14-ҚИСМ
Ушбу сўзларимга жавоб ёзишингга ишонаман. Мана шу ишонч билан яшаб юрган эканман. Бугун сендан, ўз қўлларинг билан конверт устига исминг ва уй манзилинг ёзилган мактубингни қўлимга олиб юрагим қинидан чиққудек бўлди...
Ҳаяжондан ўзимни йўқотиб қўйган эканман. Бир “черпак” қўлимдан хатни қандай тортиб олганини сезмадим. Ҳеч нарса қила олмадим. Қила олмасдим ҳам. Чунки бунинг охири вой бўлиши мумкин. “Ўқиса нима бўлибди? Севган қизидан мактуб келган йигитлар ғурурланишади-ку!” Шу хаёлда мен ҳам бошимни мағрур кўтардим. Аскар эса бор овози билан хатни баралла ўқишга тушди. Ҳали ўзим бехабар, интиқлик билан кутганим мактубга шу сўзларни ёзган экансан. Уларни атай ёдлаб олганим йўқ. Қулоғимга кирган заҳотиёқ миямга муҳрланди: “Қалайсан? Сенинг калланг жойидами? Нега менга хат ёздинг? Яхшиям, хатни биринчи ўзим кўрдим. Шунақа эканлигингни билардим. Жуда ғалатисан. Бошқа менга ёзма! Жасур орқали ёзишни ҳам бас қил. Мен сенинг Моҳинг эмасман! Тушундинг!”
Бу сендан олган илк мактубим. Ўша онда қулоқларим чиппа битди. Атрофимда қаҳ-қаҳ отаётган йигитларга худди овозсиз фильм кўраётгандек бир-бир қарадим. Кейин нима бўлди билмайман. Жуда ёмон бўлди. Сендан айрилдимми, ўзимдан?
МАН. 28.12.1999”
* * *
— Келмайди, дадаси, буни борсин, дейсиз. Ўша ёқда қолиб кетади охири, — кийина туриб онамнинг ҳовлидан келаётган овозидан ғашландим. Онам доим шу. Мени Тошкентга юборгиси келмайди. Шу қишлоқда олиб ўтирса-ю, ўраб-чирмаб эрга бериб юборса.
— Давлатнинг иши ўйинчоқми? Уйга келиш учун ишдан бўшаши керакми? Билиб, тушуниб турган нарсангга нега бунча жизғанак бўласан? “Сессияни ёпиб, ариза ёзиб, ҳужжатларимни олиб келаман”, деди-ку! Шунинг учун ҳам бориши керакми?
— Ҳар доим шунақа қилади, барибир ариза ёзиб келмайди, — бўш келмади онам. Кейин бироз овози тинди-ю, кутилмаганда хонамда кириб келди.
— Моҳгул, тўғрисини айт болам, келасанми, йўқми?
— А-я-я! Миллион марта айтдим-ку! Ке-ла-ман!
— Ўтган йили тайёрлаган абитуриентларинг қишлоққа нима деб гап тарқатганини айтгандим-а? Юрак ҳовучлаб турибман, бу сафарги қишлоқдан ёнингга кетган қизлар нима деб келаркан, дея. Ҳар йили ҳар хил гап келади қишлоққа. Одамларнинг оғзини ёпиб бўлмаса. Сен қишлоқдан ўқитгани қиз олиб кетаверсанг, гап чиқаверса...
— Ойи, мен ёмон иш қилмаяпман-ку! Мен тайёрлаган нечта қишлоқдош қиз-йигитлар талаба бўлди, раҳмат эшитдингиз. Нега шуларни ҳам инобатга олмайсиз?
— Аммо турмушга ҳам чиқишинг керак-ку! Шу гап-сўзларни деб уйга совчи ҳам келмаса...
Онамнинг лаблари титради. Менинг ғазабим келди. Онамдан эмас, одамлардан. Эсимда, учинчи курсни битираётганимда қишлоғимиздаги мактабни битирган қизларни ёнимга олиб, қўшимча дарслар ўтгандим. Мен сабоқ берган бешта қизнинг учтаси грант, биттаси шартнома асосида ўқишга кирди. Кутилмаган натижадан кейинги йил талабгорлар янада кўпайган. Афсуски, бу абитуриентларни ўзим яшайдиган ижара уйга жойлаштирган эмасманми, ҳамма сиримдан бохабар бўлишди. Илк йилиёқ, “Моҳгулнинг шаҳарда севган йигити борга ўхшайди. Хат ёзишаркан”, деган гаплар шундан пайдо бўлган. “Моҳгулнинг йигити узоқда шекилли, ҳеч келмас экан. Лекин хат ёзади-ёв”, деган гапни кейинги йилги талабаларим чиқаришган. Барчани қизиқтирувчи ушбу хабардан менинг магистратурага қабул қилинганим кучлироқ келиб, одамлар “йигитим” ҳақимда унутди. Сўнг яна бир йил ўтиб, онамнинг айтишича, “Моҳгулнинг йигити уйланиб кетганмиш. Совчи ҳам юбормайди энди. Шундан шўрлик қиз тушкунликка тушиб қолган экан”, деган миш-мишлар қулоққа чалинган. Албатта, онам “экан-экан”ларнинг отам қулоғига етишидан қўрқиб яшаган. Хуллас, ҳар йили янги талабалар ўзлари билан “Моҳгулнинг турли севги қиссаларини” тўқиб келишади. Бу гаплар менга оғиз солмоқчи бўлганларга тўғаноқ. Онам ана шунга куяди.
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
Ушбу сўзларимга жавоб ёзишингга ишонаман. Мана шу ишонч билан яшаб юрган эканман. Бугун сендан, ўз қўлларинг билан конверт устига исминг ва уй манзилинг ёзилган мактубингни қўлимга олиб юрагим қинидан чиққудек бўлди...
Ҳаяжондан ўзимни йўқотиб қўйган эканман. Бир “черпак” қўлимдан хатни қандай тортиб олганини сезмадим. Ҳеч нарса қила олмадим. Қила олмасдим ҳам. Чунки бунинг охири вой бўлиши мумкин. “Ўқиса нима бўлибди? Севган қизидан мактуб келган йигитлар ғурурланишади-ку!” Шу хаёлда мен ҳам бошимни мағрур кўтардим. Аскар эса бор овози билан хатни баралла ўқишга тушди. Ҳали ўзим бехабар, интиқлик билан кутганим мактубга шу сўзларни ёзган экансан. Уларни атай ёдлаб олганим йўқ. Қулоғимга кирган заҳотиёқ миямга муҳрланди: “Қалайсан? Сенинг калланг жойидами? Нега менга хат ёздинг? Яхшиям, хатни биринчи ўзим кўрдим. Шунақа эканлигингни билардим. Жуда ғалатисан. Бошқа менга ёзма! Жасур орқали ёзишни ҳам бас қил. Мен сенинг Моҳинг эмасман! Тушундинг!”
Бу сендан олган илк мактубим. Ўша онда қулоқларим чиппа битди. Атрофимда қаҳ-қаҳ отаётган йигитларга худди овозсиз фильм кўраётгандек бир-бир қарадим. Кейин нима бўлди билмайман. Жуда ёмон бўлди. Сендан айрилдимми, ўзимдан?
МАН. 28.12.1999”
* * *
— Келмайди, дадаси, буни борсин, дейсиз. Ўша ёқда қолиб кетади охири, — кийина туриб онамнинг ҳовлидан келаётган овозидан ғашландим. Онам доим шу. Мени Тошкентга юборгиси келмайди. Шу қишлоқда олиб ўтирса-ю, ўраб-чирмаб эрга бериб юборса.
— Давлатнинг иши ўйинчоқми? Уйга келиш учун ишдан бўшаши керакми? Билиб, тушуниб турган нарсангга нега бунча жизғанак бўласан? “Сессияни ёпиб, ариза ёзиб, ҳужжатларимни олиб келаман”, деди-ку! Шунинг учун ҳам бориши керакми?
— Ҳар доим шунақа қилади, барибир ариза ёзиб келмайди, — бўш келмади онам. Кейин бироз овози тинди-ю, кутилмаганда хонамда кириб келди.
— Моҳгул, тўғрисини айт болам, келасанми, йўқми?
— А-я-я! Миллион марта айтдим-ку! Ке-ла-ман!
— Ўтган йили тайёрлаган абитуриентларинг қишлоққа нима деб гап тарқатганини айтгандим-а? Юрак ҳовучлаб турибман, бу сафарги қишлоқдан ёнингга кетган қизлар нима деб келаркан, дея. Ҳар йили ҳар хил гап келади қишлоққа. Одамларнинг оғзини ёпиб бўлмаса. Сен қишлоқдан ўқитгани қиз олиб кетаверсанг, гап чиқаверса...
— Ойи, мен ёмон иш қилмаяпман-ку! Мен тайёрлаган нечта қишлоқдош қиз-йигитлар талаба бўлди, раҳмат эшитдингиз. Нега шуларни ҳам инобатга олмайсиз?
— Аммо турмушга ҳам чиқишинг керак-ку! Шу гап-сўзларни деб уйга совчи ҳам келмаса...
Онамнинг лаблари титради. Менинг ғазабим келди. Онамдан эмас, одамлардан. Эсимда, учинчи курсни битираётганимда қишлоғимиздаги мактабни битирган қизларни ёнимга олиб, қўшимча дарслар ўтгандим. Мен сабоқ берган бешта қизнинг учтаси грант, биттаси шартнома асосида ўқишга кирди. Кутилмаган натижадан кейинги йил талабгорлар янада кўпайган. Афсуски, бу абитуриентларни ўзим яшайдиган ижара уйга жойлаштирган эмасманми, ҳамма сиримдан бохабар бўлишди. Илк йилиёқ, “Моҳгулнинг шаҳарда севган йигити борга ўхшайди. Хат ёзишаркан”, деган гаплар шундан пайдо бўлган. “Моҳгулнинг йигити узоқда шекилли, ҳеч келмас экан. Лекин хат ёзади-ёв”, деган гапни кейинги йилги талабаларим чиқаришган. Барчани қизиқтирувчи ушбу хабардан менинг магистратурага қабул қилинганим кучлироқ келиб, одамлар “йигитим” ҳақимда унутди. Сўнг яна бир йил ўтиб, онамнинг айтишича, “Моҳгулнинг йигити уйланиб кетганмиш. Совчи ҳам юбормайди энди. Шундан шўрлик қиз тушкунликка тушиб қолган экан”, деган миш-мишлар қулоққа чалинган. Албатта, онам “экан-экан”ларнинг отам қулоғига етишидан қўрқиб яшаган. Хуллас, ҳар йили янги талабалар ўзлари билан “Моҳгулнинг турли севги қиссаларини” тўқиб келишади. Бу гаплар менга оғиз солмоқчи бўлганларга тўғаноқ. Онам ана шунга куяди.
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
👍47👏2
🧕 Muslimalar kundaligi
14-ҚИСМ Ушбу сўзларимга жавоб ёзишингга ишонаман. Мана шу ишонч билан яшаб юрган эканман. Бугун сендан, ўз қўлларинг билан конверт устига исминг ва уй манзилинг ёзилган мактубингни қўлимга олиб юрагим қинидан чиққудек бўлди... Ҳаяжондан ўзимни йўқотиб қўйган…
Reaksiyala kamku 😔 asar qiziq boʻlmayaptimi?
👍56🔥2
Гоҳида сизни хафа қилишади.
Гоҳида хавфга солишади.
Гоҳида туҳмат қилишади.
Гоҳида холатингизни тушунишмайди.
Гоҳида зулм қилишади.
Гоҳида қаҳр қилишади.
Гоҳида касал бўласиз.
Гоҳида фақир бўласиз...
✨ ✨ ✨
Асло махзун бўлманг.Чунки қийинчиликдан кейин осончилик, сабрдан кейин нусрат, тундан кейин тонг, бахтсизликдан кейин фаровонлик ва ғам - аламли кунлардан кейин хурсандчилик кунлар бордир..
ИншaАллоҳ...
Хаммаси яхши бўлади 🤲🤲
ТУНИНГИЗ ОСУДА ЎТСИН АЗИЗЛАРИМ...
✨✨✨
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
Гоҳида хавфга солишади.
Гоҳида туҳмат қилишади.
Гоҳида холатингизни тушунишмайди.
Гоҳида зулм қилишади.
Гоҳида қаҳр қилишади.
Гоҳида касал бўласиз.
Гоҳида фақир бўласиз...
✨ ✨ ✨
Асло махзун бўлманг.Чунки қийинчиликдан кейин осончилик, сабрдан кейин нусрат, тундан кейин тонг, бахтсизликдан кейин фаровонлик ва ғам - аламли кунлардан кейин хурсандчилик кунлар бордир..
ИншaАллоҳ...
Хаммаси яхши бўлади 🤲🤲
ТУНИНГИЗ ОСУДА ЎТСИН АЗИЗЛАРИМ...
✨✨✨
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
👍9🥰2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
☕️❤️🌹Ассалому алайкум!
Хайрли тонг!🌹❤️☕️
Аллоҳим бугунги кунингизни хайрли ва барокатли қилсин
🌸🦋Хонадонингизга тинчлик,
🌸🦋рўзғорингизга барака,
🌸🦋ишларингизга омад,
🌸🦋чўнтагингизга даромад тилаб, янги бир кунни бошлаймиз.
💦💦💦 Ризқингиз кенг, ҳар бир босган қадамингиз тавфиқ, тавбаларингиз қабул, дуоларингиз ижобат бўлсин!
🍀🌼🍀Яқинларингиз ичра азиз бўлиб юришингизни тилайман.❤️❤️
Яқинларга Улашинг.. 🌸
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
Хайрли тонг!🌹❤️☕️
Аллоҳим бугунги кунингизни хайрли ва барокатли қилсин
🌸🦋Хонадонингизга тинчлик,
🌸🦋рўзғорингизга барака,
🌸🦋ишларингизга омад,
🌸🦋чўнтагингизга даромад тилаб, янги бир кунни бошлаймиз.
💦💦💦 Ризқингиз кенг, ҳар бир босган қадамингиз тавфиқ, тавбаларингиз қабул, дуоларингиз ижобат бўлсин!
🍀🌼🍀Яқинларингиз ичра азиз бўлиб юришингизни тилайман.❤️❤️
Яқинларга Улашинг.. 🌸
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
👍7
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🕋 🕊Қалбимиз Маккаи Мукаррамага талпинади.
Эй Роббим! Бизга ота-онамиз билан бирга Байтингни Ҳаж🕋 қилиш бахтини насиб этгин!
🕌АССАЛОМУ АЛАЙКУМ
ВА РOҲМАТУЛЛОҲИ
БАРOКАТУҲ
🤲🏻Аллоҳ, бу кунда биздан оғриқларни аритсин!
Зулматларимизни ёритсин! Бизни нажоти ила суғорсин! Яхшиликнинг барча туйнукларидан ризқлантирсин.
Кунингиз хайрли ва баракали ўтсин...
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
Эй Роббим! Бизга ота-онамиз билан бирга Байтингни Ҳаж🕋 қилиш бахтини насиб этгин!
🕌АССАЛОМУ АЛАЙКУМ
ВА РOҲМАТУЛЛОҲИ
БАРOКАТУҲ
🤲🏻Аллоҳ, бу кунда биздан оғриқларни аритсин!
Зулматларимизни ёритсин! Бизни нажоти ила суғорсин! Яхшиликнинг барча туйнукларидан ризқлантирсин.
Кунингиз хайрли ва баракали ўтсин...
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
👍5
Эр ва аёлнинг ўртасида низо пайдо бўлгандан кейин аёл хонасига кириб, чидай олмай йиғлашга тушибди. Шу маҳал аёлнинг қариндошлари аёлдан ҳол-аҳвол сўраб келиб қолишди. Қарашса аёлнинг кўзлари жиққа ёш эмиш. Аёлдан хавотир олиб, нима сабабдан йиғлаганини сўрашибди.
Аёл:
- Ишонасизларми йўқми, сизларни ўйлаб ўтирган эдим. Сизларни жуда хам соғиниб, кўргим келган эди. Субҳаналлоҳ, сизларни менга Аллоҳнинг Ўзи етказди дебди.
Эр эса аёли кўз ёшларини оқлаётганини тинглаб, унга нисбатан хурмати янада ошиб, унинг кўзларида аёли янада буюклашибди. Шахсий сирларини фош этмай асрагани учун, аёлидан кечирим сўраб, уни маҳкам бағрига босибди...
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
Аёл:
- Ишонасизларми йўқми, сизларни ўйлаб ўтирган эдим. Сизларни жуда хам соғиниб, кўргим келган эди. Субҳаналлоҳ, сизларни менга Аллоҳнинг Ўзи етказди дебди.
Эр эса аёли кўз ёшларини оқлаётганини тинглаб, унга нисбатан хурмати янада ошиб, унинг кўзларида аёли янада буюклашибди. Шахсий сирларини фош этмай асрагани учун, аёлидан кечирим сўраб, уни маҳкам бағрига босибди...
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
👍8👏5
Эр ва аёлнинг ўртасида низо пайдо бўлгандан кейин аёл хонасига кириб, чидай олмай йиғлашга тушибди. Шу маҳал аёлнинг қариндошлари аёлдан ҳол-аҳвол сўраб келиб қолишди. Қарашса аёлнинг кўзлари жиққа ёш эмиш. Аёлдан хавотир олиб, нима сабабдан йиғлаганини сўрашибди.
Аёл:
- Ишонасизларми йўқми, сизларни ўйлаб ўтирган эдим. Сизларни жуда хам соғиниб, кўргим келган эди. Субҳаналлоҳ, сизларни менга Аллоҳнинг Ўзи етказди дебди.
Эр эса аёли кўз ёшларини оқлаётганини тинглаб, унга нисбатан хурмати янада ошиб, унинг кўзларида аёли янада буюклашибди. Шахсий сирларини фош этмай асрагани учун, аёлидан кечирим сўраб, уни маҳкам бағрига босибди...
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
Аёл:
- Ишонасизларми йўқми, сизларни ўйлаб ўтирган эдим. Сизларни жуда хам соғиниб, кўргим келган эди. Субҳаналлоҳ, сизларни менга Аллоҳнинг Ўзи етказди дебди.
Эр эса аёли кўз ёшларини оқлаётганини тинглаб, унга нисбатан хурмати янада ошиб, унинг кўзларида аёли янада буюклашибди. Шахсий сирларини фош этмай асрагани учун, аёлидан кечирим сўраб, уни маҳкам бағрига босибди...
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
👍8😢3
Фаришталарнинг исмлари ва Аллоҳнинг амри билан уларга юклатилган вазифалар қуйидагилардир:
1. Жаброил алайҳиссалом - Набий ва расулларга ваҳий олиб боришга муаккил қилинган, вазифа берилган.
2. Исрофил алайҳиссалом - қиёмат куни Сурни пуфлаш иши топширилган.
3. Мийкоил алайҳиссалом - ёмғир иши топширилган.
4. Малакул мавт - Аллоҳнинг амри билан бандаларнинг руҳларини қабз қилиш иши топширилган.
5. Кироман котибийн - бандаларнинг яхши ва ёмон ишларини ёзиб қайд қилиб бориш иши топширилган.
6. Мусаббихун - эртаю, кеч тасбеҳ айтиб, Қиёмат кунигача бўшашмаслик топширилган.
7. Сайёхун - зикр, Қуръон тиловати ва илм мажлисларига ҳозир бўлиш топширилган.
8. Ҳамалату Аршир Роҳман - Роҳманнинг аршини кўтариш иши юклатилган. Уларнинг сони саккизтадир.
9. Ризвон - Жаннатнинг хазинабонлиги топширилган. Уларнинг ҳам ёрдамчилари бор.
10. Молик - дўзаҳнинг хазинабонлиги топширилган. Унинг ҳам ёрдамчилари бор. Уларнинг бошлиқлари 19 тадир.
11. Ҳафаза - бандаларни ёмонликдан муҳофаза қилиш топширилган.
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
1. Жаброил алайҳиссалом - Набий ва расулларга ваҳий олиб боришга муаккил қилинган, вазифа берилган.
2. Исрофил алайҳиссалом - қиёмат куни Сурни пуфлаш иши топширилган.
3. Мийкоил алайҳиссалом - ёмғир иши топширилган.
4. Малакул мавт - Аллоҳнинг амри билан бандаларнинг руҳларини қабз қилиш иши топширилган.
5. Кироман котибийн - бандаларнинг яхши ва ёмон ишларини ёзиб қайд қилиб бориш иши топширилган.
6. Мусаббихун - эртаю, кеч тасбеҳ айтиб, Қиёмат кунигача бўшашмаслик топширилган.
7. Сайёхун - зикр, Қуръон тиловати ва илм мажлисларига ҳозир бўлиш топширилган.
8. Ҳамалату Аршир Роҳман - Роҳманнинг аршини кўтариш иши юклатилган. Уларнинг сони саккизтадир.
9. Ризвон - Жаннатнинг хазинабонлиги топширилган. Уларнинг ҳам ёрдамчилари бор.
10. Молик - дўзаҳнинг хазинабонлиги топширилган. Унинг ҳам ёрдамчилари бор. Уларнинг бошлиқлари 19 тадир.
11. Ҳафаза - бандаларни ёмонликдан муҳофаза қилиш топширилган.
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
👍9
У таксист эди...
Ҳар куни ишдан кеч қайтади. Ҳар куни турли ширинликлар олиб келади. Хотини кўпинча ухламай ўтирган бўлади.
- Постдан эсон омон ўтиб олдингизми, дейди у эрига хазиллашиб, эри эса кулади.
- Постдан сездирмай ўтдим дейди бироз жиддийлашиб. Улар яшайдиган ховлининг этагида кичкина уй бор. Таксистнинг ОНАСИ яшайди. У келганида нуқул уйғоқ бўлади, албатта ўғилга бу ёқмайди. Қандайдир ноқулай. Хотинига олиб келган нарсалардан онасига хам бериб ўтишга тўғри келади. Шунинг учун бу ернинг номини эр-хотин ПОСТ деб номлаб олишган.
- Онангиз жуда таъмагирда, эрталабгача сабр қилсалар, берасиз ўша атаганингизни, деб суйкалади хотин. Она эса хавотир олади. Замон НОТИНЧ. Таксистлик қийин. Турли туман одамлар чиқади, яхши бор, ёмон бор. Отасининг пулига машинани праваси билан қўшиб сотиб олиб, юрганлар кўп. Машинани ичиб хайдайдиганлар бор. Ўғлига қийин. Эсон омон келсинда. Ҳар куни она шу хақида ўйлайди.
- Қўша қарисин. Турли бало қазолардан ўзинг асрагин. Ишқилиб умри отасига ўхшамасин. Етим боласини хеч кимдан кам қилмай едирди, ўстирди. Бировга хорлатиб қўймади. Армони ўқита олмади. Мана, бечора ўғли таксистлик қиляпти.
- Ўғли келгунча она минг ўлиб, минг тирилади. Дуо қилади. Жойнамоздан жилмайди. Уйқу қаёқда. Бир пайтлар онанинг алласи ўғлини уйқуга кетказарди, энди эса, ўғлининг шарпаси онаизорга АЛЛА вазифасини ўтайди. Ўша шарпадан сўнггина, она хотиржам уйқуга кетади
- Ташқарида эса ТОШБАҒИР ЎҒИЛ сездирмай уйга кириб олиш дардида.
- Ишқилиб постдан эсон омон ўтиб олайда.!
Хулоса хукми ўзингизга ҳавола азизларим.!
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
Ҳар куни ишдан кеч қайтади. Ҳар куни турли ширинликлар олиб келади. Хотини кўпинча ухламай ўтирган бўлади.
- Постдан эсон омон ўтиб олдингизми, дейди у эрига хазиллашиб, эри эса кулади.
- Постдан сездирмай ўтдим дейди бироз жиддийлашиб. Улар яшайдиган ховлининг этагида кичкина уй бор. Таксистнинг ОНАСИ яшайди. У келганида нуқул уйғоқ бўлади, албатта ўғилга бу ёқмайди. Қандайдир ноқулай. Хотинига олиб келган нарсалардан онасига хам бериб ўтишга тўғри келади. Шунинг учун бу ернинг номини эр-хотин ПОСТ деб номлаб олишган.
- Онангиз жуда таъмагирда, эрталабгача сабр қилсалар, берасиз ўша атаганингизни, деб суйкалади хотин. Она эса хавотир олади. Замон НОТИНЧ. Таксистлик қийин. Турли туман одамлар чиқади, яхши бор, ёмон бор. Отасининг пулига машинани праваси билан қўшиб сотиб олиб, юрганлар кўп. Машинани ичиб хайдайдиганлар бор. Ўғлига қийин. Эсон омон келсинда. Ҳар куни она шу хақида ўйлайди.
- Қўша қарисин. Турли бало қазолардан ўзинг асрагин. Ишқилиб умри отасига ўхшамасин. Етим боласини хеч кимдан кам қилмай едирди, ўстирди. Бировга хорлатиб қўймади. Армони ўқита олмади. Мана, бечора ўғли таксистлик қиляпти.
- Ўғли келгунча она минг ўлиб, минг тирилади. Дуо қилади. Жойнамоздан жилмайди. Уйқу қаёқда. Бир пайтлар онанинг алласи ўғлини уйқуга кетказарди, энди эса, ўғлининг шарпаси онаизорга АЛЛА вазифасини ўтайди. Ўша шарпадан сўнггина, она хотиржам уйқуга кетади
- Ташқарида эса ТОШБАҒИР ЎҒИЛ сездирмай уйга кириб олиш дардида.
- Ишқилиб постдан эсон омон ўтиб олайда.!
Хулоса хукми ўзингизга ҳавола азизларим.!
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
😢14👍7💔1
Farzandlaringizni balolardan saqlaydigan va zehnini ochadigan duo🤲🏼
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
👍11
15-ҚИСМ
У кишининг назарида мен кимнингдир ҳажрида, фироқида куйиб умримни бекорга сарфлаб юрибман. Дардимни уларга айта олмайман. Балки, шундайдир? Очиғи, дардимни айта олмаслигим рост.
— Гапимни эшитмасликка оласан. Ҳамма гапни дадангга айтиб бераман. Кейин кўраман, сени қўйиб юборармикан? — онам энг сўнгги чорасини қўллаётганди.
— Келаман дедим-ку, ая. Нега бунақа қиласиз? Қолиб кетмайман, ўша шаҳарда, — сумкаларимни кўтариб ҳовлига чиқдим. Ортимдан онам, у кишининг орқасидан бувим эргашди.
— Дадангга айтаман ҳаммасини, — атай отамга эшиттириб деди онам.
— Ая, ишдан ҳали бўшаганим йўқ. Сессияни тугатиб, ариза ёзиб, ҳужжатларимни олиб қайтаман. Узоғи билан ўн кунда уйда бўламан.
— Бу аёллар битта гапни такрорлашдан нега чарчамас экан-а? — ҳовлида Азиз ака билан гаплашиб турган отам баланд овозда деди. — Шу янганг билади, ишдан бўшамасдан қизининг уйига кела олмаслигини жуда яхши билади. Лекин “кетма” деган гап тилида айланаверади. Ўз ҳолига қўй, шуни. Тинчгина бориб келсин.
— Сиз аралашманг! Ёнини ола-ола шу кўйга солдингиз. Бу қаториларнинг уч-тўрттадан боласи бор.
Отам оҳиста “уҳ” тортди-да, ерга қаради. Менинг кўксим шилингандек бўлди.
— Келинойи, сиқилманг, агар Моҳ шу гал уйга келмаса ўзим олиб келаман. Энди тадбиркорлик баҳонасида келиб тураман-ку! Кўнглингиз тўқ бўлсин, — деди Азиз ака менга ачиниш билан қараркан.
Бу гап баттар мени баттар ер қилди. Шундоқ ҳам Азиз аканинг олдида ҳолимдан уялаётгандим. У киши эса...
— Агар... ўша хат ёзадиганингдан садо бўлмаса... Энди келган совчиларга “йўқ”, демайман. Ўзи шунча гапдан кейин сени сўрайдиган топилармикан? — деб қолди онам ортимдан.
“Агар... ўша хат ёзадиганингдан садо бўлмаса...” Онамнинг шу гаплари миямда айлана бошлади.
“Ундан садо бўлишини қанчалар исташимни билсангиз эди, ая. Қани энди, умид берувчи бирор нима бўлса...”
* * *
“Онамга бормас мактуб!
Ойижон, мен уч кун аввал ўзимдан айрилдим. Ўзимни йўқотиб қўйдим ўша кеч. Қутирган шердек ўкирдим, ақлидан айрилган телбадек ҳамма жойни ағдар-тўнтар қилдим. Буни ўзим билмайман, ойи. Рост, шунақаси ҳам бўларкан.
Моҳим мендан юз ўгирди. Унинг мени таҳқирлаб ёзган хатини бир “черпак” ҳаммага ўқиб берди. Чидолмадим. Кўп нарса синди. “Черпак” жароҳат олибди. Аслида менинг гапиришга ҳам ҳаққим йўқ. Лекин бу вақтда ихтиёрсиз эдим.
Давоми бор
У кишининг назарида мен кимнингдир ҳажрида, фироқида куйиб умримни бекорга сарфлаб юрибман. Дардимни уларга айта олмайман. Балки, шундайдир? Очиғи, дардимни айта олмаслигим рост.
— Гапимни эшитмасликка оласан. Ҳамма гапни дадангга айтиб бераман. Кейин кўраман, сени қўйиб юборармикан? — онам энг сўнгги чорасини қўллаётганди.
— Келаман дедим-ку, ая. Нега бунақа қиласиз? Қолиб кетмайман, ўша шаҳарда, — сумкаларимни кўтариб ҳовлига чиқдим. Ортимдан онам, у кишининг орқасидан бувим эргашди.
— Дадангга айтаман ҳаммасини, — атай отамга эшиттириб деди онам.
— Ая, ишдан ҳали бўшаганим йўқ. Сессияни тугатиб, ариза ёзиб, ҳужжатларимни олиб қайтаман. Узоғи билан ўн кунда уйда бўламан.
— Бу аёллар битта гапни такрорлашдан нега чарчамас экан-а? — ҳовлида Азиз ака билан гаплашиб турган отам баланд овозда деди. — Шу янганг билади, ишдан бўшамасдан қизининг уйига кела олмаслигини жуда яхши билади. Лекин “кетма” деган гап тилида айланаверади. Ўз ҳолига қўй, шуни. Тинчгина бориб келсин.
— Сиз аралашманг! Ёнини ола-ола шу кўйга солдингиз. Бу қаториларнинг уч-тўрттадан боласи бор.
Отам оҳиста “уҳ” тортди-да, ерга қаради. Менинг кўксим шилингандек бўлди.
— Келинойи, сиқилманг, агар Моҳ шу гал уйга келмаса ўзим олиб келаман. Энди тадбиркорлик баҳонасида келиб тураман-ку! Кўнглингиз тўқ бўлсин, — деди Азиз ака менга ачиниш билан қараркан.
Бу гап баттар мени баттар ер қилди. Шундоқ ҳам Азиз аканинг олдида ҳолимдан уялаётгандим. У киши эса...
— Агар... ўша хат ёзадиганингдан садо бўлмаса... Энди келган совчиларга “йўқ”, демайман. Ўзи шунча гапдан кейин сени сўрайдиган топилармикан? — деб қолди онам ортимдан.
“Агар... ўша хат ёзадиганингдан садо бўлмаса...” Онамнинг шу гаплари миямда айлана бошлади.
“Ундан садо бўлишини қанчалар исташимни билсангиз эди, ая. Қани энди, умид берувчи бирор нима бўлса...”
* * *
“Онамга бормас мактуб!
Ойижон, мен уч кун аввал ўзимдан айрилдим. Ўзимни йўқотиб қўйдим ўша кеч. Қутирган шердек ўкирдим, ақлидан айрилган телбадек ҳамма жойни ағдар-тўнтар қилдим. Буни ўзим билмайман, ойи. Рост, шунақаси ҳам бўларкан.
Моҳим мендан юз ўгирди. Унинг мени таҳқирлаб ёзган хатини бир “черпак” ҳаммага ўқиб берди. Чидолмадим. Кўп нарса синди. “Черпак” жароҳат олибди. Аслида менинг гапиришга ҳам ҳаққим йўқ. Лекин бу вақтда ихтиёрсиз эдим.
Давоми бор
👍28
16-ҚИСМ
Бунинг учун ўша ондаёқ жазолашди. Мени “Губба”га юборишди. “Губба” хатога йўл қўйган аскарларни қайта тарбиялайдиган жой. Аввалига эндигина ўса бошлаган сочим ва соқолимни қириб олишди. Бу аскарнинг жазоланганини билдириш учун қилинаркан. Сўнг “Губба”га киритишди. Тор, кичкина бу хонадан шу қадар хлор ҳиди анқийдики... Ўтирадиган ҳеч нарса йўқ. Ётадиган кароватлари поездлардаги йиғма кароватни эслатади. Аммо “Губба”ники автоматик тарзда ишлайди. Яъни, ташқаридан бошқаришади. Ухлаш вақти бўлганда ўзи тўғирланади. Тонгда эса яна ўзи йиғилади. Агар ўрнингиздан туришга улгурмай қолсангиз, сиз ҳам унга қўшилиб “йиғиласиз”. Мен ҳам “йиғилиб” қолдим. Каравот ва девор орасида қисилиб туриш шунақа ёқимсизки, бақира-бақира ўша ердагиларнинг ёрдами билан пастга тушдим. Уч сутка ётдим, бу ерда. Кейин мени яна қайтаришди. Мен асқарлар ёнига борганимда байрам авжида экан. Асқарларга шунақа зўр байрам қилиб беришаркан, ойи. Дастурхон безатилган, мусиқа янграган. Кимдир қўшиқ айтган, бошқаси рақс тушган. Мени кўриб Ўроз хурсанд бўлди. “Ошна, мен ўн еттига кириб, ўз уйимда ҳам бунақа чиройли дастурхон устида ўтирмаганман. Сени кўрмадинг, деб зиқ бўлаётгандим. Энди димоғим чоғ”, деди у. Кўнглим кўтарилди. Лекин ўша хатимни тортиб олган “черпак” еб қўйгудек қаради, менга. Ҳали у мени жазолагани йўқ. Командирим берган жазодан қутилдим. Аммо уники...
Ойижон, мен ҳеч нарсадан қўрқмайман. Қўрққаним — ёлғизлик ва умидсизлик. Наҳот, менинг ҳаётим энди мазмунсиз, ойи...
Бунинг учун ўша ондаёқ жазолашди. Мени “Губба”га юборишди. “Губба” хатога йўл қўйган аскарларни қайта тарбиялайдиган жой. Аввалига эндигина ўса бошлаган сочим ва соқолимни қириб олишди. Бу аскарнинг жазоланганини билдириш учун қилинаркан. Сўнг “Губба”га киритишди. Тор, кичкина бу хонадан шу қадар хлор ҳиди анқийдики... Ўтирадиган ҳеч нарса йўқ. Ётадиган кароватлари поездлардаги йиғма кароватни эслатади. Аммо “Губба”ники автоматик тарзда ишлайди. Яъни, ташқаридан бошқаришади. Ухлаш вақти бўлганда ўзи тўғирланади. Тонгда эса яна ўзи йиғилади. Агар ўрнингиздан туришга улгурмай қолсангиз, сиз ҳам унга қўшилиб “йиғиласиз”. Мен ҳам “йиғилиб” қолдим. Каравот ва девор орасида қисилиб туриш шунақа ёқимсизки, бақира-бақира ўша ердагиларнинг ёрдами билан пастга тушдим. Уч сутка ётдим, бу ерда. Кейин мени яна қайтаришди. Мен асқарлар ёнига борганимда байрам авжида экан. Асқарларга шунақа зўр байрам қилиб беришаркан, ойи. Дастурхон безатилган, мусиқа янграган. Кимдир қўшиқ айтган, бошқаси рақс тушган. Мени кўриб Ўроз хурсанд бўлди. “Ошна, мен ўн еттига кириб, ўз уйимда ҳам бунақа чиройли дастурхон устида ўтирмаганман. Сени кўрмадинг, деб зиқ бўлаётгандим. Энди димоғим чоғ”, деди у. Кўнглим кўтарилди. Лекин ўша хатимни тортиб олган “черпак” еб қўйгудек қаради, менга. Ҳали у мени жазолагани йўқ. Командирим берган жазодан қутилдим. Аммо уники...
Ойижон, мен ҳеч нарсадан қўрқмайман. Қўрққаним — ёлғизлик ва умидсизлик. Наҳот, менинг ҳаётим энди мазмунсиз, ойи...
👍20
17-ҚИСМ
— Вой, Моҳгул опа келди, — деди Матлуба хаёлимни бўлиб менга пешвоз чиқаркан.
— Моҳгул опа келибди, — ичкаридан овоз эшитилди. Улар чиққунича Матлубадан сўраб қолишга улгурай дея оҳиста гапирдим:
— Ҳеч ким келмадими?
Шу пайт бирваракайига чиқиб келган қизлар мен билан кўришиш ўрнига тек қотиб Матлубанинг оғзини пойлашди.
— Сиз келдингиз, бошқа кишига ҳожат йўқ! — бағримга отилди Матлуба.
Сўнг бирин-кетин бошқалар билан кўришдим. Матлубанинг гапи дилим чироғини ўчирди. Қанақадир умид билан келган эканман. Ўша умид сўниб, қалбим зулматда қолгандек бўлди. Эртага факультетга бораман. Кўпи билан бир ҳафтада ишим якунланади. Кейин... кейин уйга қайтаман. Бир умрга! Уни унутишимга, эсга олмаслигимга тўғри келади. Бироқ ёдимдан чиқара олармиканман? Чиқса шу пайтгача чиқарди. Балки, хатларни ташлаб юборсам, ҳамма дардим арир... Ташлаб юбора оламанми? Бир йил олдин шундай қилдим. Тонгда дарсга кетаётиб, мактубларни елим халтага ўрадим-да, ахлат қутисига авайлабгина солиб, йўлимда давом этдим. Ўша куни қандай дарс ўтганим эсимда йўқ. Ўзимни беҳол, кайфиятсиз, бечора, ночор ҳис қилдим. Охирги дарсни талабаларнинг ихтиёрига қолдириб ахлатхонага чопдим. Борсам, ахлатлар турибди, аммо мактублар солинган халта... Дод дейишимга оз қолди. Халтасини йўқотган гадой ҳолига тушдим. “Қаерда? Ким олди? Нега олади? Энди улар кимники бўлди?” Миямга ғужғон ўйнаётган бу саволлар асаб толаларимга ўралашиб қолиб, ҳар томонга тортаётгандек жонсарак эдим. Бирдан юрагимга рашк ҳам бош кўтарди: “Мактубларни бирорта қиз олган бўлса-чи? Ўқиб, уни севиб қолса-чи? Худди мен каби девонага айланса-чи?” Бошимни ачиштираётган дард юрагимга санчиқ бўлиб ўрмалади. Ўзимни қўярга жой тополмай, ахлат қутисини титкилай бошладим.
— Моҳгул, нима қидиряпсиз? — учинчи қаватда турадиган келинчак ахлат челагини бўшата туриб мени таниб қолди.
Ҳолатимдан уялиб кетдим. Аммо ўзимни йўқотмадим:
— Ҳужжатлар... Университетга оид ҳужжатларни билмай эрталаб кераксиз қоғозлар билан ташлаб юборибман.
— Қоғоз бўлса, кўча бошидаги “макулатура” қабул қиладиган жойга боринг. “Бомж”лар ўша ерга олиб боришгандир?
— Раҳмат! — шундай дея у айтган томонга югурдим.
Бир бобо ўтирган экан. Салом берсам эшитмаганга олди. Қарагиси ҳам келмади. Катта кўзойнак билан нимадир ўқиб ўтирарди.
— Амаки, мен билмай “ҳужжат”ларимни ахлатга ташлаб юборибман. Мабодо, бирор ким олиб келмадими? Агар олиб келган бўлса, пулини бериб, қайтариб олмоқчи эдим.
— Бугун уч киши қоғоз олиб келди. Ана, анув бурчакни қара, — бобо ҳамон ўз иши билан банд.
“Шунисига ҳам шукр, рухсат берди-ку”, дея қоғозларни титкилай бошладим. Ахлатнинг қўланса ҳиди қоғозларга ўрнашиб қолган экан. Кўнглим кўтарилди. Боя ахлатни титганимда сезмагандим. Энди зўрға чидаяпман. Эътибор қилмабман, қўлларим ҳам расво. Бирига ширинлик, бирига ёғ, бошқасига алламбалолар теккан, чапланган турли қоғозларни эринмай бирма-бир кўрардим. Афсус, менга таниш халта ҳам, номалар ҳам йўқ. Йиғлаб юборай дедим.
— Бу ерда йўқ, қаердан топсам бўлади? — йиғлагудек бўлиб бобога қарадим.
У елка қисди. Менинг кўзим эса унинг қўлидаги қоғозга, “МАН” ёзувига тушди.
— Амаки-и-и! Жон амаки-и-и! — ўрнимдан туришга ҳам улгурмай эмаклагудек унинг ёнига бордим. — Беринг...
Чол кўзойнаги устидан менга мўраларкан, қувлик билан деди:
— Хат демайсанми, дарров берардим. “Ҳужжат”миш...
Уялиб ерга қарадим. Кўзимдан бир томчи ёш думалади. Билмадим, нега йиғлаганимни билмайман. Балки хатларим топилганидан қувонгандирман? Ким билсин, дардларим билан баробар эскираётган мактублар аламимни келтиргандир?
— Вой, Моҳгул опа келди, — деди Матлуба хаёлимни бўлиб менга пешвоз чиқаркан.
— Моҳгул опа келибди, — ичкаридан овоз эшитилди. Улар чиққунича Матлубадан сўраб қолишга улгурай дея оҳиста гапирдим:
— Ҳеч ким келмадими?
Шу пайт бирваракайига чиқиб келган қизлар мен билан кўришиш ўрнига тек қотиб Матлубанинг оғзини пойлашди.
— Сиз келдингиз, бошқа кишига ҳожат йўқ! — бағримга отилди Матлуба.
Сўнг бирин-кетин бошқалар билан кўришдим. Матлубанинг гапи дилим чироғини ўчирди. Қанақадир умид билан келган эканман. Ўша умид сўниб, қалбим зулматда қолгандек бўлди. Эртага факультетга бораман. Кўпи билан бир ҳафтада ишим якунланади. Кейин... кейин уйга қайтаман. Бир умрга! Уни унутишимга, эсга олмаслигимга тўғри келади. Бироқ ёдимдан чиқара олармиканман? Чиқса шу пайтгача чиқарди. Балки, хатларни ташлаб юборсам, ҳамма дардим арир... Ташлаб юбора оламанми? Бир йил олдин шундай қилдим. Тонгда дарсга кетаётиб, мактубларни елим халтага ўрадим-да, ахлат қутисига авайлабгина солиб, йўлимда давом этдим. Ўша куни қандай дарс ўтганим эсимда йўқ. Ўзимни беҳол, кайфиятсиз, бечора, ночор ҳис қилдим. Охирги дарсни талабаларнинг ихтиёрига қолдириб ахлатхонага чопдим. Борсам, ахлатлар турибди, аммо мактублар солинган халта... Дод дейишимга оз қолди. Халтасини йўқотган гадой ҳолига тушдим. “Қаерда? Ким олди? Нега олади? Энди улар кимники бўлди?” Миямга ғужғон ўйнаётган бу саволлар асаб толаларимга ўралашиб қолиб, ҳар томонга тортаётгандек жонсарак эдим. Бирдан юрагимга рашк ҳам бош кўтарди: “Мактубларни бирорта қиз олган бўлса-чи? Ўқиб, уни севиб қолса-чи? Худди мен каби девонага айланса-чи?” Бошимни ачиштираётган дард юрагимга санчиқ бўлиб ўрмалади. Ўзимни қўярга жой тополмай, ахлат қутисини титкилай бошладим.
— Моҳгул, нима қидиряпсиз? — учинчи қаватда турадиган келинчак ахлат челагини бўшата туриб мени таниб қолди.
Ҳолатимдан уялиб кетдим. Аммо ўзимни йўқотмадим:
— Ҳужжатлар... Университетга оид ҳужжатларни билмай эрталаб кераксиз қоғозлар билан ташлаб юборибман.
— Қоғоз бўлса, кўча бошидаги “макулатура” қабул қиладиган жойга боринг. “Бомж”лар ўша ерга олиб боришгандир?
— Раҳмат! — шундай дея у айтган томонга югурдим.
Бир бобо ўтирган экан. Салом берсам эшитмаганга олди. Қарагиси ҳам келмади. Катта кўзойнак билан нимадир ўқиб ўтирарди.
— Амаки, мен билмай “ҳужжат”ларимни ахлатга ташлаб юборибман. Мабодо, бирор ким олиб келмадими? Агар олиб келган бўлса, пулини бериб, қайтариб олмоқчи эдим.
— Бугун уч киши қоғоз олиб келди. Ана, анув бурчакни қара, — бобо ҳамон ўз иши билан банд.
“Шунисига ҳам шукр, рухсат берди-ку”, дея қоғозларни титкилай бошладим. Ахлатнинг қўланса ҳиди қоғозларга ўрнашиб қолган экан. Кўнглим кўтарилди. Боя ахлатни титганимда сезмагандим. Энди зўрға чидаяпман. Эътибор қилмабман, қўлларим ҳам расво. Бирига ширинлик, бирига ёғ, бошқасига алламбалолар теккан, чапланган турли қоғозларни эринмай бирма-бир кўрардим. Афсус, менга таниш халта ҳам, номалар ҳам йўқ. Йиғлаб юборай дедим.
— Бу ерда йўқ, қаердан топсам бўлади? — йиғлагудек бўлиб бобога қарадим.
У елка қисди. Менинг кўзим эса унинг қўлидаги қоғозга, “МАН” ёзувига тушди.
— Амаки-и-и! Жон амаки-и-и! — ўрнимдан туришга ҳам улгурмай эмаклагудек унинг ёнига бордим. — Беринг...
Чол кўзойнаги устидан менга мўраларкан, қувлик билан деди:
— Хат демайсанми, дарров берардим. “Ҳужжат”миш...
Уялиб ерга қарадим. Кўзимдан бир томчи ёш думалади. Билмадим, нега йиғлаганимни билмайман. Балки хатларим топилганидан қувонгандирман? Ким билсин, дардларим билан баробар эскираётган мактублар аламимни келтиргандир?
👍30😭3
18-ҚИСМ
— Мана ҳаммаси ёнимда турибди, йиғиштириб олақол. Мен шуни ўқиб тугатай... — қўлидаги мактубни беришни истамай деди чол.
Мен сониялар ичида кўз югуртириб, бобо менга ёд бўлиб кетган мактубнинг қайсини ўқиётганини билиб қизардим...
* * *
“Севгилим ўқимас нома!
Моҳим, сенинг бу қадар тез ўзгарганингга ишонгим келмайди. Наҳот, икки ойда одам шунчалик... Менга ҳам ўзгаришни ўргат, Моҳим! Мен азоб чекяпман, қийналяпман. Нима қийнамоқда юрагимни? Аламми, нафратми, ҳижронми ё муҳаббат? Муҳаббатим наҳот ўчмаган? Сени бир сония ҳам ўйламасдан тура олмайман. Сен ўйларимга, тушларимга киришга лойиқмисан? Нега чиқиб кетмайсан? Ҳаётимдан чиқиб кетдинг, аммо хаёлимдан...
Кўп ўйлайман. Нега бунақа қилди экан, деб роса ўйлайман. Асли сен менга бевафо эмасдек туюласан. Гўёки, Камол сени йўлдан ургандек. Аммо ўнта Камол йўлда урганида ҳам сен мени севардинг-ку! Хизматга келаётганимда “хат ёзсанг Жасурдан оламан”, деган сен эмасмидинг? Бир синфда ўқиганимиз учун мени “сен”лардинг. “Хизматдан қайтгунингизча “сиз”лашни ўрганаман”, дегандинг. Ўша куни ухлай олмай чиққанман. Сенинг “сиз”лаб гапиришингни тасаввуримга сиғдира олмагандим-да...
Мен шўрлик ўшанда муҳаббатим бунақа якун топишини қаёқдан ҳам билибман. Бу муҳаббатми, ўзи? Сен учун ҳавас, мен учун эса...
Ўйлаб қолдим, айни дам қалбимдаги ҳис нима? Сени ҳамон севаманми, Моҳим?
МАН. 3.01.2000”
* * *
Мен шундай бедаво эдим. Тош шаҳарга темир занжир билан боғлангандекман. Кетмайман, ўзим истасам ҳам кета олмайман. Мени бу ерга “кишанлаган” туйғу ўн йилдирки, чекинмади. Энди ҳам чекинмайди.
“Уни изласаммикан? Топганим билан нима дейман? Гапиришга журъат эта оламанми?”
Бу сўроқли гапларни ҳам ўзимга юзлаб марта айтган бўлсам керак. Қани, бирор йўлини топа олсам? Мен кўз, ҳатто қулоқлари ҳам бекилган ҳолда кимсасиз саҳрога ташлаб кетилган маҳбусга ўхшайман. Йўлимда бирорта тўсиқ йўқ, ҳамма томоним йўл. Аммо борар манзилим номаълум. Баъзан худди ўша қумдан бошқа нарсаси бўлмаган чўлда турган киши каби юрагимда умид уйғониб, ҳаммаси осондек туюлади. Бир томонни, мақсадни белгилаб олсам тамом. Сўнг бу охири йўқдек туюлган йўлни забт этаман, дейман. Гоҳида эса, саноқсиз кўчалар бошида турган каби гангийман.
Не ажабки, дардим ҳам ҳали ташхис қўйилмаган беморнинг хасталиги каби ноаниқ. Оғриқ бор, хуруж бор, титроқ бор, дармон ва шифо йўқ.
Айрим пайтлар ўз ҳолимга кулгим келади. Уни кутиб, уни деб...
— Моҳи, агар сенга ошиқ бўлган йигитлар менга гапирганида борми, ўйлаб ҳам ўтирмасдим, — дерди дугонам Зебо. — Айниқса Зариф. У каби ҳеч ким ортингдан юрмади. Охирги кунгача, уйига кетгунига қадар умидини узмади.
— Фарғона қайдаю, менинг уйим қайда? Уйдагилар бермасди, барибир, — ўзимни оқлайман.
— Имкон ҳам бермадинг. Балки берарди.
— Мен имкон бермадимми? Ота-онаси уйга борса, йўлини тўсармидим? Менга бир оғиз айтдими, ўзи? Ҳаммага жар солиб, менга лом-мим демагани нимаси? Шу севгими?
— Аммо сен мен орқали сўратганида ота-онасини борсин, ҳам демадинг!
— Қайси қиз борсин, дейди? Мен у билан севишиб юрганмидимки, ота-онангиз уйга борсин, десам. Нияти жиддий йигит совчини юбориб кўради. Ана ундан кейин тақдирга тан беради.
Давоми бор
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
— Мана ҳаммаси ёнимда турибди, йиғиштириб олақол. Мен шуни ўқиб тугатай... — қўлидаги мактубни беришни истамай деди чол.
Мен сониялар ичида кўз югуртириб, бобо менга ёд бўлиб кетган мактубнинг қайсини ўқиётганини билиб қизардим...
* * *
“Севгилим ўқимас нома!
Моҳим, сенинг бу қадар тез ўзгарганингга ишонгим келмайди. Наҳот, икки ойда одам шунчалик... Менга ҳам ўзгаришни ўргат, Моҳим! Мен азоб чекяпман, қийналяпман. Нима қийнамоқда юрагимни? Аламми, нафратми, ҳижронми ё муҳаббат? Муҳаббатим наҳот ўчмаган? Сени бир сония ҳам ўйламасдан тура олмайман. Сен ўйларимга, тушларимга киришга лойиқмисан? Нега чиқиб кетмайсан? Ҳаётимдан чиқиб кетдинг, аммо хаёлимдан...
Кўп ўйлайман. Нега бунақа қилди экан, деб роса ўйлайман. Асли сен менга бевафо эмасдек туюласан. Гўёки, Камол сени йўлдан ургандек. Аммо ўнта Камол йўлда урганида ҳам сен мени севардинг-ку! Хизматга келаётганимда “хат ёзсанг Жасурдан оламан”, деган сен эмасмидинг? Бир синфда ўқиганимиз учун мени “сен”лардинг. “Хизматдан қайтгунингизча “сиз”лашни ўрганаман”, дегандинг. Ўша куни ухлай олмай чиққанман. Сенинг “сиз”лаб гапиришингни тасаввуримга сиғдира олмагандим-да...
Мен шўрлик ўшанда муҳаббатим бунақа якун топишини қаёқдан ҳам билибман. Бу муҳаббатми, ўзи? Сен учун ҳавас, мен учун эса...
Ўйлаб қолдим, айни дам қалбимдаги ҳис нима? Сени ҳамон севаманми, Моҳим?
МАН. 3.01.2000”
* * *
Мен шундай бедаво эдим. Тош шаҳарга темир занжир билан боғлангандекман. Кетмайман, ўзим истасам ҳам кета олмайман. Мени бу ерга “кишанлаган” туйғу ўн йилдирки, чекинмади. Энди ҳам чекинмайди.
“Уни изласаммикан? Топганим билан нима дейман? Гапиришга журъат эта оламанми?”
Бу сўроқли гапларни ҳам ўзимга юзлаб марта айтган бўлсам керак. Қани, бирор йўлини топа олсам? Мен кўз, ҳатто қулоқлари ҳам бекилган ҳолда кимсасиз саҳрога ташлаб кетилган маҳбусга ўхшайман. Йўлимда бирорта тўсиқ йўқ, ҳамма томоним йўл. Аммо борар манзилим номаълум. Баъзан худди ўша қумдан бошқа нарсаси бўлмаган чўлда турган киши каби юрагимда умид уйғониб, ҳаммаси осондек туюлади. Бир томонни, мақсадни белгилаб олсам тамом. Сўнг бу охири йўқдек туюлган йўлни забт этаман, дейман. Гоҳида эса, саноқсиз кўчалар бошида турган каби гангийман.
Не ажабки, дардим ҳам ҳали ташхис қўйилмаган беморнинг хасталиги каби ноаниқ. Оғриқ бор, хуруж бор, титроқ бор, дармон ва шифо йўқ.
Айрим пайтлар ўз ҳолимга кулгим келади. Уни кутиб, уни деб...
— Моҳи, агар сенга ошиқ бўлган йигитлар менга гапирганида борми, ўйлаб ҳам ўтирмасдим, — дерди дугонам Зебо. — Айниқса Зариф. У каби ҳеч ким ортингдан юрмади. Охирги кунгача, уйига кетгунига қадар умидини узмади.
— Фарғона қайдаю, менинг уйим қайда? Уйдагилар бермасди, барибир, — ўзимни оқлайман.
— Имкон ҳам бермадинг. Балки берарди.
— Мен имкон бермадимми? Ота-онаси уйга борса, йўлини тўсармидим? Менга бир оғиз айтдими, ўзи? Ҳаммага жар солиб, менга лом-мим демагани нимаси? Шу севгими?
— Аммо сен мен орқали сўратганида ота-онасини борсин, ҳам демадинг!
— Қайси қиз борсин, дейди? Мен у билан севишиб юрганмидимки, ота-онангиз уйга борсин, десам. Нияти жиддий йигит совчини юбориб кўради. Ана ундан кейин тақдирга тан беради.
Давоми бор
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
👍25❤5