Birinchi marta sen bilan futbol koʻraman, qachondir...

Aslini olganda, sevgi haqida hech narsa bilmayman. Bilganim — faqat Sen!

Va sensiz qolishga undama meni,
Oʻzimdan oʻzimga tikilgan dorman.
Taqdirdan tilanib topganman seni,
Nafasing nafasim boʻlguncha borman...

Nima desam ekan, bu hayotda hech kim va hech narsa men oʻylagandek boʻlmas ekan, sen ham majbur emassan, (ammo meni chin dildan sevsang, bularni oʻzing bajarasan, meni xafa qilishni istamaysan. #menimcha. Har holda shunday oʻylayman) istaganimdek boʻlishga, shu yerga yozgan va yozmagan orzu-havaslarimni bajarishga ham. Sendan orzularim yoki pul mashinasi sifatida foydalanishni istamayman.

Lekin aytmoqchi boʻlganim, birinchi tasavvurimdek qol. Qandaydir son-sanoqsiz niqoblar boʻlmasin senda. Har holda men bilan munosabat qilayotganingda ulardan foydalanma. Eng koʻp senga ishonishni xohlayman. Qaysidir ishni U qilmaydi, qilmagan deganimda chindan ham haq boʻlib chiqishim darajasida.

Yana menga sen ham ishonishing kerak. Men haqimda nimaiki boʻlsa barchasini bilishing kerak. Qaysi gulni yoqtiraman. Qaysi ovqat yoqadi. Nimani yoqtirmayman. Hammasini.

Yana yozmoqchi boʻlganlarim koʻp. Ammo bularni kimdir oʻqishiga ishonmayman. Balki Sen ham oʻqimassan. Hozirgi insonlar uzun postlardan koʻra koʻproq qisqa va mazmunli gaplarni yoqtirishadi (oʻzimda ham baʼzan shunday. Kayfiyatimga qarab)

Soʻnggi vaqtlarda seni ham, oddiy tuygʻu boʻlgan muhabbatni ham ideallashtiryapman. Va hozirdanoq men istagan Sen va men orzu qilgan muhabbat xayollarimdagidek boʻlmasligidak qattiq qoʻrqaman.

Ammo mayli aynan xayollarimdagidek boʻlmasin. Undan-da goʻzal boʻlsin barcha-barchasi!