#азярцо #sacral_museum
Завітаў у архітэктурны музей у Азярцы (што каля самога Менску). Падаецца, гэта адзіны прыклад так званага музею-скансэна (ад назвы першага падобнага музею ў Швецыі), дзе сабраныя аўтэнтычныя ўзоры народнай архітэктуры. Як і шмат гадоў назад, калі першы раз патрапіў сюды ўзімку, уражанні засталіся прыемнымі. Прыемная атмасфера, асабліва калі яшчэ не паспела набегчы іншых турыстаў. Зʼявіліся новыя абʼекты, нешта дабудоўваецца.
Але ёсць дзіўныя хібы, што псуюць уражанні і даволі відавочныя ў сваёй недарэчнасці. Напрыклад сінія біятуалеты, што могуць тырчаць амаль сярод сялянскага двара. Ці металічныя зялёныя сметніцы каля хат ХІХ стагоддзя.
Шмат абʼектаў зачыненыя на замок, а ў іншых гледачоў адсякае ад экспазіцыі кавалак аргшкла ў праходзе. Пры тым, што ў аналагічнай хаце можна хадзіць вольна, а ў вялізным свірне размясцілася экспазіцыя прысвечаная дрэваапрацоўцы ці іншаму рамяству.
Варта карыстацца нейкай мапай у смартфоне, бо тэрыторыя музея вялікая, а навігацыя на месцы даволі сціплая.
Карацей, ёсць над чым працаваць. Але музей варты. Калі не былі, то завітаць варта.
Нараблю яшчэ некалькі допісаў адсюль, бо ёсць файныя годныя абʼекты.
Завітаў у архітэктурны музей у Азярцы (што каля самога Менску). Падаецца, гэта адзіны прыклад так званага музею-скансэна (ад назвы першага падобнага музею ў Швецыі), дзе сабраныя аўтэнтычныя ўзоры народнай архітэктуры. Як і шмат гадоў назад, калі першы раз патрапіў сюды ўзімку, уражанні засталіся прыемнымі. Прыемная атмасфера, асабліва калі яшчэ не паспела набегчы іншых турыстаў. Зʼявіліся новыя абʼекты, нешта дабудоўваецца.
Але ёсць дзіўныя хібы, што псуюць уражанні і даволі відавочныя ў сваёй недарэчнасці. Напрыклад сінія біятуалеты, што могуць тырчаць амаль сярод сялянскага двара. Ці металічныя зялёныя сметніцы каля хат ХІХ стагоддзя.
Шмат абʼектаў зачыненыя на замок, а ў іншых гледачоў адсякае ад экспазіцыі кавалак аргшкла ў праходзе. Пры тым, што ў аналагічнай хаце можна хадзіць вольна, а ў вялізным свірне размясцілася экспазіцыя прысвечаная дрэваапрацоўцы ці іншаму рамяству.
Варта карыстацца нейкай мапай у смартфоне, бо тэрыторыя музея вялікая, а навігацыя на месцы даволі сціплая.
Карацей, ёсць над чым працаваць. Але музей варты. Калі не былі, то завітаць варта.
Нараблю яшчэ некалькі допісаў адсюль, бо ёсць файныя годныя абʼекты.
👍43❤10❤🔥5👏2🍌1
#азярцо #sacral_museum #sacral_unity
Мабыць, ня схлушу, калі скажу, што дамінантай усяго комплексу можна назваць Пакроўскую царкву. Ня дзіўна, цэнтральная Беларусь увогуле найбольш багата ды шчыльна прадстаўлена ў музеі. Царкву прывезлі з вёскі Логнавічы, што на Клеччыне. Дайшла да нас з далёкага (асабліва для дрэва) XVIII стагоддзя і была ўніяцкай. Ва ўсякім разе да 1839 году.
Ну а лацінскі крыж як бы намякае, што аднавілі яе менавіта ў сваёй першапачатковай канфесіянальнай выяве.
Ня ведаю, калі дакладна, быў зроблены стары здымак, але царква была стомленай ужо ў 1930-х, а апошняе набажэнства адбылася ў 50-х. Рамонт ды рэстаўрацыя прайшлі ў 1985-86 гг.
Мабыць, ня схлушу, калі скажу, што дамінантай усяго комплексу можна назваць Пакроўскую царкву. Ня дзіўна, цэнтральная Беларусь увогуле найбольш багата ды шчыльна прадстаўлена ў музеі. Царкву прывезлі з вёскі Логнавічы, што на Клеччыне. Дайшла да нас з далёкага (асабліва для дрэва) XVIII стагоддзя і была ўніяцкай. Ва ўсякім разе да 1839 году.
Ну а лацінскі крыж як бы намякае, што аднавілі яе менавіта ў сваёй першапачатковай канфесіянальнай выяве.
Ня ведаю, калі дакладна, быў зроблены стары здымак, але царква была стомленай ужо ў 1930-х, а апошняе набажэнства адбылася ў 50-х. Рамонт ды рэстаўрацыя прайшлі ў 1985-86 гг.
❤57👍16🙏6
#азярцо #sacral_museum #sacral_unity?
Працягнем душэўны агляд духоўных пабудоў архітэктурнага музея.
Кавалачак Падняпроўя. Царква Праабражэнская з вёскі Барань, Аршанскага раёну. 1704 год – узрост неабыякі! Канешне, перабудаваная ў ХІХ ст. і пазней рамантавалася, тым ня менш...
Дзейнічала да 1930 году. Потым унутры бальшавікі зладзілі клуб, у 60-я – склад калгасу «Авангард». Толькі ў 1989 годзе перавезена ў музей.
Толькі ў адным артыкуле з сеціва пазначана, што храм быў праваслаўны. Пры гэтым крыж усталяваны лацінскі. Верагодна, і гэтая царква першапачаткова была ўніяцкай. Шкада, нейкіх старых здымкаў не знайшлося.
А яшчэ пішуць, што квадратны драўляны зруб капіюе канструкцыю гарадской абарончай вежы, што робіць храм унікальным ня толькі ў межах Беларусі, але і для суседзяў.
Іканастас унутры толькі пачалі будаваць, але ўжо ўсталяваныя царская брама ды абраз Унебаўшэсце 1808 года. Ці яго копія, бо сеціва кажа, што гэты твор нейкага Фамы Сілініча захоўваўся ў нацыянальным мастацкім музеі.
Працягнем душэўны агляд духоўных пабудоў архітэктурнага музея.
Кавалачак Падняпроўя. Царква Праабражэнская з вёскі Барань, Аршанскага раёну. 1704 год – узрост неабыякі! Канешне, перабудаваная ў ХІХ ст. і пазней рамантавалася, тым ня менш...
Дзейнічала да 1930 году. Потым унутры бальшавікі зладзілі клуб, у 60-я – склад калгасу «Авангард». Толькі ў 1989 годзе перавезена ў музей.
Толькі ў адным артыкуле з сеціва пазначана, што храм быў праваслаўны. Пры гэтым крыж усталяваны лацінскі. Верагодна, і гэтая царква першапачаткова была ўніяцкай. Шкада, нейкіх старых здымкаў не знайшлося.
А яшчэ пішуць, што квадратны драўляны зруб капіюе канструкцыю гарадской абарончай вежы, што робіць храм унікальным ня толькі ў межах Беларусі, але і для суседзяў.
Іканастас унутры толькі пачалі будаваць, але ўжо ўсталяваныя царская брама ды абраз Унебаўшэсце 1808 года. Ці яго копія, бо сеціва кажа, што гэты твор нейкага Фамы Сілініча захоўваўся ў нацыянальным мастацкім музеі.
👍44❤27🙏4
Яшчэ зімой з далёкіх усходніх земляў прыплыў да мяне цуд турыстычных спраў – заплечнік, што прэтэндуе на легкаходнасць, функцыянальнасць ды фінансавую дэмакратычнасць.
Ну і вось, нарэшце прайшоўпалявы лясны іспыт. Вось яны побач: айчынны ветэран і замежны навічок.
Адразу пра стары заплечнік: шмат гадоў карыстаюся заплечнікам менскай фірмы НК-Галар і вельмі давольны. Гэты экзэмпляр на 40 літраў. Больш лёгкага не знойдзеце – недзе 0,7 кг. А больш таннага тым больш. Зараз – 70 р. Коткіны слёзкі. Для аматараў мінімалізму. Няшмат кішэняў і ніякіх грудных\паясных рамянёў.
І вось захацелася разнастайнасці. Naturehike Rock 60+5, набываў недзе за 250 р. Мяркуючы па назве, абʼему мае 65 літраў. Але падаецца, што ад старой 40-літроўкі адрозніваецца ня надта. Мо сюды ўключаны абʼём бакавых кішэняў з сеткі. Яны, дарэчы, даволі ёмістыя і зручныя. Ёсць кішэня на лямцы. Вельмі пасуе бутэлечцы 0,5 л. Кішэня каля дна, дзе схаваны рэйнкавер (чахол ад дажджу і бруду).
Важыць сабж 1,3 кг. Гэта мінус. Але што рабіць? Тут шмат свісцелак і пярдзелак, фурнітура, шнурочкі, раменьчыкі і... добрая мяккая спіна, у якую нават усталяваны металічны каркас (дасведчаныя легкаходы лічаць, што для такіх абʼёмаў і вагаў гэта непамерная празмернасць). Яго не атрымаецца кампактна скамячыць і запхнуць, напрыклад, у гермамяшок падчас сплаву. Але такая спіна і рамяні цудоўным чынам размяркуюць вагу і падораць новыя невядомыя ашчушчэнія. Хіба што няма рэгуліроўкі па вышыні.
Выснова такая: недахопы не такія ўжо і недахопы. Уражанні – станоўчыя. Выходны паход перажыў паспяхова, але будзе цікава ці справіцца з выездам на сярэднявечны фэст. Назіраем.
Ну і вось, нарэшце прайшоў
Адразу пра стары заплечнік: шмат гадоў карыстаюся заплечнікам менскай фірмы НК-Галар і вельмі давольны. Гэты экзэмпляр на 40 літраў. Больш лёгкага не знойдзеце – недзе 0,7 кг. А больш таннага тым больш. Зараз – 70 р. Коткіны слёзкі. Для аматараў мінімалізму. Няшмат кішэняў і ніякіх грудных\паясных рамянёў.
І вось захацелася разнастайнасці. Naturehike Rock 60+5, набываў недзе за 250 р. Мяркуючы па назве, абʼему мае 65 літраў. Але падаецца, што ад старой 40-літроўкі адрозніваецца ня надта. Мо сюды ўключаны абʼём бакавых кішэняў з сеткі. Яны, дарэчы, даволі ёмістыя і зручныя. Ёсць кішэня на лямцы. Вельмі пасуе бутэлечцы 0,5 л. Кішэня каля дна, дзе схаваны рэйнкавер (чахол ад дажджу і бруду).
Важыць сабж 1,3 кг. Гэта мінус. Але што рабіць? Тут шмат свісцелак і пярдзелак, фурнітура, шнурочкі, раменьчыкі і... добрая мяккая спіна, у якую нават усталяваны металічны каркас (дасведчаныя легкаходы лічаць, што для такіх абʼёмаў і вагаў гэта непамерная празмернасць). Яго не атрымаецца кампактна скамячыць і запхнуць, напрыклад, у гермамяшок падчас сплаву. Але такая спіна і рамяні цудоўным чынам размяркуюць вагу і падораць новыя невядомыя ашчушчэнія. Хіба што няма рэгуліроўкі па вышыні.
Выснова такая: недахопы не такія ўжо і недахопы. Уражанні – станоўчыя. Выходны паход перажыў паспяхова, але будзе цікава ці справіцца з выездам на сярэднявечны фэст. Назіраем.
👍32🤝13❤4😁2⚡1👏1