«Я быў сведкам прымянення гвалту да маіх сяброў і ведаю прозвішчы тых, хто гэта рабіў. Пры дакументаванні я іх называў. Як правіла, гэта аператыўнікі і рэжымнікі. Я таксама перакананы, што ўсё рабілася з ведама былога начальніка Аляксея Лазарэнкі».

«Я сядзеў з ксяндзом Акалатовічам у адной камеры. "Справа" проста фантастычная, вядома. Шпіянаж на разведку Ватыкана і Польшчы вайсковай часткі ў Валожыне 😂

Неяк следчы пакінуў яго ў кабінеце аднаго, "забыўшыся" на стале табельны пісталет. Хацелі напэўна рэакцыю праверыць. Спаў больш за год на падлозе на дошках, на нары пераклалі толькі перад судом. Абсалютна непрабіўны і прынцыповы чалавек, крэмень. Арыштавалі, выклікаўшы на фэйкавае пахаванне на могілках. Арыштавалі ў даход дзяржавы старое аўто, падоранае яшчэ Папам Рымскім прыходу. Ён вельмі абураўся, што па факце атрымліваецца, Лукашэнка забраў падарунак Папы Рымскага. Іконы таксама вось з аўкцыёну прадаюць зараз.

Прапаноўвалі за вызваленне зрабіць нейкую гадасць супраць папскага апостальскага нунцыя Антэ Ёзіча. Ён, вядома, адмовіўся. Арыштавалі прыхаджан і шантажавалі імі».

«Умовы ў камерах „амерыканкі“ ў спякоту – вам проста не перадаць. Душагубка — гэта яшчэ мякка сказана. У чатырохмясцовай камеры нас было сямёра. На вуліцу адкрыта толькі невялікая фортачка. У калідор адтуліна для вентыляцыі закрыта. У камеры, па адчуваннях, градусаў 40. Туалета няма, стаіць вядро, якое ў такую ​​спякоту проста фаніць як графітавы стрыжань на ЧАЭС».

«Я была сведкай, калі ў калоніі Гомеля жанчыны проста гублялі прытомнасць падчас праверак. Гэта немагчыма: стаяць 20−50 хвілін на самым санцапёку. І адміністрацыі няма справы: маладая ці старая, хворая ці нармальная. Стаяць усе».

У Брэсце ў СІЗА адчынялі кармушкі і праз камеры насупраць цыркулявала трохі паветра. Не лепш будзе і ў калоніях. Стаяць пад пякучым сонцам на праверках па 30−40 хвілін таксама выпрабаванне. Шукалі цень ад сцен і там стараліся строіцца. Страчванне прытомнасці на праверцы — то нармальная сітуацыя. Гарачыня будзе ў цахах на швейцы».

«Мы аддаём даніну павагі ўсім тым беларусам і беларускам, што зазналі катаванні, жорсткае абыходжанне ды іншыя грубыя парушэнні правоў чалавека толькі за ажыццяўленне сваіх фундаментальных правоў і свабод».

«У гэты дзень мне здаецца важным сказаць перш за ўсё адно: мы памятаем пра вас і падзяляем ваш боль, адчуванні несправядлівасці і беспакаранасці.

Многія гады чакання справядлівасці могуць спараджаць расчараванне і адчуванне, што свет забыўся пра тое, што здарылася. Але справядлівасць не заўсёды бывае хуткай і беспакаранасць не бывае вечнай. Нават запозненая справядлівасць — усё яшчэ справядлівасць.

Кожны задакументаваны факт катаванняў, кожнае сведчанне, кожная гісторыя, расказаная нягледзячы на страх, набліжаюць момант, калі вінаватыя будуць названыя, панясуць пакаранне, а ахвяры — рэабілітаваныя».

«Без фармальнай нагоды садзяць у ШІЗА на 15 сутак. У прыватнасці гэтым займаецца начальнік атрада № 1 ("каранцін") У.С. Сычыкаў. У выпадку адмовы могуць збіць. Работнік па прозвішчы Кіслы тут праяўляе асаблівую стараннасць. Большасць з тых, каго прывезлі з СІЗА даседжваць невялікія рэшткі тэрмінаў (месяц-паўтара), дзякуючы намаганням турэмшчыкаў, праводзяць іх у ШІЗА. Таксама пагражаюць ужываннем арт. 411 КК з прадаўжэннем тэрміну на год, а таксама "прысваеннем" так званага "нізкага статусу". Відавочна, былы начальнік Аляксей Лазарэнка быў у курсе ўсіх працэсаў

Для ўсіх "жоўтабіркавых" на дзесятым прафуліку ў выходныя і непрацоўныя дні ў 10:00 у лакальных участках ажыццяўляецца агляд вонкавага выгляду. Тут асаблівую стараннасць праяўляе кантралёр Аляксей Кудзелка. Ён паводзіць сябе надзвычай нахабна і напышліва, чапляючыся літаральна да ўсяго».