#варонча #sacral_graveyard #sacral_catholic #sacral_photo
Дзіўна часам назіраць, як у вёсцы на сто-трыста чалавек захоўваюцца шыкоўныя, хоць і занядбаныя помнікі архітэктуры, будоўля якіх некалі каштавала сур’ёзных грошай.
Ну ладна, насамрэч ня вельмі дзіўна, бо лагічна, што некалі гэта былі буйныя цэнтры рамеснай ды сялянскай вытворчасці.
А вось Варонча - 350 жыхароў па дадзеных 2009 году (верагодна, зараз яшчэ менш). Наведваеш могілкі, а там усё дорага-багата. А насельніцтва маёнтка 130 гадоў назад было 115 жыхароў. Мяркуючы па захаванаму кантэнту на могілках - цераз аднаго паважаны шляхціц. Перабольшваю, вядома. Але гэта да таго, што мясцовы некропаль сапраўды ўражвае.
Больш здымкаў у альбоме.
Дзіўна часам назіраць, як у вёсцы на сто-трыста чалавек захоўваюцца шыкоўныя, хоць і занядбаныя помнікі архітэктуры, будоўля якіх некалі каштавала сур’ёзных грошай.
Ну ладна, насамрэч ня вельмі дзіўна, бо лагічна, што некалі гэта былі буйныя цэнтры рамеснай ды сялянскай вытворчасці.
А вось Варонча - 350 жыхароў па дадзеных 2009 году (верагодна, зараз яшчэ менш). Наведваеш могілкі, а там усё дорага-багата. А насельніцтва маёнтка 130 гадоў назад было 115 жыхароў. Мяркуючы па захаванаму кантэнту на могілках - цераз аднаго паважаны шляхціц. Перабольшваю, вядома. Але гэта да таго, што мясцовы некропаль сапраўды ўражвае.
Больш здымкаў у альбоме.
🔥55❤23👍8🙏1
#sacral_data
Калі мяне спытаць (а такія выпадкі здараліся) “які твой любімы пісьменнік?”, адказаць будзе цяжка. Але ж заўсёды ў галаве мільгае Сяргей Пясецкі. Як раз сёння ў яго народзіны.
Нарадзіўся хлопчык у Ляхавічах у 1901 годзе. Пражыў цікавае жыццё, ведаеце. Быў партызанам “Зялёнага дуба”, ваяром Літоўска-Беларускай дывізіі польскага войска, шпіёнам, кантрабандыстам, рабаўніком і наркаманам. Адбываючы 15-гадовы тэрмін у польскай турме, адкрыў пісьменніцкі талент, дзякуючы якому выйшаў трошкі раней на волю. Памёр у Лондане ад сухотаў. Вось гэта жыццё!
Канешне, знаёмства з творчасцю пачалося з кантрабандысцкага “Каханка Вялікай мядзведзіцы”. Было гэта даўно і ўражанні ўжо не такія яскравыя. А вось экшан і драматызм “Менскай трылогіі” пра прафесійных злодзеяў і “Пяты этап” з “Багам ночы роўныя” пра шпіёнскую дзейнасць здарыліся адносна нядаўна. Таму згадкі пра іх дагэтуль трошкі пачашчаюць пульс.
А вы чулі пра спадара Пясецкага? Мо нават нешта чыталі?
Калі мяне спытаць (а такія выпадкі здараліся) “які твой любімы пісьменнік?”, адказаць будзе цяжка. Але ж заўсёды ў галаве мільгае Сяргей Пясецкі. Як раз сёння ў яго народзіны.
Нарадзіўся хлопчык у Ляхавічах у 1901 годзе. Пражыў цікавае жыццё, ведаеце. Быў партызанам “Зялёнага дуба”, ваяром Літоўска-Беларускай дывізіі польскага войска, шпіёнам, кантрабандыстам, рабаўніком і наркаманам. Адбываючы 15-гадовы тэрмін у польскай турме, адкрыў пісьменніцкі талент, дзякуючы якому выйшаў трошкі раней на волю. Памёр у Лондане ад сухотаў. Вось гэта жыццё!
Канешне, знаёмства з творчасцю пачалося з кантрабандысцкага “Каханка Вялікай мядзведзіцы”. Было гэта даўно і ўражанні ўжо не такія яскравыя. А вось экшан і драматызм “Менскай трылогіі” пра прафесійных злодзеяў і “Пяты этап” з “Багам ночы роўныя” пра шпіёнскую дзейнасць здарыліся адносна нядаўна. Таму згадкі пра іх дагэтуль трошкі пачашчаюць пульс.
А вы чулі пра спадара Пясецкага? Мо нават нешта чыталі?
❤65👍25❤🔥5👏2👌1
#варонча #sacral_brovar #sacral_dominium
Сучасная філія гарадзенскага алка-завода мае адпаведную гістарычную пераемнасць, раней тут быў бровар шляхецкага маёнтка, стары корпус якога можна назіраць і зараз праз бетонны плот. Яшчэ можна знайсці нейкія гаспадарчыя будынкі, старыя дрэвы і рэшткі брукаванкі, што сарамліва праглядае з-пад асфальту.
Вядома, быў і палац. Барочна-класічны, збудаваны яшчэ ў канцы XVIII стагоддзя прадстаўнікамі роду Несялоўскіх. Не перажыў ён завірухі Другой сусветнай, быў спалены партызанамі.
Вось сапраўды цікавы эпізод з гісторыі маёнтка: у 1814 годзе Францішак Ксаверый Несялоўскі прадае за 500 тысяч злотых маёнтак генералу і паплечніку па паўстанні 1794 года Фларыяну Кабылінскаму. Але атрымаўшы сродкі, вырашыў не пакідаць сядзібу, акапаўшыся са сваім гарнізонам. Генерал Кабылінскі ў сваю чаргу са сваімі людзьмі ўзяў Варончу ў аблогу, якая скончылася для апошняга паспяхова - маёнтак у пасаг атрымала дачка Кабылінскага Юзэфа.
Яшчэ цікавей, што па версіі сайта беларускіх паўлінаў, інцыдэнт 1819 году натхніў Адама Міцкевіча (якому давялося гасціць у Варончы) апісаць яго ў “Пане Тадэвушы”, працяг назвы якога гучыць як “…ці апошні наезд на Літве”.
Вось. А я з дзяцінства лічыў, што “наезд” - гэта нешта з крымінальных разборак 90-х. А тут старажытная шляхецкая традыцыя.
Сучасная філія гарадзенскага алка-завода мае адпаведную гістарычную пераемнасць, раней тут быў бровар шляхецкага маёнтка, стары корпус якога можна назіраць і зараз праз бетонны плот. Яшчэ можна знайсці нейкія гаспадарчыя будынкі, старыя дрэвы і рэшткі брукаванкі, што сарамліва праглядае з-пад асфальту.
Вядома, быў і палац. Барочна-класічны, збудаваны яшчэ ў канцы XVIII стагоддзя прадстаўнікамі роду Несялоўскіх. Не перажыў ён завірухі Другой сусветнай, быў спалены партызанамі.
Вось сапраўды цікавы эпізод з гісторыі маёнтка: у 1814 годзе Францішак Ксаверый Несялоўскі прадае за 500 тысяч злотых маёнтак генералу і паплечніку па паўстанні 1794 года Фларыяну Кабылінскаму. Але атрымаўшы сродкі, вырашыў не пакідаць сядзібу, акапаўшыся са сваім гарнізонам. Генерал Кабылінскі ў сваю чаргу са сваімі людзьмі ўзяў Варончу ў аблогу, якая скончылася для апошняга паспяхова - маёнтак у пасаг атрымала дачка Кабылінскага Юзэфа.
Яшчэ цікавей, што па версіі сайта беларускіх паўлінаў, інцыдэнт 1819 году натхніў Адама Міцкевіча (якому давялося гасціць у Варончы) апісаць яго ў “Пане Тадэвушы”, працяг назвы якога гучыць як “…ці апошні наезд на Літве”.
Вось. А я з дзяцінства лічыў, што “наезд” - гэта нешта з крымінальных разборак 90-х. А тут старажытная шляхецкая традыцыя.
❤41👍15🤣3👏1
#райца #sacral_dominium
У 7-8 кіламетрах ад Варончы ёсць вёска Райца. Можна прагуляцца пешшу да яе, але існуе нелатэрэйная верагоднасць, што нехта з мясцовых пагадзіцца вас падвезці.
Дык вось. Райца ў свой час была таксама важным пунктам шляхетнага жыцця. Крыніцы згадваюць гэты маёнтак яшчэ ў 1510 годзе. Верашчакі, Наўмовічы, Гаштольды, Путкамеры - прыклад родаў, што некалі валадарылі тут. А род Раецкіх нават утварыў прозвішча ад назвы вёскі.
Недзе там у ХІХ стагоддзі быў пабудаваны драўляны класічны палац. З 1933 па 43-ці гады ў маёнтку гаспадарылі манашкі з ордэну палацінак. Бо быў падараваны чарговымі гаспадарамі Жаўтоўскімі, якія жылі ў Кракаве і вельмі рэдка наведвалі маёнтак.
Пасля Другой сусветнай у палацы месціліся мясцовыя медычныя ўстановы, потым занядбанне 90-х.
У 2009 годзе палац набыла сям'я мастакоў, што стварыла тут музей саломапляцення ды сучасных мастацтваў.
У 7-8 кіламетрах ад Варончы ёсць вёска Райца. Можна прагуляцца пешшу да яе, але існуе нелатэрэйная верагоднасць, што нехта з мясцовых пагадзіцца вас падвезці.
Дык вось. Райца ў свой час была таксама важным пунктам шляхетнага жыцця. Крыніцы згадваюць гэты маёнтак яшчэ ў 1510 годзе. Верашчакі, Наўмовічы, Гаштольды, Путкамеры - прыклад родаў, што некалі валадарылі тут. А род Раецкіх нават утварыў прозвішча ад назвы вёскі.
Недзе там у ХІХ стагоддзі быў пабудаваны драўляны класічны палац. З 1933 па 43-ці гады ў маёнтку гаспадарылі манашкі з ордэну палацінак. Бо быў падараваны чарговымі гаспадарамі Жаўтоўскімі, якія жылі ў Кракаве і вельмі рэдка наведвалі маёнтак.
Пасля Другой сусветнай у палацы месціліся мясцовыя медычныя ўстановы, потым занядбанне 90-х.
У 2009 годзе палац набыла сям'я мастакоў, што стварыла тут музей саломапляцення ды сучасных мастацтваў.
❤57👍19🙏4