💡ﻧﻗﻃﻪ ﯽ ﺭﻭﺷ ن اﻣﺭﻭﺯ

#شهود حسی مرموز که صدای ظریفی داره ،یک مکث‌،یک کشش درونی بی هیچ توضیح منطقی ...


شهود در امنیت درونی رشد می کنه ،جایی که ترس ، کمبود و... کنار می رود

اما سالها زندگی کردن با حس کمبود و ترس و ناامنی به بدن یاد داده که ابتدا باید زنده بمونه نه اینکه حس کنه ..


ساکت شدن ذهن از تحلیل ،قضاوت،مقایسه ،اضطراب و ترس سبب میشه که بتونیم حس کنیم


اگر به حس درونی خودمون نمی تونیم اعتماد کنیم ،اگر میل به کنترل داریم ،اگر ترس از اشتباه کردن و ناامنی داریم ،اگر صداهای بیرون برامون پر رنگ تر و مهم تره ،اگر شهود رو رها کردن فرمان می دونیم ،می تونیم #تکنیک_ای_اف_تی رو برای آرام شدن ذهن انجام دهیم تا حس اجازه ی ظهور پیدا کنه ...



@E_F_T
🌈🕊️

کجاست توانایی گام برداشتن که نخستین ضرورت برای کسی است که مسیرش را انتخاب کرده است !
به اطراف نگاه کنید،
دشوار نیست،
ببینید دیگران از کجا نیرویشان را کسب کردند
منبع آن عقیده‌ای ژرف است ..نیروی معنوی بزرگ که موجب به دنیا آمدن می‌شود، او را قادر می‌سازد مغلوب کند. اگرچه ممکن است برای رفتن و مغلوب کردن ضعیف باشد.
مغلوب کردن چه چیزی نه قاره‌ای و نه جهانی بلکه خودش را...


با این پیروزی عظیم اجازه ورود به کل را به دست می‌آورد جایی که ممکن است همه چیز در یک لحظه با تلاش به دست آید و فتح شود نه برای او بلکه خودش فتح می‌شود.


#نوری_بر_فراز_راه
#شفای_ادراک
🩷🕊️

💡ﻧﻗﻃﻪ ﯽ ﺭﻭﺷ ن اﻣﺭﻭﺯ

تماشاگر درون بودن یعنی ایستادن در جایی که تجربه‌ها می‌آیند و می‌روند، بی‌آن‌که مجبورشان کنی تغییر کنند. دیدنِ بی‌واسطه لحظه‌ای است که احساس، فکر یا درد را پیش از نام‌گذاری و قضاوت لمس می‌کنی؛ همان‌طور که در بدن و آگاهی پدیدار شده است. در این دیدن، نه سرکوبی هست نه غرق شدن.
فقط حضور.
و عجیب این‌که همین حضور، سختی را نرم می‌کند.
آزادی از بهتر شدن نمی‌آید؛ از صادقانه دیدنِ آنچه اکنون هست، زاده می‌شود..


✅یک لحظه تامل برای دیدن آنچه اکنون در درون است
احساس ،فکر یا درد..
یک نفس عمیق و بازدم به همراه چند راند تپینگ روی احساس ،فکر یا درد


«با وجود این حس در بدن، خودم را می‌پذیرم»

تپینگ روی نقاط EFT همراه با توجه به درون، یعنی هر تپ یک «تماشاگر فعال بودن » است: نه سرکوب، نه فرار، فقط لمس و حضور و رها سازی ذهن ...



@E_F_T

💡ﻧﻗﻃﻪ ﯽ ﺭﻭﺷ ن اﻣﺭﻭﺯ

اینکه سعی داریم خودمان را اثبات کنیم، اغلب از جایی می‌آید که احساس می کنیم بودن مان ، کافی نیست .
انگار درونمان یک دادگاه دائم برپاست و ما وکیل مدافعی هستیم که باید به جهان، به دیگری، یا بدتر از همه به یک قاضی خیالی ثابت کنیم «حق دارم اینجا باشم».


توضیح کارِ ذهن است و بودن، کارِ آگاهی.
آگاهی خودش را توجیه نمی‌کند.
حضور دلیل نمی‌آورد.
آنچه «هست»، پیش از هر روایت و برچسبی، مشروع است.

🌱وقتی این جمله جا بیفتد، تغییر ظریفی رخ می‌دهد:
کم‌حرف‌تر می‌شوی، نه از انزوا، از کفایت.
دفاعت کمتر می‌شود، نه از ضعف، از اعتماد.
و اگر هم توضیح بدهی، دیگر از ترس نیست؛ از انتخاب است.

#شفای_ادراک

روی چه چیزی تپ کنیم وقتی درگیرِ اثبات‌کردنیم؟
🔸ترسِ بدون توضیح بودن
این ترس که اگر توضیح ندهم، بد برداشت می‌شود
🔸باورِ «بودنم کافی نیست»
این فکر که ارزشم مشروط است
🔸ترس از طردشدن

🔶ریشه ی کودکی
برای ماندن و دوست‌داشتنی‌بودن، باید خودم را اثبات کنم..

«با اینکه وقتی خودم را توضیح نمی‌دهم، می‌ترسم که دوستداشتنی نباشم و یا طرد شوم،
این ترس قدیمی را می‌بینم وخودم را می پذیرم ».

🌱بعنوان یک میانبر در تکنیک #ای_اف_تی از خودتون بپرسید :
اکنون من در حال اثبات کردن چه چیزی به دنیا هستم ؟


@E_F_T

💡ﻧﻗﻃﻪ ﯽ ﺭﻭﺷ ن اﻣﺭﻭﺯ

سرخم کردن یعنی پذیرفتن لحظه از روی آگاهی، بدون جنگ و انکار، تا انرژی آزاد شود و ذهن و بدن آرام گیرند.

اما اگر سرخم کردن از ترس یا عادت ،ناتوانی و ضعف و مظلومیت باشد، می‌تواند زنجیر شود: احساسات دفن شده ، مرزها ی شکسته شده ، ناتوانی و درد پنهان بر جای بماند..

کودکی که حق انتخاب ندارد، معمولاً یاد نمی‌گیرد «نه» بگوید، یاد می‌گیرد سازگار شود.

«اگرانعطاف پذیر باشم در امنیتم ...»



✅اگر چنین تجربیاتی داریم
تکنیک #ای_اف_تی در رهاسازی این احساسات می تواند راهگشا باشد ..
@E_F_T

سرخم کردن صرفاً یک حالت ذهنی یا احساسی نیست،

بدن هم آن را تجربه می‌کند

.
وقتی سر را طولانی روی کتاب، موبایل یا هر چیزی خم می‌کنیم، عضلات گردن و شانه درگیر می‌شوند.
فشار طولانی باعث

درد، گرفتگی، کاهش جریان خون، و خستگی مزمن

می‌شود.
حتی ذهن ناخودآگاه می‌فهمد که «اینجا تحمل بیش از حد درد پذیرفته شده» و همین پیام می‌تواند

چرخه سرزنش و فرسودگی

را تقویت کند.

💡ﻧﻗﻃﻪ ﯽ ﺭﻭﺷ ن اﻣﺭﻭﺯ

به روی آنچه هست گشوده باش، نه آنچه فکر می‌کنی باید باشد..

گشودگی ،یعنی رفع حجاب، نه افزودن دانایی..
نه چیزی به تو اضافه می‌شود،
فقط آن‌همه مقاومت از سر راه کنار می‌رود.

گشودگی شجاعت می‌خواهد..

گشودگی یعنی تعلیقِ ارادیِ پیش‌داوری‌ها درباره‌ی جهان و خود.
به زبان ساده‌تر: قبل از اینکه بگویی «این چیست»، اجازه بده «باشد»..


آیا شما باز و گشوده هستید بروی زندگی ؟!...

ترس ها ، کنترل کردن ها ، تجربیات گذشته از آسیب ،ترس از ندانستن و...سبب میشود که در پذیرش کل زندگی نباشیم .

✅متن پیشنهادی تپینگ #ای_اف_تی :

«حتی با وجودی که هنوز نمی‌دانم این شرایط امن است یا نه که بروی آن گشوده باشم ،تمام احساساتم را می پذیرم و به خودم عشق می ورزم »


«حتی با اینکه آنچه هست با انتظار من فرق دارد، اجازه می‌دهم آن را بدون مقاومت تجربه کنم».



@E_F_T
🌱🕊️

💡ﻧﻗﻃﻪ ﯽ ﺭﻭﺷ ن اﻣﺭﻭﺯ

#بخشش آرامش می‌آورد، به نوعی صلح درونی ست بدون انباشتگی احساسات ناخوشایند ،
اما گذشت بدون بخشش ،عبور کردن است گاه از سر ناتوانی و درماندگی در حالیکه در درون آکنده از خشم هستیم..


چرا نمیتونم خودم و دیگران را ببخشم ؟!

اگر احساس می کنید کسی باید مقصر بماند ،اگر فکر می کنید بخشش یعنی توجیه کردن ظلم ،اگر باور دارید لازمه به درد خودتون وفادار بمونید و خشم واحساسات دیگر را حفظ کنید ،و چنانچه ترس از تکرار آسیب دارید و در صدد تاوان دادن و تاوان گرفتن هستید و در نهایت
شما نمی بخشید چون گمان می کنید نبخشیدن شما را امن تر ، عادل تر یا قوی تر نگه می دارد..
👇
✅بکار بردن ضربه تراپی #ای_اف_تی روی تمامی موارد ذکر شده مسیر درونی رسیدن به بخشش را هموار می کند .
در واقع
#بخشش، پایانِ درد نیست؛ پایانِ جنگ با درد است..


🔸با اینکه هنوز نمی‌توانم خودم / او را ببخشم،
و بخشی از من حق دارد عصبانی باشد،
خودم را همین‌طور که هستم می‌پذیرم🔸

اجازه دهید احساسات دیده شوند و روی آنها تپ کنید🙏


@E_F_T
🩷🕊️