There are 700 shlokas in Bhagwadgita, Out of 700, Sri Krishna told 574, Arjun told 85, Dhritarashtra 01 and Sanjay told 40 shlokas of Bhagavad Gita
Do you know, It is believed that three other person besides Arjuna listened Bhagwad Gita directly from Bhagwan Krishna. They were Sanjay, Hanuman and Barbarik (son of Ghatotkach)
#dharmainspiration
Do you know, It is believed that three other person besides Arjuna listened Bhagwad Gita directly from Bhagwan Krishna. They were Sanjay, Hanuman and Barbarik (son of Ghatotkach)
#dharmainspiration
Chapter 1 sloka 4
Diversity of talent
atra śhūrā maheṣhvāsā bhīmārjuna-samā yudhi yuyudhāno virāṭaśhcha drupadaśhcha mahā-rathaḥ
In this verse, Sanjaya narrates the events of the battlefield to Dhritarashtra and describes the presence of mighty warriors in both armies. He mentions the names of notable warriors who possess great strength and skill in battle. In this army, there are heroic bowmen equal in battle to Bhima and Arjuna, as well as great fighters like Yuyudhana, Virata, and Drupada.
This verse reflects the diversity of talent and capabilities present in any significant historical event. It reminds us that pivotal moments often involve the participation of individuals with various skills, experiences, and backgrounds. In historical movements like the American Civil Rights Movement, there were prominent figures like Martin Luther King Jr., Rosa Parks, and countless others who played different roles and made significant contributions to the cause of equality. In India's freedom movement, there were many stalwarts such as Mahatma Gandhi, Pandit Nehru, Patel, Bose, and many others who played critical roles in the fight for freedom. India's constitution and republic structure were designed on the basis of "Unity in Diversity." India's financial turnaround was led by financial expert Dr. Manmohan Singh as the minister in the political cabinet of Prime Minister Narasimha Rao.
In the workplace, this verse serves as a reminder that teams are composed of individuals with different strengths and abilities. Just as the battlefield consisted of diverse warriors, an effective team benefits from a variety of skills and expertise. Recognizing and leveraging the unique strengths of team members can lead to increased productivity, innovation, and success. It encourages collaboration and creates an environment where everyone's contributions are valued. In today's world, diversity and inclusion are important boardroom initiatives. Women are given prominent importance in the composition of teams. Many companies recruit fresh talent from universities to infuse the next generation of thinking.
In the stock market and wealth management, the cardinal principle for risk-adjusted returns is a diversified balanced portfolio.
Hence, in any organization, there might be individuals who excel at strategic planning (like Arjuna), those with exceptional leadership qualities (like Bhima), and others who bring diverse perspectives (like Yuyudhana, Virata, and Drupada). By recognizing and harnessing the strengths of each team member, the team can perform better and achieve their goals.
In summary, Bhagavad Gita Chapter 1, Verse 4 highlights the presence of formidable warriors in both armies. In day-to-day life, this verse emphasizes the value of diverse skills, strengths, and contributions in historical events or team dynamics. Recognizing and leveraging the unique abilities of individuals can lead to better outcomes and foster a collaborative and inclusive environment.
Diversity of talent
atra śhūrā maheṣhvāsā bhīmārjuna-samā yudhi yuyudhāno virāṭaśhcha drupadaśhcha mahā-rathaḥ
In this verse, Sanjaya narrates the events of the battlefield to Dhritarashtra and describes the presence of mighty warriors in both armies. He mentions the names of notable warriors who possess great strength and skill in battle. In this army, there are heroic bowmen equal in battle to Bhima and Arjuna, as well as great fighters like Yuyudhana, Virata, and Drupada.
This verse reflects the diversity of talent and capabilities present in any significant historical event. It reminds us that pivotal moments often involve the participation of individuals with various skills, experiences, and backgrounds. In historical movements like the American Civil Rights Movement, there were prominent figures like Martin Luther King Jr., Rosa Parks, and countless others who played different roles and made significant contributions to the cause of equality. In India's freedom movement, there were many stalwarts such as Mahatma Gandhi, Pandit Nehru, Patel, Bose, and many others who played critical roles in the fight for freedom. India's constitution and republic structure were designed on the basis of "Unity in Diversity." India's financial turnaround was led by financial expert Dr. Manmohan Singh as the minister in the political cabinet of Prime Minister Narasimha Rao.
In the workplace, this verse serves as a reminder that teams are composed of individuals with different strengths and abilities. Just as the battlefield consisted of diverse warriors, an effective team benefits from a variety of skills and expertise. Recognizing and leveraging the unique strengths of team members can lead to increased productivity, innovation, and success. It encourages collaboration and creates an environment where everyone's contributions are valued. In today's world, diversity and inclusion are important boardroom initiatives. Women are given prominent importance in the composition of teams. Many companies recruit fresh talent from universities to infuse the next generation of thinking.
In the stock market and wealth management, the cardinal principle for risk-adjusted returns is a diversified balanced portfolio.
Hence, in any organization, there might be individuals who excel at strategic planning (like Arjuna), those with exceptional leadership qualities (like Bhima), and others who bring diverse perspectives (like Yuyudhana, Virata, and Drupada). By recognizing and harnessing the strengths of each team member, the team can perform better and achieve their goals.
In summary, Bhagavad Gita Chapter 1, Verse 4 highlights the presence of formidable warriors in both armies. In day-to-day life, this verse emphasizes the value of diverse skills, strengths, and contributions in historical events or team dynamics. Recognizing and leveraging the unique abilities of individuals can lead to better outcomes and foster a collaborative and inclusive environment.
Chapter I Sloka 5 : Skill Diversity
dhṛiṣhṭaketuśhchekitānaḥ kāśhirājaśhcha vīryavān purujit kuntibhojaśhcha śhaibyaśhcha nara-puṅgavaḥ
Sanjaya continues describing the warriors present on both sides of the battlefield to Dhritarashtra. He mentions the names of some notable warriors, including Dhrishtaketu, Chekitana, the powerful King of Kashi, Purujit, Kuntibhoja, and Shaibya, emphasizing their prowess.
In the 1992 Olympic basketball "Dream Team," the United States assembled a group of exceptional basketball players. Each player brought their unique skills to the team. Michael Jordan, often compared to a great warrior like Dhrishtaketu, was known for his scoring ability and clutch performances. Magic Johnson, like Chekitana, possessed exceptional passing and playmaking skills. Their combined talents, along with those of other notable players like Larry Bird, Charles Barkley, and Scottie Pippen, created an unbeatable team that dominated the tournament, winning the gold medal.
During World War II, the Allies formed a diverse coalition to combat the Axis powers. This alliance included leaders with different strengths and capabilities. Winston Churchill, similar to the powerful King of Kashi, showcased remarkable leadership, inspiring the British people during the darkest times of the war. Dwight D. Eisenhower, similar to Purujit, demonstrated strategic brilliance as the Supreme Allied Commander, overseeing the successful D-Day invasion. The collective efforts of leaders like Franklin D. Roosevelt, Charles de Gaulle, and Joseph Stalin, among others, united diverse nations and contributed to the ultimate victory against the Axis powers.
At Meta , teams are composed of individuals with distinct skills and roles. For example, one team member could be a brilliant software engineer, the other could be an anthropologist and another a sociologist or a psychologist . Meta being a social network , it started to study the human behavior by deploying its talent with different distinct skills sets to exponentially increase its userbase and revenues
These examples highlight how the principles of Bhagavad Gita Chapter 1, Verse 5 can be observed, emphasizing the importance of diverse skills, collaboration, and leveraging individual strengths to create a substantial impact .
dhṛiṣhṭaketuśhchekitānaḥ kāśhirājaśhcha vīryavān purujit kuntibhojaśhcha śhaibyaśhcha nara-puṅgavaḥ
Sanjaya continues describing the warriors present on both sides of the battlefield to Dhritarashtra. He mentions the names of some notable warriors, including Dhrishtaketu, Chekitana, the powerful King of Kashi, Purujit, Kuntibhoja, and Shaibya, emphasizing their prowess.
In the 1992 Olympic basketball "Dream Team," the United States assembled a group of exceptional basketball players. Each player brought their unique skills to the team. Michael Jordan, often compared to a great warrior like Dhrishtaketu, was known for his scoring ability and clutch performances. Magic Johnson, like Chekitana, possessed exceptional passing and playmaking skills. Their combined talents, along with those of other notable players like Larry Bird, Charles Barkley, and Scottie Pippen, created an unbeatable team that dominated the tournament, winning the gold medal.
During World War II, the Allies formed a diverse coalition to combat the Axis powers. This alliance included leaders with different strengths and capabilities. Winston Churchill, similar to the powerful King of Kashi, showcased remarkable leadership, inspiring the British people during the darkest times of the war. Dwight D. Eisenhower, similar to Purujit, demonstrated strategic brilliance as the Supreme Allied Commander, overseeing the successful D-Day invasion. The collective efforts of leaders like Franklin D. Roosevelt, Charles de Gaulle, and Joseph Stalin, among others, united diverse nations and contributed to the ultimate victory against the Axis powers.
At Meta , teams are composed of individuals with distinct skills and roles. For example, one team member could be a brilliant software engineer, the other could be an anthropologist and another a sociologist or a psychologist . Meta being a social network , it started to study the human behavior by deploying its talent with different distinct skills sets to exponentially increase its userbase and revenues
These examples highlight how the principles of Bhagavad Gita Chapter 1, Verse 5 can be observed, emphasizing the importance of diverse skills, collaboration, and leveraging individual strengths to create a substantial impact .
Underestimating
yudhāmanyuśhcha vikrānta uttamaujāśhcha vīryavān saubhadro draupadeyāśhcha sarva eva mahā-rathāḥ
Yudhamanyu, the valiant, the strong Uttamauja, the son of Subhadra, and the sons of Draupadi—all of them great chariot warriors.”
In this verse, Sanjaya continues describing the warriors present on the battlefield to Dhritarashtra. He mentions the names of some notable warriors, including Yudhamanyu, Uttamauja, and the sons of Draupadi, emphasizing their bravery and skills and who could single handedly match the strength of ten thousand ordinary warriors.
During the 1980 Winter Olympics, the U.S. ice hockey team, consisting mostly of amateur and collegiate players, faced off against the heavily favored Soviet Union, who were considered the best hockey team in the world. The Soviet team had a long-standing winning streak and was expected to dominate the game. However, the U.S. team, often underestimated and seen as underdogs, delivered a stunning upset, defeating the Soviet Union in what became known as the "Miracle on Ice."
This victory showcased the importance of not underestimating the capabilities of others, even when facing seemingly insurmountable odds.
Underestimating colleagues or team members can hinder collaboration and hinder the organization's potential. By recognizing and valuing the skills and capabilities of all team members, regardless of their background or experience level, a workplace can foster an inclusive environment where everyone feels empowered to contribute their unique strengths and ideas.
In the 1990s, Apple Inc. was considered a struggling company, with declining market share and financial difficulties. Many industry experts and competitors underestimated Apple's ability to make a comeback. However, under the leadership of Steve Jobs, Apple introduced groundbreaking products like the iMac, iPod, and later the iPhone, which revolutionized the tech industry and propelled Apple to become one of the most valuable companies in the world. Apple's resurgence demonstrated the power of not underestimating the potential of a company or its products.
Underestimating the potential of a project, idea, or innovation can limit growth and hinder progress within an organization. Embracing an open mindset and being willing to explore new possibilities can lead to breakthroughs and transformative change. Encouraging a culture that values creative thinking and encourages employees to challenge conventional wisdom can foster innovation and drive success in the workplace.
In summary, Bhagavad Gita chapter -1 : 4,5,6 highlight the consequences of underestimating others and the importance of recognizing and valuing the abilities and potential of individuals. In the workplace, embracing a mindset of inclusivity, open-mindedness, and valuing diverse perspectives can lead to a more collaborative and innovative environment, driving organizational success.
yudhāmanyuśhcha vikrānta uttamaujāśhcha vīryavān saubhadro draupadeyāśhcha sarva eva mahā-rathāḥ
Yudhamanyu, the valiant, the strong Uttamauja, the son of Subhadra, and the sons of Draupadi—all of them great chariot warriors.”
In this verse, Sanjaya continues describing the warriors present on the battlefield to Dhritarashtra. He mentions the names of some notable warriors, including Yudhamanyu, Uttamauja, and the sons of Draupadi, emphasizing their bravery and skills and who could single handedly match the strength of ten thousand ordinary warriors.
During the 1980 Winter Olympics, the U.S. ice hockey team, consisting mostly of amateur and collegiate players, faced off against the heavily favored Soviet Union, who were considered the best hockey team in the world. The Soviet team had a long-standing winning streak and was expected to dominate the game. However, the U.S. team, often underestimated and seen as underdogs, delivered a stunning upset, defeating the Soviet Union in what became known as the "Miracle on Ice."
This victory showcased the importance of not underestimating the capabilities of others, even when facing seemingly insurmountable odds.
Underestimating colleagues or team members can hinder collaboration and hinder the organization's potential. By recognizing and valuing the skills and capabilities of all team members, regardless of their background or experience level, a workplace can foster an inclusive environment where everyone feels empowered to contribute their unique strengths and ideas.
In the 1990s, Apple Inc. was considered a struggling company, with declining market share and financial difficulties. Many industry experts and competitors underestimated Apple's ability to make a comeback. However, under the leadership of Steve Jobs, Apple introduced groundbreaking products like the iMac, iPod, and later the iPhone, which revolutionized the tech industry and propelled Apple to become one of the most valuable companies in the world. Apple's resurgence demonstrated the power of not underestimating the potential of a company or its products.
Underestimating the potential of a project, idea, or innovation can limit growth and hinder progress within an organization. Embracing an open mindset and being willing to explore new possibilities can lead to breakthroughs and transformative change. Encouraging a culture that values creative thinking and encourages employees to challenge conventional wisdom can foster innovation and drive success in the workplace.
In summary, Bhagavad Gita chapter -1 : 4,5,6 highlight the consequences of underestimating others and the importance of recognizing and valuing the abilities and potential of individuals. In the workplace, embracing a mindset of inclusivity, open-mindedness, and valuing diverse perspectives can lead to a more collaborative and innovative environment, driving organizational success.
Chapter 1, Sloka 7, "Reviving Courage and Talent Within":
asmākaṁ tu viśhiṣhṭā ye tānnibodha dwijottama nāyakā mama sainyasya sanjñārthaṁ tānbravīmi te
O best of the twice-born, let me introduce the exceptional leaders and warriors in my own army, those who are distinguished among ourselves. I shall name them, so that you may know them all.
Duryodhana seeks to revive his courage by recalling the names of prominent warriors and commanders in his army. This verse reflects Duryodhana's address to Dronacharya, expressing his intention to inform him about the remarkable leaders and warriors on his side. The verse emphasizes the significance of recognizing and appreciating the unique talents and abilities within one's own team. It underscores the importance of identifying exceptional individuals and their contributions, fostering a culture of recognition and appreciation. While Verse 3 focused on recognizing talent within the opposition, this verse centers on recognizing the talent within one's own team.
Sometimes, individuals need to confront their own limitations or insecurities to revive their courage. This could involve seeking therapy or counseling to address unresolved issues, engaging in personal development activities, and challenging negative self-beliefs. By acknowledging and working through these limitations, individuals can gain a renewed sense of courage and self-empowerment. Here Duryodhana was reviving his courage by overcoming his insecurity and getting emboldened by the talent in his own army .
Michael Jordan, After being cut from his high school basketball team, Michael Jordan used that setback as motivation to work harder and improve his skills. Recognizing his own talent and determination, he revived his courage and went on to become one of the greatest basketball players of all time, winning numerous championships and earning accolades throughout his career.
Dr. Jonas Salk, an American medical researcher, recognized the talent within himself and his team when they successfully developed the first effective polio vaccine. Despite facing skepticism and challenges, Dr. Salk's recognition of their scientific abilities and perseverance revived their courage to continue their groundbreaking work, eventually leading to the eradication of this devastating disease.
Steve Jobs , After being ousted from Apple, the company he co-founded, Steve Jobs faced a significant setback. However, recognizing his own creative vision and entrepreneurial talent, he revived his courage by starting new ventures, such as Pixar Animation Studios and NeXT. His recognition of his own abilities ultimately led to his triumphant return to Apple and the creation of iconic products like the iPhone, revitalizing the company and transforming entire industries
These modern day stories show how recognizing talent from within can ignite a spark of courage and resilience, enabling individuals to overcome obstacles, setbacks, and self-doubt in various fields. By acknowledging their own unique abilities and strengths, individuals can tap into their potential and achieve extraordinary success.
In the workplace, it is important to recognize talent from within. The Tata Group established the Tata Administrative Service to identify talent early and groom them for future CEOs within their portfolio of companies. Unilever also nurtures talent within their organization, with their leadership invariably having spent years on the ground. While it may be challenging to acquire an entire forest, it is easy to expand the forest through the trees or the forest .
In summary , chapter 1 verse 7 speaks of reviving courage and recognizing the talent within the Kaurava army
asmākaṁ tu viśhiṣhṭā ye tānnibodha dwijottama nāyakā mama sainyasya sanjñārthaṁ tānbravīmi te
O best of the twice-born, let me introduce the exceptional leaders and warriors in my own army, those who are distinguished among ourselves. I shall name them, so that you may know them all.
Duryodhana seeks to revive his courage by recalling the names of prominent warriors and commanders in his army. This verse reflects Duryodhana's address to Dronacharya, expressing his intention to inform him about the remarkable leaders and warriors on his side. The verse emphasizes the significance of recognizing and appreciating the unique talents and abilities within one's own team. It underscores the importance of identifying exceptional individuals and their contributions, fostering a culture of recognition and appreciation. While Verse 3 focused on recognizing talent within the opposition, this verse centers on recognizing the talent within one's own team.
Sometimes, individuals need to confront their own limitations or insecurities to revive their courage. This could involve seeking therapy or counseling to address unresolved issues, engaging in personal development activities, and challenging negative self-beliefs. By acknowledging and working through these limitations, individuals can gain a renewed sense of courage and self-empowerment. Here Duryodhana was reviving his courage by overcoming his insecurity and getting emboldened by the talent in his own army .
Michael Jordan, After being cut from his high school basketball team, Michael Jordan used that setback as motivation to work harder and improve his skills. Recognizing his own talent and determination, he revived his courage and went on to become one of the greatest basketball players of all time, winning numerous championships and earning accolades throughout his career.
Dr. Jonas Salk, an American medical researcher, recognized the talent within himself and his team when they successfully developed the first effective polio vaccine. Despite facing skepticism and challenges, Dr. Salk's recognition of their scientific abilities and perseverance revived their courage to continue their groundbreaking work, eventually leading to the eradication of this devastating disease.
Steve Jobs , After being ousted from Apple, the company he co-founded, Steve Jobs faced a significant setback. However, recognizing his own creative vision and entrepreneurial talent, he revived his courage by starting new ventures, such as Pixar Animation Studios and NeXT. His recognition of his own abilities ultimately led to his triumphant return to Apple and the creation of iconic products like the iPhone, revitalizing the company and transforming entire industries
These modern day stories show how recognizing talent from within can ignite a spark of courage and resilience, enabling individuals to overcome obstacles, setbacks, and self-doubt in various fields. By acknowledging their own unique abilities and strengths, individuals can tap into their potential and achieve extraordinary success.
In the workplace, it is important to recognize talent from within. The Tata Group established the Tata Administrative Service to identify talent early and groom them for future CEOs within their portfolio of companies. Unilever also nurtures talent within their organization, with their leadership invariably having spent years on the ground. While it may be challenging to acquire an entire forest, it is easy to expand the forest through the trees or the forest .
In summary , chapter 1 verse 7 speaks of reviving courage and recognizing the talent within the Kaurava army
Chapter I sloka 8 : recognition etiquette
bhavānbhīṣhmaśhcha karṇaśhcha kṛipaśhcha samitiñjayaḥ aśhvatthāmā vikarṇaśhcha saumadattis tathaiva cha
Meaning: There are personalities like yourself, Bheeshma, Karna, Kripa, Ashwatthama, Vikarn, and Bhurishrava, who are ever victorious in battle
The essence of the meaning is that Duryodhana, while mentioning the heroes on his side, gives importance to his teacher, Dronacharya, before Bhishma, the supreme commander. This might be out of respect for his teacher, a way to inspire Dronacharya to do his best, or following proper etiquette. Duryodhana also enumerates the heroes again, possibly to remind Dronacharya of the strength of his army and their determination to fight till the end. However, this tragic irony foreshadows the destruction that awaits them in battle.
In a school setting, a student preparing for a sports event recognizes their sports coach, who is also their teacher, before acknowledging the team captain during the speech. It's a mark of respect for the coach's guidance and mentorship, aiming to inspire and express gratitude. The student may also enumerate key players, emphasizing their strengths and determination to win. Unfortunately, despite enthusiasm, the team may face challenges and suffer an unexpected defeat, similar to the ill-omen mentioned in the verse.
When Albert Einstein received the Nobel Prize in Physics in 1922, he acknowledged his former physics teacher, Jean Baptiste Perrin, in his speech, expressing gratitude for the guidance and knowledge he gained. This act highlights the profound impact of educators on the development of great minds.
J.K. Rowling, the "Harry Potter" author, publicly acknowledged her English teacher, Mrs. Anne Morgan, in the dedication of her first book. Rowling thanked Mrs. Morgan for inspiring her passion for literature and nurturing her creative talents, showing appreciation for teachers' influence on students' lives.
Oprah Winfrey, upon receiving the Academy Award for Best Supporting Actress in 1986, dedicated it to her fourth-grade teacher, Mrs. Duncan. In her acceptance speech, Winfrey credited Mrs. Duncan for encouraging her love for reading and literature, which played a pivotal role in her successful career.
Verse 8 emphasizes recognizing teachers with respect and appreciation, a common practice in day-to-day life. Despite good intentions, outcomes may vary due to unexpected events, reminding us to be prepared. The verse highlights the significance of proper etiquette and respect for mentors, acknowledging their impact on one's journey.
bhavānbhīṣhmaśhcha karṇaśhcha kṛipaśhcha samitiñjayaḥ aśhvatthāmā vikarṇaśhcha saumadattis tathaiva cha
Meaning: There are personalities like yourself, Bheeshma, Karna, Kripa, Ashwatthama, Vikarn, and Bhurishrava, who are ever victorious in battle
The essence of the meaning is that Duryodhana, while mentioning the heroes on his side, gives importance to his teacher, Dronacharya, before Bhishma, the supreme commander. This might be out of respect for his teacher, a way to inspire Dronacharya to do his best, or following proper etiquette. Duryodhana also enumerates the heroes again, possibly to remind Dronacharya of the strength of his army and their determination to fight till the end. However, this tragic irony foreshadows the destruction that awaits them in battle.
In a school setting, a student preparing for a sports event recognizes their sports coach, who is also their teacher, before acknowledging the team captain during the speech. It's a mark of respect for the coach's guidance and mentorship, aiming to inspire and express gratitude. The student may also enumerate key players, emphasizing their strengths and determination to win. Unfortunately, despite enthusiasm, the team may face challenges and suffer an unexpected defeat, similar to the ill-omen mentioned in the verse.
When Albert Einstein received the Nobel Prize in Physics in 1922, he acknowledged his former physics teacher, Jean Baptiste Perrin, in his speech, expressing gratitude for the guidance and knowledge he gained. This act highlights the profound impact of educators on the development of great minds.
J.K. Rowling, the "Harry Potter" author, publicly acknowledged her English teacher, Mrs. Anne Morgan, in the dedication of her first book. Rowling thanked Mrs. Morgan for inspiring her passion for literature and nurturing her creative talents, showing appreciation for teachers' influence on students' lives.
Oprah Winfrey, upon receiving the Academy Award for Best Supporting Actress in 1986, dedicated it to her fourth-grade teacher, Mrs. Duncan. In her acceptance speech, Winfrey credited Mrs. Duncan for encouraging her love for reading and literature, which played a pivotal role in her successful career.
Verse 8 emphasizes recognizing teachers with respect and appreciation, a common practice in day-to-day life. Despite good intentions, outcomes may vary due to unexpected events, reminding us to be prepared. The verse highlights the significance of proper etiquette and respect for mentors, acknowledging their impact on one's journey.
Chapter I Sloka 9: Extra Mile
“anye cha bahavaḥ śhūrā madarthe tyaktajīvitāḥ
nānā-śhastra-praharaṇāḥ sarve yuddha-viśhāradāḥ”
Meaning:
Also, there are many other heroic warriors, who are prepared to lay down their lives for my sake. They are all skilled in the art of warfare, and equipped with various kinds of weapons.
Duryodhana naively tried to impress Drona by glorifying his army. In doing so, his ego resurfaced again, which is evidenced by his self-aggrandizing statements like “they will give up their life for me”. He probably was trying to convince himself that his army is poised to win.
In the context of the workplace, this sloka can have several implications. It highlights the significance of having dedicated and skilled employees who are passionate about their work and are willing to go the extra mile for the success of the organization. Every team leader expects every member to go the extra mile, and not everyone can do it! Some are workaholics, some are family-oriented, and some balance work and personal life.
Nelson Mandela, the former President of South Africa, is an iconic figure who fought against apartheid and worked towards racial reconciliation. Despite spending 27 years in prison, Mandela never wavered in his commitment to freedom and equality. His determination to pursue justice and reconciliation went beyond personal sacrifices, making him a symbol of resilience and leadership.
Mother Teresa, a Nobel Peace Prize-winning humanitarian, dedicated her life to serving the poorest of the poor in Calcutta, India. She went above and beyond in her selfless acts of kindness, providing care and comfort to those in need. Her unwavering commitment to serving others made a profound impact on the lives of countless individuals and inspired a global movement of compassion and charity.
Dhirubhai Ambani, the founder of the Reliance group in India, sold orange peels, yarn before creating the most valued company in India. He went the extra mile to learn new businesses such as textiles, petrochemicals, and had a grand vision to execute.
These real-life examples demonstrate how going the extra mile can lead to exceptional achievements and create a lasting impact in various fields. It involves determination, resilience, and a genuine passion for making a difference.
“anye cha bahavaḥ śhūrā madarthe tyaktajīvitāḥ
nānā-śhastra-praharaṇāḥ sarve yuddha-viśhāradāḥ”
Meaning:
Also, there are many other heroic warriors, who are prepared to lay down their lives for my sake. They are all skilled in the art of warfare, and equipped with various kinds of weapons.
Duryodhana naively tried to impress Drona by glorifying his army. In doing so, his ego resurfaced again, which is evidenced by his self-aggrandizing statements like “they will give up their life for me”. He probably was trying to convince himself that his army is poised to win.
In the context of the workplace, this sloka can have several implications. It highlights the significance of having dedicated and skilled employees who are passionate about their work and are willing to go the extra mile for the success of the organization. Every team leader expects every member to go the extra mile, and not everyone can do it! Some are workaholics, some are family-oriented, and some balance work and personal life.
Nelson Mandela, the former President of South Africa, is an iconic figure who fought against apartheid and worked towards racial reconciliation. Despite spending 27 years in prison, Mandela never wavered in his commitment to freedom and equality. His determination to pursue justice and reconciliation went beyond personal sacrifices, making him a symbol of resilience and leadership.
Mother Teresa, a Nobel Peace Prize-winning humanitarian, dedicated her life to serving the poorest of the poor in Calcutta, India. She went above and beyond in her selfless acts of kindness, providing care and comfort to those in need. Her unwavering commitment to serving others made a profound impact on the lives of countless individuals and inspired a global movement of compassion and charity.
Dhirubhai Ambani, the founder of the Reliance group in India, sold orange peels, yarn before creating the most valued company in India. He went the extra mile to learn new businesses such as textiles, petrochemicals, and had a grand vision to execute.
These real-life examples demonstrate how going the extra mile can lead to exceptional achievements and create a lasting impact in various fields. It involves determination, resilience, and a genuine passion for making a difference.
జీవితం ప్రవాహశీలమైనది. నరుడంటేనే ‘ప్రవహించువాడు’ అని అర్థం. సాగిపోయేవాడు నరుడు. ఈ సాగిపోవడంలో ఎన్నో పరిణామాలు! బాల్యం, యౌవనం, వార్ధక్యం, మృత్యువు...ఇది బ్రతుకు పారే తీరు.
ఏ స్థితిలో ఉన్నప్పుడు ఆ స్థితిలో తాదాత్మ్యం చెంది ‘అదే నేను’ అనుకుంటాం. ఈ మారే వాటిలో మారకుండా ఉండే ‘నేను’ను తెలుసుకోవడం కోసం వేదాంతం పుట్టింది. ‘దేహాలు అనిత్యాలు – దేహి నిత్యుడు’ అని వేదాంత శాస్త్రం. ఈ నిత్యమైన దానిని సాధించడానికి అనిత్యాన్ని ఎలా వాడుకోవాలో చెప్పేది అధ్యాత్మిక సాధన. దీనిని బోధించిన శాస్త్రాలలో భగవద్గీత ప్రధానమైనది.
అయితే – “ఇదంతా ఆధ్యాత్మికం. నిత్యజీవితానికి ఎందుకు?” అని భౌతికవాదుల ప్రశ్న. చేతిలో దీపం పట్టుకొని కళ్ళుమూసుకుని నడవడం ఎలాంటిదో, ఆధ్యాత్మిక జ్యోతితో భౌతిక జీవితంలో ప్రయాణించడం అలాంటిది. వెలుగులేని దారిలో నడక – ఆధ్యాత్మికత లేని జీవితం.
ఆ వెలుగులను వెదజల్లిన మహోన్నత గ్రంధం భగవద్గీత. మన భారతీయ ఋషులందించిన వేదోపనిషత్తులు, పురాణాలు, ఇతిహాసాలు, కావ్యాలు...అసంఖ్యాకంగా ఉన్నాయి. అయినా అన్నిటి సారంగా మహాభారత భీష్మపర్వం అందించిన ‘భగవద్గీత’ నిత్యజీవితానికీ, ఆధ్యాత్మిక పరమార్థానికీ కరదీపిక...అని దేశవిదేశాల్లోని మేధావులు అధ్యయనం చేసి అంగీకరించి ఆదరించారు.
గీతని పరిశీలిస్తే అనేకాంశాలు గ్రహించవచ్చు.
“ఏ సమస్యకు పరిష్కారమైనా భగవద్గీత ద్వారా నేను పొందగలుగుతాను” అని మహాత్మాగాంధీ అన్నారంటే, ఆ తాత్త్వికుని హృదయాన్ని అవగతం చేసుకోవాలి.
ఆ కోణంలో గీతని చూడాలి.
ముఖ్యంగా “ఈ శరీరమే నీవు కాదు’ అనే గొప్ప బోధ ఇందులో ఉంది. ఈ శరీరాన్ని సుఖపెట్టడమే జీవితం కాదు. దీనితో సత్కర్మ చేయి. ‘నీ దేహం శాశ్వతం కాదు, నువ్వు శాశ్వతం’ – అనే మాటలో ఒక పెద్ద భరోసా ఉంది. ‘నేను నశించని వాడను’ అనే ఒక్కమాట మనకి కొండంత ధైర్యాన్నిస్తుంది. ఈ దేహం ఒక ధర్మసాధనా పరికరం.
దీనిని సద్వినియోగం చేసుకోవాలి. దీనితో తప్పుచేస్తే దాని ఫలం, ఒప్పు చేసిన ప్రతిఫలం – రెండూ అనుభవించక తప్పదు...అనే ఆధ్యాత్మిక ప్రబోధం గీతనుండి లభించే సామాన్య పాఠం. ఈ కర్మఫలం ఏనాటికైనా అనుభవించక తప్పదు.
ఈవిధమైన ఆలోచనా ధోరణి కలిగినప్పుడు – మనిషి ఎవరు గమనించినా గమనించకున్నా – పరమాత్మ పరిశీలిస్తున్నాడన్న దృష్టితో – తప్పు చేయడానికి వెనకాడతాడు. మంచికి ఫలం ఈశ్వరుడే ఇస్తాడని – నిస్వార్థంగా మంచిని చేయగలుగుతాడు. దీని ద్వారా వ్యక్తికి శాంతి, సౌజన్యం చేకూరుతాయి. తద్వారా ప్రపంచానికి క్షేమం లభిస్తుంది. గీత ఇచ్చే ఆధ్యాత్మిక వాదం సమాజంలో ప్రతి ఒక్కరూ ఒంటబట్టించుకుంటే ఇదీ ప్రయోజనం.
వ్యక్తికీ చాలా కర్తవ్య కర్మలుంటాయి. తల్లిదండ్రులకి పుత్రుడుగా, సోదరులకి సోద(రి)రుడిగా, స్నేహితులకి స్నేహంగా, వృత్తిలో బాధ్యతగా ప్రవర్తించడమే స్వధర్మం. తన పనిని తాను సంపూర్ణంగా ఆచరించడమే ముఖ్య కర్తవ్యమ్. అది మన చేతిలోది. దానిని ‘అధికారం’గా (పూర్తి శ్రద్ధగా) నిర్వహించాలి. ఫలాన్నే దృష్టిలో పెట్టుకుంటే పనిని చేయలేం. ఫలం కోసం తప్పుదారులు వెతుకుతాం. అలా కాక కర్మని, స్వధర్మాన్ని పూర్తి శక్తియుక్తులతో, అంకిత భావంతో, భగవదర్పణతో చేసినప్పుడు అదే యోగం.
ఈ సిద్ధాంతం కర్మ రంగంలో ప్రవేశించాలి. పనిలో సోమరితనం, అసంపూర్ణం, అవినీతి వంటివి తొలగడానికి ఈ కర్మయోగమే మందు. దాని ఆచరణలో వ్యక్తిగత అనుబందానికో, మొహానికో లొంగి కర్తవ్యమ్ నుండి మరలడం, నీటిని విడనాడడం, మానసిక బలహీనతలకి లోనుకావడం తగదు – అని శ్రీకృష్ణుని బోధ.
దీనిని ఆచరణలో పెట్టగలిగిన నాడు మనం కుటుంబం, సామాజిక జీవితాలు పరస్పర బాధ్యతాయుతంగా సాగి అభివృద్ధి సాధ్యమౌతుంది.
వేదాంతమంటే ఒక మానసిక చికిత్స. మనిషి ఆలోచనా ధోరణిలో మంచి పరిణామం.
ఒక విషయంతో ఎక్కువ అనుబంధం పెట్టుకుంటే, దానితో మనస్సు అంటుకొని, అది తీవ్రమైన కోరికగా మారుతుంది. ఆ కోరిక క్రమంగా క్రోధమవుతుంది. దానివలన సత్యాసత్యాలను గుర్తించలేము. దాని ఫలంగా స్మరణశక్తి(సరైన దానిని తెలుసుకునే పటిమ) క్షీణిస్తుంది. అది బుద్ధిశక్తిని నశింపజేస్తుంది. యుక్తాయుక్త విచక్షణ నశించిన వాడు తనని తానే పోగొట్టుకుంటాడు”. ఇది శ్రీకృష్ణుడు ఒక అద్భుత మానసిక శాస్త్రవేత్తగా విశ్లేషించిన వైనం.
దీనిని చక్కగా అధ్యయనం చేస్తే, ప్రపంచంలో మనం మసలవలసిన తీరు తేటతెల్లమౌతుంది. మానసిక దుర్బలతకి మాటలే మందు.
ప్రపంచంలో సంయోగ వియోగాలకి చలించిపోకుండా, సత్యమైన పరతత్వమందు బుద్ధి కలిగి, తన స్వధర్మాన్ని ఆచరించే మనః స్థితి కావాలి.
ద్వేషాన్ని వదలి, మైత్రీ భావంతో దయతో మసలమని బోధిస్తుంది గీత.
‘అద్వేష్టా సర్వభూతానాం – మైత్రః కరుణ ఏవాచా!!’
‘మైత్రి’ అంటే మళ్ళీ మమకారం కాదు. పరులను క్షమించే గుణం. ఆశించకుండా ఆదరించే స్వభావం. ఈ చింతన కలిగిన వ్యక్తి వల్ల పదిమందికీ హితం కలుగుతుంది.
‘ఆత్మవత్సర్వ భూతాని’ నీవలె ఇతరులను చూడు ఇది గొప్ప బోధ. ఇది గ్రహించగలిగిన నాడు ఇంకొకరిని ఆక్రమించాలని, తన సిద్ధాంతమే పెత్తనం చలాయించాలని అనే అజ్ఞానం నశిస్తుంది. బ్రతికి, బ్రతకనిచ్చే క్షేమకర జీవనరీతి ఏర్పడుతుంది.
ఏ స్థితిలో ఉన్నప్పుడు ఆ స్థితిలో తాదాత్మ్యం చెంది ‘అదే నేను’ అనుకుంటాం. ఈ మారే వాటిలో మారకుండా ఉండే ‘నేను’ను తెలుసుకోవడం కోసం వేదాంతం పుట్టింది. ‘దేహాలు అనిత్యాలు – దేహి నిత్యుడు’ అని వేదాంత శాస్త్రం. ఈ నిత్యమైన దానిని సాధించడానికి అనిత్యాన్ని ఎలా వాడుకోవాలో చెప్పేది అధ్యాత్మిక సాధన. దీనిని బోధించిన శాస్త్రాలలో భగవద్గీత ప్రధానమైనది.
అయితే – “ఇదంతా ఆధ్యాత్మికం. నిత్యజీవితానికి ఎందుకు?” అని భౌతికవాదుల ప్రశ్న. చేతిలో దీపం పట్టుకొని కళ్ళుమూసుకుని నడవడం ఎలాంటిదో, ఆధ్యాత్మిక జ్యోతితో భౌతిక జీవితంలో ప్రయాణించడం అలాంటిది. వెలుగులేని దారిలో నడక – ఆధ్యాత్మికత లేని జీవితం.
ఆ వెలుగులను వెదజల్లిన మహోన్నత గ్రంధం భగవద్గీత. మన భారతీయ ఋషులందించిన వేదోపనిషత్తులు, పురాణాలు, ఇతిహాసాలు, కావ్యాలు...అసంఖ్యాకంగా ఉన్నాయి. అయినా అన్నిటి సారంగా మహాభారత భీష్మపర్వం అందించిన ‘భగవద్గీత’ నిత్యజీవితానికీ, ఆధ్యాత్మిక పరమార్థానికీ కరదీపిక...అని దేశవిదేశాల్లోని మేధావులు అధ్యయనం చేసి అంగీకరించి ఆదరించారు.
గీతని పరిశీలిస్తే అనేకాంశాలు గ్రహించవచ్చు.
“ఏ సమస్యకు పరిష్కారమైనా భగవద్గీత ద్వారా నేను పొందగలుగుతాను” అని మహాత్మాగాంధీ అన్నారంటే, ఆ తాత్త్వికుని హృదయాన్ని అవగతం చేసుకోవాలి.
ఆ కోణంలో గీతని చూడాలి.
ముఖ్యంగా “ఈ శరీరమే నీవు కాదు’ అనే గొప్ప బోధ ఇందులో ఉంది. ఈ శరీరాన్ని సుఖపెట్టడమే జీవితం కాదు. దీనితో సత్కర్మ చేయి. ‘నీ దేహం శాశ్వతం కాదు, నువ్వు శాశ్వతం’ – అనే మాటలో ఒక పెద్ద భరోసా ఉంది. ‘నేను నశించని వాడను’ అనే ఒక్కమాట మనకి కొండంత ధైర్యాన్నిస్తుంది. ఈ దేహం ఒక ధర్మసాధనా పరికరం.
దీనిని సద్వినియోగం చేసుకోవాలి. దీనితో తప్పుచేస్తే దాని ఫలం, ఒప్పు చేసిన ప్రతిఫలం – రెండూ అనుభవించక తప్పదు...అనే ఆధ్యాత్మిక ప్రబోధం గీతనుండి లభించే సామాన్య పాఠం. ఈ కర్మఫలం ఏనాటికైనా అనుభవించక తప్పదు.
ఈవిధమైన ఆలోచనా ధోరణి కలిగినప్పుడు – మనిషి ఎవరు గమనించినా గమనించకున్నా – పరమాత్మ పరిశీలిస్తున్నాడన్న దృష్టితో – తప్పు చేయడానికి వెనకాడతాడు. మంచికి ఫలం ఈశ్వరుడే ఇస్తాడని – నిస్వార్థంగా మంచిని చేయగలుగుతాడు. దీని ద్వారా వ్యక్తికి శాంతి, సౌజన్యం చేకూరుతాయి. తద్వారా ప్రపంచానికి క్షేమం లభిస్తుంది. గీత ఇచ్చే ఆధ్యాత్మిక వాదం సమాజంలో ప్రతి ఒక్కరూ ఒంటబట్టించుకుంటే ఇదీ ప్రయోజనం.
వ్యక్తికీ చాలా కర్తవ్య కర్మలుంటాయి. తల్లిదండ్రులకి పుత్రుడుగా, సోదరులకి సోద(రి)రుడిగా, స్నేహితులకి స్నేహంగా, వృత్తిలో బాధ్యతగా ప్రవర్తించడమే స్వధర్మం. తన పనిని తాను సంపూర్ణంగా ఆచరించడమే ముఖ్య కర్తవ్యమ్. అది మన చేతిలోది. దానిని ‘అధికారం’గా (పూర్తి శ్రద్ధగా) నిర్వహించాలి. ఫలాన్నే దృష్టిలో పెట్టుకుంటే పనిని చేయలేం. ఫలం కోసం తప్పుదారులు వెతుకుతాం. అలా కాక కర్మని, స్వధర్మాన్ని పూర్తి శక్తియుక్తులతో, అంకిత భావంతో, భగవదర్పణతో చేసినప్పుడు అదే యోగం.
ఈ సిద్ధాంతం కర్మ రంగంలో ప్రవేశించాలి. పనిలో సోమరితనం, అసంపూర్ణం, అవినీతి వంటివి తొలగడానికి ఈ కర్మయోగమే మందు. దాని ఆచరణలో వ్యక్తిగత అనుబందానికో, మొహానికో లొంగి కర్తవ్యమ్ నుండి మరలడం, నీటిని విడనాడడం, మానసిక బలహీనతలకి లోనుకావడం తగదు – అని శ్రీకృష్ణుని బోధ.
దీనిని ఆచరణలో పెట్టగలిగిన నాడు మనం కుటుంబం, సామాజిక జీవితాలు పరస్పర బాధ్యతాయుతంగా సాగి అభివృద్ధి సాధ్యమౌతుంది.
వేదాంతమంటే ఒక మానసిక చికిత్స. మనిషి ఆలోచనా ధోరణిలో మంచి పరిణామం.
ఒక విషయంతో ఎక్కువ అనుబంధం పెట్టుకుంటే, దానితో మనస్సు అంటుకొని, అది తీవ్రమైన కోరికగా మారుతుంది. ఆ కోరిక క్రమంగా క్రోధమవుతుంది. దానివలన సత్యాసత్యాలను గుర్తించలేము. దాని ఫలంగా స్మరణశక్తి(సరైన దానిని తెలుసుకునే పటిమ) క్షీణిస్తుంది. అది బుద్ధిశక్తిని నశింపజేస్తుంది. యుక్తాయుక్త విచక్షణ నశించిన వాడు తనని తానే పోగొట్టుకుంటాడు”. ఇది శ్రీకృష్ణుడు ఒక అద్భుత మానసిక శాస్త్రవేత్తగా విశ్లేషించిన వైనం.
దీనిని చక్కగా అధ్యయనం చేస్తే, ప్రపంచంలో మనం మసలవలసిన తీరు తేటతెల్లమౌతుంది. మానసిక దుర్బలతకి మాటలే మందు.
ప్రపంచంలో సంయోగ వియోగాలకి చలించిపోకుండా, సత్యమైన పరతత్వమందు బుద్ధి కలిగి, తన స్వధర్మాన్ని ఆచరించే మనః స్థితి కావాలి.
ద్వేషాన్ని వదలి, మైత్రీ భావంతో దయతో మసలమని బోధిస్తుంది గీత.
‘అద్వేష్టా సర్వభూతానాం – మైత్రః కరుణ ఏవాచా!!’
‘మైత్రి’ అంటే మళ్ళీ మమకారం కాదు. పరులను క్షమించే గుణం. ఆశించకుండా ఆదరించే స్వభావం. ఈ చింతన కలిగిన వ్యక్తి వల్ల పదిమందికీ హితం కలుగుతుంది.
‘ఆత్మవత్సర్వ భూతాని’ నీవలె ఇతరులను చూడు ఇది గొప్ప బోధ. ఇది గ్రహించగలిగిన నాడు ఇంకొకరిని ఆక్రమించాలని, తన సిద్ధాంతమే పెత్తనం చలాయించాలని అనే అజ్ఞానం నశిస్తుంది. బ్రతికి, బ్రతకనిచ్చే క్షేమకర జీవనరీతి ఏర్పడుతుంది.
గీతద్వారా లభించే అత్యున్నత ఆత్మజ్ఞానం మాట అటుంచి, ముందుగా భౌతిక జీవితాన్ని దిద్ది తీర్చుకోవడానికి పనికొచ్చే బాహ్యాంశాలలో కొన్నిటిని మాత్రమే ఇక్కడ చర్చించుకున్నాం. నిష్కపటమైన హృదయంతో గీతా శాస్త్రాన్ని అధ్యయనం చేస్తే అంచెలంచెల అభ్యున్నతి తప్పకుండా సాధ్యమౌతుంది.
-brahmasri samavedam shanmukha sarma garu
-brahmasri samavedam shanmukha sarma garu
అందరికీ సులభంగా అర్ధమయ్యే
రీతిలో…
భగవద్గీత… ధారావాహిక-54.
150224-3.
🍀🌺🍀🌺🍀🌺🍀🌺🍀🌺🍀5️⃣4️⃣.
భగవద్గీత పఠనం…
మీ అన్ని సమస్యలకు పరిష్కారం…!
భగవద్గీత
➖➖➖✍️
(సరళమైన తెలుగులో)
#రెండవ అధ్యాయము:
**సాంఖ్యయోగము.
5️⃣4️⃣
అసత్యమైన శరీరములు నశిస్తాయి. సత్యమైన ఆత్మ నశించదు. ఈ ఆత్మను ఎవరూ నాశనం చేయలేరు. ఆత్మ ఎవరినీ చంపదు. ఎవరి చేతిలోనూ చావదు. అలా భావించే వాడు అజ్ఞాని. ఎందుకంటే ఆత్మకు చావు పుట్టుకలు, వృద్ధిక్షయములు, ఉండటం ఉండకపోవడం లేవు.
ఈ విషయం తెలుసుకున్న జ్ఞాని ఆత్మ మరణిస్తుంది అని ఎలా అనుకుంటాడు? మానవుడు చినిగిన వస్త్రములను వదిలిపెట్టి కొత్త వస్త్రములను ఎలా ధరిస్తాడో, జీవుడు కూడా శిధిలమైన ఈ శరీరమును వదిలిపెట్టి కొత్త శరీరమును ధరిస్తాడు. ఈ ఆత్మను కత్తులు, బాణములు, అస్త్ర శస్త్రములు ఏమీ చేయలేవు. నీరు, అగ్ని, వాయువు క్షయింప జేయలేదు. ఆత్మను ఎవరూ కళ్లతో చూడలేరు. చేతితో తాకలేరు. మనసుతో చింతించలేరు.
పోనీ, నీవు అనుకున్నట్టు, ఈ ఆత్మకు జనన మరణములు ఉన్నాయని నీవు అనుకున్నా దానికీ చింతించనవసరం లేదు. పుట్టినవాడు చావడం, చచ్చిన వాడు పుట్టడం సహజమైన ప్రక్రియ. దీని కోసరం ఏడవడం ఎందుకు, ఎందుకంటే ఈ దేహములు పుట్టకముందు, చచ్చిన తరువాత ఎవరికీ కనపడవు. కేవలం జనన మరణముల మధ్య మాత్రమే ఏదో ఒక ఆకారంలో అందరికీ కనపడతాయి. కాబట్టి అశాశ్వతములైన ఈ శరీరముల కొరకు శోకించడం వృధా! కొంతమంది ఈ ఆత్మ తత్వమును ఆశ్చర్యంగా చూస్తారు. మరి కొంత మంది వివిధరకాలుగా వర్ణిస్తారు. వింతగా వింటారు. కాని చాలామందికి ఈ ఆత్మ గురించి ఏమీ తెలియదు. చెప్పినా అర్ధం కాదు. కాబట్టి అర్జునా! అన్ని జీవులలో ఉన్న ఈ ఆత్మను గురించి శోకించడం అర్థంలేని పని. కాబట్టి,
నీ స్వధర్మమము ధర్మంగా యుద్ధము చెయ్యడం. అది చెయ్యి, ఎందుకంటే స్వధర్మ ఆచరణను మించిన ధర్మం మరొకటి లేదు. ధర్మయుద్ధం అంటే స్వర్గమునకు తెరిచిన ద్వారము వంటిది. ధర్మయుద్ధములో మరణించినవారికి స్వర్గము ప్రాప్తిస్తుంది. ఈ అదృష్టము ఒక్క క్షత్రియులకే పరిమితము.
ఆ అదృష్టాన్ని వదులుకోకు. యుద్ధములో చస్తే వీరస్వర్గము. పారిపోతే పిరికిపంద అనే అప్రతిష్ట. పైగా నరకానికి పోతావు. పైగా యుద్ధంలో పారిపోయిన పిరికిపందవని లోకులు నీగురించి కథలు కథలుగా చెప్పుకుంటారు.
నీ శత్రువులు నిన్ను హేళన చేస్తారు. దానికన్నా చావడం నయం. నీ వంటి వీరుడు శూరుడు ఇటువంటి అపకీర్తిపాలు కావడం తగునా!
అర్జునా! యుద్ధములో చస్తే వీరస్వర్గము, బతికితే రాజ్యభోగములు. కాబట్టి యుద్ధం చెయ్యి జయాపజయములు, లాభనష్టములు, సుఖదుఃఖములను సమానంగా భావించి యుద్ధం చెయ్యి. నీకు ఎటువంటి పాపమూ రాదు. అర్జునా! ఈ సమత్వ బుద్ధిని ఇప్పటి వరకూ జ్ఞాన దృష్టితో చెప్పాను. ఇప్పుడు కర్మదృష్టితో చెబుతాను. దీనినే నిష్కామ కర్మ అంటారు. ఈ నిష్కామ కర్మ పూర్తిగా చేయనవసరం లేదు. ఎంత చేస్తే అంతే ఫలితం వస్తుంది. ఈ నిష్కామ కర్మలో నిశ్చయమైన బుద్ధి ఉంటుంది. ఇతరులలో ఇది ఉండదు. వారు ప్రాపంచిక విషయముల వెంట పరుగెడుతుంటారు.
వారు వేదములలో చెప్పబడిన యజ్ఞయాగములు చేస్తూ స్వర్గసుఖముల కొరకు పాకులాడుతుంటారు. శాశ్వతమైన ఆనందము నిచ్చే ఆత్మతత్వమును తెలుసుకోడానికి ప్రయత్నించరు. వేదములలో …సత్వరజస్తమోగుణములతో చేసే యజ్ఞయాగముల గురించి చెప్పబడింది. నీవు వాటి మీద ఆసక్తి చూపవద్దు. పరమాత్మయందు
నీ మనసు లగ్నం చెయ్యి. పెద్ద జలాశయము నిండా నీరు ఉండగా, చిన్న గుంటలో ఉన్న నీటితో ఏమి లాభము. బ్రహ్మజ్ఞానముతో పోలిస్తే వేదవిజ్ఞానము అత్యంత స్వల్పము. వేదములలో చెప్పబడిన విషయములను అర్థం చేసుకొని ఆచరించాలి కానీ అజ్ఞానంతో ఆచరించకూడదు.
అర్జునా! నీకు నీ కర్తవ్య కర్మచేయడానికే అధికారం ఉంది. దాని ఫలితముల యందు అధికారము లేదు. అలాగని కర్మలు చేయడం మానకూడదు. కాకపోతే
ఆ కర్మలను ఫలాపేక్ష లేకుండా నిష్కామంగా చేయాలి. ద్వంద్వముల యందు సమత్వం కలిగి ఉండాలి. దీనినే యోగము అంటారు. ఈ సమత్వ బుద్ధి ఉన్నవాడు పుణ్యపాపములు ఈ లోకములోనే వదిలేస్తాడు. వాడికి ఎటువంటి కర్మఫలములు అంటవు. ముక్తికి ఇదే మార్గము. కాబట్టి అర్జునా! మోహం వదిలిపెట్టు. ద్వంద్వములను సమానంగా చూడు. మనస్సును, ఇంద్రియములను అదుపులో పెట్టుకో. మనస్సును ఆత్మయందు లగ్నం చెయ్యి పరమానందం పొందు. ఇటువంటి వాడిని స్థితప్రజ్ఞుడు అంటారు. అటువంటి వాడు దుఃఖములకు కుంగి పోడు సుఖములకు పొంగిపోడు. వాడికి దేనిమీదా ఆసక్తి ఉండదు. భయము, కోపము ఉండవు. దేని మీద మమత మమకారం ఉండదు. అనుకూల, ప్రతికూల పరిస్థితులలో సమంగా ఉంటాడు. దేనికీ చలించడు. అతడికి రాగద్వేషములు ఉండవు. అతడే స్థితప్రజ్ఞుడు. అతడు బయట ప్రపంచములో తిరుగుతున్నపుడు తాబేలు తన అంగములను తనలోకి ముడుచుకున్నట్టు, ఇంద్రియములను, మనస్సును తన స్వాధీనంలో ఉంచుకుంటాడు. పరమాత్మ యందు తప్ప దేని మీదా ఆసక్తి చూపడు.
అర్జునా! ఇది అందరికీ సాధ్యం కాదు. ఇంద్రియములను, మనసును అదుపులో పెట్టుకోవడం చాలా కష్టం. ప్రాపంచిక విషయములు, కామవాంఛలు ఇంద్రియములను తమ వంకకు లాగుతాయి.
రీతిలో…
భగవద్గీత… ధారావాహిక-54.
150224-3.
🍀🌺🍀🌺🍀🌺🍀🌺🍀🌺🍀5️⃣4️⃣.
భగవద్గీత పఠనం…
మీ అన్ని సమస్యలకు పరిష్కారం…!
భగవద్గీత
➖➖➖✍️
(సరళమైన తెలుగులో)
#రెండవ అధ్యాయము:
**సాంఖ్యయోగము.
5️⃣4️⃣
అసత్యమైన శరీరములు నశిస్తాయి. సత్యమైన ఆత్మ నశించదు. ఈ ఆత్మను ఎవరూ నాశనం చేయలేరు. ఆత్మ ఎవరినీ చంపదు. ఎవరి చేతిలోనూ చావదు. అలా భావించే వాడు అజ్ఞాని. ఎందుకంటే ఆత్మకు చావు పుట్టుకలు, వృద్ధిక్షయములు, ఉండటం ఉండకపోవడం లేవు.
ఈ విషయం తెలుసుకున్న జ్ఞాని ఆత్మ మరణిస్తుంది అని ఎలా అనుకుంటాడు? మానవుడు చినిగిన వస్త్రములను వదిలిపెట్టి కొత్త వస్త్రములను ఎలా ధరిస్తాడో, జీవుడు కూడా శిధిలమైన ఈ శరీరమును వదిలిపెట్టి కొత్త శరీరమును ధరిస్తాడు. ఈ ఆత్మను కత్తులు, బాణములు, అస్త్ర శస్త్రములు ఏమీ చేయలేవు. నీరు, అగ్ని, వాయువు క్షయింప జేయలేదు. ఆత్మను ఎవరూ కళ్లతో చూడలేరు. చేతితో తాకలేరు. మనసుతో చింతించలేరు.
పోనీ, నీవు అనుకున్నట్టు, ఈ ఆత్మకు జనన మరణములు ఉన్నాయని నీవు అనుకున్నా దానికీ చింతించనవసరం లేదు. పుట్టినవాడు చావడం, చచ్చిన వాడు పుట్టడం సహజమైన ప్రక్రియ. దీని కోసరం ఏడవడం ఎందుకు, ఎందుకంటే ఈ దేహములు పుట్టకముందు, చచ్చిన తరువాత ఎవరికీ కనపడవు. కేవలం జనన మరణముల మధ్య మాత్రమే ఏదో ఒక ఆకారంలో అందరికీ కనపడతాయి. కాబట్టి అశాశ్వతములైన ఈ శరీరముల కొరకు శోకించడం వృధా! కొంతమంది ఈ ఆత్మ తత్వమును ఆశ్చర్యంగా చూస్తారు. మరి కొంత మంది వివిధరకాలుగా వర్ణిస్తారు. వింతగా వింటారు. కాని చాలామందికి ఈ ఆత్మ గురించి ఏమీ తెలియదు. చెప్పినా అర్ధం కాదు. కాబట్టి అర్జునా! అన్ని జీవులలో ఉన్న ఈ ఆత్మను గురించి శోకించడం అర్థంలేని పని. కాబట్టి,
నీ స్వధర్మమము ధర్మంగా యుద్ధము చెయ్యడం. అది చెయ్యి, ఎందుకంటే స్వధర్మ ఆచరణను మించిన ధర్మం మరొకటి లేదు. ధర్మయుద్ధం అంటే స్వర్గమునకు తెరిచిన ద్వారము వంటిది. ధర్మయుద్ధములో మరణించినవారికి స్వర్గము ప్రాప్తిస్తుంది. ఈ అదృష్టము ఒక్క క్షత్రియులకే పరిమితము.
ఆ అదృష్టాన్ని వదులుకోకు. యుద్ధములో చస్తే వీరస్వర్గము. పారిపోతే పిరికిపంద అనే అప్రతిష్ట. పైగా నరకానికి పోతావు. పైగా యుద్ధంలో పారిపోయిన పిరికిపందవని లోకులు నీగురించి కథలు కథలుగా చెప్పుకుంటారు.
నీ శత్రువులు నిన్ను హేళన చేస్తారు. దానికన్నా చావడం నయం. నీ వంటి వీరుడు శూరుడు ఇటువంటి అపకీర్తిపాలు కావడం తగునా!
అర్జునా! యుద్ధములో చస్తే వీరస్వర్గము, బతికితే రాజ్యభోగములు. కాబట్టి యుద్ధం చెయ్యి జయాపజయములు, లాభనష్టములు, సుఖదుఃఖములను సమానంగా భావించి యుద్ధం చెయ్యి. నీకు ఎటువంటి పాపమూ రాదు. అర్జునా! ఈ సమత్వ బుద్ధిని ఇప్పటి వరకూ జ్ఞాన దృష్టితో చెప్పాను. ఇప్పుడు కర్మదృష్టితో చెబుతాను. దీనినే నిష్కామ కర్మ అంటారు. ఈ నిష్కామ కర్మ పూర్తిగా చేయనవసరం లేదు. ఎంత చేస్తే అంతే ఫలితం వస్తుంది. ఈ నిష్కామ కర్మలో నిశ్చయమైన బుద్ధి ఉంటుంది. ఇతరులలో ఇది ఉండదు. వారు ప్రాపంచిక విషయముల వెంట పరుగెడుతుంటారు.
వారు వేదములలో చెప్పబడిన యజ్ఞయాగములు చేస్తూ స్వర్గసుఖముల కొరకు పాకులాడుతుంటారు. శాశ్వతమైన ఆనందము నిచ్చే ఆత్మతత్వమును తెలుసుకోడానికి ప్రయత్నించరు. వేదములలో …సత్వరజస్తమోగుణములతో చేసే యజ్ఞయాగముల గురించి చెప్పబడింది. నీవు వాటి మీద ఆసక్తి చూపవద్దు. పరమాత్మయందు
నీ మనసు లగ్నం చెయ్యి. పెద్ద జలాశయము నిండా నీరు ఉండగా, చిన్న గుంటలో ఉన్న నీటితో ఏమి లాభము. బ్రహ్మజ్ఞానముతో పోలిస్తే వేదవిజ్ఞానము అత్యంత స్వల్పము. వేదములలో చెప్పబడిన విషయములను అర్థం చేసుకొని ఆచరించాలి కానీ అజ్ఞానంతో ఆచరించకూడదు.
అర్జునా! నీకు నీ కర్తవ్య కర్మచేయడానికే అధికారం ఉంది. దాని ఫలితముల యందు అధికారము లేదు. అలాగని కర్మలు చేయడం మానకూడదు. కాకపోతే
ఆ కర్మలను ఫలాపేక్ష లేకుండా నిష్కామంగా చేయాలి. ద్వంద్వముల యందు సమత్వం కలిగి ఉండాలి. దీనినే యోగము అంటారు. ఈ సమత్వ బుద్ధి ఉన్నవాడు పుణ్యపాపములు ఈ లోకములోనే వదిలేస్తాడు. వాడికి ఎటువంటి కర్మఫలములు అంటవు. ముక్తికి ఇదే మార్గము. కాబట్టి అర్జునా! మోహం వదిలిపెట్టు. ద్వంద్వములను సమానంగా చూడు. మనస్సును, ఇంద్రియములను అదుపులో పెట్టుకో. మనస్సును ఆత్మయందు లగ్నం చెయ్యి పరమానందం పొందు. ఇటువంటి వాడిని స్థితప్రజ్ఞుడు అంటారు. అటువంటి వాడు దుఃఖములకు కుంగి పోడు సుఖములకు పొంగిపోడు. వాడికి దేనిమీదా ఆసక్తి ఉండదు. భయము, కోపము ఉండవు. దేని మీద మమత మమకారం ఉండదు. అనుకూల, ప్రతికూల పరిస్థితులలో సమంగా ఉంటాడు. దేనికీ చలించడు. అతడికి రాగద్వేషములు ఉండవు. అతడే స్థితప్రజ్ఞుడు. అతడు బయట ప్రపంచములో తిరుగుతున్నపుడు తాబేలు తన అంగములను తనలోకి ముడుచుకున్నట్టు, ఇంద్రియములను, మనస్సును తన స్వాధీనంలో ఉంచుకుంటాడు. పరమాత్మ యందు తప్ప దేని మీదా ఆసక్తి చూపడు.
అర్జునా! ఇది అందరికీ సాధ్యం కాదు. ఇంద్రియములను, మనసును అదుపులో పెట్టుకోవడం చాలా కష్టం. ప్రాపంచిక విషయములు, కామవాంఛలు ఇంద్రియములను తమ వంకకు లాగుతాయి.
మనసు ఇంద్రియముల వెంట వెళుతుంది. బుద్ధి నిస్సహాయంగా మిగిలి పోతుంది. దీనికి ఒకటే మార్గము. ధ్యానంలో కూర్చుంటే ఇంద్రియములను, మనసును నిగ్రహించవచ్చును. అప్పుడు అతని బుద్ధి స్థిరంగా ఉంటుంది. సాధారణంగా బయట ప్రపంచములో తిరుగుతున్నపుడు ఎన్నో వస్తువులను, విషయాలను, మనుషులను చూస్తుంటాము. మనసు వాటి మీద లగ్నం అవుతుంది. ఆ ఆసక్తి కోరికగా మారుతుంది. ఆ కోరికలు తీరకపోతే కోపం వస్తుంది. కోపంలో ఏమి చేస్తున్నాడో తెలియని మోహం ఆవరిస్తుంది. అప్పుడు మానవుడు విచక్షణా జ్ఞానం కోల్పోతాడు. బుద్ధి పనిచెయ్యడం మాని వేస్తుంది. సర్వనాశనం అవుతుంది. అదే మనసును మన వశంలో ఉంచుకుంటే
ఈ విపరీతపరిణామములు సంభవించవు. మనస్సు ప్రసన్నంగా ఉంటుంది. మనస్సు ప్రసన్నంగా ఉంటే దుఃఖములు నశిస్తాయి. అప్పుడు బుద్ధి పరమాత్మయందు లగ్నం అవుతుంది. మనస్సు ప్రసన్నంగా లేకపోతే బుద్ధి నిశ్చయంగా ఉండదు. అటువంటి వాడికి శాంతి, సుఖము ఎలా కలుగుతాయి. ఎందుకంటే, బుద్ధి అనే చుక్కాని లేకపోతే పడవ అనే మనస్సు గాలి వాటుకు కొట్టుకొని పోతుంది. కాబట్టి మనస్సు స్థిరంగా ఉంటే, బుద్ధి స్థిరంగా ఉంటుంది. ఆత్మసాక్షాత్కారం పొందిన యోగి మనస్సు ఎల్లప్పుడూ వెలుగులో ఉంటుంది. అటువంటి వాడికి ప్రాపంచిక విషయములు అంధకారంతో సమానము. ప్రాపంచిక విషయములలో తిరిగే వ్యక్తికి ఆత్మజ్ఞానము అర్థం కాక, అంధకారంలో ఉన్నట్టు ఉంటుంది. ఎలాగైతే ఎన్ని నదులు సముద్రంలో కలిసినా, సముద్రము నిశ్చలంగా ఉంటుందో, స్తితప్రజ్ఞునికి బయట ప్రపంచంలో తిరుగుతున్నా ప్రాపంచిక విషయములు అతనిలో ప్రవేశించినా అతని మనస్సు, బుద్ధి నిశ్చలంగా ఉంటాయి. ఏ కోరికలూ అతనిని ప్రభావితం చేయలేవు. కోరికలు విడిచిపెట్టినవాడు, శాంతిని పొందుతాడు. అలా శాంతిని పొందడమే బ్రాహ్మీస్థితి అంటారు. మరణించే సమయంలో ఈ బ్రాహ్మీస్థితిలో ఉన్న వాడికి మరలా జన్మ లేదు. అతడు మోక్షమును పొందుతాడు.
ఇది ఇప్పటి వరకు మనం చదువుకున్న అర్జున విషాద యోగ, సాంఖ్య యోగముల సారాంశము. ఇంక కర్మయోగములోనికి ప్రవేశిద్దాము…
ఉపనిషత్తులయొక్క, బ్రహ్మవిద్యయొక్క, యోగశాస్త్రము యొక్క సారమయిన భగవద్గీతలో, సాంఖ్య యోగము అను రెండవ అధ్యాయము సంపూర్ణము.✍️
ఓం తత్సత్ ఓం తత్సత్ ఓం తత్సత్
(సశేషం)
🙏యోగక్షేమం వహామ్యహం🙏
రచన:శ్రీమొదలి వెంకటసుబ్రహ్మణ్యం,
(రిటైర్డ్ రిజిస్ట్రార్, ఏ. పి. హైకోర్టు.)
*సర్వం శ్రీకృష్ణార్పణమస్తు*
🌷🙏🌷
🙏లోకా సమస్తా సుఖినోభవన్తు!🙏
🍀🌺🍀🌺🍀🌺🍀🌺🍀🌺🍀
*రేపటి తరానికి బతుకు, భద్రత లతోపాటు భారతీయత కూడా నేర్పండి.*
➖▪️➖
ఈ విపరీతపరిణామములు సంభవించవు. మనస్సు ప్రసన్నంగా ఉంటుంది. మనస్సు ప్రసన్నంగా ఉంటే దుఃఖములు నశిస్తాయి. అప్పుడు బుద్ధి పరమాత్మయందు లగ్నం అవుతుంది. మనస్సు ప్రసన్నంగా లేకపోతే బుద్ధి నిశ్చయంగా ఉండదు. అటువంటి వాడికి శాంతి, సుఖము ఎలా కలుగుతాయి. ఎందుకంటే, బుద్ధి అనే చుక్కాని లేకపోతే పడవ అనే మనస్సు గాలి వాటుకు కొట్టుకొని పోతుంది. కాబట్టి మనస్సు స్థిరంగా ఉంటే, బుద్ధి స్థిరంగా ఉంటుంది. ఆత్మసాక్షాత్కారం పొందిన యోగి మనస్సు ఎల్లప్పుడూ వెలుగులో ఉంటుంది. అటువంటి వాడికి ప్రాపంచిక విషయములు అంధకారంతో సమానము. ప్రాపంచిక విషయములలో తిరిగే వ్యక్తికి ఆత్మజ్ఞానము అర్థం కాక, అంధకారంలో ఉన్నట్టు ఉంటుంది. ఎలాగైతే ఎన్ని నదులు సముద్రంలో కలిసినా, సముద్రము నిశ్చలంగా ఉంటుందో, స్తితప్రజ్ఞునికి బయట ప్రపంచంలో తిరుగుతున్నా ప్రాపంచిక విషయములు అతనిలో ప్రవేశించినా అతని మనస్సు, బుద్ధి నిశ్చలంగా ఉంటాయి. ఏ కోరికలూ అతనిని ప్రభావితం చేయలేవు. కోరికలు విడిచిపెట్టినవాడు, శాంతిని పొందుతాడు. అలా శాంతిని పొందడమే బ్రాహ్మీస్థితి అంటారు. మరణించే సమయంలో ఈ బ్రాహ్మీస్థితిలో ఉన్న వాడికి మరలా జన్మ లేదు. అతడు మోక్షమును పొందుతాడు.
ఇది ఇప్పటి వరకు మనం చదువుకున్న అర్జున విషాద యోగ, సాంఖ్య యోగముల సారాంశము. ఇంక కర్మయోగములోనికి ప్రవేశిద్దాము…
ఉపనిషత్తులయొక్క, బ్రహ్మవిద్యయొక్క, యోగశాస్త్రము యొక్క సారమయిన భగవద్గీతలో, సాంఖ్య యోగము అను రెండవ అధ్యాయము సంపూర్ణము.✍️
ఓం తత్సత్ ఓం తత్సత్ ఓం తత్సత్
(సశేషం)
🙏యోగక్షేమం వహామ్యహం🙏
రచన:శ్రీమొదలి వెంకటసుబ్రహ్మణ్యం,
(రిటైర్డ్ రిజిస్ట్రార్, ఏ. పి. హైకోర్టు.)
*సర్వం శ్రీకృష్ణార్పణమస్తు*
🌷🙏🌷
🙏లోకా సమస్తా సుఖినోభవన్తు!🙏
🍀🌺🍀🌺🍀🌺🍀🌺🍀🌺🍀
*రేపటి తరానికి బతుకు, భద్రత లతోపాటు భారతీయత కూడా నేర్పండి.*
➖▪️➖
The concept of svadharma, which refers to one's own duty or righteous path according to their nature and position in life, is a central theme in the Bhagavad Gita. Here are a few key stories and teachings from the Bhagavad Gita that illustrate the idea of svadharma:
### 1. Arjuna's Dilemma
At the beginning of the Bhagavad Gita, Arjuna is confused and morally troubled about fighting in the Kurukshetra War, where he would have to battle against his own relatives, beloved friends, and revered teachers. He is overwhelmed with sorrow and compassion, doubting the righteousness of the war and the destruction it would cause.
#### Key Verses:
- Bhagavad Gita 2.7: Arjuna surrenders to Krishna, seeking guidance on his duty (svadharma):
"My heart is overwhelmed with the weakness of pity; my mind is confused about my duty. I ask you to tell me decisively what is best for me. I am your disciple, and I surrender unto you."
- Bhagavad Gita 2.31: Krishna advises Arjuna to follow his svadharma as a warrior:
"Considering your dharma, you should not waver. For a warrior, there is nothing more honorable than a war against evil."
### 2. The Nature of Duty
Krishna explains that one should perform their prescribed duties (svadharma) according to their nature and position, without attachment to the results. He emphasizes that doing one's own duty, even imperfectly, is better than performing another's duty perfectly.
#### Key Verses:
- Bhagavad Gita 3.35: "It is far better to perform one's natural prescribed duty, though tinged with faults, than to perform another's prescribed duty, even though perfectly. In fact, it is preferable to die in the discharge of one's duty than to follow the path of another, which is fraught with danger."
### 3. The Importance of Action
Krishna encourages Arjuna to engage in action as part of his svadharma, emphasizing the significance of duty and righteous action over inaction.
#### Key Verses:
- Bhagavad Gita 2.47: "You have a right to perform your prescribed duties, but you are not entitled to the fruits of your actions. Never consider yourself to be the cause of the results of your activities, nor be attached to inaction."
- Bhagavad Gita 3.8: "Perform your prescribed duty, for action is better than inaction. A man cannot even maintain his physical body without work."
### 4. The Example of Great Souls
Krishna provides examples of great souls who performed their duties selflessly, setting an example for others. He mentions kings and sages who acted in accordance with their svadharma to maintain social order and provide guidance.
#### Key Verses:
- Bhagavad Gita 3.21: "Whatever action is performed by a great man, common men follow. And whatever standards he sets by exemplary acts, all the world pursues."
- Bhagavad Gita 3.22-24: Krishna explains that although He Himself has no duty, He still engages in action to set an example and ensure the welfare of the world.
These stories and teachings from the Bhagavad Gita highlight the importance of understanding and performing one's own duty (svadharma) with dedication, without attachment to the results, and with a sense of responsibility towards the greater good.
### 1. Arjuna's Dilemma
At the beginning of the Bhagavad Gita, Arjuna is confused and morally troubled about fighting in the Kurukshetra War, where he would have to battle against his own relatives, beloved friends, and revered teachers. He is overwhelmed with sorrow and compassion, doubting the righteousness of the war and the destruction it would cause.
#### Key Verses:
- Bhagavad Gita 2.7: Arjuna surrenders to Krishna, seeking guidance on his duty (svadharma):
"My heart is overwhelmed with the weakness of pity; my mind is confused about my duty. I ask you to tell me decisively what is best for me. I am your disciple, and I surrender unto you."
- Bhagavad Gita 2.31: Krishna advises Arjuna to follow his svadharma as a warrior:
"Considering your dharma, you should not waver. For a warrior, there is nothing more honorable than a war against evil."
### 2. The Nature of Duty
Krishna explains that one should perform their prescribed duties (svadharma) according to their nature and position, without attachment to the results. He emphasizes that doing one's own duty, even imperfectly, is better than performing another's duty perfectly.
#### Key Verses:
- Bhagavad Gita 3.35: "It is far better to perform one's natural prescribed duty, though tinged with faults, than to perform another's prescribed duty, even though perfectly. In fact, it is preferable to die in the discharge of one's duty than to follow the path of another, which is fraught with danger."
### 3. The Importance of Action
Krishna encourages Arjuna to engage in action as part of his svadharma, emphasizing the significance of duty and righteous action over inaction.
#### Key Verses:
- Bhagavad Gita 2.47: "You have a right to perform your prescribed duties, but you are not entitled to the fruits of your actions. Never consider yourself to be the cause of the results of your activities, nor be attached to inaction."
- Bhagavad Gita 3.8: "Perform your prescribed duty, for action is better than inaction. A man cannot even maintain his physical body without work."
### 4. The Example of Great Souls
Krishna provides examples of great souls who performed their duties selflessly, setting an example for others. He mentions kings and sages who acted in accordance with their svadharma to maintain social order and provide guidance.
#### Key Verses:
- Bhagavad Gita 3.21: "Whatever action is performed by a great man, common men follow. And whatever standards he sets by exemplary acts, all the world pursues."
- Bhagavad Gita 3.22-24: Krishna explains that although He Himself has no duty, He still engages in action to set an example and ensure the welfare of the world.
These stories and teachings from the Bhagavad Gita highlight the importance of understanding and performing one's own duty (svadharma) with dedication, without attachment to the results, and with a sense of responsibility towards the greater good.
Temple science : The Story of Dhawaja and the significance of Giving
Once upon a time, there was a great and powerful king named Mayuradhwaja, who ruled over Manipura. He was renowned for his bravery and generosity. One day, his son, Tamradhwaja, captured the Pandavas' sacrificial horse and defeated Nakula, Sahadeva, Bhima, and Arjuna in battle. When Dharmaraja heard of this, he set out to confront Tamradhwaja. However, Krishna advised him to use a cunning strategy instead.
Following Krishna's advice, Krishna and Dharmaraja disguised themselves as elderly Brahmins and arrived in Manipura. Upon seeing them, King Mayuradhwaja offered to grant them any boon. Krishna, in disguise, explained that on their way to see the king, a lion had captured their son. The lion, speaking in human language, demanded that if they wanted their son back, they must give it half of Mayuradhwaja's body to eat. The Brahmins begged the king to grant this request and save their son.
King Mayuradhwaja agreed, and Krishna further stipulated that the king's wife and son should be the ones to cut his body. Arrangements were made, and as his wife and son began to cut his body, Dharmaraja was amazed by the king's generosity. Suddenly, Dharmaraja noticed tears in Mayuradhwaja's left eye. He declared that they did not want a donation given with tears. The king explained, "Great one, you misunderstand. I am not sad about giving my body. My right side is blessed to be of service, while my left side laments missing that opportunity."
Impressed by his selflessness, Krishna revealed his true form and offered Mayuradhwaja a boon. The king requested, "O Lord, bless me that even if my body perishes, my soul always remains in your service." Krishna granted this wish and proclaimed, "From now on, flagpoles (dhwaja sthambhas) will be erected in front of every temple in your honor. Your soul will reside in divine presence, and people will circumambulate your pillar before worshiping their deities. Anyone who lights a lamp on your pillar will have a fulfilled life. The lamp on your head will guide travelers at night."
Thus, the tradition of erecting flagpoles in front of temples began, commemorating the great generosity and sacrifice of King Mayuradhwaja.
Once upon a time, there was a great and powerful king named Mayuradhwaja, who ruled over Manipura. He was renowned for his bravery and generosity. One day, his son, Tamradhwaja, captured the Pandavas' sacrificial horse and defeated Nakula, Sahadeva, Bhima, and Arjuna in battle. When Dharmaraja heard of this, he set out to confront Tamradhwaja. However, Krishna advised him to use a cunning strategy instead.
Following Krishna's advice, Krishna and Dharmaraja disguised themselves as elderly Brahmins and arrived in Manipura. Upon seeing them, King Mayuradhwaja offered to grant them any boon. Krishna, in disguise, explained that on their way to see the king, a lion had captured their son. The lion, speaking in human language, demanded that if they wanted their son back, they must give it half of Mayuradhwaja's body to eat. The Brahmins begged the king to grant this request and save their son.
King Mayuradhwaja agreed, and Krishna further stipulated that the king's wife and son should be the ones to cut his body. Arrangements were made, and as his wife and son began to cut his body, Dharmaraja was amazed by the king's generosity. Suddenly, Dharmaraja noticed tears in Mayuradhwaja's left eye. He declared that they did not want a donation given with tears. The king explained, "Great one, you misunderstand. I am not sad about giving my body. My right side is blessed to be of service, while my left side laments missing that opportunity."
Impressed by his selflessness, Krishna revealed his true form and offered Mayuradhwaja a boon. The king requested, "O Lord, bless me that even if my body perishes, my soul always remains in your service." Krishna granted this wish and proclaimed, "From now on, flagpoles (dhwaja sthambhas) will be erected in front of every temple in your honor. Your soul will reside in divine presence, and people will circumambulate your pillar before worshiping their deities. Anyone who lights a lamp on your pillar will have a fulfilled life. The lamp on your head will guide travelers at night."
Thus, the tradition of erecting flagpoles in front of temples began, commemorating the great generosity and sacrifice of King Mayuradhwaja.
భగవద్గీత పారాయణవల్ల కొన్ని ఫలాలు కలుగుతాయని చెపుతారు. ఇవి అందులో ఉండే విషయాలను అర్థం చేసుకోవడం వల్ల కలిగేవి కావు. నియమంతో పారాయణ చేస్తే దావివల్ల పాపాలు పోయి పుణ్యం కలగడంవల్ల కలుగుతాయి. ఇవి వాటి వివరాలు.
భగవద్గీత అధ్యాయాల పారాయణ ఫలాలు:
1. అర్జునవిషాదయోగం – దీన్ని చదవడంవల్ల మానవుడికి పూర్వ జన్మస్మృతి కలుగుతుంది.
2. సాంఖ్యయోగం - దీని వల్ల ఆత్మన్వరూపం గోచరిస్తుంది.
3 కర్మయోగం – దీన్ని ఎవరైనా -పారాయణం చేస్తే, ఆత్మహత్య వగైరాల ఎల్ల చనిపోయి, ప్రేతత్వం పోకుండా ఉండే జీవులక్కడ ఉంటే వారికి ప్రేతత్వం నశిస్తుంది.
4–5. జ్ఞానయోగం – కర్మసన్న్యానయోగం - ఈ అధ్యాయాలు వింటే చెట్లు, పశువులు, పక్షులు గూడ పాపం నశించి, ఉత్తమగతిని పొందుతాయి.
6. ఆత్మసంయమయోగం – పారాయణచేస్తే సమన్త దానాల ఫలితం కలిగి విష్ణుసాయుజ్యం కలుగుతుంది.
7. విజ్ఞానయోగం – ఈ అధ్యాయాన్ని వింటే జన్మరాహిత్యం కలుగుతుంది.
8. అక్షరపరబ్రహ్మయోగం – ఈ అధ్యాయం వింటే స్థావరత్వం, బ్రహ్మరాక్షనత్వం తొలగిపోతాయి.
9. రాజవిద్యా రాజగుహ్యయోగం - దీన్ని చదివితే ఇతరుల దగ్గర ఏదైనా వస్తువు తీసుకున్నందువల్ల మనకు వారినుంచి సంక్రమించిన పాపం నశిస్తుంది.
10. విభూతియోగం - ఆశ్రమధర్మాలన్నీ సక్రమంగా నిర్వహిస్తే ఏపుణ్యం కలుగుతుందో అది లభిస్తుంది. జ్ఞానం బాగా ఏర్పడుతుంది.
11. విశ్వరూప సందర్శనయోగం - దీన్ని పారాయణం చేయడంవల్ల చనిపోయిన వారు కూడా తిరిగి జీవిస్తారు.
12. భక్తియోగం - దీనివల్ల ఇష్టదేవతా సాక్షాత్కారం కలుగుతుంది. చనిపోయిన వారు కూడా దీనివల్ల బ్రతుకుతారు.
13. క్షేత్ర క్షేత్రజ్ఞ విభాగయోగం - దీన్ని పారాయణం చేస్తే చండాలత్వం వశిస్తుంది.
14. గుణత్రయ విభాగయోగం - దీనివల్ల స్త్రీహత్యాపాతకం, వ్యభిచారదోషం నశిస్తాయి.
15. పురుషోత్తమ ప్రాప్తియోగం - ఇది భోజనానికి ముందు చదవతగింది. దీనివల్ల ఆహారశుద్ధి కలుగుతుంది. మోక్షం సిద్ధిస్తుంది.
16. దైవాసుర సంపద్విభాగయోగం - దీనివల్ల బలపరాక్రమాలు, నుఖం లభిస్తాయి
17. శ్రద్ధాత్రయవిభాగయోగం - దీనివల్ల ఎన్నో తీవ్రమైన వ్యాధులు నశిస్తాయి.
18 మోక్షసన్న్యానయోగం - దీనివల్ల సమస్త యజ్ఞాచరణఫలం కలుగుతుంది. ఉద్యోగం లభిస్తుంది.
.
భగవద్గీత అధ్యాయాల పారాయణ ఫలాలు:
1. అర్జునవిషాదయోగం – దీన్ని చదవడంవల్ల మానవుడికి పూర్వ జన్మస్మృతి కలుగుతుంది.
2. సాంఖ్యయోగం - దీని వల్ల ఆత్మన్వరూపం గోచరిస్తుంది.
3 కర్మయోగం – దీన్ని ఎవరైనా -పారాయణం చేస్తే, ఆత్మహత్య వగైరాల ఎల్ల చనిపోయి, ప్రేతత్వం పోకుండా ఉండే జీవులక్కడ ఉంటే వారికి ప్రేతత్వం నశిస్తుంది.
4–5. జ్ఞానయోగం – కర్మసన్న్యానయోగం - ఈ అధ్యాయాలు వింటే చెట్లు, పశువులు, పక్షులు గూడ పాపం నశించి, ఉత్తమగతిని పొందుతాయి.
6. ఆత్మసంయమయోగం – పారాయణచేస్తే సమన్త దానాల ఫలితం కలిగి విష్ణుసాయుజ్యం కలుగుతుంది.
7. విజ్ఞానయోగం – ఈ అధ్యాయాన్ని వింటే జన్మరాహిత్యం కలుగుతుంది.
8. అక్షరపరబ్రహ్మయోగం – ఈ అధ్యాయం వింటే స్థావరత్వం, బ్రహ్మరాక్షనత్వం తొలగిపోతాయి.
9. రాజవిద్యా రాజగుహ్యయోగం - దీన్ని చదివితే ఇతరుల దగ్గర ఏదైనా వస్తువు తీసుకున్నందువల్ల మనకు వారినుంచి సంక్రమించిన పాపం నశిస్తుంది.
10. విభూతియోగం - ఆశ్రమధర్మాలన్నీ సక్రమంగా నిర్వహిస్తే ఏపుణ్యం కలుగుతుందో అది లభిస్తుంది. జ్ఞానం బాగా ఏర్పడుతుంది.
11. విశ్వరూప సందర్శనయోగం - దీన్ని పారాయణం చేయడంవల్ల చనిపోయిన వారు కూడా తిరిగి జీవిస్తారు.
12. భక్తియోగం - దీనివల్ల ఇష్టదేవతా సాక్షాత్కారం కలుగుతుంది. చనిపోయిన వారు కూడా దీనివల్ల బ్రతుకుతారు.
13. క్షేత్ర క్షేత్రజ్ఞ విభాగయోగం - దీన్ని పారాయణం చేస్తే చండాలత్వం వశిస్తుంది.
14. గుణత్రయ విభాగయోగం - దీనివల్ల స్త్రీహత్యాపాతకం, వ్యభిచారదోషం నశిస్తాయి.
15. పురుషోత్తమ ప్రాప్తియోగం - ఇది భోజనానికి ముందు చదవతగింది. దీనివల్ల ఆహారశుద్ధి కలుగుతుంది. మోక్షం సిద్ధిస్తుంది.
16. దైవాసుర సంపద్విభాగయోగం - దీనివల్ల బలపరాక్రమాలు, నుఖం లభిస్తాయి
17. శ్రద్ధాత్రయవిభాగయోగం - దీనివల్ల ఎన్నో తీవ్రమైన వ్యాధులు నశిస్తాయి.
18 మోక్షసన్న్యానయోగం - దీనివల్ల సమస్త యజ్ఞాచరణఫలం కలుగుతుంది. ఉద్యోగం లభిస్తుంది.
.