Orzular. Senda ham koʻpmikan ular? Ochigʻini aytsam, senli tushlar, xayollar va orzular bu dunyoda yashashga, muammolarimni va qiyinchiliklarimni yengib oʻtishimga undaydi.

Istasang, uchrashganimizdan keyin albatta bizli va bizsiz hayotimiz haqida bir-birimizga soʻzlab beramiz.

Seni uchratganimdan keyin baʼzi yoqtirmagan nimadirlarimni ularsiz yashay olmaydigan darajada yoqtirib qolarman. Yoki aksincha, avval sevgan baʼzi narsalarim yoqmay qolar. Ochigʻi bular haqida oʻzim ham aniq bilmayman. Sen faqat xayollarimda va baʼzan tushlarimdagina borsan, men bilan yashaysan. Reallikka qaytgan yoki uyqudan uygʻongan zahotimoq barchasi avvalgi holiga qaytadi. Erksizlik, qandaydir majburiyatlar, siqilgani bir olam sabablar va eng dahshatlisi sensizlik. Oxirgi bormikan bularni bilmaymankuya, lekin men faqatgina sensizlikka bardosh berolmayman. Qolgan barcha nimaiki boʻlsa, sen bilan birgalikda yengib oʻtishni, maqsadlarimga erishishni istayman. (bu — hayot, albatta, qandaydir sinovlar va qiyinchiliklar hammamizda boʻladi)

Oʻzi umr bir marta berilsa-yu, uni ham sensiz oʻtkazsam, gʻalatimasmi!?

Ertaga nima boʻlishi haqida bilmayman. Balki men kutganimdek boʻlmas ertalar. Menga hozirgi kunim qiziqroq. Ayni damda tirikman, nafas olyapman (zoʻrgʻa boʻlsa ham), maqsadim bor(majburlikdan boʻlsa ham) va sen haqingda oʻylayapman. Sen haqingda soatlab oʻylashim mumkin. Avvallari tez-tez oʻylab turardim sen haqingda. Baʼzan tushlarimga kirarding. Soʻnggi ikki haftada barchasi oʻzgardi. Robotdekman. Bir xil kun tartibi, bir xil mazmundagi tushlar, bir xil savollar. Hozirgi kunda hayotim faqatgina bir rangdan iborat. Unga kamalak tusni kiritish senga bogʻliqdir balki?

Lekin, menimcha, yetarli darajada kutdim seni. Buyogʻiga bardoshim yetmaydi kutishga, sogʻinishga, yigʻlashga, eslashga, nimaiki boʻlsa, barchasiga. Ammo ayni damda butunlay boshqa narsalar haqida oʻylayapman. Ikkimizda ham "Biz" boʻlishimiz uchun faqatgina hozir bor. Keyinchalik nima boʻlishiga hech kim kafolat bermaydi. Orzu qilgan kelajagimizda, orzularimizda men boʻlmasamchi? Yoki sen boʻlmassan balki? Ehtimol qarashlarim, orzularim, "men"im butkul oʻzgarar.

Bilmayman, kelajakda nima boʻladi, qanday boʻladi, kelajak boʻladimi oʻzi? Buni ham bilmayman. Bilganim ayni damda "Biz" boʻlishimiz uchun fursat bor tamom! Uni esa qadrlashimiz kerak.

Har tun aqlimga kelyapsan. Avvallari makoning qalbim, xayollarim va tushlarim edi. Asta-sekin aqlimga ham hujum qilyapsan. Ishq shunchalar boʻlarmikan? Bunaqa hissiyotni bittagina soʻz, uchtagina harf bilan ifodalagim kelmayapti. Aslida kechinmalarim birgina soʻzga sigʻmas ekan. Ular xuddi qaysar dengiz singari qalbimni mavjlantirmoqda. Uni yorib oʻtishga harakat qilmoqda.

Eslolmayman, birinchi marta qachon koʻzlar koʻzga tushgandi. Yoʻq, yaxshisi oxirgisi haqida gaplashaylik. Koʻzlarimiz qachondir toʻqnashdimikan oʻzi? Sen biror marta koʻzlarimga tik qarashga jurʼat etdingmi? Bilmadim. Ayni damda meni oʻylar girdobiga tashlayotgan tunlardan har kecha qochishga harakat qilyapman.

Yigʻlagim kelyapti. Barcha kechinmalar, nimaiki boʻlsa barini koʻzyoshlar bilan belagim kelyapti. Inson shu qadar ojizmi? Darrov yigʻlaydigan, unuta olmaydigan, kimnidir seva olmaydigan, koʻziga tik qaray olmaydigan darajada. Jar yoqasiga shu qadar yaqinlashib qoldimki, ertangi kunimdan ham qoʻrqib ketyapman.

Dard, alam, qoʻrquv — bu dunyoda qanday tuygʻular boʻlsa, hammasi bir paytda hujum qilyapti. Menimcha, asliyatimga qaytyapman. Ikki yil oldingi oʻzimga. Yaqinda sheʼr yozishni boshlarman balki, avvalgidek? Kitoblarga shoʻngʻirman yana. Senga majburlab bir-ikkita kitob oʻqitgim kelyaptiyu ilgarigidek, lekin seni yana bir bor yoʻqotgim yoʻq. Topilmagan inson yoʻqotilmaydi, menimcha.

Bilaman, yana bugun, bu tun qalbimda uxlaysan, tushlarimga kirasan. Ularda koʻrishguncha)

Maktublarga raqam qoldirsam boʻlarkan. Deyarli har kuni senga "maktub" yozyapman shundogʻam. Joʻnatilmas va javobsiz maktublar. Insonlar sevgilisini ardoqlab, topishish uchun kun sanab yashaydi. Unga atab she'rlar bitadi. Sevgilisini eng goʻzal nomlar bilan ataydi: kiprik, Oyqiz, masalan. Mening lugʻatimda faqat U bor. Shu xolos. Sen deyolmayman, vaqti kelganda sizlashim bor. Ismingni tilimga chiqarolmayman, odamlar oʻqishi bor. Sen mening hech kimimsan. Doim shunday boʻlgan. Abadulabad shundayligicha qoladi.

Hamma narsaning yakuni bor bilaman. Koʻzyoshlarning, yomonliklarning, hatto ba'zan nafratning ham. Lekin men ikki narsada: sevgi va sogʻinchda yakun koʻrmadim. Ulardan qanchalik koʻp foydalansang ham tugamaydi. Cheksizdek goʻyo. Ayniqsa, sogʻinch. Vaqti-vaqti bilan yodingga tushadi, qalbingni shu qadar ezib tashlaydiki, qalb suvi koʻzlardan daryo boʻlib oqib tushadi.

Senda muhabbat haqidagi tasavvurlar qanday oʻzi? Sogʻinch haqidachi nimalarni bilasan? Sening lugʻatingda faqatgina kub, parallelipiped, yuza, ildizlar boʻlsa kerak-a, faqat? Bilaman, kimningdir yonida she'r, kitob oʻqishni, hislaringni oshkor etishni istamaysan. Lekin insonlardan yashirincha, bir burchakka kirib olib kitob oʻqigan, qaysidir she'rni oʻqib, meni xotirlagan paytlaring boʻlganmikan?

Bular judayam chuqur, insonni ich-ichidan kemiradigan javobsiz oʻylar. Yaxshisi, senga olmoshlardan boshqa nom topish haqida oʻylab koʻrishim kerak.

Sen kutasan kimni, qayerda,
Kelaman deb qildimi va'da?