ز مژگان بر جگرها ناوک انداز......😍

شب آنچنان زلال، که می‌شد ستاره چید!
دستم به هر ستاره که می‌خواست می‌رسید
نه از فراز بام، که از پای بوته‌ها
می‌شد ترا در آینه‌ی هر ستاره دید!

"فریدون مشیری"

یک عدد شب رویایی اینجوری........

شبتون خوش💐❤️

صبحگه، کانزوای وقت و مکان،
دلرباینده است و شوق‌افزاست،
بر کنار جزیره‌های نهان،
قامت با وقار قو پیداست.

"نیما یوشیج"

صبح به خیر.
روز را با لبخند شروع کنید..

از چاله درآمد به چاه افتاد
این مثل در مواردی استفاده می‌شود که شخص برای نجات از وضعیتی بد به وضعیتی بسیار بدتر گرفتار می‌شود.

مانند مثل زیر:
به ده دینارم خرید و به صد دینار گرفتارم کرد

ماخذ این مثل داستانی از گلستان سعدی است به این مضمون که:

از صحبت یاران دمشقم ملالتی پدید آمده بود. سر در بیابان قدس نهادم و با حیوانات انس گرفتم تا به وقتی که اسیر فرنگ شدم و در خندق طرابلس با جهودانم به کار گل بداشتند. یکی از روسای حلب که سابقه معرفتی در میان ما بود گذر کرد و بشناخت. گفت این چه حالت است؟ گفتم:

همی گریختم از مردمان به کوه و به دشت
که از خدای نبودم به دیگری پرداخت
قیاس کن که چه حالم بود در این ساعت
که در طویله نامردمم بباید ساخت

بر حالت من رحمت آورد و به ده دینارم از قید خلاص کرد و با خویشتن به حلب برد و دختری که داشت به نکاح من درآورد به کابین صد دینار.
مدتی برآمد. دختر بدخوی و ستیزه روی و نافرمان بود. زبان درازی کردن گرفت و عیش مرا منقص داشتن.
باری زبان تعنت دراز کرده همی‌ گفت:
تو آن نیستی که پدر من از قید فرنگ بازخرید؟
گفتم بلی. من آنم که به ده دینار از قید فرنگم باز خرید و به صد دینار به دست تو گرفتار کرد.

شنیدم گوسپندی را بزرگی
رهانید از دهان و دست گرگی
شبانگه کارد بر حلقش بمالید
روان گوسپند از وی بنالید
که از چنگال گرگم در ربودی
شنیدم عاقبت گرگم تو بودی

این بیت نیز از حافظ است:
در خم زلف تو آویخت دل از چاه زنخ
آه کز چاه برون آمد و در دام افتاد

اصطلاح زیر نیز به همین منظور استفاده می‌شود:
هر چه از دست دزد مانده بود به دست فالگیر افتاد

کاش مغز آدما و افکاری که توش می‌گذره به این شفافی بود.

روز معلم بر تمام زحمتکشان این عرصه مبارک باشه. 💐🌺
عده‌ای معتقدند که آخرین اشتباه هر کسی بهترین معلمشه.

رستورانی در ژاپن 😍

شبتون سرشار از آرامش. 💐

صبح به خیر.

مثل سگ پشیمان شدن
این مثل در مواقعی استفاده می‌شود که شخصی به علت طمع برای به دست آوردن چیزی بیشتر، آنچه که دارد را نیز از دست بدهد.
البته امروزه در مورد هر اشتباه بزرگی هم که جبران آن امکان‌پذیر نبوده و یا خیلی سخت باشد و پشیمانی بزرگ ببار آورد از این مثل استفاده می‌شود.

داستان این مثل از شعر جامی برگرفته شده است. در سلسله الذهب جامی چنین آورده:

سگکی می‌شد استخوان بدهان
کرده ره برکنار آب روان
بسکه آن آب صاف و روشن بود
عکس آن استخوان در آب نمود
برد بیچاره سگ گمان که مگر
هست در آب استخوان دگر
لب چو بگشود سوی او بشتاب
استخوانش فتاد اندر آب
نیست را هستئی توهم کرد
بهر آن نیست، هست را گم کرد