Ота (ҳикоя)
Ҳов наридаги кўприк устида қий— чув қилиб ўйнаётган болаларнинг овози хаёлини бўлди. Дарё узра йўл солган бу кўприк унинг болалик пайтларида ҳали қурилмаганди, одамлару от— уловлар кечувдан ўтишарди. Йилларнинг шитоблигини қарангки, қирқ йилнинг нари— берисида қурилган мана шу кўприк ҳам гўё азалдан бор бўлгандай туюлади. Тинмай қийқираётган анови тирмизаклар бу ҳақда ўйлаб ҳам ўтиришмайди, уларга ўйин топилиб турса бас. Нима, сен бола бўлмаганмисан, дея янди ўзини ўзи, ўйнамаганмисан? Ўйнагандаям барчани бесаранжом қилиб ўйнардинг — шўх эдинг— да. У билинар— билинмас жилмайди. Мана шу тезоқар дарёнинг бу бетидан нариги бетига ҳатто ўн— ўн икки яшарлигидаям бемалол сузиб ўта оларди. Энди эса гоҳо сувга қўл солгани ҳам ўйланиб қолади. Тавба, ҳозирги анҳору дарёларнинг сувлари бирам совуқки… Авваллари соатлаб сувдан чиқмасди. Ё одам қариганда эти юпқалашиб кетганидан шундай туюлармикан— а?.. Дарёнинг нариги соҳилига интиқ тикилди. Ҳозир ҳам сузиб ўта олса
керак. У яна жилмайди: хаҳ кўнгил қурсин— а, қариликни ҳеч тан олгиси келмаскан— да. Ўнг оёғининг пайлари бир тортишса букилмай қолади— ю, дарёда сузармиш. Уёғини сўрасангиз, ҳатто кечасиям жунпайпоқ кийиб ётади. Шу пайт ўнг оёғи ҳудди мени эсингдан чиқарма, дегандай хиёл зирқираб қўйди. Оёғини узатиб, тиззасининг атрофини кафти билан бир пас уқалади. Сўнг чап қўлидаги тасбеҳини билагига ўтказиб, «ё Оллоҳ», дея бироз кучаниб ўрнидан турди. Ҳали белини тўла тикламаёқ ўнг қўли билан қаймоқранг чакмонининг этагини қоқди ва тасбеҳини ўнг қўлига олиб, ортига қайрилди— да, пича энкайган кўйи қияликдан кўтарила бошлади. Кўтариларкан, дўпписини гўё ечмоқчидай бир қўзғатиб, тўғрилаб қўйди.
Ҳалигина узоқ ўтирганидан оёқлари увишиб, юриши оғирлашган чол дарвозадан дадил қадамлар билан кириб келди. Ҳовли анча катта, уйлари жуда унақа ҳашаматли бўлмаса— да, серхона эди. Ҳамма нарса ўз ўрнида — саранжом— саришта, кўзга ҳунук кўрингувчи бирон нарса йўқ.
У сўриток остидаги улкан сўрининг бир четига келиб ўтирди. У ёқ— бу ёққа қараб, калта оқиш— кулранг соқолини силади. Шундай катта даргоҳда ҳеч ким қолмадими, нима бало?.. Зум ўтмай, четроқдаги уйдан кампири чиқиб келди.
— Нимча ( намунча) ҳаммаёқ ҳувиллаб кетибди? Чурвақаларинг қани? — деди у кампири ёнига етиб келмасидан, гўё ҳозир болаларнинг шовқин— сурони бўлмаса нафаси қисиб қоладигандай бетоқатланиб.
Кампири ҳам келиб, сўрига ўтирди.
— Иккита тирмизагингиз кўчада ўйнаяпти. Келин жижисиминан уйда, иш тикяпти — деркан юзига ярашиқли жилмайди. — Ўзи уйимизда шугина одам бор холос. Жа ҳувиллаб кетаётган бўлсайиз невара келинийзи обкеволайлик.
Кампирининг эркалик билан айтган бу гапи чолга маъқул кўринди.
— Тўғри айтасан… — кейин нимадир эсига тушгандай сўради, — Ўғлинг қани?
— У бекорчиполвон ё ухлайди, ё дилбузар кўратта. Уйда эркатойиз, қайда бўларди. — Бирдан кампирнинг юзи жиддий тус олди.
Чол ҳам буни пайқади.
— Ҳмм, тинчликми?
— Дарров сиқилиб қолмангу, отаси, Ҳамидиллойиз иш кўрсатиб қўйибди. — деди кампир унинг кўзига хавотирли тикиларкан.
У сергак тортди.
— Нима қипти?
— Кеча хотинини урганакан, онасиникига кетиб қопти.
— Нимага урипти?
— Чаларағ эшитишимча, арзимаган гап экан. Қўшнининг товуғини деб…
Чол бирон тадбир ўйладими, бир пас жим қолди, сўнг:
— Ўғлийни чақир, мошинани юргизсин.— деди буйруқ оҳангида. — Бориб келинийни уйига обкеб қўй— да, мошинани менга жўнат. Ўзим бориб, аши хотин урадиганминан би— ир гаплашиб қўяй.
Кампири итоаткорона бош эгиб, ўрнидан турди.
Унинг етти ўғил, бир қизи бор. Энг кенжаси қиз. Ҳамидулло дегани олтинчи ўғли. Ўзи ҳайдовчи, киракашлик қилади. Емоқ— ичмоғи жойида, жуда унақа эр— хотин уришадиган аҳволда эмас. Умуман унинг хонадонида— ю фарзандларининг ўртасида бир— икки енгил— елпи қўйди— чиқдиларни ҳисобга олмаганда ҳеч қачон жанжал бўлмаган. У шундай тарбия берган, чунки азали бақир— чақир қилиб етти маҳаллани бошига кўтарадиган оилаларни ёқтирмайди. Аҳиллик, барака— хотиржамликда, дейди…
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Ҳов наридаги кўприк устида қий— чув қилиб ўйнаётган болаларнинг овози хаёлини бўлди. Дарё узра йўл солган бу кўприк унинг болалик пайтларида ҳали қурилмаганди, одамлару от— уловлар кечувдан ўтишарди. Йилларнинг шитоблигини қарангки, қирқ йилнинг нари— берисида қурилган мана шу кўприк ҳам гўё азалдан бор бўлгандай туюлади. Тинмай қийқираётган анови тирмизаклар бу ҳақда ўйлаб ҳам ўтиришмайди, уларга ўйин топилиб турса бас. Нима, сен бола бўлмаганмисан, дея янди ўзини ўзи, ўйнамаганмисан? Ўйнагандаям барчани бесаранжом қилиб ўйнардинг — шўх эдинг— да. У билинар— билинмас жилмайди. Мана шу тезоқар дарёнинг бу бетидан нариги бетига ҳатто ўн— ўн икки яшарлигидаям бемалол сузиб ўта оларди. Энди эса гоҳо сувга қўл солгани ҳам ўйланиб қолади. Тавба, ҳозирги анҳору дарёларнинг сувлари бирам совуқки… Авваллари соатлаб сувдан чиқмасди. Ё одам қариганда эти юпқалашиб кетганидан шундай туюлармикан— а?.. Дарёнинг нариги соҳилига интиқ тикилди. Ҳозир ҳам сузиб ўта олса
керак. У яна жилмайди: хаҳ кўнгил қурсин— а, қариликни ҳеч тан олгиси келмаскан— да. Ўнг оёғининг пайлари бир тортишса букилмай қолади— ю, дарёда сузармиш. Уёғини сўрасангиз, ҳатто кечасиям жунпайпоқ кийиб ётади. Шу пайт ўнг оёғи ҳудди мени эсингдан чиқарма, дегандай хиёл зирқираб қўйди. Оёғини узатиб, тиззасининг атрофини кафти билан бир пас уқалади. Сўнг чап қўлидаги тасбеҳини билагига ўтказиб, «ё Оллоҳ», дея бироз кучаниб ўрнидан турди. Ҳали белини тўла тикламаёқ ўнг қўли билан қаймоқранг чакмонининг этагини қоқди ва тасбеҳини ўнг қўлига олиб, ортига қайрилди— да, пича энкайган кўйи қияликдан кўтарила бошлади. Кўтариларкан, дўпписини гўё ечмоқчидай бир қўзғатиб, тўғрилаб қўйди.
Ҳалигина узоқ ўтирганидан оёқлари увишиб, юриши оғирлашган чол дарвозадан дадил қадамлар билан кириб келди. Ҳовли анча катта, уйлари жуда унақа ҳашаматли бўлмаса— да, серхона эди. Ҳамма нарса ўз ўрнида — саранжом— саришта, кўзга ҳунук кўрингувчи бирон нарса йўқ.
У сўриток остидаги улкан сўрининг бир четига келиб ўтирди. У ёқ— бу ёққа қараб, калта оқиш— кулранг соқолини силади. Шундай катта даргоҳда ҳеч ким қолмадими, нима бало?.. Зум ўтмай, четроқдаги уйдан кампири чиқиб келди.
— Нимча ( намунча) ҳаммаёқ ҳувиллаб кетибди? Чурвақаларинг қани? — деди у кампири ёнига етиб келмасидан, гўё ҳозир болаларнинг шовқин— сурони бўлмаса нафаси қисиб қоладигандай бетоқатланиб.
Кампири ҳам келиб, сўрига ўтирди.
— Иккита тирмизагингиз кўчада ўйнаяпти. Келин жижисиминан уйда, иш тикяпти — деркан юзига ярашиқли жилмайди. — Ўзи уйимизда шугина одам бор холос. Жа ҳувиллаб кетаётган бўлсайиз невара келинийзи обкеволайлик.
Кампирининг эркалик билан айтган бу гапи чолга маъқул кўринди.
— Тўғри айтасан… — кейин нимадир эсига тушгандай сўради, — Ўғлинг қани?
— У бекорчиполвон ё ухлайди, ё дилбузар кўратта. Уйда эркатойиз, қайда бўларди. — Бирдан кампирнинг юзи жиддий тус олди.
Чол ҳам буни пайқади.
— Ҳмм, тинчликми?
— Дарров сиқилиб қолмангу, отаси, Ҳамидиллойиз иш кўрсатиб қўйибди. — деди кампир унинг кўзига хавотирли тикиларкан.
У сергак тортди.
— Нима қипти?
— Кеча хотинини урганакан, онасиникига кетиб қопти.
— Нимага урипти?
— Чаларағ эшитишимча, арзимаган гап экан. Қўшнининг товуғини деб…
Чол бирон тадбир ўйладими, бир пас жим қолди, сўнг:
— Ўғлийни чақир, мошинани юргизсин.— деди буйруқ оҳангида. — Бориб келинийни уйига обкеб қўй— да, мошинани менга жўнат. Ўзим бориб, аши хотин урадиганминан би— ир гаплашиб қўяй.
Кампири итоаткорона бош эгиб, ўрнидан турди.
Унинг етти ўғил, бир қизи бор. Энг кенжаси қиз. Ҳамидулло дегани олтинчи ўғли. Ўзи ҳайдовчи, киракашлик қилади. Емоқ— ичмоғи жойида, жуда унақа эр— хотин уришадиган аҳволда эмас. Умуман унинг хонадонида— ю фарзандларининг ўртасида бир— икки енгил— елпи қўйди— чиқдиларни ҳисобга олмаганда ҳеч қачон жанжал бўлмаган. У шундай тарбия берган, чунки азали бақир— чақир қилиб етти маҳаллани бошига кўтарадиган оилаларни ёқтирмайди. Аҳиллик, барака— хотиржамликда, дейди…
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤27
Тўнғич ўғли мана шу хўжаликда раис, ота касбини қилиб, ер билан ошно тутинди. Иккинчи ўғли катта одам — вазир, Тошкентда яшайди. Кейинги икки ўғли — муаллим. (Уларнинг бири мактаб директори.) Ундан кейингиси газетада ишлайди — журналист. Кенжаси бўлса, ғирт бекорчи, отаси олиб берган машинада кўча кезгани— кезган. Шу баҳона чол— кампирнинг хизматини ҳам қилади. Отаси уни жуда унақа тергайвермайди — кенжатой— да, майли, эси киргунча яйраволсин, дейди. Аслида энг эркаси битта— ю битта қизи — Гулираъно, яъни чолнинг «Чаман қизи». Уни турмушга беришган, ўзидан тинчиб ўтирибди…
Кампири билан ўғли чиқиб кетишгач, ҳайҳотдек ҳовлида бир ўзи қолиб, қулоғи баттар ҳувиллади. Невараларни обкелтирмасам бўлмайди шекилли, дея ўйлаб қўйди. Бу нохуш сукунатдан қутилиш учун ўрнидан туриб, чакмонини ечди— да, кетмонни олиб,томорқага тушди. Кенг томорқанинг ярми анорзор эди. Қолганига турли мевачевалар, уларнинг остига эса кунлик зарурий егуликлар экилганди.
У кўйлагининг енгини шимариб, эски одатича кафтига туфлади— да, «ё бисмилло», дея хиёл авж олиб қолган помидор кўчатларининг остини чопишга тушди…
Кенжаси онаси билан қайтиб келганида у эндигина аср намозини тугаллаганди.
— Келинийзи уйига ташлаб келдим. — деди кампири нафас ростлаш учун сўри четига ўтираркан.
Бу орада жижисини кўтариб уйдан чиққан кенжа келин базўр эшитилгувчи мулойим овоз ила қайнонасидан сўради:
— Нима овқат қиламиз, буви (она)?
Кампир эрига қаради.
— Қанақа овқат қилайлик?
Чол дарвоза томон ўйчан юраркан, оҳиста қўл силтаб, деди:
— Билганларийни қилийнар…
У ўғли Ҳамидуллонинг дарвозаси олдида тўхтаган машинасидан ҳали тушиб улгирмасидан икки кичкинтой набираси югуриб келиб, унга ёпишдилар.
— Ҳаҳ, тойчоғларим, бормисилар? — чол набираларининг пешонасидан ўпиб, йўлдаги дўкондан олган бир жуфт конфетни, уларга тутди. — Манови сизларга, ширинларим. — икковини икки ёнида етаклаб, дарвоза томон юрди.
Кенжаси аллачон машинадан тушиб, дарвозахонада отасини кутиб турган акасига ҳазиломуз қилиб, хабар берди:
— Приздент келяпти, ака, бардам бўлинг!
Ака— укалар оталарини орқаворотдан ҳазиллашиб Президент, дея аташарди. Буни чол ҳам билади, гоҳо бу гап қулоғига тушиб қолса, индамай мийиғида кулиб қўяди холос. Ҳа, нима, отасини Президент дейишса ёмонми?
Чол невараларининг етовида майда қадамлаб дарвозахонадан кириб бораркан, пешвоз чиққан Ҳамидулло билан кўришди.
— Бормисан— е, болам? Нима, бу бизикида кўринмай кетдинг?
Ўғил юз— кўзу боши билан қандайдир ишоралар қилди— ю, аммо бирон сўз айтолмади. У отасига ҳам ҳадик билан, ҳам хижолатли мўлтираб қўярди.
Сўрига ўтирдилар. Уйдан сўлғин қиёфадаги келини чиқиб келиб, кўришди. Юзларига фотиҳа тортдилар.
— Тинчликми, ўғлим? — дея сўз бошлади чол бир пас жим тургач, мулойим овозда.
Ҳамидулло ҳам, тик турган келини ҳам ерга қарадилар. Кенжаси оҳиста ўрнидан туриб, кўчага чиқиб кетди. Жанжал товуқдан чиқибди. Қўшнининг товуқлари уларникига ўтиб, янги экилган экинларни чўқиб ташлаганига чидолмаган келини қўшни аёлга қаттиқроқ гап қилибди. Уёғига хотинларча даҳанаки жанг бошланибди. Ишдан келиб, воқеадан хабар топган Ҳамидулло хотинига тушунтирмоқчи бўлибди:
— Қўни— қўшни билан бунақа қаттиқ уришиб бўлмайди, хотин.— дебди.
Ҳалиям ховуридан тушмаган хотини эрининг гапидан баттар тутоқиб, бидиллаб берибди:
— Сиз доим мени сўковрасиз. Ашинчун қўшнилар ҳам ҳовлиқиб, бизи тепалаб ўйнаяпти. Бўлмаса, унинг товуғи меникига кирди. Шундаям паст келай демайди— я!..
Хуллас, хотин у дебди, эр бу дебди. Ахийри Ҳамидулло ўзини тутолмай, шапалоқ тортиб юборибди.
Чол бу гаплардан хабардор эди. Ҳали кампири айтиб бердими ёки бу ёққа келишаётганда кенжаси етказдими, ҳозир эслолмайди.
— Қўшниминан уришма, деганинг маъқул, болам. Оммалекин бунинг учун хотинийни урганинг, чакки. — Чол бир тўхталиб олди.— Аёл кишига қўл кўтариш энг номаъқул иш. Айниқса, мановиларнинг олдида. — У икки ёнбошида юз— қўлларини шилта қилиб, конфет сўраётган невараларига ишора қилди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Кампири билан ўғли чиқиб кетишгач, ҳайҳотдек ҳовлида бир ўзи қолиб, қулоғи баттар ҳувиллади. Невараларни обкелтирмасам бўлмайди шекилли, дея ўйлаб қўйди. Бу нохуш сукунатдан қутилиш учун ўрнидан туриб, чакмонини ечди— да, кетмонни олиб,томорқага тушди. Кенг томорқанинг ярми анорзор эди. Қолганига турли мевачевалар, уларнинг остига эса кунлик зарурий егуликлар экилганди.
У кўйлагининг енгини шимариб, эски одатича кафтига туфлади— да, «ё бисмилло», дея хиёл авж олиб қолган помидор кўчатларининг остини чопишга тушди…
Кенжаси онаси билан қайтиб келганида у эндигина аср намозини тугаллаганди.
— Келинийзи уйига ташлаб келдим. — деди кампири нафас ростлаш учун сўри четига ўтираркан.
Бу орада жижисини кўтариб уйдан чиққан кенжа келин базўр эшитилгувчи мулойим овоз ила қайнонасидан сўради:
— Нима овқат қиламиз, буви (она)?
Кампир эрига қаради.
— Қанақа овқат қилайлик?
Чол дарвоза томон ўйчан юраркан, оҳиста қўл силтаб, деди:
— Билганларийни қилийнар…
У ўғли Ҳамидуллонинг дарвозаси олдида тўхтаган машинасидан ҳали тушиб улгирмасидан икки кичкинтой набираси югуриб келиб, унга ёпишдилар.
— Ҳаҳ, тойчоғларим, бормисилар? — чол набираларининг пешонасидан ўпиб, йўлдаги дўкондан олган бир жуфт конфетни, уларга тутди. — Манови сизларга, ширинларим. — икковини икки ёнида етаклаб, дарвоза томон юрди.
Кенжаси аллачон машинадан тушиб, дарвозахонада отасини кутиб турган акасига ҳазиломуз қилиб, хабар берди:
— Приздент келяпти, ака, бардам бўлинг!
Ака— укалар оталарини орқаворотдан ҳазиллашиб Президент, дея аташарди. Буни чол ҳам билади, гоҳо бу гап қулоғига тушиб қолса, индамай мийиғида кулиб қўяди холос. Ҳа, нима, отасини Президент дейишса ёмонми?
Чол невараларининг етовида майда қадамлаб дарвозахонадан кириб бораркан, пешвоз чиққан Ҳамидулло билан кўришди.
— Бормисан— е, болам? Нима, бу бизикида кўринмай кетдинг?
Ўғил юз— кўзу боши билан қандайдир ишоралар қилди— ю, аммо бирон сўз айтолмади. У отасига ҳам ҳадик билан, ҳам хижолатли мўлтираб қўярди.
Сўрига ўтирдилар. Уйдан сўлғин қиёфадаги келини чиқиб келиб, кўришди. Юзларига фотиҳа тортдилар.
— Тинчликми, ўғлим? — дея сўз бошлади чол бир пас жим тургач, мулойим овозда.
Ҳамидулло ҳам, тик турган келини ҳам ерга қарадилар. Кенжаси оҳиста ўрнидан туриб, кўчага чиқиб кетди. Жанжал товуқдан чиқибди. Қўшнининг товуқлари уларникига ўтиб, янги экилган экинларни чўқиб ташлаганига чидолмаган келини қўшни аёлга қаттиқроқ гап қилибди. Уёғига хотинларча даҳанаки жанг бошланибди. Ишдан келиб, воқеадан хабар топган Ҳамидулло хотинига тушунтирмоқчи бўлибди:
— Қўни— қўшни билан бунақа қаттиқ уришиб бўлмайди, хотин.— дебди.
Ҳалиям ховуридан тушмаган хотини эрининг гапидан баттар тутоқиб, бидиллаб берибди:
— Сиз доим мени сўковрасиз. Ашинчун қўшнилар ҳам ҳовлиқиб, бизи тепалаб ўйнаяпти. Бўлмаса, унинг товуғи меникига кирди. Шундаям паст келай демайди— я!..
Хуллас, хотин у дебди, эр бу дебди. Ахийри Ҳамидулло ўзини тутолмай, шапалоқ тортиб юборибди.
Чол бу гаплардан хабардор эди. Ҳали кампири айтиб бердими ёки бу ёққа келишаётганда кенжаси етказдими, ҳозир эслолмайди.
— Қўшниминан уришма, деганинг маъқул, болам. Оммалекин бунинг учун хотинийни урганинг, чакки. — Чол бир тўхталиб олди.— Аёл кишига қўл кўтариш энг номаъқул иш. Айниқса, мановиларнинг олдида. — У икки ёнбошида юз— қўлларини шилта қилиб, конфет сўраётган невараларига ишора қилди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤21
Келин ўз қилмишидан хижолат бўлармиди ёки доимо адолатли ҳукм чиқаргувчи қайнотасининг гаплари ва эҳтимол унинг қилмиши учун бирон сўз айтолмай мунғайиб ўтирган эрининг аҳволи таъсир қилдими, баттар эгилиб борарди.
— Тирикчилигийнар яхшими ишқилиб? — сўради чол ўғлига қаттиқроқ тикилиб.
— Яхши. — деди Ҳамидулло секингина, — Камчилигимиз йўқ.
— Унда уришмайнар. — Худога шукур деб яшайнар. Бўлмаса, уйинардан барака қочади. Яна тағин бизи уруғимизда бунақа жанжалкашлар йўқ. — Чол бир муддат жим қолди, сўнг, — Ўғлим, яна бир марта хотинингга қўл кўтарсанг, мен сендан қаттиқ ранжийман, бўптими?
Ўғил ерга қараганча боши билан тасдиқ ишорасини қилди. Келин эса, қайнотасининг фақат ўғлигагина танбеҳ берганидан адои тамом бўлганди — бунинг ўрнига яна бир шапалоқ есам майлийди, дея қақшаб турарди.
— Бўпти, бўлмаса, мен қайтдим. — дея юзига фотиҳа тортган чол ўрнидан турди. — Мени ширин болларими бизникигаям олиб ўтиб турийнар. — деди невараларининг бошини силаб.
— Ош еб кетинг, ота. — дея олди келин аранг, жуда паст овозда кўзини ердан узмай.
— Раҳмат, қизим, бошқа сафар.
Чол машинага ўтирганда қулоғига яна ҳалиги ҳувиллаш урилгандай бўлиб,юраги малолланди.
— Бозор куни ўн бирга ҳамма акаларийни бизникига майлисга тўпла. — деди у кенжасига ҳазиломуз, аммо болаларини, уларнинг бирга ўтиришларини соғинганлигини билинтирмади. — Ҳаммасини чақир.
— Хўп бўлади, шеф. — дея эркаланган кенжатой уловини юргизди…
Якшанба куни эрталабданоқ катта ҳовли гавжум бўла бошлади. Чолнинг ўғиллари, келинлари болаларини етаклашиб, бирин— кетин кириб келишди. Унинг кутгани шу эди — қулоқлари болаларининг шовқинига тўлса, уйига файз кириб, бағри ҳам тўларди.
Келинлари уй ичида қайноналарини қуршадилар. Кичкинтойлар ҳовлининг у ер— бу ерида ўйин билан банд бўлсалар, гоҳ кўчага югуриб қоладилар. Ўғиллари эса унинг ёнида — катта сўрида давра қурдилар. Дастурхон тузаётган кенжаси бирдан ғоз туриб, ўнг қўлини кулгили ҳолатда чаккасига олиб борди— да, чолга қараб ҳарбийча овоз билан қаттиқ— қаттиқ гапира кетди:
— Жаноб приздент, министрийиздан ташқари барча ўғилларийиз жам бўлдилар. Министр чет элдайкан. Чаманингиз қиз бола бўлгани учун айткизмадим. Ҳисобот берувчи — кенжатой.
Ҳаммалари кулдилар. Чол ҳам ўғлининг қилиғидан завқланаркан, қўшиб қўйди:
— Чаманни айткизмадим, деб ховлиқма. — ота бу ҳазили билан кенжатой ўғли ва ёлғиз қизининг тегишишиб кенжаликни талашишларига ишора қилаётган эди. — Чинакам кенжани бувийни ўзи чақиртирган. Ҳали замон келсин, адабийни беради.
— Сиз борсизу, ота. Биз ахир сизи лашкарийизмиз. — Кенжаси чойни қайтараркан, тағин эркаланди.
Шу асно ота— болалар ҳазил— ҳузул ила бир— бирини чиндан ҳам соғинганликларини сездириб ўтирардилар.
— Министр чет элга кетибдими? — чол пастга қараб майин жилмайди, бағрини эса соғинч хиёл тирнаб ўтди.
— Давлатчилик— да, ота.— деб қўйди тўнғич ўғли таскин бергандай.
— Гапинг тўғри — давлатчилик. — Кейин хотирага берилди ва жуда кўп бор айтган гапини балки юзинчи бор яна ўшандай эҳтирос ила такрорлади. — Қара— я, ҳамма гапга фаришта омин деркан— да. Кичкиналигида нуқул министр бўламан, деб кулдирарди. Мана, ростданам министр бўп кетди…
— У пайтда боллар билган энг катта амал шу эди— да. — дея кулиб гапга қўшилди журналист ўғил, — боллар бош секретар, биринчи секретар деганларини билишмасди. Ўша пайтда президентлик бўганда, акам ҳам президент бўламан, деб юриб, ростданам президент бўп кетармиди.
— Биламан, ҳазил тайпа (ҳазиллашиб демоқчи) қилиб мениям приздент дейишасан. — Чол жиддийлашди, — майли— ю, акаларинг катта одам, приздентимизга яқин юради. Шу одамди уйида машнақа деб ҳазиллашишаркан, деган гап пошшомизни қулоғига тушса, акангга гап тегиб қомасин тағин.
Энди ҳазилни унча хушламайдиган директор ўғли деди:
— Гапийиз тўғри— ю, ота, оммалекин приздентимизи ота, сизи бўлса, приздент десак, буни нимаси ёмон?
— Барибир қиймати ўзгармайди— ю, денг! — дея гап қўшди ўқитувчи ўғил, жилмайиб.
Чол Ҳамидуллога қаради — у тунов кунги воқеа таъсиридами, бошқачароқ бўлиб ўтирарди. Шунинг учун ота шу ўғлига қарата деди:
— Қани, дастурхонга қарайнарчи. Ол, Ҳамидилло! Сенам гапириб тур, болам.
— Тирикчилигийнар яхшими ишқилиб? — сўради чол ўғлига қаттиқроқ тикилиб.
— Яхши. — деди Ҳамидулло секингина, — Камчилигимиз йўқ.
— Унда уришмайнар. — Худога шукур деб яшайнар. Бўлмаса, уйинардан барака қочади. Яна тағин бизи уруғимизда бунақа жанжалкашлар йўқ. — Чол бир муддат жим қолди, сўнг, — Ўғлим, яна бир марта хотинингга қўл кўтарсанг, мен сендан қаттиқ ранжийман, бўптими?
Ўғил ерга қараганча боши билан тасдиқ ишорасини қилди. Келин эса, қайнотасининг фақат ўғлигагина танбеҳ берганидан адои тамом бўлганди — бунинг ўрнига яна бир шапалоқ есам майлийди, дея қақшаб турарди.
— Бўпти, бўлмаса, мен қайтдим. — дея юзига фотиҳа тортган чол ўрнидан турди. — Мени ширин болларими бизникигаям олиб ўтиб турийнар. — деди невараларининг бошини силаб.
— Ош еб кетинг, ота. — дея олди келин аранг, жуда паст овозда кўзини ердан узмай.
— Раҳмат, қизим, бошқа сафар.
Чол машинага ўтирганда қулоғига яна ҳалиги ҳувиллаш урилгандай бўлиб,юраги малолланди.
— Бозор куни ўн бирга ҳамма акаларийни бизникига майлисга тўпла. — деди у кенжасига ҳазиломуз, аммо болаларини, уларнинг бирга ўтиришларини соғинганлигини билинтирмади. — Ҳаммасини чақир.
— Хўп бўлади, шеф. — дея эркаланган кенжатой уловини юргизди…
Якшанба куни эрталабданоқ катта ҳовли гавжум бўла бошлади. Чолнинг ўғиллари, келинлари болаларини етаклашиб, бирин— кетин кириб келишди. Унинг кутгани шу эди — қулоқлари болаларининг шовқинига тўлса, уйига файз кириб, бағри ҳам тўларди.
Келинлари уй ичида қайноналарини қуршадилар. Кичкинтойлар ҳовлининг у ер— бу ерида ўйин билан банд бўлсалар, гоҳ кўчага югуриб қоладилар. Ўғиллари эса унинг ёнида — катта сўрида давра қурдилар. Дастурхон тузаётган кенжаси бирдан ғоз туриб, ўнг қўлини кулгили ҳолатда чаккасига олиб борди— да, чолга қараб ҳарбийча овоз билан қаттиқ— қаттиқ гапира кетди:
— Жаноб приздент, министрийиздан ташқари барча ўғилларийиз жам бўлдилар. Министр чет элдайкан. Чаманингиз қиз бола бўлгани учун айткизмадим. Ҳисобот берувчи — кенжатой.
Ҳаммалари кулдилар. Чол ҳам ўғлининг қилиғидан завқланаркан, қўшиб қўйди:
— Чаманни айткизмадим, деб ховлиқма. — ота бу ҳазили билан кенжатой ўғли ва ёлғиз қизининг тегишишиб кенжаликни талашишларига ишора қилаётган эди. — Чинакам кенжани бувийни ўзи чақиртирган. Ҳали замон келсин, адабийни беради.
— Сиз борсизу, ота. Биз ахир сизи лашкарийизмиз. — Кенжаси чойни қайтараркан, тағин эркаланди.
Шу асно ота— болалар ҳазил— ҳузул ила бир— бирини чиндан ҳам соғинганликларини сездириб ўтирардилар.
— Министр чет элга кетибдими? — чол пастга қараб майин жилмайди, бағрини эса соғинч хиёл тирнаб ўтди.
— Давлатчилик— да, ота.— деб қўйди тўнғич ўғли таскин бергандай.
— Гапинг тўғри — давлатчилик. — Кейин хотирага берилди ва жуда кўп бор айтган гапини балки юзинчи бор яна ўшандай эҳтирос ила такрорлади. — Қара— я, ҳамма гапга фаришта омин деркан— да. Кичкиналигида нуқул министр бўламан, деб кулдирарди. Мана, ростданам министр бўп кетди…
— У пайтда боллар билган энг катта амал шу эди— да. — дея кулиб гапга қўшилди журналист ўғил, — боллар бош секретар, биринчи секретар деганларини билишмасди. Ўша пайтда президентлик бўганда, акам ҳам президент бўламан, деб юриб, ростданам президент бўп кетармиди.
— Биламан, ҳазил тайпа (ҳазиллашиб демоқчи) қилиб мениям приздент дейишасан. — Чол жиддийлашди, — майли— ю, акаларинг катта одам, приздентимизга яқин юради. Шу одамди уйида машнақа деб ҳазиллашишаркан, деган гап пошшомизни қулоғига тушса, акангга гап тегиб қомасин тағин.
Энди ҳазилни унча хушламайдиган директор ўғли деди:
— Гапийиз тўғри— ю, ота, оммалекин приздентимизи ота, сизи бўлса, приздент десак, буни нимаси ёмон?
— Барибир қиймати ўзгармайди— ю, денг! — дея гап қўшди ўқитувчи ўғил, жилмайиб.
Чол Ҳамидуллога қаради — у тунов кунги воқеа таъсиридами, бошқачароқ бўлиб ўтирарди. Шунинг учун ота шу ўғлига қарата деди:
— Қани, дастурхонга қарайнарчи. Ол, Ҳамидилло! Сенам гапириб тур, болам.
❤21👍3
— Билассу, ота, биз шопир одам, унча гап билмаймиз. — Ҳамидилло отасининг кайфиятини бузиб қўймаслик учун сўзини ҳазилга бурди. — Гапиришти, мана журналистларга, домлаларга чиқарган. — деди кулиб акаларига ишора қиларкан.
— Оласан— а!.. Ҳа, гап билмайсан— а! Кўчада абтаматсану, жа бейда сиполик қиласан. — дея аксилзарба берди журналист.
Барча кулди.
Чол яна министр ўғлини эсладими, гапининг пайнови тағин ўша ёққа бурилди:
— Министримизи синбдош ошнаси бору — Жўравой…
— Ҳм— м… — отасига чўғ ташлади раис.
— Аши бир куни нима дейди, дегин!
— Нима дейди? — кенжатой яна отасига эркаланди.
— Кенжа ўғлим нуқул приздент бўламан дейди. Ошнам министр бўламан довриб, министр бўп кетди. Мени болам ҳам шунақа деб юриб, приздент бўп кетса— я, дейди, қара. — Чол ўз гапи ўзига нашъа қилиб, кулди. — Яхши ният яхши— да, дедим. Кечроқ кўрган етти— саккиз яшар ўғли бор экан— да.
— Яхшиларга интилса, яхши бўлатта. — деди журналист тагдор қилиб. — Аммо яшаш жа оғир бўп кетди— да…
— Газитада бўлакча ёзассу, ака. — қитмирона тиржайди Ҳамидилло.
— Ҳа, энди у газита— да … — деб қўйди журналист ўзини оқлагандай.
— Бу гапинг хато, болам. Кўрдийми, сен ўз ишингга юракдан, ҳалол ёндашмайсан. Ўзингга ўзинг ишонмайсан. Манаши бизи миллатти энг катта қусури. — Чол эндигина авж пардага чиқаётганда дарвоза томонда гўдагини кўтарган қизи кўринди.
— Ана-ана, Чаман қизим келди! — дея шодон ҳайқириб, ўрнидан турди.
Кенжа ўғил ҳам шаҳд ўрнидан қўзғолиб, шошиб синглисининг қўлидан боласини олди ва унинг отаси билан бемалолроқ кўришолиши учун имкон яратди.
Ота қулочини ёзиб, қизини бағрига олди.
— Келдиймией, опоқ қизим? — дея унинг пешонасидан ўпди.
Чаман қиз ҳам меҳрибон бағрга киргач, эҳтиросландими, отасининг пинжига баттарроқ суқилиб, кўзи ёшланди:
— Соғиниб кетди-им, отажон! — деди чийиллаб, ҳам кулиб, ҳам йиғларкан.
— Ие-ие, она қизим, кеб кетганингга энди икки ҳафта бўлди-ю. — отаси унинг юз-кўзларини силади.
— Барибирамта!.. — Чаман қиз отасининг қучоғидан эркалик билан суғирилиб, йилтираган кўз ёшларини кафтида артди ва бирин-кетин акаларига қўл узатди.
— Ҳа, раис бува, қалайсиз? Ўзимми домла акаларим!.. Ҳа, ёзувчи, ёзиб юрибсизми?.. Буниси энди таксист акам. Мановиси бўлса, самазванетс… — У бу гапи билан кенжа акасининг кенжаликни талашишига ишора қилаётган эди.
— Бор-бор, уйга кир, бу ерда мен кенжаман. -дея кенжа ўғил зўраки пўписа қилди.
— Мен обший кенжаман, билдиз!
Бу орада қайнонасига эргашган келинлар уй эшиги олдида Чаман қизни кутиб туришарди…
Аёллар уйга кириб кетишгач, шовқин ҳам тинди. Эркаклар давраси эса гап бўлинганлиги учун бироз сукутга толди.
— Нима деётувдим? — сўради чол болалари билан росаям гаплашгиси келаётганлигини яширмай.
— Менга гапираётувдийз? — деди журналист отасига ёрдам бериб, — Нима бўгандаям,бизда сўзимиз ишимизга тўғри кемайди-да, ота.
— Хўш, нега шунақа? — энди ота йўқотган гапини топиб олди. — Чунки, масалан, мана сен. Ўзинг бир нарсани ўйлайсан-да, бошқа нарсани ёзасан. Ёзаётган нарсангга ўзинг ишонмайсан. Ишонмасанг, ёзма. Ҳатто биронта амалдорга ҳамду санони ҳам ўзинг ишонмасанг, ёзмагин. Ана, унда гапимиз билан ишимиз тўғри бўлади.
Журналист ўғил отасига яна нимадир демоқчи эди, у кишининг ўйланиб қолганини кўриб, ўзини тийди.
Бироздан сўнг чол яна гапга тушди:
— Пайғамбар алайҳиссаломда бир ҳадис бор экан: «Ким нимани ният қилса, албатта аши ниятига етади», дейдилар ул зот. Демак, энг аввало ниятни яхшилаш керак экан. Сизларчасига айтганда, олдин режани, мақсадни тўғри тузволиш лозим. Бизда кўпчилик ҳудди эртага ҳаёт бошқачароқ бўладигандек, аши бошқача ҳаётниям биров қуриб берадигандек, бугунга ишонмай яшайдилар. Йўқ, болларим! Масалан, силар менинг атрофимда бирлашиб, ниятийизни менинг яхши ниятимга тўғрилаб яшасайнар, меҳнат қилсайнар, ана унда уйимизда барака, тинчлик бўлади. Яъни, бу дегани, қадамийзи менинг қадамларимга тўғриласайнар соз бўлади.Худо ниятимизга қараб бераверади.
Журналист ўғил отасининг файласуфона гапларига қойил қолиб, чой хўпларкан, бошини силкиб қўйди. Тўнғич ўғил эса донишманд отасига меҳру фахр билан жилмайиб боқиб турарди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
— Оласан— а!.. Ҳа, гап билмайсан— а! Кўчада абтаматсану, жа бейда сиполик қиласан. — дея аксилзарба берди журналист.
Барча кулди.
Чол яна министр ўғлини эсладими, гапининг пайнови тағин ўша ёққа бурилди:
— Министримизи синбдош ошнаси бору — Жўравой…
— Ҳм— м… — отасига чўғ ташлади раис.
— Аши бир куни нима дейди, дегин!
— Нима дейди? — кенжатой яна отасига эркаланди.
— Кенжа ўғлим нуқул приздент бўламан дейди. Ошнам министр бўламан довриб, министр бўп кетди. Мени болам ҳам шунақа деб юриб, приздент бўп кетса— я, дейди, қара. — Чол ўз гапи ўзига нашъа қилиб, кулди. — Яхши ният яхши— да, дедим. Кечроқ кўрган етти— саккиз яшар ўғли бор экан— да.
— Яхшиларга интилса, яхши бўлатта. — деди журналист тагдор қилиб. — Аммо яшаш жа оғир бўп кетди— да…
— Газитада бўлакча ёзассу, ака. — қитмирона тиржайди Ҳамидилло.
— Ҳа, энди у газита— да … — деб қўйди журналист ўзини оқлагандай.
— Бу гапинг хато, болам. Кўрдийми, сен ўз ишингга юракдан, ҳалол ёндашмайсан. Ўзингга ўзинг ишонмайсан. Манаши бизи миллатти энг катта қусури. — Чол эндигина авж пардага чиқаётганда дарвоза томонда гўдагини кўтарган қизи кўринди.
— Ана-ана, Чаман қизим келди! — дея шодон ҳайқириб, ўрнидан турди.
Кенжа ўғил ҳам шаҳд ўрнидан қўзғолиб, шошиб синглисининг қўлидан боласини олди ва унинг отаси билан бемалолроқ кўришолиши учун имкон яратди.
Ота қулочини ёзиб, қизини бағрига олди.
— Келдиймией, опоқ қизим? — дея унинг пешонасидан ўпди.
Чаман қиз ҳам меҳрибон бағрга киргач, эҳтиросландими, отасининг пинжига баттарроқ суқилиб, кўзи ёшланди:
— Соғиниб кетди-им, отажон! — деди чийиллаб, ҳам кулиб, ҳам йиғларкан.
— Ие-ие, она қизим, кеб кетганингга энди икки ҳафта бўлди-ю. — отаси унинг юз-кўзларини силади.
— Барибирамта!.. — Чаман қиз отасининг қучоғидан эркалик билан суғирилиб, йилтираган кўз ёшларини кафтида артди ва бирин-кетин акаларига қўл узатди.
— Ҳа, раис бува, қалайсиз? Ўзимми домла акаларим!.. Ҳа, ёзувчи, ёзиб юрибсизми?.. Буниси энди таксист акам. Мановиси бўлса, самазванетс… — У бу гапи билан кенжа акасининг кенжаликни талашишига ишора қилаётган эди.
— Бор-бор, уйга кир, бу ерда мен кенжаман. -дея кенжа ўғил зўраки пўписа қилди.
— Мен обший кенжаман, билдиз!
Бу орада қайнонасига эргашган келинлар уй эшиги олдида Чаман қизни кутиб туришарди…
Аёллар уйга кириб кетишгач, шовқин ҳам тинди. Эркаклар давраси эса гап бўлинганлиги учун бироз сукутга толди.
— Нима деётувдим? — сўради чол болалари билан росаям гаплашгиси келаётганлигини яширмай.
— Менга гапираётувдийз? — деди журналист отасига ёрдам бериб, — Нима бўгандаям,бизда сўзимиз ишимизга тўғри кемайди-да, ота.
— Хўш, нега шунақа? — энди ота йўқотган гапини топиб олди. — Чунки, масалан, мана сен. Ўзинг бир нарсани ўйлайсан-да, бошқа нарсани ёзасан. Ёзаётган нарсангга ўзинг ишонмайсан. Ишонмасанг, ёзма. Ҳатто биронта амалдорга ҳамду санони ҳам ўзинг ишонмасанг, ёзмагин. Ана, унда гапимиз билан ишимиз тўғри бўлади.
Журналист ўғил отасига яна нимадир демоқчи эди, у кишининг ўйланиб қолганини кўриб, ўзини тийди.
Бироздан сўнг чол яна гапга тушди:
— Пайғамбар алайҳиссаломда бир ҳадис бор экан: «Ким нимани ният қилса, албатта аши ниятига етади», дейдилар ул зот. Демак, энг аввало ниятни яхшилаш керак экан. Сизларчасига айтганда, олдин режани, мақсадни тўғри тузволиш лозим. Бизда кўпчилик ҳудди эртага ҳаёт бошқачароқ бўладигандек, аши бошқача ҳаётниям биров қуриб берадигандек, бугунга ишонмай яшайдилар. Йўқ, болларим! Масалан, силар менинг атрофимда бирлашиб, ниятийизни менинг яхши ниятимга тўғрилаб яшасайнар, меҳнат қилсайнар, ана унда уйимизда барака, тинчлик бўлади. Яъни, бу дегани, қадамийзи менинг қадамларимга тўғриласайнар соз бўлади.Худо ниятимизга қараб бераверади.
Журналист ўғил отасининг файласуфона гапларига қойил қолиб, чой хўпларкан, бошини силкиб қўйди. Тўнғич ўғил эса донишманд отасига меҳру фахр билан жилмайиб боқиб турарди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤16
Фарзандларининг ошкора меҳри чолни яна-да сўзамол қилди.
— Бугун мен силарга бошман. Эртага ҳар бирийиз ўз болларийизга бош бўласизлар ва улар ўз ниятларини сизнинг ниятларийизга тўғрилайдилар. Болажонларим, ўзбекнинг бирлиги, кучи оилада. Энг аввало оилага суянинг, ишониш мумкин. Бу миллатимизи энг катта фазилати. Ахир ўзларинг ўйла, министр аканг катта раҳбар, бутун юртни сўраб турибди. Аммо менинг қошимда бош эгиб ўтиради. Бирон гапимни икки қимайди, тўғрими? Ҳатто ўзига зиён етса ҳам менинг айтганимни қилишга уринади. Шуни билийнарки, отасига итоат этгувчи миллатни ҳеч қачон енгиб бўмайди!..
Сўнгги гап таъсирида ҳамма жим қолди. Бу жимликни ахийри кенжатой бузди:
— Бу гапларди қайси китобдан ўқидийз, ота? -деди у қизиқчилик оҳангида.
— Ҳаёт китобидан, болам, ҳаёт китобидан.-деб қўйди чол нигоҳидаги ўй чуқурлашиб.
Дастурхонга ош тортилди.Ака-укалар болаликларини эслаб, ошни ҳазил-ҳузул билан «талашиб-талашиб» едилар. Ота эса қулоғини батангга келтирган ҳалиги ҳувиллашлардан қутилиб, бағри яйраб ўтирарди…
Дастурхонга фотиҳа ўқилгач, ота яна ўктам овоз ила гап бошлади:
— Болларим, бувинг икковимиз силарни жуда-жуда яхши кўрамиз. Силарга жонимизни беришгаям тайёрмиз. Лекин жонимиз битта, ҳаммайизга етмайди. Ниятлари улуғ одам учун битта жонни қурбон қилишдан осони йўқ. Жон беришдан ҳам муҳимроқ, оғирроқ ишлар бор дунёда. Қанийди қучоғим ҳаммайнарди қучишга етсайди, барийни бир бағримга босиб, маза қилардим!-Чол гаплари тобора сохтага ўхшаб бораётганлигини сезиб, хижолат торта бошлади. — Менинг гапларимдан ҳайрон бўмайнар, болларим. Сизларминан би-ир гаплашгим келди-да. Ўзи уришмайнар, бир-бирийнарди эҳтиёт қилийнар, бизикига тез-тез кеб турийнар, демоқчийдим. Умр оқар дарёдай бир гап -шув этиб ўтади-кетади.
— Омма бугун зўр майлис бўлди-да, — деб қўйди кенжатой хиринглаб.
Шу билан ҳаммалари кетишга шайландилар. Охирида қолган Чаман қиз келиб, отасига суйкалди.
— Бугун қосам майлими, отажон?
— Уйингдагиларга айтганмисан?
— Ҳм-м…-деди қизи эркаланиб.
— Унда қолақо. — Чол унинг пешонасини силаб қўйди.
У хушнуд кайфиятда аср намозини ўқигач, тасбеҳининг доналарини сура-сура қадрдон ошиёни -дарё бўйига йўл олди. Салмоқли қадамлар ила соҳилга етиб келиб, ўт-ўлан босган қияликдан бироз ёнбошлаб пастга тушди ва суйри жойдаги ажриқ устига ўтирди. Бу суйрилик уни оёқлари букилганида ҳосил бўлгувчи оғриқдан хийла халос қиларди, гўё бирон ўриндиқда ўтиргандай бемалолроқ ҳис этарди ўзини… Қизиқ, дала ишларидан бўшаб, пенсияга чиқди-ю шу ерга қатнашни одат қилди. Нега шундайлигини ўзи ҳам билмайди, гоҳо қариганда шунақа бўлади шекилли-да, дея ўйлаб қўяди холос. Айниқса, бирон нарсадан диққати ошиб, юраги сиқилса ёки нимадандир дили қувончга тўлса, дарров шу ёққа қараб йўл олади.Соҳилга келади-ю шитоб оқаётган сувга термилиб ўтираверади ва ҳалигина бошидан кечирган воқеаларни хаёлан бошқатдан яшайди. Дилига оғир ботган озорли воқеа бўлса, айбдорларни кечиради, ўзи йўл қўйган хатоларни илғайди ва бундан ҳам баттар бўлиши мумкин эди-ку, дея ўзи
га таскин беради. Мабодо қувончли воқеа бўлса ҳам бу шодликни жунбушга келмасидан олдин бағрида совутиб олишга ҳаракат қилади. Ҳар икки ҳолатда ҳам истиғфор айтиб, тасбеҳ ўгиради. Нима бўлганда ҳам оқар сувда қандайдир ҳикмат бор — хаёлни ўғирлайди. Эҳтимол бу ҳам уни барча каби инсон умрига ўхшатадими?
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
— Бугун мен силарга бошман. Эртага ҳар бирийиз ўз болларийизга бош бўласизлар ва улар ўз ниятларини сизнинг ниятларийизга тўғрилайдилар. Болажонларим, ўзбекнинг бирлиги, кучи оилада. Энг аввало оилага суянинг, ишониш мумкин. Бу миллатимизи энг катта фазилати. Ахир ўзларинг ўйла, министр аканг катта раҳбар, бутун юртни сўраб турибди. Аммо менинг қошимда бош эгиб ўтиради. Бирон гапимни икки қимайди, тўғрими? Ҳатто ўзига зиён етса ҳам менинг айтганимни қилишга уринади. Шуни билийнарки, отасига итоат этгувчи миллатни ҳеч қачон енгиб бўмайди!..
Сўнгги гап таъсирида ҳамма жим қолди. Бу жимликни ахийри кенжатой бузди:
— Бу гапларди қайси китобдан ўқидийз, ота? -деди у қизиқчилик оҳангида.
— Ҳаёт китобидан, болам, ҳаёт китобидан.-деб қўйди чол нигоҳидаги ўй чуқурлашиб.
Дастурхонга ош тортилди.Ака-укалар болаликларини эслаб, ошни ҳазил-ҳузул билан «талашиб-талашиб» едилар. Ота эса қулоғини батангга келтирган ҳалиги ҳувиллашлардан қутилиб, бағри яйраб ўтирарди…
Дастурхонга фотиҳа ўқилгач, ота яна ўктам овоз ила гап бошлади:
— Болларим, бувинг икковимиз силарни жуда-жуда яхши кўрамиз. Силарга жонимизни беришгаям тайёрмиз. Лекин жонимиз битта, ҳаммайизга етмайди. Ниятлари улуғ одам учун битта жонни қурбон қилишдан осони йўқ. Жон беришдан ҳам муҳимроқ, оғирроқ ишлар бор дунёда. Қанийди қучоғим ҳаммайнарди қучишга етсайди, барийни бир бағримга босиб, маза қилардим!-Чол гаплари тобора сохтага ўхшаб бораётганлигини сезиб, хижолат торта бошлади. — Менинг гапларимдан ҳайрон бўмайнар, болларим. Сизларминан би-ир гаплашгим келди-да. Ўзи уришмайнар, бир-бирийнарди эҳтиёт қилийнар, бизикига тез-тез кеб турийнар, демоқчийдим. Умр оқар дарёдай бир гап -шув этиб ўтади-кетади.
— Омма бугун зўр майлис бўлди-да, — деб қўйди кенжатой хиринглаб.
Шу билан ҳаммалари кетишга шайландилар. Охирида қолган Чаман қиз келиб, отасига суйкалди.
— Бугун қосам майлими, отажон?
— Уйингдагиларга айтганмисан?
— Ҳм-м…-деди қизи эркаланиб.
— Унда қолақо. — Чол унинг пешонасини силаб қўйди.
У хушнуд кайфиятда аср намозини ўқигач, тасбеҳининг доналарини сура-сура қадрдон ошиёни -дарё бўйига йўл олди. Салмоқли қадамлар ила соҳилга етиб келиб, ўт-ўлан босган қияликдан бироз ёнбошлаб пастга тушди ва суйри жойдаги ажриқ устига ўтирди. Бу суйрилик уни оёқлари букилганида ҳосил бўлгувчи оғриқдан хийла халос қиларди, гўё бирон ўриндиқда ўтиргандай бемалолроқ ҳис этарди ўзини… Қизиқ, дала ишларидан бўшаб, пенсияга чиқди-ю шу ерга қатнашни одат қилди. Нега шундайлигини ўзи ҳам билмайди, гоҳо қариганда шунақа бўлади шекилли-да, дея ўйлаб қўяди холос. Айниқса, бирон нарсадан диққати ошиб, юраги сиқилса ёки нимадандир дили қувончга тўлса, дарров шу ёққа қараб йўл олади.Соҳилга келади-ю шитоб оқаётган сувга термилиб ўтираверади ва ҳалигина бошидан кечирган воқеаларни хаёлан бошқатдан яшайди. Дилига оғир ботган озорли воқеа бўлса, айбдорларни кечиради, ўзи йўл қўйган хатоларни илғайди ва бундан ҳам баттар бўлиши мумкин эди-ку, дея ўзи
га таскин беради. Мабодо қувончли воқеа бўлса ҳам бу шодликни жунбушга келмасидан олдин бағрида совутиб олишга ҳаракат қилади. Ҳар икки ҳолатда ҳам истиғфор айтиб, тасбеҳ ўгиради. Нима бўлганда ҳам оқар сувда қандайдир ҳикмат бор — хаёлни ўғирлайди. Эҳтимол бу ҳам уни барча каби инсон умрига ўхшатадими?
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤14
Ҳозир ҳам тез оқаётган бўтана сувга тикиларкан, кўзлари тинди ва ўз-ўзидан юрагини ожизроқ бир ваҳм чулғади. Гўё мана шу лойқа сувнинг бағрига сингиб кетаётгандек ҳис қилди ўзини ва нафаси қисаётгандек туюлиб кетди. Ҳа, сувнинг қудрати ҳам шунда-да, у одам боласига ҳаёт бахш этгани каби ҳамиша унинг юрагини қўрқувга ҳам солиб келган. Сув шундайин бир мўъжизакор неъмат. Ана, бутун бир дарё кўнгилга ваҳм солгани билан ундаги сувнинг тез оқишидан пайдо бўлган майда тўлқинчалар нигоҳни ёқимли сийпалайди, киши вужудига ҳаловат солади. Тўлқинчалар… Бирдан ўша тўлқинчалар бағрида кичкина қўл кўрингандай бўлди. Чол ўша ёққа диққат билан тикиларкан, ўнг томонидаги кўприк устида турган болаларнинг чинқириғи туйқус қулоғига урилди.«Ё Оллоҳ..» дея ўрнидан туриб кетди ва ҳалиги қўл кўринган ёққа қаттиқроқ тикилди. Унинг миясига яшиндек урилган фикр тўғри чиқди -оқиб бораётган ёш бола эди. Чол беихтиёр қўлидаги тасбеҳини ерга ташлади, қирғоқ ёқалаб
оқин сари югура бошларкан, чакмонини ҳам ечиб, улоқтирди ва қадамини яна-да тезлатди. У жон халпида югураркан, болага етиб олишига ишонган жойда ўзини сувга отди. Гоҳ сув юзида қулоч отиб, гоҳ остида сузиб, болага етиб борди. Етти-саккиз ёшли болакай анча сув ютиб улгирганди чоғи, кўзлари қинидан чиққудай бўлиб типирчиларди холос.
Чол болакайнинг ёқасидан тутиб, қирғоқ сари суза бошлади. Шу асно оқин кучли бўлгани боис ўз манзилидан анча олислаб борарди. У кексалигини ҳам унитиб, бор кучи билан сузарди. Ниҳоят соҳилга етиб, болани қирғоққа чиқарди. Титраб-қақшаётган болакай ингичка бармоқлари билан ёнбошидаги ўтларни чангаллаб, «ҳиқ-ҳиқ» қилганча силтанарди. Шу пайт ҳали сув ичида бўлган чол оғир ва изтиробли бир инграниб, сув остига чўка бошлади. Қирғоққа талпинган ўнг қўлининг бармоқлари баралла ёзилиб, қотди ва сувга бутунлай ғарқ бўлган танаси ортидан ғойиб бўлмоққа тушди. Ҳамон беўхшов қалтираётган болакай бир қўли билан ўтларни чангаллаганча чол томонга энкайиб, ҳудди уни сувдан суғириб олишга урингандай ҳаракат қилди. Аммо чол аллақачон оқим бағрига тушиб, анча нарида кўздан йўқола бошлаганди. Унинг оёқ пайлари совуқдан тортишиб қолганди…
Болакай эса титраб-титраб йиғлар ва совуқдан такирлаётган тишлари орасидан йиғи аралаш «Оқиб кетди! Оқиб кетди!» дея чийилларди. Кўприк томондан чопиб келаётган бир тўда болалар унга хийла яқинлашиб қолишган, уларнинг ортидан «Ўғлим-ўғлим!» дея ҳаллослаб келаётган министр ўғилнинг ошнаси бўлмиш Жўравой эса ҳали олисда эди.
Чол бўлса, майда тўлқинчалар бағрига сингиб улгурганди. Фақат ҳов нарида — жуда узоқда, тикилиб қараган одамгина пайқаши мумкин бўлган масофада оқиб бораётган дўпписи элас-элас йилтираб қўярди.
Наби Жалолиддин
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
оқин сари югура бошларкан, чакмонини ҳам ечиб, улоқтирди ва қадамини яна-да тезлатди. У жон халпида югураркан, болага етиб олишига ишонган жойда ўзини сувга отди. Гоҳ сув юзида қулоч отиб, гоҳ остида сузиб, болага етиб борди. Етти-саккиз ёшли болакай анча сув ютиб улгирганди чоғи, кўзлари қинидан чиққудай бўлиб типирчиларди холос.
Чол болакайнинг ёқасидан тутиб, қирғоқ сари суза бошлади. Шу асно оқин кучли бўлгани боис ўз манзилидан анча олислаб борарди. У кексалигини ҳам унитиб, бор кучи билан сузарди. Ниҳоят соҳилга етиб, болани қирғоққа чиқарди. Титраб-қақшаётган болакай ингичка бармоқлари билан ёнбошидаги ўтларни чангаллаб, «ҳиқ-ҳиқ» қилганча силтанарди. Шу пайт ҳали сув ичида бўлган чол оғир ва изтиробли бир инграниб, сув остига чўка бошлади. Қирғоққа талпинган ўнг қўлининг бармоқлари баралла ёзилиб, қотди ва сувга бутунлай ғарқ бўлган танаси ортидан ғойиб бўлмоққа тушди. Ҳамон беўхшов қалтираётган болакай бир қўли билан ўтларни чангаллаганча чол томонга энкайиб, ҳудди уни сувдан суғириб олишга урингандай ҳаракат қилди. Аммо чол аллақачон оқим бағрига тушиб, анча нарида кўздан йўқола бошлаганди. Унинг оёқ пайлари совуқдан тортишиб қолганди…
Болакай эса титраб-титраб йиғлар ва совуқдан такирлаётган тишлари орасидан йиғи аралаш «Оқиб кетди! Оқиб кетди!» дея чийилларди. Кўприк томондан чопиб келаётган бир тўда болалар унга хийла яқинлашиб қолишган, уларнинг ортидан «Ўғлим-ўғлим!» дея ҳаллослаб келаётган министр ўғилнинг ошнаси бўлмиш Жўравой эса ҳали олисда эди.
Чол бўлса, майда тўлқинчалар бағрига сингиб улгурганди. Фақат ҳов нарида — жуда узоқда, тикилиб қараган одамгина пайқаши мумкин бўлган масофада оқиб бораётган дўпписи элас-элас йилтираб қўярди.
Наби Жалолиддин
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
😢23❤8
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
ҚАБИҲЛИК ДАХШАТ « 😱»
ЭРИНИНГ ЗУҒУМ СТАМИГА, КУНДАЛИК УРУШЛАРГА ЧИДАЙ ОЛМАГАН АЁЛ НИМА ҚИЛИШНИ БИЛМАСДАН ОХИРИ ШУ ЙЎЛНИ ТАНЛАДИ😱 ....
ЭРИНИНГ ЗУҒУМ СТАМИГА, КУНДАЛИК УРУШЛАРГА ЧИДАЙ ОЛМАГАН АЁЛ НИМА ҚИЛИШНИ БИЛМАСДАН ОХИРИ ШУ ЙЎЛНИ ТАНЛАДИ😱 ....
❤2
УЧТАСИ БИРГА ЁКИ ГЎРПА, ГЎШТ ВА БОШҚА ВОҚЕАЛАР
ГЎРПА
Хуллас, ўша куни бир нечта хужжатли фильмлар ижодкорлари ва журналистларни қўхна Хивага юборишганди. Ўттиз кишига яқин
меҳмонларни кутиш, меҳмонхонага жойлаш, зиёфат, қадимий Арк ичидаги сайрни боплашибдию, фильмлар намойиши учун ёпиқ кинотетр топиша олмаганлари ёмон бўлди. Балки жойлашган меҳмонхонамизга бир қадам деб...хуллас хангомани эшитинг-а...
Кечки соат етти. Воханинг аччиқ шамоли жон олади. Ноилож меҳмонхонадан кўрпаларни олишга мажбур бўлдик. Бироздан сўнг яна кимгадир керак бўлиб қолар деб, ортиқчаси билан опчиқишди. Ахир биздан ташқари "кинотеатрни тўлдириб тур" деб, мажбуран чиқарилган Хиваликлар ҳам бор эдида.
Ўраниб, қоғоз истакондан иссиқ-иссиқ чой ичиб фильмларни битта -битта томоша қила бошладик. Фильмлар зўру, аччиқ ичакдек чўзилгани ёмон бўлдида. Мажбур чақирилганлар ҳам битта-иккита бўлиб қуённи расмини чизишиб, учинчи фильмга анча сийраклашиб қолгандик.
Ногаҳон орқамизда ўтирган аёллардан бирининг телефони жиринглаб қолди.
-Алё... хова! Акаси... Ха, ха.. Фильм гўрятирмиз. Яхши, дим яхши...Хавотир атманг!
Хоразм шевасини яхши билмайману, жувон фильмлар намойиши кеч бошланганини тушунтириб эрини тинчлантирарди.
-Хова... дишарида...Ха, шериким бар. Ха... Феруза. Уйгача оппоради. Кинони ити бўлятир. Дим зўр!
Жамоат жойида шанғиллаброқ гапираётган бўлсада аёлни тўгри тушундим. Аммо шу вақт ... Хуллас, кимдир адашиб жувоннинг ёпиниб ўтирган кўрпасини ўзига тортворди чоғи, у телефонда гаплашаётганини ҳам унутиб чўзилиб норозилик билдирди.
-Вааай акааааа, бу мени гўрпамку! Оёғим очилиб гитти...
Ундан кейин нима бўлганини тасаввур қилаверинг. Экрандаги кино, орқага кўчди.
-Алё, алё...Вооой, йўк. Қанақа калавот? Кинотеатрдамиз деб аттимку! Анов иностранес гўрпами ўзиники диб..Йўўўўк...донимиман. Маникимаааас, гостинисани гўрпаси...Совукдаааа... Дим совук..Чой иситмади. Чойам гостинисадамас...Алё...алё...
Бечора алё-алёлаганча йиғлаб чиқиб кетди.Орқасидан шериги...Гўрпа юзига отилган иностранес хайрон. У бечорани танимадим, точно бизникиларданмас. Менимча, кино бўлаётгани учун қизиқиб кириб қолган туристлардан эди. Ғала-ғовур тиндию, жойимда ўтира олмадим.
Орқаларидан югуриб чиқдим. Қарасам иккала аёл дилдираб туришибди. Ферузаси юпата олмай халак. Мен аёлни хўжайинига қўнгироқ қилишни ва шу ерга чақиришни айтдим.
-Галаятир... апка.
Бечора ҳам совуқдан , ҳам қўрқувдан тиши -тишига тегмай қалтираяпти. Баттар раҳмим келиб устимдагини узаттим:
-Манг, ўраниб туринг.
У олайиб, қўлимни итариб ташлади:
-Гаракмасей. Шу матах бошима йетти. Ўт гетсин гўрпасия!
Бир оздан сўнг эри етиб келди. Унинг жахли олдида Хиванинг совуғи чепуха экан. Ҳеч кимни эшитай демайди. Уч кишилашиб воқеани аранг тушунтиргунча терлаб кетдик. Ишонмай бир очиқ осмон остидаги кинотеатр, бир рўпарадаги меҳмонхона бир устимдаги кўрпага қарайди. Яхшиямки, кино кўраётганлар томон уч-тўрт мартта мўралаб, гўрпалилар армияси катта эканини кўриб, аранг ховуридан тушди. Кейин ташкилотчиларни обдон "алқаб" хотинини олиб кетди.
Совуқда ташқарида кино қўйманглар баракатопгурлар!
ГЎШТ
Фестиваль меҳмонларидан бири билан тадбирга кетаётсак ДАН ходими тўхтатди.
Қойидани бузмаган бўлсам ҳам бўйинсуниб, машинадан тушдим.
- ...Сиз қайрилиш мумкун бўлмаган жойдан қайрилдингиз.
Шошилиб турганим учун бахслашмадим:
-Яхши, жарима ёзинг, онлайн тўлавораман.
-Онлайн нима қиласиз, живой хал қилаверамиз.
-Хўп, хозир..Фақат камерангиз йўқми?
-Йўқ! Нега сўраяпсиз?
Мен бўйнимдаги фестиваль меҳмонлари илиб юрадиган матохга ишора қилдиб, овозимни ҳиёл пасайтирдим.
-Тўлашга тўлайвераману, ўзингизга гап тегмасмикан? Бўйнимдаги бўйинтуруққа эътибор бердингизми? Салонда яна бир меҳмон ўтирибди. Кинофестиваль меҳмонларимиз.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
ГЎРПА
Хуллас, ўша куни бир нечта хужжатли фильмлар ижодкорлари ва журналистларни қўхна Хивага юборишганди. Ўттиз кишига яқин
меҳмонларни кутиш, меҳмонхонага жойлаш, зиёфат, қадимий Арк ичидаги сайрни боплашибдию, фильмлар намойиши учун ёпиқ кинотетр топиша олмаганлари ёмон бўлди. Балки жойлашган меҳмонхонамизга бир қадам деб...хуллас хангомани эшитинг-а...
Кечки соат етти. Воханинг аччиқ шамоли жон олади. Ноилож меҳмонхонадан кўрпаларни олишга мажбур бўлдик. Бироздан сўнг яна кимгадир керак бўлиб қолар деб, ортиқчаси билан опчиқишди. Ахир биздан ташқари "кинотеатрни тўлдириб тур" деб, мажбуран чиқарилган Хиваликлар ҳам бор эдида.
Ўраниб, қоғоз истакондан иссиқ-иссиқ чой ичиб фильмларни битта -битта томоша қила бошладик. Фильмлар зўру, аччиқ ичакдек чўзилгани ёмон бўлдида. Мажбур чақирилганлар ҳам битта-иккита бўлиб қуённи расмини чизишиб, учинчи фильмга анча сийраклашиб қолгандик.
Ногаҳон орқамизда ўтирган аёллардан бирининг телефони жиринглаб қолди.
-Алё... хова! Акаси... Ха, ха.. Фильм гўрятирмиз. Яхши, дим яхши...Хавотир атманг!
Хоразм шевасини яхши билмайману, жувон фильмлар намойиши кеч бошланганини тушунтириб эрини тинчлантирарди.
-Хова... дишарида...Ха, шериким бар. Ха... Феруза. Уйгача оппоради. Кинони ити бўлятир. Дим зўр!
Жамоат жойида шанғиллаброқ гапираётган бўлсада аёлни тўгри тушундим. Аммо шу вақт ... Хуллас, кимдир адашиб жувоннинг ёпиниб ўтирган кўрпасини ўзига тортворди чоғи, у телефонда гаплашаётганини ҳам унутиб чўзилиб норозилик билдирди.
-Вааай акааааа, бу мени гўрпамку! Оёғим очилиб гитти...
Ундан кейин нима бўлганини тасаввур қилаверинг. Экрандаги кино, орқага кўчди.
-Алё, алё...Вооой, йўк. Қанақа калавот? Кинотеатрдамиз деб аттимку! Анов иностранес гўрпами ўзиники диб..Йўўўўк...донимиман. Маникимаааас, гостинисани гўрпаси...Совукдаааа... Дим совук..Чой иситмади. Чойам гостинисадамас...Алё...алё...
Бечора алё-алёлаганча йиғлаб чиқиб кетди.Орқасидан шериги...Гўрпа юзига отилган иностранес хайрон. У бечорани танимадим, точно бизникиларданмас. Менимча, кино бўлаётгани учун қизиқиб кириб қолган туристлардан эди. Ғала-ғовур тиндию, жойимда ўтира олмадим.
Орқаларидан югуриб чиқдим. Қарасам иккала аёл дилдираб туришибди. Ферузаси юпата олмай халак. Мен аёлни хўжайинига қўнгироқ қилишни ва шу ерга чақиришни айтдим.
-Галаятир... апка.
Бечора ҳам совуқдан , ҳам қўрқувдан тиши -тишига тегмай қалтираяпти. Баттар раҳмим келиб устимдагини узаттим:
-Манг, ўраниб туринг.
У олайиб, қўлимни итариб ташлади:
-Гаракмасей. Шу матах бошима йетти. Ўт гетсин гўрпасия!
Бир оздан сўнг эри етиб келди. Унинг жахли олдида Хиванинг совуғи чепуха экан. Ҳеч кимни эшитай демайди. Уч кишилашиб воқеани аранг тушунтиргунча терлаб кетдик. Ишонмай бир очиқ осмон остидаги кинотеатр, бир рўпарадаги меҳмонхона бир устимдаги кўрпага қарайди. Яхшиямки, кино кўраётганлар томон уч-тўрт мартта мўралаб, гўрпалилар армияси катта эканини кўриб, аранг ховуридан тушди. Кейин ташкилотчиларни обдон "алқаб" хотинини олиб кетди.
Совуқда ташқарида кино қўйманглар баракатопгурлар!
ГЎШТ
Фестиваль меҳмонларидан бири билан тадбирга кетаётсак ДАН ходими тўхтатди.
Қойидани бузмаган бўлсам ҳам бўйинсуниб, машинадан тушдим.
- ...Сиз қайрилиш мумкун бўлмаган жойдан қайрилдингиз.
Шошилиб турганим учун бахслашмадим:
-Яхши, жарима ёзинг, онлайн тўлавораман.
-Онлайн нима қиласиз, живой хал қилаверамиз.
-Хўп, хозир..Фақат камерангиз йўқми?
-Йўқ! Нега сўраяпсиз?
Мен бўйнимдаги фестиваль меҳмонлари илиб юрадиган матохга ишора қилдиб, овозимни ҳиёл пасайтирдим.
-Тўлашга тўлайвераману, ўзингизга гап тегмасмикан? Бўйнимдаги бўйинтуруққа эътибор бердингизми? Салонда яна бир меҳмон ўтирибди. Кинофестиваль меҳмонларимиз.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤29
Шундан сўнггина у лўқ этиб эътибор бериб, ранги ўчиб кетди. Қўлидаги хужжатларимни шошиб қайтариб минғирлади:
- Аввалроқ шундай демайсизми? Сизларни тўхтатишимиз мумкин эмас.
Шошиб рулга ўтирдим. У туширилган деразадан мўралаб хорижлик меҳмон билан қуюқ сўрашиб, оқ йўл тилаб, яна менга айбдорона боқди.
-Кечирасиз, инглизча билмайман. Ўзи бўйнингиздагига нима деб ёзилган. Нотўгрироқ ўқияпман шекилли.
-Нима деб ўқидингиз?
У илжайиб елка қисди:
- "Гўшт" деб ўқибманда.
ЧУВСТВУЙТЕ СЕБЯ КАК ДОМА
Бозорларимизнинг бирида эринмай мева-чеванинг нархини сўраб, суратга олаётган хорижлик меҳмонлардан бирининг кўзлари олайиб, бақириб юборди:
- Ооо, у вас цены как в Европе!
Нима дейишни билмай хўрсиниб турсам, қиммат узумга пули етмаган бир Ватандошимиз синиқ жилмайиб жавоб берди:
-Ҳукуматимиз сахий, меҳмондўст. Европаликлар ўзларини уйидагидек хис қилсин деб, обдон харакат қилишяпти. Лекин ўзимиз ярим кило узумга пул ортиролмаяпмиз.
-Что он сказал?
Рўйи -рост таржима қилмоқчи эдим. Қарасам, изимиздан қолмаётган "укалар"дан бири бақрайиб қараб турибди.
Меҳмонни ўзини фаросати етар деб,
илжайиб, такаллуф қилдим:
-Чувствуйте себя как дома!
Муаззам Иброҳимова
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
- Аввалроқ шундай демайсизми? Сизларни тўхтатишимиз мумкин эмас.
Шошиб рулга ўтирдим. У туширилган деразадан мўралаб хорижлик меҳмон билан қуюқ сўрашиб, оқ йўл тилаб, яна менга айбдорона боқди.
-Кечирасиз, инглизча билмайман. Ўзи бўйнингиздагига нима деб ёзилган. Нотўгрироқ ўқияпман шекилли.
-Нима деб ўқидингиз?
У илжайиб елка қисди:
- "Гўшт" деб ўқибманда.
ЧУВСТВУЙТЕ СЕБЯ КАК ДОМА
Бозорларимизнинг бирида эринмай мева-чеванинг нархини сўраб, суратга олаётган хорижлик меҳмонлардан бирининг кўзлари олайиб, бақириб юборди:
- Ооо, у вас цены как в Европе!
Нима дейишни билмай хўрсиниб турсам, қиммат узумга пули етмаган бир Ватандошимиз синиқ жилмайиб жавоб берди:
-Ҳукуматимиз сахий, меҳмондўст. Европаликлар ўзларини уйидагидек хис қилсин деб, обдон харакат қилишяпти. Лекин ўзимиз ярим кило узумга пул ортиролмаяпмиз.
-Что он сказал?
Рўйи -рост таржима қилмоқчи эдим. Қарасам, изимиздан қолмаётган "укалар"дан бири бақрайиб қараб турибди.
Меҳмонни ўзини фаросати етар деб,
илжайиб, такаллуф қилдим:
-Чувствуйте себя как дома!
Муаззам Иброҳимова
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤20😢8😁1
🌸 Muslima opa-singillarimiz uchun Qur'on va Maxraj darslari
📖 Qur'onni to‘g‘ri va chiroyli o‘qishni istaysizmi?
✨ Darslarimiz tajribali, ijoza sohibasi bo‘lgan ustozalar tomonidan har bir tolibaga alohida yondashuv asosida olib boriladi.
Dars yo‘nalishlari:
🌿 Maxraj
🌿 Tovush
🌿 Hifz
🌿 Tajvid
🌿 Tas'hih
🎗 Individual darslar:
• Haftada 3 kun — 150 000 so‘m (oylik)
• Haftada 6 kun — 300 000 so‘m (oylik)
🌷 Qur'onni to‘g‘ri o‘qishni bugundan boshlang.
Batafsil ma'lumot uchun:👇
@hadmona
Guruhimiz:👇
https://t.me/+5Y6ud9UCFpBkN2Ni
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📖 Qur'onni to‘g‘ri va chiroyli o‘qishni istaysizmi?
✨ Darslarimiz tajribali, ijoza sohibasi bo‘lgan ustozalar tomonidan har bir tolibaga alohida yondashuv asosida olib boriladi.
Dars yo‘nalishlari:
🌿 Maxraj
🌿 Tovush
🌿 Hifz
🌿 Tajvid
🌿 Tas'hih
🎗 Individual darslar:
• Haftada 3 kun — 150 000 so‘m (oylik)
• Haftada 6 kun — 300 000 so‘m (oylik)
🌷 Qur'onni to‘g‘ri o‘qishni bugundan boshlang.
Batafsil ma'lumot uchun:👇
@hadmona
Guruhimiz:👇
https://t.me/+5Y6ud9UCFpBkN2Ni
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤6
OʻTKINCHI DUNYO
MUALLIF: NODIRA QOSIMOVA
muallif ruhsatsız koʻchirib olish va ijro qilish taqiqlanadi 🛑
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
MUALLIF: NODIRA QOSIMOVA
muallif ruhsatsız koʻchirib olish va ijro qilish taqiqlanadi 🛑
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤35👏15😁3⚡2🔥1
#Уткинчи_дунё
#No_193
#муаллиф_Қосимова_Нодира
Тун оғиб борарди, Розия боласини йиғлашидан уйғониб кетди. Хар не қилсада, боласини овута олмасди, қорни оч бола Розияни сутига тўймасди. Розияни қорни хам очиб кетган эди.
Яна дарвоза қўнғироғини чалишга тушди.
—Дадаси боядан бери дарвоза қўнғироғи чалиняпти.
Каромат ёнида ухлаётган, Салимни туртди.
—Кечасида ким бўлиши мумкин?
Салим кўзини ишқалаб ўрнидан туриб, устига ҳалатини илди.
—Сизга ким керак?
Кечасида ёш бола билан, нима қилиб юрибсиз?
Салим Розияга қараб хайрон бўлди.
—Дадажон, бу сизни набирангиз.
Розия болани Салимни қўлига бериб, холсиз ўтириб қолди.
—Нима? Набирам?
Салим қуйиб қўйгандай, ўғлига ўхшайдиган болага қараб қотиб қолди.
—Ким экан дадаси?
Ичкаридан Каромат чиқди.
—Ялмоғиз, бу ерда нима қиляпсан?
Кароматни фиғони фалакка етди.
—Илтимос борар жойимиз йўқ. Ахир сизларни набирангизку?
Болани кўтариб қотиб турган Салимга қараб ёлворди.
—Болани ўлган деган эдингку?
Салим, Кароматга нафрат билан қаради.
—Дадаси, бу яхши аёл эмас. Уйга киритмайман буни...
Каромат, қўрққанидан зўрға гапирди
—Набирасини кўчада қолдирадиган эркак эмасман. Ичкарига киринг.
Салим болани олиб ичкарига кириб кетди.
—Дадаси, бу нима қилганингиз?
Ахир бу никоҳсиз туғилган харомику..
—Ўчир овозингни...
Мени набирам хақида гапиряпсан. Эртага домлани чақирамиз, никоҳ ўқиб қўяди набирам мени кўз олдимда катта бўлади.
Сен мени кетимдан пойлаб юргунча, ўғлингни пойламабсамда.
Битта аёлни оиласини бузиб, хомиладор қилиб туғдириб қўйгунча қаерга қарадинг.
Салим, Кароматга нафрат билан қаради.
Розия индамай ичкарига кириб, бошини эгиб турарди.
—Қизим, болани олиб ичкарига киринг. Эртага бафуржа гаплашиб оламиз. Анави хона бўш.
Салим, рўпарадаги хонани кўрсатди.
—Рахмат сизга.
Розияни қўллари қалтираб, болани олди.
Салимни сири ва савлатидан бироз чўчиб кўзларига қаради.
—Кечиринг, мен хаётим бундай бўлишини хохламаган эдим.
Розия секин гапирди
—Беайб парвардигор. Ичкарига олиб киринг болани.
—Дадаси махалла нима дейди?
Каромат зинага ўтириб дийдоёни бошлади.
—Махаллада, бўладиганинг бўлиб бўлди. Махаллада шарманда бўлиб улгургансан, энди бу ох вохинг бекор.
Салим хонасига кириб кетди.
💫💫💫💫
—Ўзига келмаяптику доктор?
Мунира, Латофатга қараётган докторга гапирди.
—Сабр қиламиз. Ўсимта тобора катталашмоқда, қимирлатиб бўлмайди. Четдан келган шифокорларга кўрсатдим, ўзига келгач бир қатор текшириб, операция қилиб ўсимтани олиб ташлашга келишдик.
—Яхши, демак олиб ташласа, узоқроқ яшаш эхтимоли катта шундайми?
—Албатта, қўлимиздан келган хамма ишни қиламиз. Режимни сақлаб даволаймиз.
—Бу қандай пайдо бўлган?
—Боши қаттиқ лат еган, у ерда сув тўпланган кейинчалик у ўсимтага айланган.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
#No_193
#муаллиф_Қосимова_Нодира
Тун оғиб борарди, Розия боласини йиғлашидан уйғониб кетди. Хар не қилсада, боласини овута олмасди, қорни оч бола Розияни сутига тўймасди. Розияни қорни хам очиб кетган эди.
Яна дарвоза қўнғироғини чалишга тушди.
—Дадаси боядан бери дарвоза қўнғироғи чалиняпти.
Каромат ёнида ухлаётган, Салимни туртди.
—Кечасида ким бўлиши мумкин?
Салим кўзини ишқалаб ўрнидан туриб, устига ҳалатини илди.
—Сизга ким керак?
Кечасида ёш бола билан, нима қилиб юрибсиз?
Салим Розияга қараб хайрон бўлди.
—Дадажон, бу сизни набирангиз.
Розия болани Салимни қўлига бериб, холсиз ўтириб қолди.
—Нима? Набирам?
Салим қуйиб қўйгандай, ўғлига ўхшайдиган болага қараб қотиб қолди.
—Ким экан дадаси?
Ичкаридан Каромат чиқди.
—Ялмоғиз, бу ерда нима қиляпсан?
Кароматни фиғони фалакка етди.
—Илтимос борар жойимиз йўқ. Ахир сизларни набирангизку?
Болани кўтариб қотиб турган Салимга қараб ёлворди.
—Болани ўлган деган эдингку?
Салим, Кароматга нафрат билан қаради.
—Дадаси, бу яхши аёл эмас. Уйга киритмайман буни...
Каромат, қўрққанидан зўрға гапирди
—Набирасини кўчада қолдирадиган эркак эмасман. Ичкарига киринг.
Салим болани олиб ичкарига кириб кетди.
—Дадаси, бу нима қилганингиз?
Ахир бу никоҳсиз туғилган харомику..
—Ўчир овозингни...
Мени набирам хақида гапиряпсан. Эртага домлани чақирамиз, никоҳ ўқиб қўяди набирам мени кўз олдимда катта бўлади.
Сен мени кетимдан пойлаб юргунча, ўғлингни пойламабсамда.
Битта аёлни оиласини бузиб, хомиладор қилиб туғдириб қўйгунча қаерга қарадинг.
Салим, Кароматга нафрат билан қаради.
Розия индамай ичкарига кириб, бошини эгиб турарди.
—Қизим, болани олиб ичкарига киринг. Эртага бафуржа гаплашиб оламиз. Анави хона бўш.
Салим, рўпарадаги хонани кўрсатди.
—Рахмат сизга.
Розияни қўллари қалтираб, болани олди.
Салимни сири ва савлатидан бироз чўчиб кўзларига қаради.
—Кечиринг, мен хаётим бундай бўлишини хохламаган эдим.
Розия секин гапирди
—Беайб парвардигор. Ичкарига олиб киринг болани.
—Дадаси махалла нима дейди?
Каромат зинага ўтириб дийдоёни бошлади.
—Махаллада, бўладиганинг бўлиб бўлди. Махаллада шарманда бўлиб улгургансан, энди бу ох вохинг бекор.
Салим хонасига кириб кетди.
💫💫💫💫
—Ўзига келмаяптику доктор?
Мунира, Латофатга қараётган докторга гапирди.
—Сабр қиламиз. Ўсимта тобора катталашмоқда, қимирлатиб бўлмайди. Четдан келган шифокорларга кўрсатдим, ўзига келгач бир қатор текшириб, операция қилиб ўсимтани олиб ташлашга келишдик.
—Яхши, демак олиб ташласа, узоқроқ яшаш эхтимоли катта шундайми?
—Албатта, қўлимиздан келган хамма ишни қиламиз. Режимни сақлаб даволаймиз.
—Бу қандай пайдо бўлган?
—Боши қаттиқ лат еган, у ерда сув тўпланган кейинчалик у ўсимтага айланган.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤51👍15👏3😢2
#Уткинчи_дунё
#No_194
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Ассалому алайкум дадажон.
Мунира, Содиқга қўнғироқ қилди
—Ваалайкум ассалом гўзалим.
Кейифатинг йўқ тинчликми?
—Дадажон, вақтингиз борми?
—Нега тинчликми?
—Шифохонага келинг дадажон.
—Ўзинг яхшимисан, албатта бораман қизим.
—Мен яхшиман дадажон. Фақат тезроқ келинг.
—Хозир етиб бораман қизим.
Содиқ телефонни ўчириб тез йўлга отланди.
—Тинчликми дадаси?
Нур пешвоз чиқди
—Мунира қўнғироқ қилди, негадир кайфияти йўқ.
—Дадаси бугун Мунисани кўришга бормоқчи эдим.
—Майли пул қаерда эканини биласан. Яхши нарса қилиб бориб кўриб кел, хохласанг хайдовчини чақирсанг олиб боради.
—Хўп бўлади. Бориб тинч эканини айтиб қўйинг, мен хавотирда ўтирмай.
—Хўп, майли яхши ўтиринглар.
💫💫💫💫
—Дадамга қўпол гапирма, хали индамадим.
Хўп деб қўй қутиласан, иккита одам олиб келамиз, хамма ишни қилиб кетишади.
Дадасини кузатиб қайтган, Аббос Мунисага жахл қилди
—Менга жахл қилишингиз ноўрин.
Чунки мен, хақ гапни айтдим. Эркак киши аёл кишини ишига аралашмайди, мана сиз аралашмайсизку.
—Дадамни феъли шундай. Роса покиза одам, сен йўқ пайтинг ўзимизга қилдирган хамма ишни. Хатто ўзи ҳам уйларни тозалар эди, сен шуни негатиф тушунмай, яхши томондан қара. Хўп де бошқа гапга ўтма.
—Хўп, хўп десам мендан нима кетди, тез орада бу уйдан кетаман.
Чет элга кетаман, ўз ишимни ўша ерда давом этаман.
Муниса, хаёлга берилиб кетди.
—Орзуга айб йўқ. Сени хеч қаерга қўйиб юбормайман. Бу гапни бошқа гапирма.
—Кўрамиз хали..
Муниса, халихам ўша ахволда гапирди
—Ойи қаерда?
Аббосни саволи, Мунисани хаёлини бузди.
—Бувижонингизни кўришга бормаганига анча бўлган экан.
—Зўрку, демак ёлғизмиз?
Аббос Мунисага яқинлашди.
—Синглингиз уйда.
Муниса ортга юрди.
—Синглимни репититорга ташлаб келяпман.
Аббос Мунисани даст кўтариб олди.
—Ахмоқ, қўйиб юборинг...
Илтимос менга тегманг
Муниса оёқларини типирчилатиб, бақиришга тушди
—Энди қўлимдан чиқишга уринма, неча кундан буён мени қийнайсан. Ўзингни олиб қочасан..
Аббос хонасига олиб кириб, диванга Мунисани ташлади.
—Яқинлашсангиз ўлдираман..
Муниса тезда ўтириб олди.
—Ўлдир..
Аббос Мунисани олдига ўтириб, тобора яқинлаша бошлади.
—Керак бўлса ўлдираман ха...
Лабида хис қилган қайноқ тафтдан тўхтаб қолди. Кўзларини катта очди.
—Ундай қилманг илтимос.
Муниса Аббосни ўзидан итарди.
—Мени хохламайсанми?
Мени севмайсанми?
Аббос, Мунисани елкасидан ушлаб, ўзига тортиб кўзларига қаради.
Муниса нима дейишни билмай, жим эди.
—Мен сени севаман, сени хохлайман, бир марта қилган хатойимни кечира олмайсанми?
Мен сенсиз яшай олмайман, кўзларимга боқ ва керак эмассиз де..
—Йўқ, кераксиз. Мени кечиринг.
Муниса Аббосни махкам қучоқлаб олди
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
#No_194
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Ассалому алайкум дадажон.
Мунира, Содиқга қўнғироқ қилди
—Ваалайкум ассалом гўзалим.
Кейифатинг йўқ тинчликми?
—Дадажон, вақтингиз борми?
—Нега тинчликми?
—Шифохонага келинг дадажон.
—Ўзинг яхшимисан, албатта бораман қизим.
—Мен яхшиман дадажон. Фақат тезроқ келинг.
—Хозир етиб бораман қизим.
Содиқ телефонни ўчириб тез йўлга отланди.
—Тинчликми дадаси?
Нур пешвоз чиқди
—Мунира қўнғироқ қилди, негадир кайфияти йўқ.
—Дадаси бугун Мунисани кўришга бормоқчи эдим.
—Майли пул қаерда эканини биласан. Яхши нарса қилиб бориб кўриб кел, хохласанг хайдовчини чақирсанг олиб боради.
—Хўп бўлади. Бориб тинч эканини айтиб қўйинг, мен хавотирда ўтирмай.
—Хўп, майли яхши ўтиринглар.
💫💫💫💫
—Дадамга қўпол гапирма, хали индамадим.
Хўп деб қўй қутиласан, иккита одам олиб келамиз, хамма ишни қилиб кетишади.
Дадасини кузатиб қайтган, Аббос Мунисага жахл қилди
—Менга жахл қилишингиз ноўрин.
Чунки мен, хақ гапни айтдим. Эркак киши аёл кишини ишига аралашмайди, мана сиз аралашмайсизку.
—Дадамни феъли шундай. Роса покиза одам, сен йўқ пайтинг ўзимизга қилдирган хамма ишни. Хатто ўзи ҳам уйларни тозалар эди, сен шуни негатиф тушунмай, яхши томондан қара. Хўп де бошқа гапга ўтма.
—Хўп, хўп десам мендан нима кетди, тез орада бу уйдан кетаман.
Чет элга кетаман, ўз ишимни ўша ерда давом этаман.
Муниса, хаёлга берилиб кетди.
—Орзуга айб йўқ. Сени хеч қаерга қўйиб юбормайман. Бу гапни бошқа гапирма.
—Кўрамиз хали..
Муниса, халихам ўша ахволда гапирди
—Ойи қаерда?
Аббосни саволи, Мунисани хаёлини бузди.
—Бувижонингизни кўришга бормаганига анча бўлган экан.
—Зўрку, демак ёлғизмиз?
Аббос Мунисага яқинлашди.
—Синглингиз уйда.
Муниса ортга юрди.
—Синглимни репититорга ташлаб келяпман.
Аббос Мунисани даст кўтариб олди.
—Ахмоқ, қўйиб юборинг...
Илтимос менга тегманг
Муниса оёқларини типирчилатиб, бақиришга тушди
—Энди қўлимдан чиқишга уринма, неча кундан буён мени қийнайсан. Ўзингни олиб қочасан..
Аббос хонасига олиб кириб, диванга Мунисани ташлади.
—Яқинлашсангиз ўлдираман..
Муниса тезда ўтириб олди.
—Ўлдир..
Аббос Мунисани олдига ўтириб, тобора яқинлаша бошлади.
—Керак бўлса ўлдираман ха...
Лабида хис қилган қайноқ тафтдан тўхтаб қолди. Кўзларини катта очди.
—Ундай қилманг илтимос.
Муниса Аббосни ўзидан итарди.
—Мени хохламайсанми?
Мени севмайсанми?
Аббос, Мунисани елкасидан ушлаб, ўзига тортиб кўзларига қаради.
Муниса нима дейишни билмай, жим эди.
—Мен сени севаман, сени хохлайман, бир марта қилган хатойимни кечира олмайсанми?
Мен сенсиз яшай олмайман, кўзларимга боқ ва керак эмассиз де..
—Йўқ, кераксиз. Мени кечиринг.
Муниса Аббосни махкам қучоқлаб олди
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤45👍16🥰4🐳1
#Уткинчи_дунё
#No_195
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Ассалому алайкум Нур опа яхшимисиз?
Муниса телефонига тинмай келган қўнғироққа истамайгина жавоб берди.
—Ваалайкум ассалом, қизим яхшимисиз?
—Рахмат яхши.
Муниса очиқ елкасини ёпиб, Аббосга жим ишорасини қилди.
—Дадам, укам яхшими?
—Ха яхши, ойижонингиз уйдами?
—Бувижонни кўришга кетганди, тинчликми?
—Шунақами? Ха тинчлик бугун сизни бир кўриб келай дегандим.
—Келаверинг..
Муниса соғинч билан гапирди
—Эртага қудам келса бораман, йўқлигида бориш ноқулай.
—Укамни хам олиб келинг, соғиндим.
—Майли куёвимга салом айтинг, эртага кўришгунча.
—Сиз хам дадамга салом айтинг.
Муниса телефонни ўчириб, елкасидан тинмай ўпаётган Аббосга норози қаради.
—Одам гаплашяпти хам демайсиз.
Мунисани лаблари чўчайиб гапирди
—Бундай пайтда, телефонни ўчириб қўяди, хеч ким безовта қилмаслиги учун.
Аббос Мунисани кўйлагини тугмасини биттама битта бўшата бошлади.
💫💫💫💫
—Дадажон...
Мунира, Содиқ келиши билан қучоқлаб йиғлаб юборди.
—Тинчликми қизим.
Содиқ хам қучди.
—Дада, мени кечиринг. Сизга берган сўзимдан чиқа олмадим.
—Очиқроқ гапир қизим.
Содиқ Мунирани ўзига қаратди.
—Юринг, сизга бир нима кўрсатмоқчиман.
Мунира Содиқни қўлидан ушлаб, реакция бўлимига етаклади.
—Бу ерда нима қиламиз?
Содиқни хавотири ошди.
—Киринг..
Мунира, эшикни очиб Содиққа қаради.
Содиқ оғир қадамлар билан, ичкарига кирди.
Кирдию, хушсиз апарат уланган Латофатни кўриб қотиб қолди.
—Ахир, бу ..
—Ха дадажон. Ойим оғир касал, қанча умри қолган билмаймиз..
Мунира йиғлаб гапирди
—Унга нима бўлибди?
Содиқ, тез бориб Латофатни қўлидан тутди.
—Саратонга чалинган..
—Нима?
Содиқни кўзлари ёшланди.
—Дадажон, ойим шунча пайтдан бери қариялар уйида экан. Хатто Мунисани тўйига хам келибди, мен ношуд пайқамабман.
—Ўзингни айблама қизим. Бу хаммаси Оллоҳни иродаси
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
#No_195
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Ассалому алайкум Нур опа яхшимисиз?
Муниса телефонига тинмай келган қўнғироққа истамайгина жавоб берди.
—Ваалайкум ассалом, қизим яхшимисиз?
—Рахмат яхши.
Муниса очиқ елкасини ёпиб, Аббосга жим ишорасини қилди.
—Дадам, укам яхшими?
—Ха яхши, ойижонингиз уйдами?
—Бувижонни кўришга кетганди, тинчликми?
—Шунақами? Ха тинчлик бугун сизни бир кўриб келай дегандим.
—Келаверинг..
Муниса соғинч билан гапирди
—Эртага қудам келса бораман, йўқлигида бориш ноқулай.
—Укамни хам олиб келинг, соғиндим.
—Майли куёвимга салом айтинг, эртага кўришгунча.
—Сиз хам дадамга салом айтинг.
Муниса телефонни ўчириб, елкасидан тинмай ўпаётган Аббосга норози қаради.
—Одам гаплашяпти хам демайсиз.
Мунисани лаблари чўчайиб гапирди
—Бундай пайтда, телефонни ўчириб қўяди, хеч ким безовта қилмаслиги учун.
Аббос Мунисани кўйлагини тугмасини биттама битта бўшата бошлади.
💫💫💫💫
—Дадажон...
Мунира, Содиқ келиши билан қучоқлаб йиғлаб юборди.
—Тинчликми қизим.
Содиқ хам қучди.
—Дада, мени кечиринг. Сизга берган сўзимдан чиқа олмадим.
—Очиқроқ гапир қизим.
Содиқ Мунирани ўзига қаратди.
—Юринг, сизга бир нима кўрсатмоқчиман.
Мунира Содиқни қўлидан ушлаб, реакция бўлимига етаклади.
—Бу ерда нима қиламиз?
Содиқни хавотири ошди.
—Киринг..
Мунира, эшикни очиб Содиққа қаради.
Содиқ оғир қадамлар билан, ичкарига кирди.
Кирдию, хушсиз апарат уланган Латофатни кўриб қотиб қолди.
—Ахир, бу ..
—Ха дадажон. Ойим оғир касал, қанча умри қолган билмаймиз..
Мунира йиғлаб гапирди
—Унга нима бўлибди?
Содиқ, тез бориб Латофатни қўлидан тутди.
—Саратонга чалинган..
—Нима?
Содиқни кўзлари ёшланди.
—Дадажон, ойим шунча пайтдан бери қариялар уйида экан. Хатто Мунисани тўйига хам келибди, мен ношуд пайқамабман.
—Ўзингни айблама қизим. Бу хаммаси Оллоҳни иродаси
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
👍36❤26🔥19🥰4😢3🤔1😍1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
0️⃣6️⃣〰️0️⃣7️⃣〰️2️⃣0️⃣2️⃣6️⃣
💙Ассалому алайкум ва
рахматуллоху ва баракатуҳ
💓ДУШАНБА ТОНГИНГИЗ МУБОРАК БЎЛСИН !
💐Асрга татисин, ҳар бир онингиз,
🌷Омад билан бошлансин, отган
тонгингиз.
💙Сизга омад тилайман, арзийсиз
шунга,
🌷Бебаҳосиз, ўхшамайсиз,
асло ҳеч кимга...
💕Кунингиз Хайрли ўтсин
🌸БАХТ ВА САОДАТ
💕Хамиша ҳамрохингиз бўлсин!!!
🌷🌷🌷🌷
Яқинларга Улашинг.. 🌸
Каналимизга обуна
бўлинг👇💖
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
💙Ассалому алайкум ва
рахматуллоху ва баракатуҳ
💓ДУШАНБА ТОНГИНГИЗ МУБОРАК БЎЛСИН !
💐Асрга татисин, ҳар бир онингиз,
🌷Омад билан бошлансин, отган
тонгингиз.
💙Сизга омад тилайман, арзийсиз
шунга,
🌷Бебаҳосиз, ўхшамайсиз,
асло ҳеч кимга...
💕Кунингиз Хайрли ўтсин
🌸БАХТ ВА САОДАТ
💕Хамиша ҳамрохингиз бўлсин!!!
🌷🌷🌷🌷
Яқинларга Улашинг.. 🌸
Каналимизга обуна
бўлинг👇💖
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤1
АССАЛОМУ АЛАЙКУМ
Қадри баландларим , қаддингиздан ўргилайин .
Ҳамма зўрми . Бугунги биринчи иш кунини бошлаб олдингизми .
Ажойиб кунааа . Тошкент осмони тип тиниқ . Зарра ғубор йўқ , худди ойнадек .
Ҳур ҳур шабада эсиб турибди . Аммо кўчага юрсангиз яхшигина иссиқ .
Шу иссиқ кунларда соғлиғингизни асранг азизларим . Соғлик биринчи ўринда . Ҳам моддий , ҳам маънавий , ҳам руҳий босим бералиган беморликлардан асрасин аллоҳим .
Шифо Аллохдан Ўзи қўлласин хар биримизни , панохида асрасин илохим .
Бугунги кунингиз , хайрли ва хотиржамликда ўтсин .
Бугун манга дам мезза , шунинг учун салом бериб келишга хам кечикдим , узр мехрлиларим .
Ҳар доимгидек ШАХЗОДАнгиз сиз билан бирга 😘
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Қадри баландларим , қаддингиздан ўргилайин .
Ҳамма зўрми . Бугунги биринчи иш кунини бошлаб олдингизми .
Ажойиб кунааа . Тошкент осмони тип тиниқ . Зарра ғубор йўқ , худди ойнадек .
Ҳур ҳур шабада эсиб турибди . Аммо кўчага юрсангиз яхшигина иссиқ .
Шу иссиқ кунларда соғлиғингизни асранг азизларим . Соғлик биринчи ўринда . Ҳам моддий , ҳам маънавий , ҳам руҳий босим бералиган беморликлардан асрасин аллоҳим .
Шифо Аллохдан Ўзи қўлласин хар биримизни , панохида асрасин илохим .
Бугунги кунингиз , хайрли ва хотиржамликда ўтсин .
Бугун манга дам мезза , шунинг учун салом бериб келишга хам кечикдим , узр мехрлиларим .
Ҳар доимгидек ШАХЗОДАнгиз сиз билан бирга 😘
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤13👍1
👆👆👆👆 аввалги қисмлар
#БЕДОР_ТУЙҒУЛАР
17- ҚИСМ
Мадинани йўқлаётган эди.
Мадина юз- қўлини ювмасдан гаплашишга истиҳола қилди. У дарровда ўрнидан турди-ю , ётоқ кийимларини алмаштириб , ташқарига отилди .
Мадина хонасига қайтганда "Қабул қилинмаган қўнғироқ"лар сони беш нафарга етган экан . Мадина ўзини йўқлаган рақамга қайтиб қўнғироқ қилар экан , соатга қарашни унутмади. Соат еттидан ўн икки минут ўтибди.
Мадинанинг телефонидан гудок кетиши билан алоқа тикланди :
- Ассалому алайкум , Садоқат опа ! Мени йўқлаганмидингиз ? Узр қўнғироғингизга вақтида жавоб қайтара олмадим.
- Мадина , ваалейкум ассалом,- Садоқат опа ортиқча тафсилотларга берилиб ўтирмади,- қизим , бугун дарсингиз йўқ биламан . Аммо мактабга келиб Рихсихоннинг дарсларига қараб тура оласизми деб безовта қилаётгандим. У кеча кичкинтойини эмлатган экан, шунга боласининг иссиғи дам- бадам чиқиб - тушаётганмиш . Эрталаб қўнғироқ қилди. Насиб қилса боласи тезда тузалади , шунга бир кун минг кун бўлмас Рихсихон овора бўлиб касаллик варақаси очтириб юрмасин. Бир- бировингларда қолиб кетмас . Ўзиям ойликда рози қиларман деди.
- Вой бу нима деганингиз , Садоқат опа ?! Мени унақа хафа қилманглар Кунларига бир ярасам ярабманда опамнинг ? Мен тезда орада мактабда бўламан .
Мадина шошилиб кийина бошлади .
У Раҳбар аяга вазиятни тушунтириб чиқиб кетаётган эди , ая унинг йўлини шарт тўсди :
- Тонгги насибангни ташлаб кетма . Бир пиёла чой ичиб ол. Мактаб икки қадам бўлса. Дарсингга бемалол улгурасан ҳали...
* * *
Рихсихон технология фанидан дарс берар эди. Биринчи , иккинчи соатда унинг дарси 6-"А" синфида экан. Мадина олтинчи синфларда кимё фани ўтилмаганлиги учун бугун бу синфга илк бор дарсга кириши эди :
- Ассааааломуууу алайкум , азиз устоооз !
Синф ўқувчилари Мадинани самимий қарши олишган бўлишса- да , аммо Рихсихонни интиқлик билан кутишаётганлиги юз- кўзларидан аён эди. Улар кўнглидагиларни яшириб ўтиришмади:
- Устоооз, Рихсихон Дониёровна бугун парта қаторлари бўйича мусобақа ўтказмоқчи эдилар.
- Қандай мусобақа ? Тушунтириб айтингларчи ?
- Биз сомса тугиш ва уни пишириш бўйича мусобақалашмоқчи эдик . Шунга барча маҳсулотларни олиб келган эдик,- деди биринчи қаторда ўтирган қиз .
- Пишириш? - ҳайрон бўлиб сўради Мадина.
- Ҳаа , - деди ўзини Асолат деб таништирган қиз ,- нариги кичик хонада печь бор. Уни Учқун Шавкатович Рихсихон опага ўтган йили тумандаги танловда ғолиб бўлганлари учун совға қилганлар . Устоз эса ўша печни шу ерда дарсда фойдаланиш учун қолдиргандилар . Биз бешинчи синфдан бери печда анча нарса пиширдик .
- Зўр- ку , - деди Мадина завқланиб , қани вақтни ўтказмайлик унда. Масаллиқларингизни олиб келинг-чи , мен ҳам мусобақада қатнашаман ... Озроқ масаллиқ қарз қилиб турасизлар- да майлими ?
- Тушунмадик , устоз , сиз қанақа қилиб қатнашасиз мусобақада ?
- Мен сизлардан сал аввал иш бошлайман . Хамир қиламан , ёяман , тугаман . Сизлар эса менга қараб такрорлайсиз , бўладими ? - изоҳ берди Мадина , - фақат тугишда ўзингиз ҳоҳлаганча бор фантазиянгизни ишга солишингиз мумкин . Бўладими ?!
- Бўлади , устоз! Зўр ...
Мадина улар билан бирга иш бошлади . Хамирни қориб , тиндириб қўйгач , ўқувчилар артиб тозалаган картошкани ингичка қилиб тўғрай бошлади:
- Картошка ҳақида бир нималар айтиб берайми , эшитасизларми ? - деб сўраган Мадина улардан тасдиқ ишорасини олгач,иш қила туриб дона- дона гапира кетди,- ҳозир таомларимизни картошкасиз ҳеч тасаввур қила олмаймиз - а ? У кундалик рационимиздаги энг фаол маҳсулотлар кучли бешталигида туради десам нотўғри бўлмаса керак- ов . Мана сиз. Ўзингиз бир эслаб кўринг-чи ?! Рўзғорда картошкамиз тугаб қолса гўёки уйимизда ҳеч нарса қолмагандек туюлади. Картошкани бекорга иккинчи нон дейишмаган-да. Менинг катта бувим, яни бувимнинг оналари гапириб берар эдилар . Бунгаям анча йил бўлиб кетди ҳозир .Улар ёшликларида картошка ишлатмас эдик дердилар. Картошка бизга кейинроқ кириб келган экан.
@Хазон Резги /46
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
#БЕДОР_ТУЙҒУЛАР
17- ҚИСМ
Мадинани йўқлаётган эди.
Мадина юз- қўлини ювмасдан гаплашишга истиҳола қилди. У дарровда ўрнидан турди-ю , ётоқ кийимларини алмаштириб , ташқарига отилди .
Мадина хонасига қайтганда "Қабул қилинмаган қўнғироқ"лар сони беш нафарга етган экан . Мадина ўзини йўқлаган рақамга қайтиб қўнғироқ қилар экан , соатга қарашни унутмади. Соат еттидан ўн икки минут ўтибди.
Мадинанинг телефонидан гудок кетиши билан алоқа тикланди :
- Ассалому алайкум , Садоқат опа ! Мени йўқлаганмидингиз ? Узр қўнғироғингизга вақтида жавоб қайтара олмадим.
- Мадина , ваалейкум ассалом,- Садоқат опа ортиқча тафсилотларга берилиб ўтирмади,- қизим , бугун дарсингиз йўқ биламан . Аммо мактабга келиб Рихсихоннинг дарсларига қараб тура оласизми деб безовта қилаётгандим. У кеча кичкинтойини эмлатган экан, шунга боласининг иссиғи дам- бадам чиқиб - тушаётганмиш . Эрталаб қўнғироқ қилди. Насиб қилса боласи тезда тузалади , шунга бир кун минг кун бўлмас Рихсихон овора бўлиб касаллик варақаси очтириб юрмасин. Бир- бировингларда қолиб кетмас . Ўзиям ойликда рози қиларман деди.
- Вой бу нима деганингиз , Садоқат опа ?! Мени унақа хафа қилманглар Кунларига бир ярасам ярабманда опамнинг ? Мен тезда орада мактабда бўламан .
Мадина шошилиб кийина бошлади .
У Раҳбар аяга вазиятни тушунтириб чиқиб кетаётган эди , ая унинг йўлини шарт тўсди :
- Тонгги насибангни ташлаб кетма . Бир пиёла чой ичиб ол. Мактаб икки қадам бўлса. Дарсингга бемалол улгурасан ҳали...
* * *
Рихсихон технология фанидан дарс берар эди. Биринчи , иккинчи соатда унинг дарси 6-"А" синфида экан. Мадина олтинчи синфларда кимё фани ўтилмаганлиги учун бугун бу синфга илк бор дарсга кириши эди :
- Ассааааломуууу алайкум , азиз устоооз !
Синф ўқувчилари Мадинани самимий қарши олишган бўлишса- да , аммо Рихсихонни интиқлик билан кутишаётганлиги юз- кўзларидан аён эди. Улар кўнглидагиларни яшириб ўтиришмади:
- Устоооз, Рихсихон Дониёровна бугун парта қаторлари бўйича мусобақа ўтказмоқчи эдилар.
- Қандай мусобақа ? Тушунтириб айтингларчи ?
- Биз сомса тугиш ва уни пишириш бўйича мусобақалашмоқчи эдик . Шунга барча маҳсулотларни олиб келган эдик,- деди биринчи қаторда ўтирган қиз .
- Пишириш? - ҳайрон бўлиб сўради Мадина.
- Ҳаа , - деди ўзини Асолат деб таништирган қиз ,- нариги кичик хонада печь бор. Уни Учқун Шавкатович Рихсихон опага ўтган йили тумандаги танловда ғолиб бўлганлари учун совға қилганлар . Устоз эса ўша печни шу ерда дарсда фойдаланиш учун қолдиргандилар . Биз бешинчи синфдан бери печда анча нарса пиширдик .
- Зўр- ку , - деди Мадина завқланиб , қани вақтни ўтказмайлик унда. Масаллиқларингизни олиб келинг-чи , мен ҳам мусобақада қатнашаман ... Озроқ масаллиқ қарз қилиб турасизлар- да майлими ?
- Тушунмадик , устоз , сиз қанақа қилиб қатнашасиз мусобақада ?
- Мен сизлардан сал аввал иш бошлайман . Хамир қиламан , ёяман , тугаман . Сизлар эса менга қараб такрорлайсиз , бўладими ? - изоҳ берди Мадина , - фақат тугишда ўзингиз ҳоҳлаганча бор фантазиянгизни ишга солишингиз мумкин . Бўладими ?!
- Бўлади , устоз! Зўр ...
Мадина улар билан бирга иш бошлади . Хамирни қориб , тиндириб қўйгач , ўқувчилар артиб тозалаган картошкани ингичка қилиб тўғрай бошлади:
- Картошка ҳақида бир нималар айтиб берайми , эшитасизларми ? - деб сўраган Мадина улардан тасдиқ ишорасини олгач,иш қила туриб дона- дона гапира кетди,- ҳозир таомларимизни картошкасиз ҳеч тасаввур қила олмаймиз - а ? У кундалик рационимиздаги энг фаол маҳсулотлар кучли бешталигида туради десам нотўғри бўлмаса керак- ов . Мана сиз. Ўзингиз бир эслаб кўринг-чи ?! Рўзғорда картошкамиз тугаб қолса гўёки уйимизда ҳеч нарса қолмагандек туюлади. Картошкани бекорга иккинчи нон дейишмаган-да. Менинг катта бувим, яни бувимнинг оналари гапириб берар эдилар . Бунгаям анча йил бўлиб кетди ҳозир .Улар ёшликларида картошка ишлатмас эдик дердилар. Картошка бизга кейинроқ кириб келган экан.
@Хазон Резги /46
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤27👍10
#БЕДОР_ТУЙҒУЛАР
Картошка дастлаб Америкадан Европага , Европадан эса Россияга кириб келган . Картошка кириб келган давр Пётр 1 нинг ҳукмдорлик қилган , яъни 17 -аср охирлари 18 - асрнинг бошлари бўлган даври бўлган. Энг қизиғи ўша вақтда картошканинг егулик эканлигини билмасдан фақат гули учун манзарали ўсимлик сифатида экишган экан . Тувакларда ўстирилган картошканинг гули боярлар камзулининг кўкрак чўнтагига тақилган , оқбилак аёллар эса шляпаларига зийнат сифатида қадашган экан . Бора - бора авом халқ унинг тугунакларидан хушхўр таом тайёрласа бўлишини билиб қолгач, картошкани кўпайтира бошлашган экан. Бизнинг юртимизга эса картошка Россиядан кириб келган. Ана шунақа болалар.
- Устоз , менинг додамнинг айтишлари бўйича ипак қурти Хитойдан тарқалган экан. Улар қимматбаҳо ипак олиш мумкин бўлган бу жониворларни бошқа мамлакатларга чиқариб юбормаслик учун жон- жаҳдлари билан обдон тиришишган экан ,аммо битта савдогар йўлини қилиб ипак қуртини бошқа юртларга тарқалишга сабабчи бўлган экан . У- чи , ўша қуртларни ҳассасини ўйиб , ўша ҳассанинг ичида олиб чиқишни уддасидан чиққан экан,- дея сўзлай кетди ўзини Раънохонман дея таништирган қиз .
Шу пайт бир ўқувчи кулиб юборди. Мадина пиёз тўғрай туриб унга савол ташлади :
- Нимага кулаяпсан ? Биз ҳам кулайлик...
- Раънохон хитойликлар ҳақида гапирганига битта гап ёдимга тушиб кетди. Тўғрироғи латифа. Айтиб берайми ?
- Майли эшитамиз ,- деди Мадина
- Бу латифани битта қизиқчи қайсидир каналда айтиб берувди. Кимлиги эсимда йўқ.
Бир йигит дўстига дебди :
- Хитойликлар ҳамма нарсани ейишар эмиш , фақат осмонда учадиганлардан самолётни , сувда сузадиганлардан пароходни , ерда юрадиганлар ичида поезддан ташқари. Қимирлаган нимаики жонзот бор-ки , ҳаммасини еб кетишаверар экан .
Шунда дўсти сўрабди :
- Агар уларга қимирламайдиган нарса учраб қолса-чи ?
-Унда ўша нарсани қимирлатиб қўйишаркан- де, кейин еб кетишаверар экан ...
Бутун синф кулиб юборди .
Мадина ҳам бошида кулимсиради, сўнг жиддийлашганча ҳалиги ўқувчига дакки берган бўлди :
- Қўй-эй, иккинчи бунақа латифа айтма . Одамларнинг устидан кулган бўлиб қолаяпмиз . Майли ҳар кимнинг гуноҳ , савоби ўзига,-Мадина сомсанинг хамирини юпқа ёйгач, ўқувчиларга мурожаат қилди ,- қизлар, сизлар хамирни қатлаш учун маргарин олиб келган экансиз , шу ерда битта маслаҳатни эслаб қолинг, хамирга суртиш учун бир чўмич писта ёғи , бир чўмич оқ ёғ ва яна шунча эритилган маргаринни омухта қилиб суртсангиз , сомсангиз қат- қат бўлиб жуда чиройли чиқади . Энди навбат тугишга ...
- Бай , бай , бай. Ана сомса- ю , мана сомса Менимча ғолиб деб ўзимни эълон қиламан-ов ,- деди Мадина печь листидаги сомсалар пишгач тантановор оҳангда.
Ўқувчилар бир овоздан чувиллашди :
- Розимиз, устоз , розимиз...
* * *
Мадина бугун олти соат танаффуссиз дарс ўтиб бироз толиқиб қолди. Кечаси ярим кечагача бедор ўтиргани унга анча панд бериб қўйган эди Уйга келгач , хонасига кирди- ю , "Бир паст мизғиб олай " деганча донг қотиб ухлаб қолди. У шу ётганча қанча ухлаганини сезмай ҳам қолди. Бир вақт уйқу аралаш унга таниш овоз эшитилди :
- Ойи , қизим, қизим дейсиз- у , ўша қизингиз роса дангаса экан , уйқудан бош кўтарай демайди.
Мана ҳалигача уйғонгани йўқ ...
Мадина дастлаб бу сўзларни тушимда эшитдим деб ўйлади . Аммо бари ўнгида эшитилганлигини фаҳмлагач , ҳаяжонланганча илкис бошини кўтарди :
" Анис ака ! ...
/47
Муаллиф: Хазонрезги
Картошка дастлаб Америкадан Европага , Европадан эса Россияга кириб келган . Картошка кириб келган давр Пётр 1 нинг ҳукмдорлик қилган , яъни 17 -аср охирлари 18 - асрнинг бошлари бўлган даври бўлган. Энг қизиғи ўша вақтда картошканинг егулик эканлигини билмасдан фақат гули учун манзарали ўсимлик сифатида экишган экан . Тувакларда ўстирилган картошканинг гули боярлар камзулининг кўкрак чўнтагига тақилган , оқбилак аёллар эса шляпаларига зийнат сифатида қадашган экан . Бора - бора авом халқ унинг тугунакларидан хушхўр таом тайёрласа бўлишини билиб қолгач, картошкани кўпайтира бошлашган экан. Бизнинг юртимизга эса картошка Россиядан кириб келган. Ана шунақа болалар.
- Устоз , менинг додамнинг айтишлари бўйича ипак қурти Хитойдан тарқалган экан. Улар қимматбаҳо ипак олиш мумкин бўлган бу жониворларни бошқа мамлакатларга чиқариб юбормаслик учун жон- жаҳдлари билан обдон тиришишган экан ,аммо битта савдогар йўлини қилиб ипак қуртини бошқа юртларга тарқалишга сабабчи бўлган экан . У- чи , ўша қуртларни ҳассасини ўйиб , ўша ҳассанинг ичида олиб чиқишни уддасидан чиққан экан,- дея сўзлай кетди ўзини Раънохонман дея таништирган қиз .
Шу пайт бир ўқувчи кулиб юборди. Мадина пиёз тўғрай туриб унга савол ташлади :
- Нимага кулаяпсан ? Биз ҳам кулайлик...
- Раънохон хитойликлар ҳақида гапирганига битта гап ёдимга тушиб кетди. Тўғрироғи латифа. Айтиб берайми ?
- Майли эшитамиз ,- деди Мадина
- Бу латифани битта қизиқчи қайсидир каналда айтиб берувди. Кимлиги эсимда йўқ.
Бир йигит дўстига дебди :
- Хитойликлар ҳамма нарсани ейишар эмиш , фақат осмонда учадиганлардан самолётни , сувда сузадиганлардан пароходни , ерда юрадиганлар ичида поезддан ташқари. Қимирлаган нимаики жонзот бор-ки , ҳаммасини еб кетишаверар экан .
Шунда дўсти сўрабди :
- Агар уларга қимирламайдиган нарса учраб қолса-чи ?
-Унда ўша нарсани қимирлатиб қўйишаркан- де, кейин еб кетишаверар экан ...
Бутун синф кулиб юборди .
Мадина ҳам бошида кулимсиради, сўнг жиддийлашганча ҳалиги ўқувчига дакки берган бўлди :
- Қўй-эй, иккинчи бунақа латифа айтма . Одамларнинг устидан кулган бўлиб қолаяпмиз . Майли ҳар кимнинг гуноҳ , савоби ўзига,-Мадина сомсанинг хамирини юпқа ёйгач, ўқувчиларга мурожаат қилди ,- қизлар, сизлар хамирни қатлаш учун маргарин олиб келган экансиз , шу ерда битта маслаҳатни эслаб қолинг, хамирга суртиш учун бир чўмич писта ёғи , бир чўмич оқ ёғ ва яна шунча эритилган маргаринни омухта қилиб суртсангиз , сомсангиз қат- қат бўлиб жуда чиройли чиқади . Энди навбат тугишга ...
- Бай , бай , бай. Ана сомса- ю , мана сомса Менимча ғолиб деб ўзимни эълон қиламан-ов ,- деди Мадина печь листидаги сомсалар пишгач тантановор оҳангда.
Ўқувчилар бир овоздан чувиллашди :
- Розимиз, устоз , розимиз...
* * *
Мадина бугун олти соат танаффуссиз дарс ўтиб бироз толиқиб қолди. Кечаси ярим кечагача бедор ўтиргани унга анча панд бериб қўйган эди Уйга келгач , хонасига кирди- ю , "Бир паст мизғиб олай " деганча донг қотиб ухлаб қолди. У шу ётганча қанча ухлаганини сезмай ҳам қолди. Бир вақт уйқу аралаш унга таниш овоз эшитилди :
- Ойи , қизим, қизим дейсиз- у , ўша қизингиз роса дангаса экан , уйқудан бош кўтарай демайди.
Мана ҳалигача уйғонгани йўқ ...
Мадина дастлаб бу сўзларни тушимда эшитдим деб ўйлади . Аммо бари ўнгида эшитилганлигини фаҳмлагач , ҳаяжонланганча илкис бошини кўтарди :
" Анис ака ! ...
/47
Муаллиф: Хазонрезги
❤42👍5🔥2