برای یک مساله شخصی»، «دفاع از دیوانگی» و «پس از برخورد جسم سخت به سر» و «زنبورهای کارگر» به عنوان بازیگر حضور داشته و به ایفای نقش پرداخته است. اما از دیگر فعالیت‌های «علیرضا نجف» طراحی صحنه است که برای نمایش‌های «مرگ و دختر جوان»، «نه ماه پس از تولید»، «دفاع از دیوانگی» و «زنبورهای کارگر» به انجام رسانده است. این هنرمند خلاق نمایش تازه ای را آماده اجرا کرده است. نمایشی به نویسندگی و کارگردانی خود که گذری به دل تاریخ دارد. نمایش «هیس طوری» به نویسندگی و کارگردانی «علیرضا نجف» و بازیگری «رضا ‌اَهورا، مبین ‌بهزاد، حمیدرضا ‌قامتی، کیارش ‌کام ‌رو، شادمهر ‌کیانی، بهروز ‌لسانی، علیرضا ‌لطفی ‌زاده و بهار ‌صبوریان» برگرفته از مجموعه کتاب «سرگذشت استعمار» است. این نمایش سفری به اعماق تاریخ و روایتگری داستان‌های است که در این کتاب گم شده اند. نمایش «هیس طوری»، از تولیدات خانه نمایش امید، از ۱۷ آبان در تئاتر هامون سالن ۲ بروی صحنه آمده و تلاش می‌کند در این سفر تاریخی مخاطب را با خود همراه کند.