ایران: زنان ترک به خاطر اعتراض نسبت به بی احترامی به شلاق و حبس محکوم شدند
تاریخ ایجاد در 14 اسفند 1394
دادگاهی در تبریز ۲۳ نفر از معترضان به یک برنامه تلویزیونی را به حبس و شلاق محکوم کرد
محکومین در آبان ماه امسال در واکنش به اهانت تلویزیون حکومتی رژیم ایران به ملیت ترک دست به تظاهرات زده و در میان بسیاری افرادی بودند که توسط نیرو های امنیتی دستگیر شدند.
قاضی دادگاه این ۲۳ نفر را به اتهام «اخلال در نظم عمومی از طریق حضور و مشارکت در تجمع غیرقانونی» به یک سال حبس تعلیقی و ۷۴ ضربه شلاق محکوم کرد. خانم ها سحر تیرانداز لاله زاری، هدیه فتحی رستمی، ثریا آذرهوا در میان محکومین هستند.
#Iran #ایران #آزآدی #جوانان #زنان
تاریخ ایجاد در 14 اسفند 1394
دادگاهی در تبریز ۲۳ نفر از معترضان به یک برنامه تلویزیونی را به حبس و شلاق محکوم کرد
محکومین در آبان ماه امسال در واکنش به اهانت تلویزیون حکومتی رژیم ایران به ملیت ترک دست به تظاهرات زده و در میان بسیاری افرادی بودند که توسط نیرو های امنیتی دستگیر شدند.
قاضی دادگاه این ۲۳ نفر را به اتهام «اخلال در نظم عمومی از طریق حضور و مشارکت در تجمع غیرقانونی» به یک سال حبس تعلیقی و ۷۴ ضربه شلاق محکوم کرد. خانم ها سحر تیرانداز لاله زاری، هدیه فتحی رستمی، ثریا آذرهوا در میان محکومین هستند.
#Iran #ایران #آزآدی #جوانان #زنان
گلرو، نوزاد مفقود شده در اوین کجاست؟
*
در یکی از روزهای نوروز ۱۳۶۳ ماموران بخش زنان زندان اوین، نوزاد چند روزهای را برای معاینه پزشکی از مادرش جدا کردند. بیش از سه دهه گذشت و مادر که همسرش هم مدتی بعد اعدام شد، دیگر هیچ وقت دخترش را ندید.
به نقل از بی بی سی، این روایت سازمان عدالت برای ایران از سرنوشت نامعلوم کودکی به نام گلرو راحمی‌پور مقدم است.
سازمان عدالت برای ایران مستقر در لندن، برای پیگیری سرنوشت گلرو، چهارشنبه اول مارس، شکایتی را در گروه کاری ناپدیدشدگان قهری سازمان ملل متحد ثبت کرده تا سرنوشت این کودک را مشخص کند.
گلرو اگر زنده باشد، اکنون زنی در آستانه ۳۲ سالگی است.
بر اساس گزارش سازمان عدالت برای ایران “مادر گلرو که از زمان دستگیری ماه‌ها در انفرادی بوده، بعد از به دنیا آوردنش به بند عمومی منتقل میشود. چند روز بعد از زایمان، او را برای معاینه از مادر جدا می‌کنند و فردای آن روز به او می‌گویند بچه مرده است.”
با وجود آن‌که به مادر گلرو راحمی‌پور گفته شده بود که او مرده، شادی صدر، از مدیران این سازمان می‌گوید، “نه به پدر و مادر مدرکی کتبی درباره مرگ او داده‌اند و نه جنازه‌ای به آنها نشان داده‌اند.”
پدر او کمتر از شش ماه بعد از به دنیا آمدنش اعدام شد و مادرش که دچار بیماری شدید قلبی شده بود، از زندان آزاد شد.
در این سال‌ها راحله راحمی‌پور، عمه گلرو در فرصت‌های مختلف تابلویی را بالای سر گرفته که روی آن نوشته شده است: برادرم را کشتید، با فرزندش چه کردید؟
شما شایستگی لازم را ندارید
محمد نیری، از وکلای پیگیر این پرونده می‌گوید: “زمانی که کودک را از مادر گرفتند هیچ بیماری نداشت و ادعا شده بود به اسم چک آپ و برای آزمایش برده‌اند که از سلامت او مطمئن شوند.”
او به درست بودن خبر مرگ نوزاد مشکوک است: “مصاحبه‌ای از [جلاد] لاجوردی، رییس وقت زندان اوین، وجود دارد که در آن می‌گوید ‘اگر این کودکان در خانواده سالم پرورش یابند و تربیت شوند به افراد حزب‌الهی تبدیل میشوند’. تفکر این بوده که بچه اگر در خانواده بهتری تربیت شود، به راه پدر و مادر نمی‌رود.”
به گفته شادی صدر، به خانواده گلرو راحمی‌پور هم گفته شده بود که “برای چه دنبال بچه می‌گردید؟ می‌خواهید یکی شود شبیه پدرش؟”
ثریا زنگباری، زندانی سیاسی دیگر در دهه شصت با شنیدن قصه گلرو راحمی‌پور به بی‌بی‌سی می‌گوید: “این عبارت تحقیرآمیز مبنی بر اینکه ‘شما لیاقت بزرگ کردن بچه را ندارید’ دائما خطاب به مادران در بند تکرار میشد.”
ترس جداکردن کودک از فرزند، بی‌خبری از سرنوشت او و هراس از بیماری و مرگش، از مواردی بوده که به اعتقاد مادران زندانی، به عنوان شکنجه و ابزاری برای سرکوب زندانیان استفاده شده است.
خانم زنگباری، زمانی که به سلول انفرادی بند ۲۰۹ اوین برده شده بود، نوزادی همراهش بود که حدود ۵۰ روز داشت.
روایت او از حادثه‌ای که برای فرزندنش پیش آمد، چنین است:
با فرزندم در انفرادی بودم. واکسن زده بود و نگران بالارفتن تب او بودم. دکتر گفته بود دارو می‌نویسد اما زندانبانان هیچ وقت دارو را ندادند. تب او مدام بالا می‌رفت و من بی‌تاب بودم. خودم را به در و دیوار اتاق می‌زدم. تا اینکه دچار تشنج شد.
یادآوری آن اتفاق که به اعتقاد خانم زنگباری “تلخ‌ترین” خاطره زندان است، او را دوباره ملتهب میکند:
لباس کودکم را درآوردم. او را کف سلول گذاشتم. ظرف هم نداشتم و مشت مشت از آب داخل سلول روی او می ریختم. با لگد و سر و صورت به در و دیوار می‌کوبیدم و نگهبان را صدا می‌کردم. تا اینکه متوجه شدم تب کودکم پایین آمده است. سازمان عدالت برای ایران
ناپدیدشدگان قهری
محمد نیری، وکیل و فعال حقوق بشر می‌گوید ناپدیدشدن گلرو تنها مورد در این زمینه نیست.
به جز گلرو، برای “مفقودشدن” پدرش، حسین راحمی‌پور هم شکایتی را در گروه کاری ناپدیدشدگان قهری سازمان ملل ثبت کرده است.
به گفته خانواده او، جسد حسین راحمی‌پور، از فعالان سیاسی سازمان راه کارگر، دندانپزشک و فعال کارگری هم هیچ وقت به خانواده او تحویل داده نشده است.
این دو مورد از تازه‌ترین پرونده‌های ثبت شده در کارگروه ناپدیدشدگان قهری سازمان ملل متحد است. این گروه مسئول جمع‌آوری اطلاعات از خانواده‌ها و سازمان‌های حقوق بشری درباره افرادی است که به طور قهری توسط نیروهای دولتی ناپدید شده‌اند.
به گفته شادی صدر، این کارگروه با دولت‌ها مکاتبه میکند و درباره پرونده مفقودشدگان پاسخ میخواهد.
آقای نیری می گوید، پرونده ۵۱۸ مفقود شده در کارگروه ناپدیدشدگان قهری سازمان ملل متحد، وجود دارد.
ایران البته کنوانسیون بین‌المللی ناپدیدشدگان قهری را امضا نکرده و روابط با این گروه کاری سازمان ملل متحد، جنبه الزام‌آور ندارد.
نهادهای حقوق بشری می‌گویند در دهه شصت هزاران زندانی سیاسی در سراسر ایران مخفیانه اعدام شده‌اند و جسد بسیاری از آنان هرگز به خانواده‌ها تحویل داده نشده است.
*
در یکی از روزهای نوروز ۱۳۶۳ ماموران بخش زنان زندان اوین، نوزاد چند روزهای را برای معاینه پزشکی از مادرش جدا کردند. بیش از سه دهه گذشت و مادر که همسرش هم مدتی بعد اعدام شد، دیگر هیچ وقت دخترش را ندید.
به نقل از بی بی سی، این روایت سازمان عدالت برای ایران از سرنوشت نامعلوم کودکی به نام گلرو راحمی‌پور مقدم است.
سازمان عدالت برای ایران مستقر در لندن، برای پیگیری سرنوشت گلرو، چهارشنبه اول مارس، شکایتی را در گروه کاری ناپدیدشدگان قهری سازمان ملل متحد ثبت کرده تا سرنوشت این کودک را مشخص کند.
گلرو اگر زنده باشد، اکنون زنی در آستانه ۳۲ سالگی است.
بر اساس گزارش سازمان عدالت برای ایران “مادر گلرو که از زمان دستگیری ماه‌ها در انفرادی بوده، بعد از به دنیا آوردنش به بند عمومی منتقل میشود. چند روز بعد از زایمان، او را برای معاینه از مادر جدا می‌کنند و فردای آن روز به او می‌گویند بچه مرده است.”
با وجود آن‌که به مادر گلرو راحمی‌پور گفته شده بود که او مرده، شادی صدر، از مدیران این سازمان می‌گوید، “نه به پدر و مادر مدرکی کتبی درباره مرگ او داده‌اند و نه جنازه‌ای به آنها نشان داده‌اند.”
پدر او کمتر از شش ماه بعد از به دنیا آمدنش اعدام شد و مادرش که دچار بیماری شدید قلبی شده بود، از زندان آزاد شد.
در این سال‌ها راحله راحمی‌پور، عمه گلرو در فرصت‌های مختلف تابلویی را بالای سر گرفته که روی آن نوشته شده است: برادرم را کشتید، با فرزندش چه کردید؟
شما شایستگی لازم را ندارید
محمد نیری، از وکلای پیگیر این پرونده می‌گوید: “زمانی که کودک را از مادر گرفتند هیچ بیماری نداشت و ادعا شده بود به اسم چک آپ و برای آزمایش برده‌اند که از سلامت او مطمئن شوند.”
او به درست بودن خبر مرگ نوزاد مشکوک است: “مصاحبه‌ای از [جلاد] لاجوردی، رییس وقت زندان اوین، وجود دارد که در آن می‌گوید ‘اگر این کودکان در خانواده سالم پرورش یابند و تربیت شوند به افراد حزب‌الهی تبدیل میشوند’. تفکر این بوده که بچه اگر در خانواده بهتری تربیت شود، به راه پدر و مادر نمی‌رود.”
به گفته شادی صدر، به خانواده گلرو راحمی‌پور هم گفته شده بود که “برای چه دنبال بچه می‌گردید؟ می‌خواهید یکی شود شبیه پدرش؟”
ثریا زنگباری، زندانی سیاسی دیگر در دهه شصت با شنیدن قصه گلرو راحمی‌پور به بی‌بی‌سی می‌گوید: “این عبارت تحقیرآمیز مبنی بر اینکه ‘شما لیاقت بزرگ کردن بچه را ندارید’ دائما خطاب به مادران در بند تکرار میشد.”
ترس جداکردن کودک از فرزند، بی‌خبری از سرنوشت او و هراس از بیماری و مرگش، از مواردی بوده که به اعتقاد مادران زندانی، به عنوان شکنجه و ابزاری برای سرکوب زندانیان استفاده شده است.
خانم زنگباری، زمانی که به سلول انفرادی بند ۲۰۹ اوین برده شده بود، نوزادی همراهش بود که حدود ۵۰ روز داشت.
روایت او از حادثه‌ای که برای فرزندنش پیش آمد، چنین است:
با فرزندم در انفرادی بودم. واکسن زده بود و نگران بالارفتن تب او بودم. دکتر گفته بود دارو می‌نویسد اما زندانبانان هیچ وقت دارو را ندادند. تب او مدام بالا می‌رفت و من بی‌تاب بودم. خودم را به در و دیوار اتاق می‌زدم. تا اینکه دچار تشنج شد.
یادآوری آن اتفاق که به اعتقاد خانم زنگباری “تلخ‌ترین” خاطره زندان است، او را دوباره ملتهب میکند:
لباس کودکم را درآوردم. او را کف سلول گذاشتم. ظرف هم نداشتم و مشت مشت از آب داخل سلول روی او می ریختم. با لگد و سر و صورت به در و دیوار می‌کوبیدم و نگهبان را صدا می‌کردم. تا اینکه متوجه شدم تب کودکم پایین آمده است. سازمان عدالت برای ایران
ناپدیدشدگان قهری
محمد نیری، وکیل و فعال حقوق بشر می‌گوید ناپدیدشدن گلرو تنها مورد در این زمینه نیست.
به جز گلرو، برای “مفقودشدن” پدرش، حسین راحمی‌پور هم شکایتی را در گروه کاری ناپدیدشدگان قهری سازمان ملل ثبت کرده است.
به گفته خانواده او، جسد حسین راحمی‌پور، از فعالان سیاسی سازمان راه کارگر، دندانپزشک و فعال کارگری هم هیچ وقت به خانواده او تحویل داده نشده است.
این دو مورد از تازه‌ترین پرونده‌های ثبت شده در کارگروه ناپدیدشدگان قهری سازمان ملل متحد است. این گروه مسئول جمع‌آوری اطلاعات از خانواده‌ها و سازمان‌های حقوق بشری درباره افرادی است که به طور قهری توسط نیروهای دولتی ناپدید شده‌اند.
به گفته شادی صدر، این کارگروه با دولت‌ها مکاتبه میکند و درباره پرونده مفقودشدگان پاسخ میخواهد.
آقای نیری می گوید، پرونده ۵۱۸ مفقود شده در کارگروه ناپدیدشدگان قهری سازمان ملل متحد، وجود دارد.
ایران البته کنوانسیون بین‌المللی ناپدیدشدگان قهری را امضا نکرده و روابط با این گروه کاری سازمان ملل متحد، جنبه الزام‌آور ندارد.
نهادهای حقوق بشری می‌گویند در دهه شصت هزاران زندانی سیاسی در سراسر ایران مخفیانه اعدام شده‌اند و جسد بسیاری از آنان هرگز به خانواده‌ها تحویل داده نشده است.
هشت مارس روزجهاني زن گرامي باد .
روز جهانی زنان که در گذشته روز جهانی زنان کارگر نامیده میشد بزرگداشتی است که هر ساله در روز ۸ مارس برگزار میشود. این روز، روز بزرگِ برپایی جشن‌هایی برای زنان در کل جهان است. بسته به مناطق مختلف، تمرکز جشن روی بزرگداشت، قدردانی، ارائهٔ عشق به زن و برگزاری جشنی برای دستاوردهای اقتصادی، سیاسی و اجتماعی زنان است.[۱]
این روز در ابتدا به عنوان یک رویداد سیاسی سوسیالیستی در بین احزاب سوسیال آمریکا٬ آلمان و اروپای شرقی آغاز شد، اما بعدها در فرهنگ بسیاری از کشورها آمیخته شد[۲][۳]. روز جهانی زنان در برخی از مناطق رنگ و بوی سیاسی خود را از دست داده و تبدیل به مناسبتی برای مردان شده تا عشق خود را به زنان بیان کنند و آمیزه‌ای از روز مادر و روز ولنتاین شده است. با این حال در مناطقی دیگر، اصل سیاسی و زمینه حقوق بشری که توسط سازمان ملل متحد تعیین شده، با قدرت اجرا میشود و آگاهی سیاسی و اجتماعیِ امیدوار کننده‌ای از مبارزات زنان در سراسر جهان به ارمغان می‌آورد. سازمان ملل هم از سال ۱۹۷۷ این روز را به عنوان «روز حقوق زنان و صلح بین‌المللی» به رسمیت می‌شناسد
https://telegram.me/zanansazandeganfarda
دوستان لطفا لينك تلگرام مرا بپذيريد.
لینک زنان سازندگان فردا
#Iran #ایران #آزآدی #جوانان #زنان
.
روز جهانی زنان که در گذشته روز جهانی زنان کارگر نامیده میشد بزرگداشتی است که هر ساله در روز ۸ مارس برگزار میشود. این روز، روز بزرگِ برپایی جشن‌هایی برای زنان در کل جهان است. بسته به مناطق مختلف، تمرکز جشن روی بزرگداشت، قدردانی، ارائهٔ عشق به زن و برگزاری جشنی برای دستاوردهای اقتصادی، سیاسی و اجتماعی زنان است.[۱]
این روز در ابتدا به عنوان یک رویداد سیاسی سوسیالیستی در بین احزاب سوسیال آمریکا٬ آلمان و اروپای شرقی آغاز شد، اما بعدها در فرهنگ بسیاری از کشورها آمیخته شد[۲][۳]. روز جهانی زنان در برخی از مناطق رنگ و بوی سیاسی خود را از دست داده و تبدیل به مناسبتی برای مردان شده تا عشق خود را به زنان بیان کنند و آمیزه‌ای از روز مادر و روز ولنتاین شده است. با این حال در مناطقی دیگر، اصل سیاسی و زمینه حقوق بشری که توسط سازمان ملل متحد تعیین شده، با قدرت اجرا میشود و آگاهی سیاسی و اجتماعیِ امیدوار کننده‌ای از مبارزات زنان در سراسر جهان به ارمغان می‌آورد. سازمان ملل هم از سال ۱۹۷۷ این روز را به عنوان «روز حقوق زنان و صلح بین‌المللی» به رسمیت می‌شناسد
https://telegram.me/zanansazandeganfarda
دوستان لطفا لينك تلگرام مرا بپذيريد.
لینک زنان سازندگان فردا
#Iran #ایران #آزآدی #جوانان #زنان
.
برگرفته ازفيس شعله پاكروان مادر ريحانه قهرمان شرافت زنان ايراني
زمانی که مه آفرید خسروی به اتهام فساد اقتصادی محاکمه میشد ، بابک زنجانی مشغول اختلاس بود . زمانی که او در حال محاکمه بود ، کسان دیگری مشغول اختلاسند . این قصه سالهاست تکرار شده و میشود .
اما از تکرار اختلاس و اعدام بعضی از آنان به یک نتیجه میرسیم . اینکه سیستم اقتصادی ما مشکل دارد . شاید قوانین نقاط کوری دارد که بعضی از آقایان و آقازاده ها میتوانند با استفاده از همان نقاط ضعف ، پولهای کلان به جیب بزنند . اعدام مفسدین اقتصادی دردی از ما مردم دوا نمیکند . آنجه دوای درد ماست ، وضع قوانین روشن و اجرای آن برای همه مردم است . اینکه یک جوان برای گرفتن وام چند میلیونی با صدها مانع روبرو باشد ، اما افراد داخل حلقه قدرت برای گرفتن وامهای چند میلیاردی با هیچ مانعی روبرو نشوند نشان از تبعیض طبقاتی دارد .
قوه قضائیه بجای اعدام بابک زنجانی ، تبعیض را اعدام کند . بجای پاک کردن صورت مساله ، آن را حل کند .
از آنجا که آرزوی ایران بدون اعدام به شکلی جدی در حال پیگیری است ، صدور حکم اعدام برای این مفسد اقتصادی را نیز محکوم میکنیم . ما مخالفین اعدام ، صدور و اجرای این حکم قرون وسطایی و ضد بشری را برای هر اتهامی ، ضد کرامت انسان میدانیم . از این رو توجه قضات مربوطه را به این نکته جلب میکنیم که ، بابک زنجانی و هر دزد دیگری که با چراغ سبز بعضی مسئولین دست در جیب ملت بی پناه کرده ، مجازات کنید . اما اعدامش نکنید . چرا که افساد او در زندگی میلیونها ایرانی اختلال ایجاد و آنان را از هستی ساقط کرده ،است . آیا اعدام این مفسد اقتصادی ، زندگی را به کسانی که هست و نیستشان بر باد رفته باز میگرداند ؟
آیا اعدام زنجانی تغییری در چرخه فساد موجود ایجاد میکند ؟ یا فقط برای فاش نشدن بعضی رازهای مگو و بستن دهان ملت ، او را اعدام میکنید و داستان دوباره تکرار میشود؟ فقط مهره ها عوض میشوند .
خانواده ی زنجانی پس از اعدام عزیزشان به خیل دشمنان این سیستم خواهند پیوست چرا که آنان بهتر از هر کس دیگر میدانند که بابک آنان ، مهره ای از یک دستگاه تمام عیار بوده که مثل زالو به مکیدن پول و شریان های اقتصادی میلیونها ایرانی مشغولند .
بابک زنجانی را مجازات کنید . پولهای دزدیده شده را از هر نقطه از زمین جمع کرده و به جیب ملت بازگردانید . از اعدام او صرف نظر کنید . هیچکس را اعدام نکنید .
#Iran ایران #آزآدی #جوانان #زنان
زمانی که مه آفرید خسروی به اتهام فساد اقتصادی محاکمه میشد ، بابک زنجانی مشغول اختلاس بود . زمانی که او در حال محاکمه بود ، کسان دیگری مشغول اختلاسند . این قصه سالهاست تکرار شده و میشود .
اما از تکرار اختلاس و اعدام بعضی از آنان به یک نتیجه میرسیم . اینکه سیستم اقتصادی ما مشکل دارد . شاید قوانین نقاط کوری دارد که بعضی از آقایان و آقازاده ها میتوانند با استفاده از همان نقاط ضعف ، پولهای کلان به جیب بزنند . اعدام مفسدین اقتصادی دردی از ما مردم دوا نمیکند . آنجه دوای درد ماست ، وضع قوانین روشن و اجرای آن برای همه مردم است . اینکه یک جوان برای گرفتن وام چند میلیونی با صدها مانع روبرو باشد ، اما افراد داخل حلقه قدرت برای گرفتن وامهای چند میلیاردی با هیچ مانعی روبرو نشوند نشان از تبعیض طبقاتی دارد .
قوه قضائیه بجای اعدام بابک زنجانی ، تبعیض را اعدام کند . بجای پاک کردن صورت مساله ، آن را حل کند .
از آنجا که آرزوی ایران بدون اعدام به شکلی جدی در حال پیگیری است ، صدور حکم اعدام برای این مفسد اقتصادی را نیز محکوم میکنیم . ما مخالفین اعدام ، صدور و اجرای این حکم قرون وسطایی و ضد بشری را برای هر اتهامی ، ضد کرامت انسان میدانیم . از این رو توجه قضات مربوطه را به این نکته جلب میکنیم که ، بابک زنجانی و هر دزد دیگری که با چراغ سبز بعضی مسئولین دست در جیب ملت بی پناه کرده ، مجازات کنید . اما اعدامش نکنید . چرا که افساد او در زندگی میلیونها ایرانی اختلال ایجاد و آنان را از هستی ساقط کرده ،است . آیا اعدام این مفسد اقتصادی ، زندگی را به کسانی که هست و نیستشان بر باد رفته باز میگرداند ؟
آیا اعدام زنجانی تغییری در چرخه فساد موجود ایجاد میکند ؟ یا فقط برای فاش نشدن بعضی رازهای مگو و بستن دهان ملت ، او را اعدام میکنید و داستان دوباره تکرار میشود؟ فقط مهره ها عوض میشوند .
خانواده ی زنجانی پس از اعدام عزیزشان به خیل دشمنان این سیستم خواهند پیوست چرا که آنان بهتر از هر کس دیگر میدانند که بابک آنان ، مهره ای از یک دستگاه تمام عیار بوده که مثل زالو به مکیدن پول و شریان های اقتصادی میلیونها ایرانی مشغولند .
بابک زنجانی را مجازات کنید . پولهای دزدیده شده را از هر نقطه از زمین جمع کرده و به جیب ملت بازگردانید . از اعدام او صرف نظر کنید . هیچکس را اعدام نکنید .
#Iran ایران #آزآدی #جوانان #زنان
ژيلا سركوهي, [۰۸.۰۳.۱۶ ۰۸:۲۵]
گاهی خسته می شوم؛
از زن بودنم
کمی آزادی می خواهم...
نه اینکه بخواهم گره روسری ام را شل کنم...
روحم اسیر شده،
در باورهای پوچ مرد ایرانی!!
از اینهمه مراقبت از خودم خسته ام
دلم میخواهد از خیابان نترسم...
از تنهایی
کوچه های خلوت....
سنگ تهمت...
دلم لک زده برای آزادی
آزادی از چشم های ناپاک..
کمی باور..
و فرار از قضاوت..
میخواهم کمی لبخند بزنم
ولی کسی به نجابتم شک نکند...
گاهی، کمی مهربان باشم
من یک زن ایرانی ام
دلم کمی رهایی میخواهد...
گاهی خسته می شوم؛
از زن بودنم
کمی آزادی می خواهم...
نه اینکه بخواهم گره روسری ام را شل کنم...
روحم اسیر شده،
در باورهای پوچ مرد ایرانی!!
از اینهمه مراقبت از خودم خسته ام
دلم میخواهد از خیابان نترسم...
از تنهایی
کوچه های خلوت....
سنگ تهمت...
دلم لک زده برای آزادی
آزادی از چشم های ناپاک..
کمی باور..
و فرار از قضاوت..
میخواهم کمی لبخند بزنم
ولی کسی به نجابتم شک نکند...
گاهی، کمی مهربان باشم
من یک زن ایرانی ام
دلم کمی رهایی میخواهد...
