21 лістапада 1790 года пайшоў з жыцця адзін з самых багатых і гарэзлівых людзей у ВКЛ і Рэчы Паспалітай – Караль Станіслаў Радзівіл па мянушцы Пане Каханку. Некалі жывы сімбаль усходнееўрапейскай Калі-Югі XVIII стагоддзя, часу агоніі Рэчы Паспалітай.
Што рабіць, калі краіна трышчыць? Канешне, ладзіць валтасаравы піры пад час пошасці! А мо ўсё наадварот? Мо праз гэткіх дзеячоў краіна ў заняпадзе? Ня будзем пра гэта сёння, бо пра нябожчыкаў ці добра, ці ніяк.
Па ўспамінах, Караль Станіслаў любіў распавядаць пра сябе гісторыі ў стылі барона Мюнхгаўзэна, які быў сучаснікам Радзівіла, і верагодна, яны маглі перасячыся падчас нямецкіх бадзянняў у вымушанай эміграцыі ваяводы. Таму яшчэ пытанне, хто каго натхніў на дзіўныя байкі?

Канешне, былі ў яго жыцці і дзяржаўныя справы. Але каму гэта зараз цікава, калі мужык штурмаваў фартэцыю на палове каня, заскочыў з ім у гармату, а русалка нарадзіла ад яго 5 бочак селядцоў?
Памёр «Пане Каханку» ў 59 гадоў. Ня тое, каб і старым. «Жыві яскрава, памры (амаль) маладым».
Быў пахаваны на радзіме ў Нясвіжы, у фамільнай крыпце-пахавальні.

А спонсар сённяшняй #sacral_data добры прыяцель ды самабытны мастак Ілля, які пагадзіўся стварыць арт на тэму. Гэта можа быць не апошняе нашае супрацоўніцтва. Таму калі вам падабаецца, шчыра раю наведаць яго нядаўна створаны канал, што-небудзь напісаць наконт зробленай працы і сачыць далей за творчасцю. А мо дамовіцеся, каб ён вам сцяну якуюсь размаляваў.
Вясёлы сёння некралог атрымаўся, аднак...👻

Гэтым ранкам, спадарства, гатовы параіць вам канал пра беларускую навуку:

«De facto. Беларуская навука» – гэта цікавыя навіны пра нашу гісторыю, культуру і не толькі. Вось некалькі прыкладаў публікацый.

Чаму ў Брытаніі стала хітом кніга пра «білетнага кантралёра» з Беларусі.
У Мінску ёсць незвычайны музей з рарытэтамі V і XII стагоддзяў.
Як пылок беларускіх бяроз прымушае пакутаваць жыхароў Ісландыі.
Хто з беларусаў апынуўся ў рэйтынгу топ-2% самых цытаваных навукоўцаў свету.

Падпісвайцеся на канал De facto. Беларуская навука.

#гомель #sacral_graveyard #sacral_orthodox
Некалі даўно маё стаўленне да Гомеля было даволі прахалодным. Ну што за горад без барочных ці неагатычных храмаў? Дзе замак ці якія рэшты ад яго? Несур'ёзна неяк. Пазней адносіны змяніліся, зараз гляджу зусім па-іншаму. І колькасць допісаў адсюль як бы намякае.
Яшчэ адзін з пунктаў прэтэнзіяў: адсутнасць старых могілак. Але і тут заўвага недарэчная. Трэба было трошкі пашукаць і калі ласка. Летась, напрыклад, былі могілкі першапачаткова габрэйскія, ня вельмі старыя, але па-свойму цікавыя ў раёне Прудок ды праваслаўныя ў Навабеліцы (ужо двое, нічога сабе!).
А сёлета выправіўся на пошукі ў стары раён Манастырок (з ім калісьці была Спасава Слабада). Кажуць, мясціны гэтыя яшчэ ў XVII ст. засялілі стараверы. Адпаведна і могілкі, якія яшчэ завуць Басавымі, стварылі прадстаўнікі гэтай асаблівай праваслаўнай плыні.
На месцы спачатку напаткала расчараванне: пустка сярод прыватнай забудовы. Але не, вось жа сляды былога некропаля. Некалькі сучасных крыжоў з напамінам аб былых пахаваннях ды два сурʼёзных помніка прадстаўнікоў мясцовага купецтва Савы ды Пелагеі Дрыбінцовых. Патомныя ганаровыя грамадзяне, як сведчаць надпісы. Верагодна, знікалі могілкі ў савецкія часы і частка іх аказалася забудавана прыватным жыллём.
Сустрэў версію, што помнік Савы Цімафеевіча самы вялікі на Гомельшчыне. Сурʼёзная заявачка, але ў Навабеліцы я бачыў даволі высокую калону. Ну, тут бяз сродкаў вымярэння не разбярэшся.
А каб пабачыць уласнымі вачыма, трэба адшукаць перасячэнне вуліц Таўстога ды Энгельса.