Дарэчы, спадар Каменскі быў сябрам шматлікіх масонскіх ложаў, адна з якіх мела назву "Руплівы ліцьвін". Трэба неяк павывучаць тэму масонства на нашых абшарах🤔

#даўгінава #sacral_graveyard
Вось вайсковае пахаванне на вуліцы, якая па назве і, ў пэўным сэнсе, сутнасці - Цэнтральная.
Першапачаткова тут былі пахаваныя загінулыя ў Першай сусветнай вайне жаўнеры. На капліцы напісана, што ніжэйшыя чыны 115 пяхотнага Вяземскага палка ў 1915 годзе. Вядома, што гэты полк амаль цалкам быў знішчаны пад час Мазурскай ці Аўгостоўскай аперацыі нямецкіх войскаў, частцы усходне-прускага наступу. У адрозненні ад ахвяр у Княгініне, тут наступ быў у іншы бок і іншы час.
Спачатку думалася, што і капліца ўзведзена ў гонар гэтых вайскоўцаў. Але не, месца пад некропаль абрана адмыслова побач з прыдарожнай капліцай больш старой. 1856 год, амаль аднагодка касцёла.
Праз парачку гадоў пасля сканчэння Першай сусветнай і развалаў розных імперый, сюды дадаліся загінулыя жаўнеры польскага войска ў вайне з Савецкай Расіяй. Ну і можна заўважыць крыжы з датай 1939 год. Напэўна, з’явіліся пасля добраўпарадкавання нядаўніх часоў, бо ў савецкі час з’яўленне такіх мемарыялаў уявіць цяжка.
Дарэчы, на крыжах сустракаюцца і нямецкія прозвішчы. Вось дзе ўвасабленне totentanz - смерць зраўняе ўсіх!

Стары здымак зроблены да 1918 г. Таму не зразумела, ёсць там ужо пахаванні ці ўвогуле вайна яшчэ не пачалася. Але ж праваруч можна заўважыць быццам жаночыя фігуры, падобныя на сясцёр міласэрнасці. Ці тое сялянскі жаночы строй?

#даўгінава #sacral_urban
Кузня - сведка гаспадарчага жыцця мястэчка з ХІХ стагоддзя. Зараз там толькі салома хаваецца. І дадаць тут асабліва няма чаго.
Але. Трошкі не своечасова, трапілася тут цікавая (хоць і сумнеўная) інфа пра даўгінаўскі касцёл, таму хай гэта будзе працягам:
Тамаш Зан, вяртаючыся з высылкі, завітаў у Даўгінава памаліцца ў касцёле (тады яшчэ драўляным). Ксянздом там быў яго сябар Юзэф Львовіч, які ў размове паскардзіўся на цяжкае становішча мясцовых каталікоў, вакол адны габрэі, а шляхце ўсё абыякава. Тамаш Зан сабраў мясцовых шляхцюкоў, прысароміў іх і сагітаваў на пабудову мураванага касцёла. Ахвяраваў табакерку з золата, радовішча якога той знайшоў, служачы геолагам у Арэнбурскай губерні.

Такі момант апісаны ў загадкавым нарысе пра родныя мясціны нейкага Валянціна Анціпенкі, фрагмент якога можна сустрэць у сеціве. Там ён называе Тамаша Зана ўдзельнікам паўстання 1830-31 гг. Але ж з 1824 года Т. Зан знаходзіўся ў спасылцы на Арэнбуржчыне. Можна памыліцца, тым больш, што і там сабж паспеў паўдзельнічаць у змове супраць мясцовых уладаў.
Але на радзіму ён вяртаецца ў 1841-м. Да пабудовы новага храма 12 гадоў. Ці то грошы на яго збіралі так доўга, ці Тамаш насамрэч наведваў яго напрыканцы жыцця. А мо гэта ўвогуле прыгожая легенда і не было ніякай табакеркі? Сяджу ў роздумах...

Сумесна з аўтарам праекта poshyk.info прыдумалі віктарыну па... (чым жа, чым жа, чым жа?) старых беларускіх могілках.
Выпрабуйце свае веды ў такой далікатнай тэме. А потым хваліцеся ў каментрах вынікамі.
Усе варыянты вы маглі бачыць на гэтым канале. Акрамя аднаго. Вось яшчэ паспрабуйце адгадаць, які з?

https://poshyk.info/mohilki-test/