یکی از ویديوهای دهشتناک از اصابت دو موشک دشمن متجاوز اسراییلی به میدان قدس (نزدیک میدان تجریش) ، موشک اول به ساختمان برخورد می کند و موشک دوم به خودروهای داخل خیابان

https://t.me/hydroforum/106391

بیانیه میرحسین موسوی
از زندان اختر

🔴 در جریان جنایات اخیر اسرائیل و آمریکا علیه میهن‌ عزیزمان بار دیگر عیار مردم ایران محک خورد

ساختار کنونی نظام نماینده همه ایرانیان نیست | برگزاری رفراندم برای تاسیس مجلس موسسان قانون اساسی، راه را برای تحقق حق تعیین سرنوشت مردم هموار و دشمنان این مرزوبوم را از دخالت در امور کشور مأیوس خواهد کرد

بسم الله الرحمن الرحیم

▫️در جریان جنایات اخیر اسرائیل و آمریکا علیه میهن‌ عزیزمان یک بار دیگر عیار مردم ایران محک خورد و امتیازی بر امتیازات کارنامه تاریخی‌‌شان افزوده شد؛ و این نه فقط به خاطر همبستگی آنان در برابر دشمن، که به واسطه ایستادگی آنها در عین رنجیدگی‌های عمیق بود. در حالی که فرزندان نظامی ملت شهید یا غافلگیر شده بودند دوراندیشی ستودنی مردم نقشه‌های شوم متجاوزان را ناکام گذاشت. اینک پس از سپری شدن آن روزها، هولناک خواهد بود اگر کسانی با رویاپردازی واکنش جامعه را تاییدی بر شیوه حکمرانی ناکارآمدشان بپندارند یا جلوه دهند. چنین اشتباهی ملت را دلسرد و بیگانه را امیدوار خواهد کرد که شاید بار بعد بتواند خدای‌ناکرده در سپری که او را ناکام‌ گذاشت رخنه‌ای بیابد.

▫️مردم پس از  آنچه گذشت انتظاراتی از حکومت دارند که بی‌پاسخ ماندن‌شان دشمن را شاد می‌کند. در کوتاه‌مدت، اقداماتی سریع و نمادین چون آزادی زندانیان‌ سیاسی و تغییر واضح در رویکردهای رسانه ملی کمترین توقعات است. علاوه بر این، وضعیت تلخی که برای کشور پیش آمد نتیجه یک رشته خطاهای بزرگ بود. تجربه جنگ دوازده روزه نشان داد که ضامن نجات کشور احترام به حق تعیین سرنوشت همه شهروندان است و ساختار کنونی نظام نماینده همه ایرانیان نیست. مردم می‌خواهند شاهد تجدیدنظر در آن خطاها باشند. برگزاری رفراندوم برای تاسیس مجلس موسسان قانون اساسی، راه را برای تحقق حق تعیین سرنوشت مردم هموار و دشمنان این مرز و بوم را از دخالت در امور کشور مأیوس می‌کند.

«إنّ لربّکم فی ایام دَهرکُم نفَحات، ألا فتَعرّضوا لها و لا تعرضوا عنها». به راستی که در روزهای زمانه نسیم‌هایی از فرصت از سوی پروردگارتان هست، هان که آنها را دریابید و روی از آنها برنتابید.
اینجانب ضمن‌ محکوم کردن تجاوزات اخیر علیه کشورمان به خانواده‌های داغدار و آسیب‌دیده تسلیت می‌گویم و برای شهدای این ایام رحمت و مغفرت آرزو می‌کنم.

میرحسین موسوی
۲۰ تیرماه ۱۴۰۴

@Kaleme

در جستجوی اول شخص غایب
گذار از «چه باید کرد؟» به «چه باید بکنیم؟»

در جستجوی اول شخص غایب
گذار از «چه باید کرد؟» به «چه باید بکنیم؟»

در سال‌های اخیر گفتگو درباره مسائل سیاسی در جمع‌های دوستانه بیشتر از گذشته است. محتوای این گفتگوها معمولا حول گزاره‌هایی شبیه به این پیش می‌رود: فلان شخصیت سیاسی چه کرد، چرا فلان کار را کرد، چرا فلان کار را نکرد، در آینده چه خواهد کرد یا چه نخواهد کرد یا چه باید باید بکند.

آنچه در این گفتگوها تکرار می‌شود، صیغه‌های سوم شخصی غایب است که تکرار آن گاهی ملال‌آور می‌شود و آهنگی آزاردهنده پیدا می‌کند، در حالیکه که می‌تواند این طور نباشد و بخشی از زمان گفتگو به صورت طبیعی صرف پاسخ به این پرسش شود که «ما چه می‌کنیم؟» یا «ما چه باید بکنیم؟» و از قضا به صورت مستقیم یا غیرمستقیم به مسائل اجتماعی، سیاسی و فرهنگی روز هم مربوط باشد. اما الان از طرح این موضوع یک یا حتی چند مرحله عقب‌تریم. یک مرحله قبل از این موارد می‌شود این که «ما چه می‌توانیم بکنیم؟» و یک مرحله قبل‌تر اینکه اساسا چرا طرح این سوال مهم است و نباید آن را فراموش کنیم.

وقتی در جمع‌های دوستانه یا حتی در افکار خودت، چنین سوالی را طرح می‌کنی، معمولا در برابر آن مقاومت می‌شود، یعنی حتی کار به فکر کردن درباره آن نمی‌رسد و معمولاً ادله‌ای ارائه می‌شود که طرح این سوال اساسا موضوعیت ندارد و مسئله‌ای را حل نمی‌کند. مثلا گفته می‌شود که حکومت اجازه هیچ گونه فعالیتی به «ما» نمی‌دهد، یا مثلا فرهنگ مردم - سنت‌‌ها و مذاهب موجود - فعالیت جمعی افراد جامعه را بر نمی‌تابند، یا از آن‌ها عجیب‌تر اینکه آدمیزاد موجود خطرناکی است و نمی‌توان به او امید بست. گاهی بحث اقتصاد و معیشت هم پیش کشیده می‌شود و چنین گفته می‌شود که تا نیازهای اقتصادی برآورده نشود نمی‌توان از حیات اجتماعی و ایفای نقش سیاسی افراد در جوامع سخن گفت.

این عوامل حتما در تضعیف نقش فرد در اجتماع موثرند و نمی‌توان تاثیرشان را انکار کرد. اما آیا می‌توان با پیش کشیدنِ آن‌ها پرسش «ما» را از موضوعیت انداخت و آن را طرح نکرد؟

بسیاری از این عوامل آنچنان که وانمود می‌کنند، در عدم طرح پرسش ما موثر نیستند. مثلا اگر مسئله امرار معاش و اقتصاد مانع از حیات اجتماعی و سیاسی باشد و در حقیقت نوعی رابطه پیش‌نیازی با آن داشته باشد، هر چه از سمت کسانی که به تامین حداقل‌ها نیاز دارند (بخش‌های فقیر جامعه) به سمت طبقه متوسط و بخش‌های ثروتمند و مرفه جامعه برویم، باید میزان اهمیت دادن افراد به حوزه عمومی بیشتر شود اما وقتی چرخی در جامعه می‌زنیم و به دور و اطرافمان نگاه می‌کنیم چنین به نظر نمی‌رسد. به نظر نمی‌رسد رفاه چنین رابطه‌ای با دلسوزی و احساس مسئولیت داشته باشد.

به نظر می‌رسد تامین رفاه نه تنها باعث رشد چیزی غیر از خودش نشده بلکه وقتی به هدف تبدیل شده جنبه‌های دیگر زندگی را نیز تحت تاثیر خود قرار داده است. بسیاری از جنبه‌های زندگی نیازها و اقتضائات خود را دارند و نمی‌توانند جای یکدیگر را بگیرند و به یکدیگر تبدیل شوند. مثلا آیا پدر و مادری قبول می‌کنند تا به بهانه افزایش توان اقتصادی خانواده، برای فرزندشان کمتر وقت بگذارند؟ یا مثلا اگر کسی به دین و آیینی درآمده باشد، می‌تواند بگوید اول وضع اقتصادی‌ام خوب شود بعد فرایض و مناسک را انجام می‌دهم؟

پاسخ به پرسش «ما چه می‌توانیم بکنیم؟» را باید از همین مقاومتی که در برابر طرح آن وجود دارد، شروع کرد. چرا ما در برابر طرح این پرسش و فکر کردن به آن مقاومت می‌کنیم؟

این مقاومت دربرگیرنده نکته مهمی درباره نسبت فرد با سیستم است که معمولا در گزاره‌هایی شبیه به این بیان می‌شود: سیستم ما را به رسمیت نمی‌شناسد و بازی نمی‌دهد، ما هیچ توانی برای تغییرات هر چند کوچک در سیستم نداریم. آنچه سبب می‌شود تا فرد با سیستم فاصله‌گذاری کند، دیواری عمیق است که بین خود و سیستم احساس می‌کند و در نتیجه دستش را از هر اقدامی کوتاه می‌بینید.

ادامه 👇👇

ادامه 👇👇

بیگانه شدن فرد با سیستم پدیده عجیبی نیست و در زندگی همه اتفاق می‌افتد. افراد در سیستم‌های مختلف رفت و برگشت می‌کنند تا نقش خود را پیدا کنند. آنچه در این بین بیش از همه چیز اهمیت دارد، شیوه مواجهه با «احساس مسئولیت» هنگام بیرون افتادن ما از سیستم است. احساس مسئولیت، بازگوکنندۀ پیوند فرد و سیستم است. وقتی رابطه فرد با سیستم آسیب ببیند و احساس مسئولیتش ترک بردارد، دو انتخاب وجود دارد: فرد یا با «احساس سلب مسئولیت» به زندگی‌اش در همان سیستم ادامه می‌دهد و از موضوعیت افتادن مسئولیت به سیستم‌های دیگری که در آن زندگی می‌کند نیز سرایت می‌کند، یا برای جلوگیری از آن به سیستم دیگری هجرت می‌کند تا آنجا احساس مسئولیت آسیب‌دیده‌اش را احیا کند. این کار به او فرصت می‌دهد تا دوباره اهل جایی باشد و ایجاد علاقه کند.

تعامل با سیستم‌های دیگر و احیای احساس مسئولیت - مانند احساس بی‌مسئولیتی - امری تکثیرپذیر و قابل سرایت است و ممکن است بتوان با تکثیر آن در دیگران، بر سیستمی که افراد را بیرون کرده نیز اثر گذاشت و موجب تغییر آن شد.

نه مسئولیت محدودیت می‌شناسد و نه بی‌مسئولیتی. هر دو دوست دارند آزادانه در سیستم‌های گوناگون سفر کنند و الگوی خود را چه در استقامت و تقوا و چه در خودویرانگری به حد اعلی برسانند.

ما در سیستم‌های گوناگون و در هم‌تنیده‌ای مانند خانواده، اقوام، آپارتمان، همسایگی، محله، شهر، کار، اقتصاد، صنعت، فرهنگ، هنر، زبان، علم، اخلاق، دین، مذهب، سلامت، محیط زیست، اقلیم و ... زندگی می‌کنیم و به همین خاطر احساساتمان می‌تواند به راحتی در آن‌ها پخش شود.

به عنوان نمونه، اگر ما خود را از سیستم رسمی سیاست و مدیریت بیرون می‌بینیم و با آن احساس بیگانگی می‌کنیم، آیا باید با سیستم‌های دیگر نیز احساس بیگانگی کنیم و احساس تعلق خود را در آن‌ها هم از دست بدهیم؟ آیا در عمل چنین نبوده است؟
ما چه ابزارها و امکاناتی برای اثرگذاری روی جوامع کوچک یا بزرگی که در آن‌ها زندگی می‌کنیم داریم؟ عضو کدام صنف، سازمان، انجمن، اتحادیه، تشکیلات، موسسه، تشکل، مرکز، جمعیت، کانون، گروه، باشگاه، شورا، مجمع، ائتلاف، حزب، پایگاه، فدراسیون، نهاد و مانند این‌ها هستیم؟ آیا به هیچ کدام از این‌ها احساس تعلق می‌کنیم؟ اگر عضو هیچ کدام از این‌ها نیستیم یا تنها عضو تعداد ناچیزی از آن‌ها هستیم یا هیچ کدام از آن‌ها چنگی به دلمان نمی‌زند، علتش چیست؟

این یک واکاوی ذهنی و انتزاعی درباره رابطه فرد با زیست‌جهان‌های تودرتو و در هم‌تنیدۀ زندگی‌اش نیست. این روایت جهانی است که در آن زندگی می‌کنیم:

▫️ مردم یک شهر را پیش چشم دنیا به فجیع‌ترین شکل می‌کشند، خانه‌ و کاشانه‌شان را ویران می‌کنند و بازماندگان را گرسنگی می‌دهند تا آن‌ها هم بمیرند و ما حتی نمی‌توانیم به این فکر کنیم که چه می‌توانیم بکنیم.
▫️ حکومتی که از انواع سوء رفتار و ناکارآمدی‌ رنج می‌برد ممکن است از اساسی‌ترین وظایفش در قبال جامعه برنیاید و آن را با خطراتی بی‌سابقه و هولناک مواجه کند اما دست ما از هر تغییری برای جلوگیری از بروز چنین وضعیتی کوتاه است.
▫️ رفتار ما و جوامعی که در آن زندگی می‌کنیم با تخریب محیط زیست همراه بوده و امروز آثار آن را نه فرسنگ‌ها دورتر بلکه در زندگی هر روزۀ خودمان مشاهده می‌کنیم. اما همچنان احساس بیرون بودن از سیستم کار خودش را می‌کند و همچنان اجازه نمی‌دهد آنچنان که باید به این پرسش فکر کنیم که ما چه باید بکنیم؟ ما چه می‌توانیم بکنیم؟

چرا ما علی‌رغم اینکه هر صبح و هر شام شخصا و حتی فراتر از شخص خود یعنی برای نوع خود و برای حتی برای دیگر موجودات –احساس خسارت و ازدست‌رفتگی می‌کنیم، همچنان نمی‌توانیم به این پرسش فکر کنیم که «ما» چه باید بکنیم؟ چه می‌توانیم بکنیم؟ اگر سازمان و توانی نداریم چگونه باید آن را بازیابی کنیم؟

برای پاسخ به این پرسش باید به سازوکارهایی فکر کنیم که این فلج مغزی را در ما ایجاد کرده و ما را از طرح چنین پرسش‌هایی باز می‌دارد.

اصفهان،
۲ مرداد ۱۴۰۴

آخرین خرمای غزه


تنها افرادی که نسل‌کشی را تجربه کرده‌اند و آن را با تمام وجودشان حس کرده‌اند، می‌توانند واقعاً بفهمند که این نسل‌کشی یعنی چه – آنها می توانند ترس مداوم از مرگ و فقدان، گرسنگی جسمی و اشتیاق برای احساس امنیت را درک کنند.» این نوشته‌ی عاصم النبیه است. النبیه، همسر، پدر، پسر، مهندس و سخنگوی شهرداری غزه است. او در حالی که برای زنده ماندن در تاریک ترین روزهای نسل‌کشی مبارزه می کند همچنان می کوشد تا ارائه خدمات اولیه به مردم در شهر غزه امکان پذیر شود.

یک هفته پیش در ششصد و پنجاهمین روز از نسل‌کشی غزه، عاصم النبیه در شبکه‌های اجتماعی خود تصویری از یک خرما در کنار یک خط‌ کش گذاشت و نوشت:

"این فقط یک خرما نیست. یک خرمای ۴ سانتی‌متری است و فکر می‌کنم ممکن است آخرین خرمایی باشد که در غزه باقی مانده است. من این خرما را شش ماه نگه داشتم و به خودم می‌گفتم که باید برای تاریک‌ترین روزها نگه دارم. می‌دانی تاریک‌ترین روزها اکنون اینجا هستند. عرب ها خرما را دوست دارند. من عاشق خرما هستم و مادرم هم همینطور. دیروز بعد از ۶ ماه تصمیم گرفتم آن را به مادرم بدهم. روز بعد به من گفت که آن را به خواهرم نسمه داده است. نسمه در سال ۲۰۰۸ به دنیا آمده است. بنابراین، او جنگ های اسرائیل علیه غزه در سال‌های ۲۰۰۸، ۲۰۱۲، ۲۰۱۴، ۲۰۱۹ و ۲۰۲۱ را پشت سر گذاشته و تا امروز زنده مانده است. او ۱۷ سال دارد و این روزها درس های مدرسه اش را بدون معلم، بدون برق، بدون اینترنت و فقط با چند کتاب قدیمی می‌خواند. او به سه زبان صحبت می کند و دانش شگفت انگیزی در ریاضی و فیزیک دارد. من معتقدم که او نابغه است. مادرم تصمیم گرفت آن خرما را به نسمه بدهد زیرا معتقد است که او برای درس خواندن به آن نیاز دارد.

اما نسمه تصمیم گرفت آن خرما را به برادرزاده‌ام بدهد. او یک پسر دو ساله است و تنها دو ماه قبل از جنگ به دنیا آمده و پدرش معاذ رجب، یک مرد ۳۷ ساله فلسطینی که فوق لیسانس اقتصاد و محقق بود را از دست داده است. پسرک نمی‌دانست خرما چیست. سپس من به این اندیشیدم که این تنها یک خرما است. ما نباید برای خوردن یک خرما مجبور به گرفتن چنین تصمیماتی شویم، و بعد آنجا بود که شروع کردم به فکر کردن به اینکه ما همدیگر را دوست داریم. ما واقعاً همدیگر را دوست داریم، می‌دانید. ما عمیقاً عاشق یکدیگر هستیم و خوبی‌های زیاد و افراد خوب زیادی در این شهر زخمی وجود دارد. مردم من، خانواده‌ام، مادرم، خواهرم، برادرزاده‌ام و من - همه ما لیاقت بهتر از این را داریم. مردم غزه‌ لیاقت بهتر از این را دارند.
امروز این خرما نمادی از عشق است و این فقط یک اتفاق در غزه است. هر روز نمونه‌هایی را بینیم که نشان می‌دهد فلسطینی‌ها شایسته زندگی هستند. فلسطینی‌ها شایسته زندگی در صلح هستند. کسانی که برای خودشان، برای شهرشان، برای وطنشان و حتی برای تمدن جهانی کار نیک انجام می‌دهند پس به ما فرصتی بدهید. شاید بعضی‌ها بگویند این فقط یک خرما است. بله، فقط یک خرما است. اما معنای زیادی در این خرما وجود دارد اینکه هیچ‌کس نمی‌خواهد آخرین خرما را بخورد. هیچ‌کس نمی‌خواهد خارق‌العاده است. آرزو می‌کنم نسمه در زمانه بهتری زندگی کند، آرزو می‌کنم بتواند آنطور که دلش می‌خواهد پزشکی بخواند و خرما بخورد بدون اینکه مجبور باشد آنها را بشمارد و نیاز داشته باشد که تنها خرمایش را به برادرزاده‌اش بدهد. این امید من است.

رفعت العرعیر، دوست صمیمی و معلم من می گفت: "اگر قرار است بمیرم، بگذارید مرگم امید به بار بیاورد. من هم همین را می‌گویم. اما همچنین اضافه می‌کنم، " اگر قرار است بمیرم، بگذار مرگم مقاومت به بار آورد. اگر قرار است بمیرم، بگذار مرگم انقلاب بیاورد. اگر قرار است بمیرم، بگذار آزادی، عدالت، رهایی و صلح به بار آورد. چرا که من قرار نیست برای هیچ بمیرم. می‌دانید، مردم من برای هیچ نمی‌میرند. من نمی‌توانم جلوی خودم را بگیرم و به این فکر نکنم که در واقع در یک ثانیه ممکن است جان خود را از دست بدهم، به اینکه هوش مصنوعی می تواند هر لحظه تصمیم بگیرد مرا از بین ببرد. من دائما این احساس را دارم که ممکن است قربانی بعدی باشم، اما در عین حال، هنوز هم خواستار آزادی‌ام هستم و این مهمترین هدف ما در حال حاضر است که در مقابل اسرائیل بایستیم و تا جایی که می‌توانیم با صدای بلند و بلند به آنها نه بگوییم. زیرا چاره دیگری نداریم. متأسفانه، راه دیگری وجود ندارد."

دکتر سارا احمود محقق فمینیست فلسطینی می گوید: "وقتی از لزوم گوش دادن به صداهای فلسطینی ها حرف می زنیم، هدف فقط به رسمیت شناختن رویاهایی نیست که حق دارند، بلکه به این دلیل هم هست که این صداها از جایی می‌آیند که عشق آنجاست."

برای شنیدن صحبت های عاصم النبیه به لینک زیر مراجعه کنید
https://youtube.com/watch?v=6ATYMAXVfAs&si=-M33c-esMtVf4YeL

⭕ جای خالی مخالف مستقل 

تحلیلی درباره واکنش‌های گسترده به بیانیه میرحسین موسوی پس از جنگ ۱۲ روزه اسرائیل با ایران از زندان اختر

علیرضا کدیور

متن کامل 👇👇

⭕ جای خالی مخالف مستقل
تحلیلی درباره واکنش‌های گسترده به بیانیه میرحسین موسوی پس از جنگ ۱۲ روزه اسرائیل با ایران از زندان اختر

بعد از آتش‌بسِ جنگ اسرائیل و ایران، میرحسین موسوی بیانیه‌ای‌‌ مختصر و مفید در شش بند داد که در عین کوتاهی از نظر زاویه دید و انتخاب کلمات موقعیتی متمایز با سایر موضع‌گیری‌های پس از جنگ دارد. با این حال آنچه توجه بیشتری به خود جلب کرده، نه خود بیانیه بلکه گستردگی بی‌سابقه اظهار نظرهایی است که در واکنش به آن همچنان منتشر می‌شود.

در هفته‌ها و روزهای اخیر، رسانه‌های رسمی داخل ایران، چهره‌های اصولگرا و موسوم به جبهه انقلاب و هسته سخت نظام، اصلاح‌طلبان مخصوصا چهره‌های نزدیک به جریان روزنه‌گشا‌، سلطنت‌طلبان و همینطور رسانه‌های وابسته به اسرائیل به این بیانیه یا گذشته موسوی تاخته‌اند؛ نیروهایی که نتیجه برهم‌کنش آن‌ها در سال‌های اخیر، در عمل نیز چیزی جز تشدید بن‌بست سیاسی و وخامت بیشتر اوضاع در سطح کلان نبوده است.

چرا باید بیانیه شش‌بندی یک چهره سیاسی ۸۴ ساله در حصر خانگی پس از ۱۶ سال قطع ارتباط با جامعه و محرومیت از هر گونه فعالیت سیاسی، اجتماعی و فرهنگی، باعث نگرانی کسی شود یا جا را برای کسانی تنگ کند؟

بیانیه موسوی از نگاه مخالفی نوشته شده که با تجاوز اسرائیل و آمریکا مرزبندی آشکار دارد و آنچه تحمل نمی‌شود دقیقا همین است. حکومت می‌خواهد این حرف را دیکته کند که تنها کسی که با بیگانه مرزبندی می‌کند و در برابر او می‌ایستد، منم؛ و نیروی پادشاهی‌خواه و مخالفِ نزدیک به اسرائیل نیز می‌گوید تنها مخالف موثر حکومت ایران منم.

در این دو قطبی، یک‌سو پرچم استقلال، تمامیت ارضی و مقابله با امپریالیسم را در دست دارد و سوی دیگر، مدعی آزادی، توسعه و پیشرفت است. هر دو طرف حواسشان جمع است که پرچم نباید تحت هیچ شرایطی دست کس دیگری غیر از خودمان بیفتد. در راهبرد آنان این بر هر چیزی مقدم است.

موسوی مثل تعداد قابل توجهی از نیروهای سیاسی خاموش یا نیمه‌خاموش و بسیاری از مردم، ساختار کنونی را فاقد ظرفیت کافی برای حل مسائل اساسی کشور و مهم‌تر از آن فاقد توان کافی برای مقابله موثر با تهدیدهای خارجی می‌داند و از اتخاذ رویکردی در میان مخالفان سیاسی سخن می‌گوید که با متجاوز خارجی مرزبندی دارد و به ایستان نیروهای مسلح – با هر پیشینه‌ای - در برابر تهدید خارجی احترام می‌گذارد.
کدام یک ترجیح دارد؟ این که مخالف سیاسی با تهدید خارجی مرزبندی داشته باشد؟ یا مخالف سیاسیِ هم‌پیمان با تهدید خارجی؟ عقل سلیم کدام یک را برای آینده کشور مفیدتر می‌داند؟

اگر ساختار فعلی نتوانست بحران مشروعیت خود را حل کند و به کلی در برآوردن نیازهای اساسی کشور و مقابله با تهدید خارجی درمانده شد، آیا باید کشور دو دستی تقدیم بیگانگان شود؟

بسیاری از اصلاح‌طلبانی که در حاشیه قدرت منزل گزیده‌اند یا برخی از دیگر حامیان دولت، طرح مجلس موسسان را فانتزی و غیرواقع‌گرایانه معرفی می‌کنند و با صدور بیانیه‌های چندزبانه و توسل به امثال سائره و حتی دست‌به‌دست کردن متن رهبر سازمان تروریستی مجاهدین خلق از زیر خاک، به آن تاخته‌اند و مسئولیت عدم آزادی زندانیان سیاسی را هم به گردن پیشنهاد همه‌پرسی مخالفین انداخته‌اند.

چرا طرح یک موضوع فانتزی باید موجب نگرانی افراد و صدور بیانیه‌های گوناگون شود؟ اگر پروژه‌های اصلاحی با هر سرعتی (تدریجی یا غیرتدریجی) شکست خوردند، آیا قرار است سکان تغییرات به دست نمایندگانی فاقد مشروعیت سپرده شود؟ آیا فراموش کرده‌ایم بسیاری از نمایندگان فعلی مجالس کشور چند درصد از واجدین شرایط حوزه انتخابیه خود رأی گرفته‌اند؟ (اینجا مشاهده کنید)

ارائه طرح‌های ساختارشکن یا فراتر از توان مجموعه فعلی از سوی نیروهایی که از ساختار بیرون شده‌اند، دور از انتظار نیست. اگر ما انتظار داریم نیرویی که از ساختار بیرون شده، درون ساختار پیشنهاد دهد، احتمالا باید مشکل را جای دیگری پیدا کرد.
مهم‌ترین نگرانی مردم در حال حاضر ناتوانی حکومت در حل مسائل اساسی کشور و فقدان توانایی لازم برای مقابله با تهدید خارجی است. کمتر کسی است که نداند بحران‌های اقتصادی و مدیریتی و همینطور آسیب‌پذیرشدن ایران در جنگ اخیر ریشه در سیاست داخلی کشور دارد و به همین خاطر کشور برای بازیابی توان خود و موفقیت در بحران‌های مختلف از جمله جنگ نیازمند تغییر است.

ادامه 👇👇👇

ادامه 👇👇👇

حکومت می‌تواند انعطاف نشان دهد و در راستای توان‌افزایی و ارتقای مشروعیت خود گام بردارد. کسی نیست که از چنین اقداماتی استقبال نکند و خوشحال نشود و هیچ کس هم جلوی حکومت را برای اصلاح و تغییر نگرفته است. مسئله این است حکومت یا بخش‌های عاقل‌تر آن در زمان درست برای اصلاح و تغییر گام‌های مشخص و موثری بر می‌دارند یا خیر.

این اصلاحات می‌تواند تدریجی باشد اما در مورد «اصلاحات تدریجی» باید دو نکته را در نظر داشت.

نخست اینکه تاب‌آوری کافی برای همراهی با تغییرات تدریجی در جامعه وجود داشته باشد. اگر وضعیت از حد مشخص بحرانی‌تر باشد، نمی‌توان اصلاح و تغییر را با هر سرعتی دنبال کرد. به عنوان نمونه، اگر سطح اکسیژن خون بیماری از ۱۰۰ به ۸۰ یا کمتر از آن کاهش یابد، زمان اندکی برای مداخله وجود دارد و هیچ پزشکی در چنین شرایطی افزایش تدریجی اکسیژن را توصیه نمی‌کند. برخی شرایط برای آغاز بهبود و اصلاح، نیازمند تغییرات فوری هستند و مشمول اصلاحات تدریجی نمی‌شوند.

نکته دوم درباره اصلاحات تدریجی این است که باید اهداف آن از پیش اعلام شود و مردم همراهی خود را با آن نشان دهند، نه آنکه طرح و برنامه‌ای در کار نباشد و هر اتفاقی که افتاد به عنوان اصلاحات تدریجی معرفی شود. جامعه نسبت به این زرنگی‌ها حساس است و اگر احساس کند، «اصلاحات تدریجی» کلیدواژه‌ای برای کلاهبرداری است قطعا به آن‌ واکنش نشان می‌دهد.

در ارتباط با حامیان دولت به خصوص کارگزاران و اصلاح‌طلبان روزنه‌گشا یک نکته دیگر نیز در این مورد وجود دارد. آن‌ها مهم‌ترین دستاورد دولت فعلی را در یک سال جلوگیری از جنگ معرفی می‌کردند. احتمالا بخش قابل توجهی از ۶ میلیون نفری که در دور دوم انتخابات به رأی دهندگان اضافه شدند و نرخ مشارکت را ۱۰% افزایش دادند و برای نه گفتن به سعید جلیلی، به مسعود پزشکیان رأی دادند هم چنین ذهنیتی داشتند. اما جنگ شد و این ایده شکست خورد. اما به نظر نمی‌رسد این شکست با تغییر راهبرد و طرحی جدید در این طیف همراه شده باشد. آن‌ها به جای «عدم جنگ»، این بار «آتش‌بس» را به عنوان دستاورد دولت معرفی می‌کنند و با سرپوش گذاشتن روی آنچه رخ داده به فرار به جلو و نقد تخیلات سیاسی جامعه مشغولند؛ انگار فراموش کرده‌اند که فرصتی که جامعه برای اصلاح و تغییر به آن‌ها داده نیز نامحدود نیست.

مسئله تغییر در شرایط جنگی منتفی نمی‌شود. اتفاقا شرایط جنگی ضرورت بسیاری از تغییرات را برای برطرف کردن نقاط ضعف و تقویت نیروی کشور بیشتر می‌کند.
جامعه ایران در شرایط سخت و خطرناکی قرار دارد و برای محافظت از خود در جهان پرمخاطره کنونی به حکومتی توانمندتر نیاز دارد. همه دوست دارند حکومت به این نیاز پاسخ دهد. اما مشاهداتی که در گذشته داشته‌اند باعث می‌شود که چندان به آن خوش‌بین نباشند. حکومت ایران دچار بحران مسئولیت است و درنتیجه نمی‌تواند به موقع و درست تصمیم‌گیری کند. تغییر قبل از هر چیز نیازمند قبول مسئولیت و استفاده از اختیارات متناسب با آن است.

با این حال بخشی از مردم همچنان امیدوارند بخش عاقل‌تر نظام بتواند مسئولیت امور را قبول کند و موثر واقع شود. هیچ عقل سلیمی در چنین شرایط خطرناکی به این سطح از مشروعیت و شایسته‌سالاری رضایت نمی‌دهد.

ممکن است حاکمیت و جریان‌های وابسته به آن، این تصور را القا کنند که «یا من یا هیچ!»، اما جامعه می‌داند که حکومت‌ها مستاجرند. آن‌ها می‌آیند و می‌روند، ولی او در هر صورت می‌ماند و به همین خاطر مجبور است به تمامی احتمالات برای آینده فکر کند.

آینده از این حالت‌ها خارج نیست: حکومت یا فرو می‌ریزد یا استحاله می‌شود، یا تغییر می‌کند و اصلاح می‌شود. اگر حکومت فرو ریخت یا استحاله شد، چه بهتر که تصویری برای همگرا ساختن نیروها پس از آن وجود داشته باشد. اگر نیروهای سالم و عاقل درون حکومت مسئولیت پذیرفتند و پروژه‌های اصلاح و تغییر را در حکومت آغاز کردند، در این صورت نیز حضور اپوزیسیونی که با تهدید خارجی مرزبندی داشته باشد و تصویری برای آینده کشور - در صورت عدم وجود حکومت فعلی - ترسیم کند مفید است چون آن‌ها را به تکاپو وا می‌دارد تا در مسیر اصلاح و تغییر به نتیجه برسند و موفق شوند. برجسته کردن اپوزیسیون وابسته به نیروی خارجی و متهم کردن نیروهای منتقد و خواهانِ تغییر به همسویی با تهدید خارجی، نتیجه‌ای جز خوش‌خیالی و فساد در بدنه حکومت ندارد.

لینک متن کامل

تهران
۹ مرداد ۱۴۰۴

📺 دو فیلم مستند درباره اعتراضات بنگلادش و سقوط نخست وزیری در سال گذشته که با گردآوری قطعات ضبط‌شده واقعی از لنز موبایل مردم در خیابان تهیه و تدوین شده‌اند:

youtube.com/watch?v=dt2-E-RkGVI
youtube.com/watch?v=gYXaPTDatis

این یکی توضیحاتی درباره اوضاع بنگلادش پس از این تحولات دارد:

youtube.com/watch?v=Txhtxb0ZjVk

تعریف ما از هنر و هنرمند بودن چیست؟

پیدا کردن جواب این سوال اولین قدم ما در گروه خاموش برای ساخت این پادکست بود،
و در این روند که از پاییر ۱۴۰۳ شروع شد تصمیم گرفتیم با افراد و هنرمندان مختلف مصاحبه کنیم و همین طور بین خودمان نامه‌نگاری کنیم تا به جوانب مختلف مفهموم هنرمند بودن در زمان‌ها و مکان‌های مختلف فکر کنیم و آن را بیان کنیم.

در طول این صحبت‌ها، تهران مکانی بود که خواه ناخواه سر راهمان قرار می‌گرفت.

می‌توانید از طریق این لینک به این اپیزود گوش کنید.

✨️ هنرمندان:
فاطمه
شیرین معاصر
فاروس
صدرا عمویی

✨️ مصاحبه و ساخت پادکست #خاموش:
گلنوش حشمتی
پانته‌آ آرمان‌فر
خورشید پارسی
مریم فاضلی
رامین محمودی
مریم رمضانخانی

آه من العشق وحالاته
وصدمة الهجر وآفاته
وآه من لاهب يوم النوى
احرق قلبي بحرارته
لم تنظر العين الى غيركم
لولاح بدرا في سماواته
عمياء الا عن سنا حسنكم
اقسم بالله وآياته

از يک قصيده
مير علی (کاتب) سلطانی
موزه نلسون اتکينز