گاهی خانواده پناهگاه نیست؛
گاهی جایی‌ست که برای زنده ماندنِ روانت، باید از آن فاصله بگیری.

«به هر حال پدرته…»
«خونته…»
«خانواده‌ست، باید تحملش کنی…»

اما هم‌خونی، مجوزِ آسیب زدن نیست.
دوست داشتن خانواده هم به این معنی نیست که باید کیسه‌بوکس عاطفی آنها باشی.

گاهی فاصله گرفتن از یک رابطه‌ی خانوادگی، نفرت نیست؛
مرزبندی‌ست. بلوغ است. مراقبت از خود است.

و شاید سخت‌ترین قسمت ماجرا، کنار آمدن با عذاب وجدانی باشد که سال‌ها به ما یاد داده‌اند بابت «نه گفتن» احساس گناه کنیم.

حالا صادقانه بگو:
تا حالا برای حفظ آرامش و سلامت روانت مجبور شدی از یکی از اعضای خانواده فاصله بگیری؟
اگر آره، بیشتر احساس گناه کردی یا احساس رهایی؟ 👇🏻

#روانشناسی #خانواده #مرزبندی #سلامت_روان #روابط_سمی


یونگ

با ما همراه باشید :
🌱 @beh_z
http://instagram.com/beh_zi
www.beh-z.com
www.behzfamily.ir

تلقین مثبت واقعاً اثر داره یا داریم خودمون رو گول می‌زنیم؟ 🧠

نه هر تلقین مثبتی اثر می‌کنه، نه هر مثبت‌اندیشی‌ای مفیده.

اگر وسط یک بحران مدام به خودت بگی:
«همه‌چیز عالیه، من هیچ مشکلی ندارم!»
ممکنه به‌جای تغییر، فقط واقعیت رو انکار کنی.

اما وقتی به خودت می‌گی:
«الان شرایط سختیه، ولی من می‌تونم قدم‌به‌قدم بهترش کنم.»
ماجرا فرق می‌کنه.

تلقین وقتی اثرگذارتره که سه چیز کنار هم قرار بگیرن:
🔹 واقع‌بینی
🔹 تکرار
🔹 عمل

یعنی فقط به خودت نگویی «من می‌تونم»؛
بلکه هر بار که یک قدم واقعی برمی‌داری، به مغزت فرصت بدی این باور جدید رو تجربه کنه.

قرار نیست با چند جمله مثبت، یک‌شبه ذهنت رو تغییر بدی؛
قرارِ ما ساختن یک نگاه جدید به خودمونه، با فکرهایی که تکرار می‌کنیم و رفتارهایی که انجام می‌دیم.

حالا یه سؤال 👇
تو فکر می‌کنی تلقین مثبت بیشتر به آدم کمک می‌کنه یا گاهی تبدیل به خودفریبی میشه؟

نظرت رو برامون بنویس؛ حتی اگر مخالفی. 👇