"Sen bilan tanishmoq go‘yo ilk bor bir qo‘shiqni tinglab, u qalbimning abadiy sevimli kuyiga aylanishini his etishdek edi."

Inson har doim ishonishni xohlagan narsalariga ishonadi. Garchi u yolg'on bo'lsa ham.

O‘zingni ilhom deb o‘ylaysan yoxud
She’rimdan o‘zini izlagan qizsan.

Boshingni bir alpning yelkasi tutsa,
Yashasang, dunyoni unutsang...

Kafka: “U hech qachon meniki bo‘lmagan, faqat mening eng sevimli illyuziyam edi.”
Dostoevskiy: “U jilmayganda hatto illyuziyalar ham haqiqatga aylangandek tuyulardi.”

Uzun postlar yozmay qo'yganimga ham ancha bo'libdi. Deyarli 1 yil. U paytda sevgi haqida yozardim. Hozirgi mavzu esa umuman boshqa. Sevgining borligi bir dard bo'lsa, yo'qligi esa yana bir dard.

Oxirgi kunlarda ikkita odamni va ikkita hayotni ko'tarib yurgandekman. Biri yashayotgan hayotim bo'lsa, yana bir tushlarim (u yerda vaziyat yomon). Ichimdagi bir odam yaxshi, samimiy bo'lishni xohlayotgan bir paytda, ikkinchisi o'zi bilmagan holda ko'p insonlarga faqat azob berishdan boshqasiga yaramayapti. Ikki inson bor bo'lsa, ularning orasini buzayotgan uchinchi shaxsman men. O'zim bilmagan holda qandaydir falokatlar olib keladigan, tinch yashab yurgan insonlar hayotini barbod qilib yurgan insonman.

Yana ta'sirchanman. Bir qarasa, baliqlar qanday qilib bir umr akvariumda yashashi haqida yoki qushlar qafasdan tasodifan chiqib qolsa, hattoki qafasdan chiqishdan ham qo'rqishi haqida, yana yoqimtoy itlardan aksariyat qizlar qo'rqib, baqirib qochishi haqida o'ylab qolyapman oxirgi paytlarda.

Eng yomoni rostgo‘ylik, tilimni tiyolmaslik. Avvallari o'ylab gapirardim. Hozir haqiqatlarni insonlarning shartta yuziga qarab aytaman, uyalmay, tortinmay, qo'rqmay. Gʻalati hissiyot.

Yana insonlarning miyasidagi fikrni oʻqishga, ularni qaysidir ma'noda boshqarish, fikrlarini o'zgartirishga harakat qilishim ham bor gap. Yaqinlarimni qaysidir xatodan qaytarishga harakat qilaman. Ammo bu vaqt davomida o'zim sanoqsiz xatolarga yo'l qo'yib qo'yaman.

Kechirimlilik. Bu tuyg'u kam miqdorda bo'lsa ham bor, ammo uning o'rnini xatolardan dars olish, ularni unutmaslik, bir insonga ikkinchi marta ishonmaslik egallab boryapti.

19 yoshimda o'zimning yangi versiyamni yaratayotgandekman. Ehtimol shungadir, ruhim notinch, dengizdek toshyapti. Ichimdagilarni bayon qilish uchun yana bir eshitguvchi quloq izlayotganim ham bor gap. Mavridimas, izlashni to'xtatish kerak. Qachondir meni bir umrga eshitishga qodir, ko'zlarimdan hammasini anglab oladigan, to'kila oladigan yagona manzilim bo'ladigan insonni topishimga ishonchim komil. Hatto hech qachon hozirgidek ishonmagandim bunga. Demak oz qolibdi.

Hech qanday ma'nosiz yoziqlardan biridir ehtimol bu. Aniq nimadir bera oladigan post ham emas bu. Balki vaqt yo'qotishingizga ham arzimas. Ammo nima bo'lgan taqdirda ham shu yerda borligingiz va shu joygacha o'qib yetib kelganingizdan xursandman. Inson kimgadir dardini aytsa, o'sha dardi yengillashadi. Inson xudbin. Dardini boshqa kimningdir yelkasiga ortishni ham istaydi. Xullas, inson bo'lishdan ham charchayman ba'zan. Ammo insoniylik boshqa narsa. Yashashga undaydi.

Aytmoqchi bo'lganim, inson har qanday vaziyatda o'zini boricha qabul qila olishi kerak. Kamchiliklari, xatolari, ichidagi to'fonlar bilan. Shunda atrofingizdagilar ham sizni boringizcha qabul qilishni, sevishni boshlaydi...

- Xo'sh, o'z insoningni boshqalardan qanday farqlaysan?
‐ U boshqalar uchun qo'pol, men uchun esa muloyim bo'ladi.

We fell in love in October.

Boʻrttirmang, hamma bir-birisiz yashay oladi. Hech kim kislorod emas.

Yana sevishdan ko'ra tushuna olish muhim.

Sen meni boshqaga berma, iltimos
Boshqaning qo'lida kelmaydi o'lgim.

Azizim, ne uchun maysa emasmiz?

Kapalakdek kelib, qoshingga qo'nib,
Ko'zingga termulib o'tsaydi umrim...