Shunday deb o’ylabman….
Hammani baxtli qilsam men ham sevilaman deb o‘ylabman.
Qilgan fidoyiligimning har doim javobi bo‘ladi, deb o‘ylabman.
Vaqt hamma narsani hal qiladi, deb o‘ylabman.
Jim tursam, muammolar o‘z-o‘zidan o‘tib ketadi, deb o‘ylabman.
Kuchli ko‘rinishim ichimdagi dardlarimni bildirmaydi, deb o‘ylabman.
Sevgi hamma narsani davolaydi, deb o‘ylabman.
O‘zimni fido qilsam, meni tushunishadi, deb o‘ylabman.
Kechirish unutish degani, deb o‘ylabman.
“Bir kun o‘zgaradi”, deb kutish yechim, deb o‘ylabman.
Boshqalarni tinglasam, o‘zimni topaman, deb o‘ylabman….
🥹🥹🥹
© Farzandim_omonatim
@zakiyalar_klubi
Hammani baxtli qilsam men ham sevilaman deb o‘ylabman.
Qilgan fidoyiligimning har doim javobi bo‘ladi, deb o‘ylabman.
Vaqt hamma narsani hal qiladi, deb o‘ylabman.
Jim tursam, muammolar o‘z-o‘zidan o‘tib ketadi, deb o‘ylabman.
Kuchli ko‘rinishim ichimdagi dardlarimni bildirmaydi, deb o‘ylabman.
Sevgi hamma narsani davolaydi, deb o‘ylabman.
O‘zimni fido qilsam, meni tushunishadi, deb o‘ylabman.
Kechirish unutish degani, deb o‘ylabman.
“Bir kun o‘zgaradi”, deb kutish yechim, deb o‘ylabman.
Boshqalarni tinglasam, o‘zimni topaman, deb o‘ylabman….
🥹🥹🥹
Sizda ham shunday o’ylovlar bormidi? Davom ettiringlar….
© Farzandim_omonatim
@zakiyalar_klubi
Forwarded from Gulnigor | Growth zone
#to_do_list 24.08.2026
Kam-kamdan lekin doimiy degan rejimdaman hozircha😅
Kecha ustozga yozishga majbur bo’ldim. Darsdan tanaffus olsam maylimi? Bajaryapman ammo topshirishga vaziyat to’g’ri kelmayapti. Fokusimni jamlay olmayapman, ko’p chalg’ib ketyapman degandim. Ruxsat berdilar.
Ammo rusxat teggandan keyin “bo’shashib” qolmadim balki 2xqat’iylashdim. Zotan ustoz bilan yengil, oson, mas’uliyatni his etib turasan doimiy va bajarish ham katta kuch talab qilmaydi.
Lekin self-studyga o’tganingdan keyin esa vazifalarni bajarish uchun nafs bilan yakka kurash tushishingga to’g’ri keladi. Chunki nazorat qiladigan, sendan vazifalaring hisobini so’raydigan boshqa odam yo’q!
Sen va Sening nafsing qoladi. Yoki u seni o’zini yo’liga yurdiradi yoki sen u bilan kelishib, uni farzand tarbiyalagandek tarbiyalab, o’zingni yo’lingga solasan.
Balki salafi solihlarimiz aynan nafsini jilovini olgani uchun ham ulug’ shaxsiyat egasi bo’lisha olgan. Balki busiz boshqa yo’li ham yo’qdir shaxsiyatni o’stirishni.
Gulnigoriy
Kam-kamdan lekin doimiy degan rejimdaman hozircha😅
Kecha ustozga yozishga majbur bo’ldim. Darsdan tanaffus olsam maylimi? Bajaryapman ammo topshirishga vaziyat to’g’ri kelmayapti. Fokusimni jamlay olmayapman, ko’p chalg’ib ketyapman degandim. Ruxsat berdilar.
Ammo rusxat teggandan keyin “bo’shashib” qolmadim balki 2xqat’iylashdim. Zotan ustoz bilan yengil, oson, mas’uliyatni his etib turasan doimiy va bajarish ham katta kuch talab qilmaydi.
Lekin self-studyga o’tganingdan keyin esa vazifalarni bajarish uchun nafs bilan yakka kurash tushishingga to’g’ri keladi. Chunki nazorat qiladigan, sendan vazifalaring hisobini so’raydigan boshqa odam yo’q!
Sen va Sening nafsing qoladi. Yoki u seni o’zini yo’liga yurdiradi yoki sen u bilan kelishib, uni farzand tarbiyalagandek tarbiyalab, o’zingni yo’lingga solasan.
Balki salafi solihlarimiz aynan nafsini jilovini olgani uchun ham ulug’ shaxsiyat egasi bo’lisha olgan. Balki busiz boshqa yo’li ham yo’qdir shaxsiyatni o’stirishni.
Gulnigoriy
Forwarded from Yuklaydi Bot
Хақиқий Иймон ҳаловати / Янги Маъруза 2024
Абдуллоҳ домла
Forwarded from Shahlo Nizomova
Shahloni taniganlar bor bo'lsa, tabriklaymiz, demak, siz dinzavrlar davridan buyon shu yerda ekansiz. Tanimaganlar esa bu qizning hikoyasi Manaman degan jabrdiyda ayolni ham o'rnidan sapchib turg'izib harakatni boshlattorvoradi.
Xullas, shu qiz hozir kuchayib ketgan. Vebinariga kirib ko'rsangiz nima demoqchi ekanligimni tushunib olasiz.🗓 🎙
Xullas, shu qiz hozir kuchayib ketgan. Vebinariga kirib ko'rsangiz nima demoqchi ekanligimni tushunib olasiz.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from Yuklaydi Bot
Сиз Эшитмаган Воқеа ~ Абдуллох Домла 2026 ~ Abdulloh Domla 2026…
SAFO TV
❤1
Zakiya xonimlar klubi
Assalom-u alaykum
Baxt shu yerda🤩
Assalom-u alaykum
Baxt shu yerda
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from Ibrohimjonning Onasi
Ayol qilib yaratildik...
Yelka nozik, gar dillar botir,
Koʻzimizda yonar mehrimiz.
Alloh bersa, nelarga qodir –
Ayol qilib yaratildik biz.
Uyimizda topdik halovat,
Nega yurak bundan etmas jiz?
Jonimizni qilsin salomat –
Ayol qilib yaratildik biz.
Mahramlarga sezdik ehtiyoj,
Chunki zaif, erurmiz ojiz.
M(u)omalada boʻling ehtiyot –
Ayol qilib yaratildik biz.
Mas'uliyat ketmoqda oshib,
Oilasini boqar qaysi qiz?!
Aytgim kelar gohida shoshib:
Ayol qilib yaratildik biz.
Hamdlar boʻlsin beadad, shukr,
Duoyimiz ketmaydi bejiz.
Eh ayollar, qilaylik fikr...
Ayol qilib yaratildik biz.
Yelkalarga tashvishlar ortmang,
Sakinatning manbasi sizsiz!
Ne boʻlsa ham siz aslo hormang,
Ayol qilib yaratildik biz.
Oʻzingizni asrang, ey ayol!
Alloh sizni qilganda aziz.
Miyangizda aylansin xayol:
Ayol qilib yaratildik biz!
3.10.2026
Aziza Ismoil qizi.
Yelka nozik, gar dillar botir,
Koʻzimizda yonar mehrimiz.
Alloh bersa, nelarga qodir –
Ayol qilib yaratildik biz.
Uyimizda topdik halovat,
Nega yurak bundan etmas jiz?
Jonimizni qilsin salomat –
Ayol qilib yaratildik biz.
Mahramlarga sezdik ehtiyoj,
Chunki zaif, erurmiz ojiz.
M(u)omalada boʻling ehtiyot –
Ayol qilib yaratildik biz.
Mas'uliyat ketmoqda oshib,
Oilasini boqar qaysi qiz?!
Aytgim kelar gohida shoshib:
Ayol qilib yaratildik biz.
Hamdlar boʻlsin beadad, shukr,
Duoyimiz ketmaydi bejiz.
Eh ayollar, qilaylik fikr...
Ayol qilib yaratildik biz.
Yelkalarga tashvishlar ortmang,
Sakinatning manbasi sizsiz!
Ne boʻlsa ham siz aslo hormang,
Ayol qilib yaratildik biz.
Oʻzingizni asrang, ey ayol!
Alloh sizni qilganda aziz.
Miyangizda aylansin xayol:
Ayol qilib yaratildik biz!
3.10.2026
Aziza Ismoil qizi.
🥰2❤1
Forwarded from Ijodiyot
BIZ O‘ZIMIZNING QABRIMIZGA HAR KUNI BIR G‘ISHT QO‘YAMIZ
Insonning eng katta fojeasi o‘lim emas. Uning fojeasi — tirikligida o‘zidan asta-sekin ayrilib borishidir.
Bir kuni uyg‘onasiz-u, oynaga qarab uzoq turib qolasiz. Yuzingiz tanish. Ko‘zlaringiz ham o‘sha-o‘sha. Peshonangizdagi chiziqlar, labingiz chetidagi mayda ajinlar — bularning bari sizniki. Ammo negadir oynadagi odam sizga begona tuyuladi.
U qachon paydo bo‘ldi?
Qachon sizning o‘rningizni egalladi?
Eng muhimi, sizning o‘zingiz qachon yo‘qoldingiz?
Ehtimol, bu kecha sodir bo‘lmagandir. Balki siz o‘zingizni yillar davomida, hech kim sezmaydigan darajada sekinlik bilan yo‘qotgandirsiz.
Bir paytlar sizda orzular bo‘lgan. Hech kimga aytmagan, hatto aytishga jur’at etmagan orzular. Siz nimanidir chin dildan xohlagansiz. Kimnidir butun borlig‘ingiz bilan sevgan, qaysidir kitobning bir jumlasida o‘zingizni topgan, tun yarmida hech qanday sababsiz baxtli bo‘lgan paytlaringiz ham bor edi.
Keyin hayot boshlandi.
«Odamlar nima deydi?» degan savol paydo bo‘ldi.
«Hozir vaqti emas», dedingiz.
«Keyinroq», dedingiz.
«Menga yarashmaydi», dedingiz.
«Boshqalar mendan ko‘proq narsaga loyiq», deb o‘yladingiz.
Har safar o‘zingizdan voz kechganingizda, ichingizdagi biror narsani ko‘mib qo‘ydingiz. Hech qanday marosimsiz. Hech qanday motamsiz. Hatto o‘zingiz ham sezmay.
Biz o‘zimizning qabrimizga har kuni bir g‘isht qo‘yamiz.
Birinchi g‘isht — birovlarning ko‘ngli uchun o‘z ko‘nglimizni sindirganimizda.
Ikkinchisi — ichimizda qaynab turgan haqiqatni sukut bilan bo‘g‘ganimizda.
Uchinchisi — sevishni istab turib, rad etilishdan qo‘rqib ortga chekinganimizda.
To‘rtinchisi — qalbimiz allaqachon tark etgan joyda faqat odat tufayli yashashda davom etganimizda.
Va bir kuni bu devor shunchalik balandlashadiki, o‘z ovozimizni ham eshitmay qolamiz.
***
Qizig‘i shundaki, odam o‘zining ichki o‘limini ko‘pincha muvaffaqiyat deb ataydi.
U yaxshi ishga ega bo‘ladi, hammaning hurmatini qozonadi, o‘z vazifalarini bajaradi, tabassum qiladi, bayramlarda suratga tushadi. Tashqaridan qaraganda, uning hayotida hammasi joyida.
Faqat kechalari, hech kim ko‘rmaydigan paytda, u o‘ziga bitta savol berishdan qo‘rqadi:
«Men shu hayotni o‘zim tanlaganmidim?»
Chunki bu savolning javobi ba’zan yillar davomida qurilgan butun bir hayotni shubha ostiga qo‘yishi mumkin.
Balki u tanlagan kasbini emas, ota-onasining orzusini yashayotgandir. Balki u sevgan insoni bilan emas, yolg‘iz qolishdan qo‘rqqani uchun yonida turgan odam bilan yashayotgandir. Balki uning barcha yutuqlari birovlarning olqishiga sazovor bo‘lish uchun qilingan urinishlardir.
Va eng achinarlisi — u bularning barchasiga ko‘nikib qolgan.
Odam har qanday zindonga o‘rganishi mumkin. Hatto uning devorlarini o‘z qo‘llari bilan bo‘yab, derazasiga gul qo‘yib, uni uyim deb atashi ham mumkin.
Ammo derazaga gul qo‘yilgani bilan zindon ozodlikka aylanmaydi.
***
Adabiyot bizga shu haqiqatni qayta-qayta eslatadi.
Kafka qahramonlarining begonalashuvida, Dostoyevskiy personajlarining ruhiy iztiroblarida, Kamyu yaratgan absurd olamida inson bir savol bilan yuzma-yuz qoladi: men kimman va nima uchun yashayapman?
Bu savolning dahshati uning javobsizligida emas. Dahshati shundaki, ba’zan biz javobni bilamiz, ammo o‘sha javobga muvofiq yashashga jur’at topolmaymiz.
Chunki haqiqatning ham narxi bor.
O‘zingizni tanlash ba’zan kimnidir ranjitish demakdir. Erkinlik ba’zan yolg‘izlikni qabul qilishdir. O‘z yo‘lingizdan yurish esa sizni tushunmaydigan odamlar orasida bir muddat begona bo‘lib qolishdir.
Shu sababli ko‘pchiligimiz o‘zligimizni emas, o‘zligimizning xavfsizroq nusxasini yashaymiz.
Hamma yoqtiradigan darajada muloyim, hech kimni bezovta qilmaydigan darajada jim, hech kimning umidlarini puchga chiqarmaydigan darajada qulay bo‘lishga urinib yashaymiz.
Bir kuni esa o‘zimizni ham bezovta qilmay qo‘yamiz.
Ana shu payt eng xavfli paytdir.
***
Ammo men bu maqolani umidsizlik bilan tugatmoqchi emasman.
Chunki devor g‘ishtdan qurilgan bo‘lsa, uni g‘ishtma-g‘isht buzish ham mumkin.
Buning uchun hayotingizni bir kunda o‘zgartirishingiz shart emas. Hammani tark etishingiz, hamma narsadan voz kechishingiz ham shart emas.
Ba’zan o‘zingizni qayta topish juda kichik bir harakatdan boshlanadi.
Uzoq vaqtdan beri o‘qishni istagan kitobingizni ochishdan.
Hech kimga ko‘rsatish uchun emas, o‘zingiz uchun nimadir yozishdan.
«Yo‘q» deyishga haqqingiz borligini anglashdan.
Sizni charchatayotgan narsani tan olishdan.
Yoki uzoq vaqtdan beri o‘zingizga bermagan savolni nihoyat berishdan:
«Agar hech kim meni baholamaganida, men qanday inson bo‘lishni istardim?»
Bu savolga darhol javob topmasligingiz mumkin. Balki bir muddat sukut saqlarsiz. Balki javob sizni yig‘latar. Balki siz o‘zingiz haqingizda bilgan deb o‘ylagan narsalaringizning ko‘pini qaytadan ko‘rib chiqarsiz.
Mayli.
Ba’zan insonning ichida nimadir buzilishi kerak — shunda u yerga yorug‘lik kirishi mumkin.
O‘zingizga qaytish uchun hali kech emas, deb kim kafolat bera oladi? Hech kim. Ammo o‘zingizdan yana bir kun voz kechish uchun ham hech qanday kafolat yo‘q.
Bizga berilgan umrning eng achchiq siri shundaki, u tugashini bilamiz-u, lekin uni qachon boshlashimiz kerakligini ko‘pincha unutamiz.
Shuning uchun bugun oynaga qarang.
U yerdagi odamga diqqat bilan qarang.
Undan nimaga erishganini emas, nimadan voz kechganini so‘rang.
Balki u uzoq vaqtdan beri sizdan birgina narsani kutayotgandir: uni nihoyat eshitishingizni.
Chunki ba’zan insonni hayotdan ajratib turadigan narsa o‘lim emas. Balki o‘z hayotida o‘zi bo‘lishga jur’at topolmasligidir.
Va eng katta jasorat — dunyoni zabt etish emas, o‘zingizga tegishli bo‘lmagan hayotdan sekin-asta chiqib, o‘z hayotingizga qaytishdir.*
© Baxt
@ijodiyot_kitobiston
Insonning eng katta fojeasi o‘lim emas. Uning fojeasi — tirikligida o‘zidan asta-sekin ayrilib borishidir.
Bir kuni uyg‘onasiz-u, oynaga qarab uzoq turib qolasiz. Yuzingiz tanish. Ko‘zlaringiz ham o‘sha-o‘sha. Peshonangizdagi chiziqlar, labingiz chetidagi mayda ajinlar — bularning bari sizniki. Ammo negadir oynadagi odam sizga begona tuyuladi.
U qachon paydo bo‘ldi?
Qachon sizning o‘rningizni egalladi?
Eng muhimi, sizning o‘zingiz qachon yo‘qoldingiz?
Ehtimol, bu kecha sodir bo‘lmagandir. Balki siz o‘zingizni yillar davomida, hech kim sezmaydigan darajada sekinlik bilan yo‘qotgandirsiz.
Bir paytlar sizda orzular bo‘lgan. Hech kimga aytmagan, hatto aytishga jur’at etmagan orzular. Siz nimanidir chin dildan xohlagansiz. Kimnidir butun borlig‘ingiz bilan sevgan, qaysidir kitobning bir jumlasida o‘zingizni topgan, tun yarmida hech qanday sababsiz baxtli bo‘lgan paytlaringiz ham bor edi.
Keyin hayot boshlandi.
«Odamlar nima deydi?» degan savol paydo bo‘ldi.
«Hozir vaqti emas», dedingiz.
«Keyinroq», dedingiz.
«Menga yarashmaydi», dedingiz.
«Boshqalar mendan ko‘proq narsaga loyiq», deb o‘yladingiz.
Har safar o‘zingizdan voz kechganingizda, ichingizdagi biror narsani ko‘mib qo‘ydingiz. Hech qanday marosimsiz. Hech qanday motamsiz. Hatto o‘zingiz ham sezmay.
Biz o‘zimizning qabrimizga har kuni bir g‘isht qo‘yamiz.
Birinchi g‘isht — birovlarning ko‘ngli uchun o‘z ko‘nglimizni sindirganimizda.
Ikkinchisi — ichimizda qaynab turgan haqiqatni sukut bilan bo‘g‘ganimizda.
Uchinchisi — sevishni istab turib, rad etilishdan qo‘rqib ortga chekinganimizda.
To‘rtinchisi — qalbimiz allaqachon tark etgan joyda faqat odat tufayli yashashda davom etganimizda.
Va bir kuni bu devor shunchalik balandlashadiki, o‘z ovozimizni ham eshitmay qolamiz.
***
Qizig‘i shundaki, odam o‘zining ichki o‘limini ko‘pincha muvaffaqiyat deb ataydi.
U yaxshi ishga ega bo‘ladi, hammaning hurmatini qozonadi, o‘z vazifalarini bajaradi, tabassum qiladi, bayramlarda suratga tushadi. Tashqaridan qaraganda, uning hayotida hammasi joyida.
Faqat kechalari, hech kim ko‘rmaydigan paytda, u o‘ziga bitta savol berishdan qo‘rqadi:
«Men shu hayotni o‘zim tanlaganmidim?»
Chunki bu savolning javobi ba’zan yillar davomida qurilgan butun bir hayotni shubha ostiga qo‘yishi mumkin.
Balki u tanlagan kasbini emas, ota-onasining orzusini yashayotgandir. Balki u sevgan insoni bilan emas, yolg‘iz qolishdan qo‘rqqani uchun yonida turgan odam bilan yashayotgandir. Balki uning barcha yutuqlari birovlarning olqishiga sazovor bo‘lish uchun qilingan urinishlardir.
Va eng achinarlisi — u bularning barchasiga ko‘nikib qolgan.
Odam har qanday zindonga o‘rganishi mumkin. Hatto uning devorlarini o‘z qo‘llari bilan bo‘yab, derazasiga gul qo‘yib, uni uyim deb atashi ham mumkin.
Ammo derazaga gul qo‘yilgani bilan zindon ozodlikka aylanmaydi.
***
Adabiyot bizga shu haqiqatni qayta-qayta eslatadi.
Kafka qahramonlarining begonalashuvida, Dostoyevskiy personajlarining ruhiy iztiroblarida, Kamyu yaratgan absurd olamida inson bir savol bilan yuzma-yuz qoladi: men kimman va nima uchun yashayapman?
Bu savolning dahshati uning javobsizligida emas. Dahshati shundaki, ba’zan biz javobni bilamiz, ammo o‘sha javobga muvofiq yashashga jur’at topolmaymiz.
Chunki haqiqatning ham narxi bor.
O‘zingizni tanlash ba’zan kimnidir ranjitish demakdir. Erkinlik ba’zan yolg‘izlikni qabul qilishdir. O‘z yo‘lingizdan yurish esa sizni tushunmaydigan odamlar orasida bir muddat begona bo‘lib qolishdir.
Shu sababli ko‘pchiligimiz o‘zligimizni emas, o‘zligimizning xavfsizroq nusxasini yashaymiz.
Hamma yoqtiradigan darajada muloyim, hech kimni bezovta qilmaydigan darajada jim, hech kimning umidlarini puchga chiqarmaydigan darajada qulay bo‘lishga urinib yashaymiz.
Bir kuni esa o‘zimizni ham bezovta qilmay qo‘yamiz.
Ana shu payt eng xavfli paytdir.
***
Ammo men bu maqolani umidsizlik bilan tugatmoqchi emasman.
Chunki devor g‘ishtdan qurilgan bo‘lsa, uni g‘ishtma-g‘isht buzish ham mumkin.
Buning uchun hayotingizni bir kunda o‘zgartirishingiz shart emas. Hammani tark etishingiz, hamma narsadan voz kechishingiz ham shart emas.
Ba’zan o‘zingizni qayta topish juda kichik bir harakatdan boshlanadi.
Uzoq vaqtdan beri o‘qishni istagan kitobingizni ochishdan.
Hech kimga ko‘rsatish uchun emas, o‘zingiz uchun nimadir yozishdan.
«Yo‘q» deyishga haqqingiz borligini anglashdan.
Sizni charchatayotgan narsani tan olishdan.
Yoki uzoq vaqtdan beri o‘zingizga bermagan savolni nihoyat berishdan:
«Agar hech kim meni baholamaganida, men qanday inson bo‘lishni istardim?»
Bu savolga darhol javob topmasligingiz mumkin. Balki bir muddat sukut saqlarsiz. Balki javob sizni yig‘latar. Balki siz o‘zingiz haqingizda bilgan deb o‘ylagan narsalaringizning ko‘pini qaytadan ko‘rib chiqarsiz.
Mayli.
Ba’zan insonning ichida nimadir buzilishi kerak — shunda u yerga yorug‘lik kirishi mumkin.
O‘zingizga qaytish uchun hali kech emas, deb kim kafolat bera oladi? Hech kim. Ammo o‘zingizdan yana bir kun voz kechish uchun ham hech qanday kafolat yo‘q.
Bizga berilgan umrning eng achchiq siri shundaki, u tugashini bilamiz-u, lekin uni qachon boshlashimiz kerakligini ko‘pincha unutamiz.
Shuning uchun bugun oynaga qarang.
U yerdagi odamga diqqat bilan qarang.
Undan nimaga erishganini emas, nimadan voz kechganini so‘rang.
Balki u uzoq vaqtdan beri sizdan birgina narsani kutayotgandir: uni nihoyat eshitishingizni.
Chunki ba’zan insonni hayotdan ajratib turadigan narsa o‘lim emas. Balki o‘z hayotida o‘zi bo‘lishga jur’at topolmasligidir.
Va eng katta jasorat — dunyoni zabt etish emas, o‘zingizga tegishli bo‘lmagan hayotdan sekin-asta chiqib, o‘z hayotingizga qaytishdir.*
© Baxt
@ijodiyot_kitobiston