#ашмяны #гара_цэгла #sacral_catholic
Разглядаючы ашмянскі касцёл Арханёла Міхаіла, мы высветлілі, што гісторыя каталіцкай парафіі месца даволі шаноўная - не пазней за канец XIV ст. А вось у 1407 годзе з'яўляецца першая згадка пра касцёл францішканскага кляштара. Ордэн бедных манахаў святога Францішка пачынае сваю дзейнасць у ВКЛ пры князі Гедыміне. Першыя кляштары з'явіліся яшчэ ў першай палове XIV ст. у Вільне ды Наваградку. Ёсць меркаванне, што і ў Ашмянах у той перыяд з'явіліся францішкане.
То-бок, жыццё лацінскай веры даўжэйшае, чым здаецца. Сцвярджэнне гэта сумнеўнае, але пазначым аловачкам.
Першы мураваны касцёл з'явіўся між XV-XVI стагоддзямі і, меркавана, храм меў гатычныя рысы. Пратрымаўся ў такім выглядзе да вайны 1812 года. Адноўлены быў толькі ў 1822 годзе ўжо ў класічным стылі.
У 1845 годзе расійскія ўлады забаранілі дзейнасць кляштара (наступствы паўстання 1830-31 гг.), што прывяло да доўгай, але непазбежнай смерці будынка касцёла (клаштарны корпус быў разабраны хутка).

Дадам некалькі старых выяў:
1 - праект перабудовы храма ў гарадскую лякарню 1848 года, які так і ня здзейсніўся;
2,3 - здымкі 1896 і 1900 гг. Бачна, што раёнчык ня надта ажыўлены. Што жа было тут у больш старажытныя часы?
4 - здымак да 1939 г. Кароткі час, калі паміж сусветнымі войнамі, каталікі аднаўлялі дзейнасць святыні.

#ашмяны #sacral_catholic
Недзе ў сярэдзіне 90-х гадоў ашмянская паства, нанова пачаўшай дзейнічаць каталіцкай парафіі, зладзіла перформанс у гонар Пакутнага тыдня перад Вялікаднём - хросны ход з 4-метровым драўляным крыжам. Жыхары нясуць крыж ад касцёла да вышэйшай кропкі горада (як раз побач з руінамі францысканскага касцёла) каля 2-х кіламетраў, дзе апошні і ўсталёўваюць.
Паўтарайце працэдуру штогод на працягу больш, чым 20 гадоў, і атрымайце прыгожую лакацыю, якую можна смела зваць "Ашмянскай Галгофай\Кальварыяй".
Напэўна, у свой першы зімовы візіт месца асабліва ўразіла праз змрочнае і трошкі пахмурнае надвор'е.
А вам які антураж крыжоў больш даспадобы?

#баку #sacral_museum
Добры прыклад, калі сціпла, але прыгожа і змястоўна. Ды яшчэ і бясплатна.
З замежных цікавостак не магу не падзяліцца бакінскім музеем каменнага летапісу. Па назве можна здагадацца (ну і па здымках, напэўна), што ўстанова прысвечана гісторыі развіцця дэкаратыўна-прыкладной апрацоўцы каменняў. Ад бронзавага веку да позняга сярэднявечча. Працуе з 2015 года.
Музей сустрэў выпадкова, бо прыцягнуў увагу сам будынак: па ўсяму відаць, што гадоў 100 назад меў нейкае прамысловае прызначэнне. Але пра гэта пазней асобна. Таму працяг будзе.

#баку #sacral_industrial
Шпацыруючы па набярэжнай Каспія, падалося цікавым, што сярод усяго з зямлі тырчыць некалькі высакавольтных апор. Без правадоў, наўпрост вось так. Далей сустрэў паравоз ды трансфарматар на газончыку ля будынку знаёмага даволі фармату.
Гэта тое, што я думаю?
Анягож! Зараз тут музей, але будынак быў пабудаваны ў 1901 годзе для першай электрастанцыі ў горадзе. Ці адной з першых, у гэты ж час у Баку будуецца іншая ЦЭС. Меркавана, браты Сіменсы прыклалі рукі да гэтага аб’екту.
Магутнасць яе была 1470 кВт. Хоць сучасныя электрастанцыі вырабляюць мегаваты электрычнасці, лічбы з пачатку ХХ ст. уражваюць.
І ўсё гэта, канешне, нагадала музей у Стамбуле, які больш аўтэнтычны ў сваім першапачатковым прызначэнні і пра які я не стамлюся нагадваць, бо выдатны ўзор захавання прамысловай гісторыі ды архітэктуры.
Дарэчы, бакінскія электрастанцыі старэйшыя за першую стамбульскую.