Ilgarilari go’zallikka ilhom manbai sifatida qarashgan. Hozir shunchaki shablon xolos. Hamma yerda o’xshash chehralar, ko’pchilikning idealogiyasi, standartlari - bir xil. O’ziga xoslik yo’q.

O‘lik shoirlar jamiyati kinoekranlarda namoyish etilganiga 36 yil to’libdi. Ta’lim, she’riyat va hayot haqidagi qarashlarimizni o‘zgartirolgan film.

O captain, my captain...

@vasilbro

Balerinani syujeti uchungina ko'ryapman !

Syujet:

P.s: chellenjni qabul qildim😁

#binnarsa

O’z soyamni sotib yubordim. Bu na istiora, na hazil. Haqiqatan, shu ishni qildim. Quyosh tik ko’tarilgan, jaziramananing avj pallasida, bir notanish odamqarshimdan chiqdi. Gap-so‘zsiz soyam evaziga “nimadir” taklif qildi. O‘sha narsa nima edi, hozir ham aniq bilmayman. Lekin ko‘nglimni ovlagan, ich-ichimdagi bir bo‘shliqqa to‘g‘ri kelgan narsa edi, shekilli, rozi bo’ldim…

…U yerda yotgan soyamni xuddi gilamni dumaloqlagandek, sekin, ehtiyotkorlik bilan o’rab, mendan sug’irib oldi. Shu bilan lom-lum demay ketdi. Avvaliga e’tibor bermadim. Balki yengil tortgandirman ham - og‘irlik ketgandek tuyuldi. Lekin odamlar qaray boshladi. Bola onasiga ko‘rsatdi, keksalar nigohlarini olib qochdi. Kimdir pichirladi. Men esa tushunmasdim: nega soyasiz yurish bunchalik g‘alati ? Ular meni ko‘rishmayotgandek edi. Balki ko‘rishyapti, lekin tan olishmasdi… yon verimdagi suhbatdoshlarimning nigohlari menga emas, oyoqlarim ostidagi bo’shliqqa tushardi. Go’yo o‘sha joyda mendan nimanidir kutishardi.

Shundan so’ng soyalar uzayadigan, ularning yo‘qligi bilinmaydigan erta tong payti yoki kechqurun yuradigan bo’ldim. Faqat tun menga yengillik keltirardi. Hamma soyasiz bo‘lgan mahalda men ham bir zumga odamlarga o‘xshab qolardim. Ammo tong otishi bilan hamma yana soyasini orqasidan olib yurardi. Ko’p o’ylardim: hali ham mavjudmanmi ? Tanam bor, yurak, bosh… lekin odam bo‘lish uchun shu arzimas soya kerakmi ?

Ko’pdan keyin shu nuqtada to’xtadim: soya aslida iz ekan. Yerda qoladigan, boshqa odamlar tan oladigan, hatto o‘zing ham mavjudligingni biladigan bir belgi. Men esa o‘z hayotimdagi mavjudlik belgimni - soyamni sotgandim.

@vasilbro

Telefonimning “zapiskasida” yuzlab matnlar bor. Hech birini tugatmaganman. O’sha yerga yozdimmi, qaytib o’qimayman. Ehtimol, o’sha asl men. Ehtimol, o’shalar chin so’zim.

Birinchi uchrashuv

Ales Bogdanov ijodi

@vasilbro

Men Xudo emasman, menga baribir

To'yim boshlanadi, fonda albatta shu musiqa yangraydi

Oskar Uayldning shunday gaplari bor edi:

Sizni tushunadigan ayolni uchratish juda xavfli. Odatda bu nikoh bilan tugaydi.

Xullas, tugadi Karllar )

#review

“Kalmar oʻyini”, 3-mavsum

Ilk mavsum esimda. Tragikomedi stilida boshlangan serial, tezda oʻzida ijtimoiy tengsizlik, kapitalizm qusuri va inson qadrining yoʻqligi kabi muammolarni san’at darajasida koʻrsatib bergandi. Ha, hayotda puldan muhimroq narsalar doim bor va boʻladi. Respect.

Ammo Netflix mashhurlik va omadni ushlab qolmoqchi boʻldi. 2-mavsum ishlandi. 456 endi oddiy oʻyinchidan Lider yoki Guruga aylanadi. U tirik qolishining eng katta sababi - omad va oʻzini saqlab qolish instinki boʻlganini unutdi. Va 456 endi o’zini Tanlangan Lider deb hisoblay boshlaydi. Endi asosiy planga – kapitalizm va tengsizlikka qarshi klassik kurash chiqdi. Karl Marks tirik boʻlganda bu mavsumni sevardi, ammo yakun koʻpchilik kutgandek boʻlmadi. Nice try, ammo bu oʻta kuchli jipslashgan Kalmar tizimini yengib boʻlmas ekan. Serialga nooaniq personajlar, lgbt va bir toʻda 2-plandagi qahramonlar kirib keladi.

3-mavsum. Nega degan savolga bitta javob. Endi Oʻyinni bir amallab tugatish va globallashtirish lozim edi. Uni bitta oʻtirishda koʻrib tugatdim. Va orada ba’zi joylarda ishlatilgan arzonbaho kompyuter effektini koʻrib, ko’zimdan yosh oqqanini birinchi boʻlib aytib beray.

Ammo 3-mavsum endi bizga na kapitalizm junbushi yoki tengsizlik dahshatini koʻrsatadi. Bu shunchaki bir toʻda pul uchun xavfli oʻyin oʻynayotgan ahmoq qimorbozlarning ahmoqona qarorlari haqidagi serial. Bu mavsum Kalmardan barcha muqaddaslashtirish mumkin hislatlarni sugʻurib olib, uni oddiy realiti shoudan sal bundayroq darajaga tushirib qoʻyadi.

456 endi oʻyinga mutlaqo ta’sir oʻtkazmaydi. Unda maqsad ham, ma’no ham yoʻqolib boradi. Unga endi bu oʻyinni yutish ham ahamiyatga ega emasdi. Natijada… u oxirigacha oʻlmaydi. Bu spoylermas. Sal fahmli tomashabin birinchi sahnadayoq 456 endi kadrda turish uchungina kerakligini anglaydi. Hattoki Unda bittayam norm dialog yoʻq jin ursin! U odamlarni qutqarmoqchi edi, ammo undan yuz oʻgirishdi. Boshlab bormoqchi edi, oʻzi yoʻldan adashdi. Saqlab qolmoqchi edi, oʻzini oʻldirishga urinishdi. Ayyor boʻlmoqchi edi, oʻzini aldashdi. Sodiqlik ko’rsatdi, biroq oʻzini sotishdi. Yordam bermoqchi edi, bu hech kimga kerak emas ekan. Oxirgi jumlalar har birimizning hayotimizda borligi aniq.

Xullas, emotsiyalar bera oladi, ammo oldingidek emas. Oldin zavqlanardik, endi esa siqilamiz. Farqi shu.

@boredpandablog

Men baxt degan so‘zni tushunmayman. Aslida odamlar baxtli emas. Misol uchun ularni o‘z holiga qo‘yishsa, shuni ham baxt deb atayverishadi, ular shunchaki charchagan.

Faqat qoniqishgina mavjud.

Ahamiyatsiz fikrlar

Kalmar o’yinining 3 mavsumini halicha ko’rganim yo’q, niyat ham yo’q ochig’i. Fincher boshchiligidagi amerikancha spin-off ga bo’lgan qiziqish esa - chiqmay turib o’lgan. Ehtimol fikrim o’zgarar, zotan Fincherning rejessurasi oldida shlyapamni yechaman. Shu o’rinda qariyaga g’oyibona maslahatim - yulduzlarni ko’paytirib yubormaslik kerak.

Dastlabki mavsumni eslang. Noneym aktyorlarning taqdiri, serial qahramonlarinikiga o’xshash erdiki, o’z rolini qoyillatish evaziga kinoindustriyaga mustahkam joylashishdi. Biz esa ularni sevdik. Fincher dunyosida rollarni Ana de Armas, Makkonahi kabilar o’ynasa, qanchalik rollarni qoyillatishmasin tizim buziladi, men ularni sevolmayman.

Hasad

Vaqti-vaqti bilan AQShda nihoyatda chiroyli maktab o‘qituvchilari voyaga yetmagan o‘quvchilarini yo‘ldan urib, buning uchun qamoqqa tushgani haqida hikoyalarni o‘qib qolaman.

La’nat bo‘lsin, bizning maktabda esa barcha o‘qituvchilar Tamara Eydelmanga o‘xshab ko‘rinardi.

©️Rashev